Жужа-Хулиганка ანუ, იპოვე ათი განსხვავება
(JuJa-Xuliganka, anu, ipove ati gansxvaveba)
(JuJa-Xuliganka, anu, ipove ati gansxvaveba)
ჩემდა გასაკვირად და მოულოდნელად, ერთ დღეს, მარტო აღმოვჩნდი სახლში და გადავწყვიტე, მთელი დღე მონატრებულ უსაქმურობაში გამეტარებინა: ხან ერთ ოთახში წამოვწექი, ხან მეორე ოთახში წამოვჯექი… დავსუნსულებდი აქეთ–იქით და ვფიქრობდი: არა, რა, ნამდვილი ღვთის საჩუქარია ეს დღე!
ჩემი იდილია შუადღემდე გაგრძელდა.
შუადღეს მოვიწყინე, ცოტა ხანში უფრო მოვიწყინე, მერე უფრო და სანამ საშინლად არ მოვიწყენდი, სასწრაფოდ ნინიჩკას გადავურეკე.
- ნინიჩკაა, წარმოგიდგენია? სახლში მარტო ვარ! ხომ არ გამოქუსლავ ჩემსკენ?
–სადღა მაქვს ქუსლები? - კითხვა დამიბრუნა მეგობარმა.
–…და რატომ აღარ? - გავეთამაშე პინგ–პონგი.
–მოვიტეხე და იმიტომ. ვწევარ ახლა ზევით ფეხით, ქვევით გირით, - ამოიოხრა ნინიჩკამ.
–ზევით ფეხი არ მიკვირს და ქვევით გირი, კი. - “ტოპკა” ჩავურტყი მე. დარწმუნებული ვიყავი, რომ ნინიჩკა ხუმრობდა.
–ამდენ ლა–ლა–ლას, გამოდი და მინახულე, – ლაპარაკი დაეზარა ნინიჩკას.
ჩემი საწყალი მეგობარი!ვინ იცის, რა გადაიტანა… შევფიქრიანდი, ცოტა არ იყოს. სასწრაფოდ გამოვვარდი სახლიდან, სუპერ სუპერ–მარკეტშიც შევიარე და წავსკუპ–სკუპდი, რადგან ჩემს ლამის კიარადა, მართლა ანტიკვარად ქცეულ “ტოიოტა"-ს ქროლვა–ჭენება აღარ შეუძლია და ღრმულებისა და ორმოების გარეშეც სწორედაც რომ დასკუპ–სკუპებს.
ცოტა ხანში, ჩემს კრასავიცა, ფეხმოტეხილ ნინიჩკასთან ვიჯექი, რომელსაც ათასნაირ ბალიშებსა და ყურთბალიშებზე დასვენებულ, ზეაწეულ–ზეამაღლებულ ფეხზე, გამლღვალი სახლებით, უთმო–უწარბო–უწამწამო თავებით და ა.შ. მოხატული თაბაშირი ედო და სიურეალისტურ შედევრებს კიდევ ამატებდა.
ცოტა არ იყოს, გული დამწყდა, რომ მე, ჩემი მეგობრისგან განსხვავებით, ძალიან პროზაული ადამიანი ვარ და არც განსაკუთრებული ნიჭით გამოვირჩევი.
ვარ ჩემთვის: არც ვხატავ, არც ვწერ, არც ვკერავ, არც ვქსოვ–ვქარგავ, არც ვეწევი, “და არც სვამ”– დაამატებს–ხოლმე ჩემი ქმარი.
არადა, ბედო–შავბედოს უბედობითა თუ წყალობით, ჩვენ ორიდან, სწორედ მე გავთხოვდი და "დამესიენ დოხტურები", პირდაპირი და ირიბი მნიშვნელობით: ქმარი, დედამთილი, მული, მულის ერთი შვილი და დედამთილის ძმა კიდევ – სულაც პროფესორი. ნინიჩკა კი, რომელსაც პირველი კლასიდან მოყოლებული, ოყლაყი ჩოყლაყების, ანუ მაღალი თაყვანისმცემლების ბამბის რიგი ედგა, დარჩა ასე, ჩარაზული მაღაზიასავით, კარზე აბრა რომ აქვს გამოკრული: დაკეტილია, ცოტა ხნით გასული ვარ და ა.შ.
–რა გჭირს, რა მოგივიდა, ჩემო კრასავიცა ნინიჩკა? - ჩამოვუჯექი მეგობარს მართლა შეწუხებული და ცრემლ–კურცხალი მომერია.
–შემოქმედებით წვაში ვარ და ვიწვი, უხარისხო ბენზინივით. გაიწიე იქით, არ შემოგაბოლქვო, - გაეცინა ნინიჩკას.
მე გავიწიე, ავიწიე, ამოვალაგე პარკებიდან ნაირ–ნაირები, ჭიქა–საინები, ნემსები, მახათები, პაპიროსის ქაღალდები, ნარმა, მიტკალი და ვკითხე:
–რა გინდა, მითხარი? – და სანამ ნინიჩკა პასუხს გამცემდა, ისევ კითხვა დავსვი,– და ჟუჟა სად არის?
– ჟუჟამ საბოლოოდ გადაწყვიტა, ახალგაზრდობა გაიხსენოს. სულ გარეკა, ხო იცი? არადა, არც ისეთი ბებრუხანაა, სკლეროზ–ეკლერი აწუხებდეს. - დაფიქრდა ნინიჩკა დედაზე.– გაკვეთილზეა, ხულიგანკა.
– რა გაკვეთილზე? - თვალები გადმომვარდა მე. წკრუუნ, წკრუუნ, თვალებმა იატაკზე გაიწკარუნეს. - უფასო კურსებზე შევიდა? ინგლისურის თუ კომპიუტერის? დასაქმებას აპირებს? – მივაყარე კითხვები.
- არა, მაგრამ მანდაც აპირებს შესვლას, ციასთან და მარგოსთან ერთად. ჩავუსვამ მერე სერტიფიკატებს ჩარჩოში, ჩამოვუკიდებ სამზარეულოში, გამოსაჩენ ადგილას და სულ ინგლისურად იჭორავებენ.
ცია და მარგო ნინიჩკას მეზობლები და ჟუჟას დაქალოჩკები არიან. შეიყრებიან ყოველ საღამოს ნინიჩკას ბინაში, სვამენ ჩაის ( ყავას – უკვე ვეღარ), მაინც ეწევიან სიგარეტს, აზარტულად თამაშობენ ბანქოს… იქვე, კაპლების ნაირ–ნაირი სახეობა ულაგიათ და ასევე ნაირ–ნაირ წამლის აბებს ხომ სულაც, “ემენდემსის” დრაჟეებივით ყლაპავენ. თან იხსენებენ ეჰრაბიჭი იყო ქმრებს, ათვალიერებენ ძველ ალბომებს და ახალ ჟურნალებს. ჭორავენ ვაი–ვაი–ვარსკვლავებს, ვუი–ვუი–პოლიტიკოსებს, ვაი–ვუი–პენსიას და ა.შ.
ციას და მარგოს ყოველდღიური განრიგი მათემატიკურ ამოცანას ჰგავს: მარგო პირველ სართულზე ცხოვრობს, ჟუჟა – მეორეზე, ცია - მესამეზე. ცია და მარგო შუადღეს გამოდიან სახლიდან, რომ საღამოს ჟუჟას ბინამდე ერთმა ააღწიოს, მეორემ ჩააღწიოს.
ამოცანა გვეკითხება: როდის მიაღწევენ ცია და მარგო დანიშნულების პუნქტს?
ისე, სულ მიკვირს მათი შემართება. მიუხედავად წნევა–გულისფრიალ–ართრიტ–პოლიართრიტ–ა.შ.–ისა და მიუხედავად იმისა, რომ ასაკში არიან, (– მაგას ჰქვია, რომ უკვე ასაკშიც აღარ არიან, – ამბობს–ხოლმე ნინიჩკა), სამივეს ისეთი ახალგაზრდული ხასიათი შემორჩა და ისეთი ჭინკები უხტით თვალებში, რომ მე თავისთავად და ენერგიით სავსე ნინიჩკასაც კი უკან იტოვებენ.
– ძლივსღა დაჩოჩავენ და როგორ ახერხებენ შარ–ფათერაკებში გახვევას, აზრზე არ ვარ, – ჩემი არ იყოს, გაკვირვებულია მეგობარიც.
- ახლა მძღოლი აიყვანა და მანქანის ტარებას იხსენებს, - ლირიულ–მათემატიკურ გადახვევაში ხელი შემიშალა მეგობარმა.
-აუუ, მომიყევი, რაა… – გამოვიღადრე ყელი თხოვნით.
რომ დავმალო, რა აზრი აქვს და ძალიან მიყვარს ჭორების და ახალი ამბების მოსმენა. სხვა შემთხვევაში,უნდა ვაღიარო, რომ მოსმენის დიდი კულტურით, მაინცდამაინც არ გამოვირჩევი.
-შენ ოღონდ ჭორები გაიგე და...– მისაყვედურა ნინიჩკამ და აღარ გამაწვალა, – შენი შესახვეწი რომ აღარ მქონდეს, მანქანა უნდა ვიყიდო და სადაც მინდა, იქ ვიაროო. ჰოდა, ყოველდღე გამოიპრანჭება, დაიკოსებს შავ შლაპას, ამოიჩრის შავ რედიკულს… აზრზე ხარ? მგონი, შაპოკლიაკის პორტრეტი დავხატე, - წიაღსვლა გააკეთა ნინიჩკამ და გააგრძელა – და მიდის თავის მძღოლთან.
–მოიცა და, ის მძღოლი ქალია?
–რა ქალი? ჩვეულებრივი კაცია.
–ნუ, ქალი თუ არაა, კაცი იქნება, აბა ნიანგი გენა ხომ არა ? - აშკარად შაპოკლიაკის ასოციაციით ამოვისროლე მე.
–გენა გარმონზე უკრავდა. - დამიზუსტა ნინიჩკამ.
–იქნებ ჭუკჭუკებენ და რამე? - ინტრიგა ჩავაგდე მე.
–არააა, –დარწმუნებით თქვა ნინიჩკამ, –ხო იცი, ჟუჟა მარტო მამაჩემს ეჭუკჭუკებოდა, ეჭუკჭუკებოდა, ეჭუკჭუკებოდა და გადააჭუკჭუკა კიდეც… ჰოდა, დარჩა ჭუკივით – ენა მოიტეხა ნინიჩკამ – არადა, როგორ უყვარდა, ჩვენი პეტრუშკა.
პეტრუშკას ჟუჟა ეძახდა დიდი ხნის წინ გარდაცვლილ ქმარს. მახსოვს, რომ მივიდოდი და მოვიკითხავდი, ძია პეტრე ტუჩებზე თითს მიიდებდა და ღიმილით მეტყოდა: “Сегодня Жук-Жужочка жужжит” ან “Сегодня Жук-Жужочка журчит”. ასე გამოხატავდა ოჯახის იმდღევანდელ განწყობას. ეჰ, კარგი კაცი იყო პეტრუშკა.
–შენ და, აქ ჟუჟას ამბების გასაგებად მოხვედი? –საკუთარი თავი გაახსენდა ნინიჩკას და მოტეხილ ფეხს დახედა. - ნახე, რა გრაციოზული ფეხი მოვიტეხე? – ამოიოხრა დანანებით.
–კი, მაგრამ, არ იტყვი, რა დაგემართა? – მივუჩოჩდი მეგობარს.
–რა და…– ის იყო, მოყოლა დააპირა ნინიჩკამ, რომ ძველი საათის დასაზეთი გუგულებივით შემოაღეს კარი ჯერ ჟუჟამ, მერე ციამ და მარგომ. ამ ორმა – თითქმის ერთდროულად.
–უი, ლიკა, როგორ ხარ? ასე უნდა? სულ დაგვივიწყე. სახლში ხომ კარგად? დედაშენი როგორ არის? მომიკითხე აუცილებლად, შენი ქმარი რას შვრება? სვამს თუ მუშაობს? – რიგრიგობით და ერთდროულად მომყარეს კითხვები.
–მე კარგად, და თქვენ როგორ ხართ? – და რადგანაც მათგან სულ დაუწერელ–გამოუქვეყნებელ, ცხელ კი არა, ვარვარა ჭორებს ველოდი,(ღმერთო, შემინდე და ჩემთვის, ალბათ, უფრო საინტერესოსაც, ვიდრე ნინიჩკას ფეხის მოტეხვის ამბავი იყო), სამზარეულოსკენ გავაჭერი, იმის იმედით, რომ შესანიშნავი სამეულიც მალე დაიკავებდა თავის მუდმივ პოსტს.
–ვაიმე, ჩემი რედიკული! - სწორედ ამ დროს თავში ხელი შემოირტყასავით ჟუჟამ.
–რა მოხდა, ჟუჟაჩკა? - დაინტერესდა მარგო.
–იმ გამოშტერებულთან დამრჩა ნამდვილად, მანქანაში.
–ვისთან?– დაინტერესდა ციაც.
–სერგოსთან, შოფერთან.
–დაგრჩა თუ დატოვე? - ეშმაკურად ჰკითხა მარგომ.
–შენ, როგორც ყოველთვის, ისევ ძველებურად ფიქრობ. მყავს რა, ეგეც, Марлон Брандо! ჩემს პეტრუშკაზე რომ აღარაფერი ვთქვა. -ცხვირი აიბზუა ჟუჟამ.
–ლიკა, მანქანით ხარ, დედიკო? – მომიბრუნდა ჟუჟა. – შენს გახარებას, აქვე, პასტერზე ცხოვრობს ჩემი შოფერი და გამარბებინე, დედიკო, თორემ სანამ ჩემი დამარინადებული რაა და დამარილებული ფეხებით იქამდე გავალ…
–წავიდეთ, დეიდა ჟუჟა, – რა თქმა უნდა, დავთანხმდი მე და ჩანთა ავიღე.
–ჩვენც ხომ არ წამოვიდეთ? – ერთ ხმაში იკითხეს ციამ და მარგომ.
–ესენი რომ არ ამეკიდონ, არ შეიძლება. კვდებიან, ისე აინტერესებთ სერგოს ნახვა. - მომიბრუნდა ჟუჟა.
"მეც როგორ მაინტერესებს", – ლამის ხმამაღლა წამომცდა მე და მეგობარს შევძახე:
–ნინიჩკა, ხუთ წუთში მოვალთ, კარგი?
–თუ მოხვალთ, კი ბატონო, – ექო არა და პასუხი დამიბრუნა ნინიჩკამ.
ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ჩავსხედით ჩემს ”ტოიოტაში": ცია და მარგო –უკან, ჟუჟა–საჭესთან, მე–გვერდით. არა, არ შემშლია. ჟუჟამ ისე მთხოვა, საჭესთან დავჯდებიო, რომ ხათრი ვერ გავუტეხე.
–შენ გგონია, ტარებას ახლა ვსწავლობ? უბრალოდ, თავს ვირთობ, თორემ, ხომ იცი, დედიკო, თუ რამე მანქანა დადიოდა ქალაქში პობედიდან დაწყებული ირმიანი ვოლგით დამთავრებული, ყველაფერზე მე ვიჯექი – მანქანა დაძრა ჟუჟამ.
–დეიდა ჟუჟა, აქ ცალმხრივია და საწინააღმდეგოდ მიდიხართ, - ყოველი შემთხვევისთვის, შევახსენე ჟუჟას.
–საქმეც მაგაშია, ჩემო კარგო, ცალმხრივში რომ გავძვრები, თორემ ორმხრივი და ორპირი რა მოსატანია. თანაც აქ, ჩემს უბანში, ვინ რას მეტყვის? ერთი გაბედონ და… აზარტულად მოუმატა სიჩქარეს ჟუჟამ.
–ჩვენი ჟუჟა პროფესიონალია, დეიდა, - დამამშვიდა ციამ.
–Она у нас Жужа-Автохулиганка, – გადმოიწია მარგო – მიდი, ჟუჟაჩკა! ერთი, რა უნდა იმ იდიოტს, პირდაპირ ჩვენსკენ რომ მოდის, აჩვენე კლასი!
–არა, ეს ლაწირაკი ნახე, რა, მართლა სად მოდის, თვალები არა გაქვს, შვილო? - ნამდვილი მძღოლის გაბრაზებამდე გინება დააკლდა ჟუჟას, სიჩქარეს უფრო მოუმატა და იმის მაგივრად, რომ თავის გზაზე პატიოსნად მომავალი მანქანისთვის გვერდი აექცია, მთელი ძალით შეეჯახა.
რა კარგი იქნება, რომ ხანდახან მაინც, მეგობრის გულისყურით მოსმენა შეეძლოს ადამიანს.
–არ გეცალა ჩემთვის, ბატონო და… – ნიშნს მიგებს ნინიჩკა.
კრინტსაც არ ვძრავ, ან რა მაქვს სათქმელი? მეგობრის ამბის გაგებას, სერგოს ნახვა ვამჯობინე, მართლა Тоже мне, რა, Марлон Брандо! არადა, ნინიჩკასთვის რომ მომესმინა, ხომ გავიგებდი, რომ წინა დღეებში, ჟუჟას თითქმის იმავე მიზეზით, ნინიჩკას მანქანა და თავად ნინიჩკაც "შემოემტვრა" ხელში და ორივე შემთხვევა საოცრად ჰგავს ერთმანეთს. აი, სწორედ იმ სურათივით, ზედ რომ ათი განსხვავება უნდა იპოვო. ათს ვერა, მაგრამ სამ განსხვავებას ნამდვილად ვპოულობ: რედიკულის, “ტოიოტა”-ს და ჩემს ნაცვლად – შლაპას, \"ოპელ–ვექტრა\"–ს და ნინიჩკას. დანარჩენი: მგზავრებიც, სიტუაციაც, დიალოგებიც და ფინალიც კი, ერთნაირია.
ახლა მეც ვწევარ: ზევით ფეხით, ქვევით გირით.
მესევიან დოხტურები, პირდაპირი და გადატანითი მნიშვნელობით: ქმარი, დედამთილი, მული, მულის ერთი შვილი და დედამთილის ძმა კიდევ – სულაც პროფესორი.
საღამოობით ვურეკავ ნინიჩკას და ვეკითხები:
–ნინიჩკაა, რა ხდება მანდეთ? Сегодня Жук-ЖуЖочка жужжит თუ Жук-Жужочка журчит? რამე ახალი არ გაუგიათ ხულიგანკებს?
–არ ეშვები შენსას,რა, – ბრაზობსავით ნინიჩკა – მართლა ხულიგანკა კია, ისე, რა გვიქნა ამ ნორჩებს და ყლორტებს...
–ლიკაა? მოიკითხე, დედიკო. არა, რა გჭირთ მაინც ამ ახალგაზრდებს, წარამარა უხარისხო “ბეზდელუშკებივით” რომ იმსხვრევით… ჰკითხე ერთი, დედიკო, მაგის ქმარს მანქანა ხომ ჰყავს? გასასვლელი ვარ და... – მესმის ხმა.
Жужжит Жук-Жужочка, Жужжит…
ჩემი იდილია შუადღემდე გაგრძელდა.
შუადღეს მოვიწყინე, ცოტა ხანში უფრო მოვიწყინე, მერე უფრო და სანამ საშინლად არ მოვიწყენდი, სასწრაფოდ ნინიჩკას გადავურეკე.
- ნინიჩკაა, წარმოგიდგენია? სახლში მარტო ვარ! ხომ არ გამოქუსლავ ჩემსკენ?
–სადღა მაქვს ქუსლები? - კითხვა დამიბრუნა მეგობარმა.
–…და რატომ აღარ? - გავეთამაშე პინგ–პონგი.
–მოვიტეხე და იმიტომ. ვწევარ ახლა ზევით ფეხით, ქვევით გირით, - ამოიოხრა ნინიჩკამ.
–ზევით ფეხი არ მიკვირს და ქვევით გირი, კი. - “ტოპკა” ჩავურტყი მე. დარწმუნებული ვიყავი, რომ ნინიჩკა ხუმრობდა.
–ამდენ ლა–ლა–ლას, გამოდი და მინახულე, – ლაპარაკი დაეზარა ნინიჩკას.
ჩემი საწყალი მეგობარი!ვინ იცის, რა გადაიტანა… შევფიქრიანდი, ცოტა არ იყოს. სასწრაფოდ გამოვვარდი სახლიდან, სუპერ სუპერ–მარკეტშიც შევიარე და წავსკუპ–სკუპდი, რადგან ჩემს ლამის კიარადა, მართლა ანტიკვარად ქცეულ “ტოიოტა"-ს ქროლვა–ჭენება აღარ შეუძლია და ღრმულებისა და ორმოების გარეშეც სწორედაც რომ დასკუპ–სკუპებს.
ცოტა ხანში, ჩემს კრასავიცა, ფეხმოტეხილ ნინიჩკასთან ვიჯექი, რომელსაც ათასნაირ ბალიშებსა და ყურთბალიშებზე დასვენებულ, ზეაწეულ–ზეამაღლებულ ფეხზე, გამლღვალი სახლებით, უთმო–უწარბო–უწამწამო თავებით და ა.შ. მოხატული თაბაშირი ედო და სიურეალისტურ შედევრებს კიდევ ამატებდა.
ცოტა არ იყოს, გული დამწყდა, რომ მე, ჩემი მეგობრისგან განსხვავებით, ძალიან პროზაული ადამიანი ვარ და არც განსაკუთრებული ნიჭით გამოვირჩევი.
ვარ ჩემთვის: არც ვხატავ, არც ვწერ, არც ვკერავ, არც ვქსოვ–ვქარგავ, არც ვეწევი, “და არც სვამ”– დაამატებს–ხოლმე ჩემი ქმარი.
არადა, ბედო–შავბედოს უბედობითა თუ წყალობით, ჩვენ ორიდან, სწორედ მე გავთხოვდი და "დამესიენ დოხტურები", პირდაპირი და ირიბი მნიშვნელობით: ქმარი, დედამთილი, მული, მულის ერთი შვილი და დედამთილის ძმა კიდევ – სულაც პროფესორი. ნინიჩკა კი, რომელსაც პირველი კლასიდან მოყოლებული, ოყლაყი ჩოყლაყების, ანუ მაღალი თაყვანისმცემლების ბამბის რიგი ედგა, დარჩა ასე, ჩარაზული მაღაზიასავით, კარზე აბრა რომ აქვს გამოკრული: დაკეტილია, ცოტა ხნით გასული ვარ და ა.შ.
–რა გჭირს, რა მოგივიდა, ჩემო კრასავიცა ნინიჩკა? - ჩამოვუჯექი მეგობარს მართლა შეწუხებული და ცრემლ–კურცხალი მომერია.
–შემოქმედებით წვაში ვარ და ვიწვი, უხარისხო ბენზინივით. გაიწიე იქით, არ შემოგაბოლქვო, - გაეცინა ნინიჩკას.
მე გავიწიე, ავიწიე, ამოვალაგე პარკებიდან ნაირ–ნაირები, ჭიქა–საინები, ნემსები, მახათები, პაპიროსის ქაღალდები, ნარმა, მიტკალი და ვკითხე:
–რა გინდა, მითხარი? – და სანამ ნინიჩკა პასუხს გამცემდა, ისევ კითხვა დავსვი,– და ჟუჟა სად არის?
– ჟუჟამ საბოლოოდ გადაწყვიტა, ახალგაზრდობა გაიხსენოს. სულ გარეკა, ხო იცი? არადა, არც ისეთი ბებრუხანაა, სკლეროზ–ეკლერი აწუხებდეს. - დაფიქრდა ნინიჩკა დედაზე.– გაკვეთილზეა, ხულიგანკა.
– რა გაკვეთილზე? - თვალები გადმომვარდა მე. წკრუუნ, წკრუუნ, თვალებმა იატაკზე გაიწკარუნეს. - უფასო კურსებზე შევიდა? ინგლისურის თუ კომპიუტერის? დასაქმებას აპირებს? – მივაყარე კითხვები.
- არა, მაგრამ მანდაც აპირებს შესვლას, ციასთან და მარგოსთან ერთად. ჩავუსვამ მერე სერტიფიკატებს ჩარჩოში, ჩამოვუკიდებ სამზარეულოში, გამოსაჩენ ადგილას და სულ ინგლისურად იჭორავებენ.
ცია და მარგო ნინიჩკას მეზობლები და ჟუჟას დაქალოჩკები არიან. შეიყრებიან ყოველ საღამოს ნინიჩკას ბინაში, სვამენ ჩაის ( ყავას – უკვე ვეღარ), მაინც ეწევიან სიგარეტს, აზარტულად თამაშობენ ბანქოს… იქვე, კაპლების ნაირ–ნაირი სახეობა ულაგიათ და ასევე ნაირ–ნაირ წამლის აბებს ხომ სულაც, “ემენდემსის” დრაჟეებივით ყლაპავენ. თან იხსენებენ ეჰრაბიჭი იყო ქმრებს, ათვალიერებენ ძველ ალბომებს და ახალ ჟურნალებს. ჭორავენ ვაი–ვაი–ვარსკვლავებს, ვუი–ვუი–პოლიტიკოსებს, ვაი–ვუი–პენსიას და ა.შ.
ციას და მარგოს ყოველდღიური განრიგი მათემატიკურ ამოცანას ჰგავს: მარგო პირველ სართულზე ცხოვრობს, ჟუჟა – მეორეზე, ცია - მესამეზე. ცია და მარგო შუადღეს გამოდიან სახლიდან, რომ საღამოს ჟუჟას ბინამდე ერთმა ააღწიოს, მეორემ ჩააღწიოს.
ამოცანა გვეკითხება: როდის მიაღწევენ ცია და მარგო დანიშნულების პუნქტს?
ისე, სულ მიკვირს მათი შემართება. მიუხედავად წნევა–გულისფრიალ–ართრიტ–პოლიართრიტ–ა.შ.–ისა და მიუხედავად იმისა, რომ ასაკში არიან, (– მაგას ჰქვია, რომ უკვე ასაკშიც აღარ არიან, – ამბობს–ხოლმე ნინიჩკა), სამივეს ისეთი ახალგაზრდული ხასიათი შემორჩა და ისეთი ჭინკები უხტით თვალებში, რომ მე თავისთავად და ენერგიით სავსე ნინიჩკასაც კი უკან იტოვებენ.
– ძლივსღა დაჩოჩავენ და როგორ ახერხებენ შარ–ფათერაკებში გახვევას, აზრზე არ ვარ, – ჩემი არ იყოს, გაკვირვებულია მეგობარიც.
- ახლა მძღოლი აიყვანა და მანქანის ტარებას იხსენებს, - ლირიულ–მათემატიკურ გადახვევაში ხელი შემიშალა მეგობარმა.
-აუუ, მომიყევი, რაა… – გამოვიღადრე ყელი თხოვნით.
რომ დავმალო, რა აზრი აქვს და ძალიან მიყვარს ჭორების და ახალი ამბების მოსმენა. სხვა შემთხვევაში,უნდა ვაღიარო, რომ მოსმენის დიდი კულტურით, მაინცდამაინც არ გამოვირჩევი.
-შენ ოღონდ ჭორები გაიგე და...– მისაყვედურა ნინიჩკამ და აღარ გამაწვალა, – შენი შესახვეწი რომ აღარ მქონდეს, მანქანა უნდა ვიყიდო და სადაც მინდა, იქ ვიაროო. ჰოდა, ყოველდღე გამოიპრანჭება, დაიკოსებს შავ შლაპას, ამოიჩრის შავ რედიკულს… აზრზე ხარ? მგონი, შაპოკლიაკის პორტრეტი დავხატე, - წიაღსვლა გააკეთა ნინიჩკამ და გააგრძელა – და მიდის თავის მძღოლთან.
–მოიცა და, ის მძღოლი ქალია?
–რა ქალი? ჩვეულებრივი კაცია.
–ნუ, ქალი თუ არაა, კაცი იქნება, აბა ნიანგი გენა ხომ არა ? - აშკარად შაპოკლიაკის ასოციაციით ამოვისროლე მე.
–გენა გარმონზე უკრავდა. - დამიზუსტა ნინიჩკამ.
–იქნებ ჭუკჭუკებენ და რამე? - ინტრიგა ჩავაგდე მე.
–არააა, –დარწმუნებით თქვა ნინიჩკამ, –ხო იცი, ჟუჟა მარტო მამაჩემს ეჭუკჭუკებოდა, ეჭუკჭუკებოდა, ეჭუკჭუკებოდა და გადააჭუკჭუკა კიდეც… ჰოდა, დარჩა ჭუკივით – ენა მოიტეხა ნინიჩკამ – არადა, როგორ უყვარდა, ჩვენი პეტრუშკა.
პეტრუშკას ჟუჟა ეძახდა დიდი ხნის წინ გარდაცვლილ ქმარს. მახსოვს, რომ მივიდოდი და მოვიკითხავდი, ძია პეტრე ტუჩებზე თითს მიიდებდა და ღიმილით მეტყოდა: “Сегодня Жук-Жужочка жужжит” ან “Сегодня Жук-Жужочка журчит”. ასე გამოხატავდა ოჯახის იმდღევანდელ განწყობას. ეჰ, კარგი კაცი იყო პეტრუშკა.
–შენ და, აქ ჟუჟას ამბების გასაგებად მოხვედი? –საკუთარი თავი გაახსენდა ნინიჩკას და მოტეხილ ფეხს დახედა. - ნახე, რა გრაციოზული ფეხი მოვიტეხე? – ამოიოხრა დანანებით.
–კი, მაგრამ, არ იტყვი, რა დაგემართა? – მივუჩოჩდი მეგობარს.
–რა და…– ის იყო, მოყოლა დააპირა ნინიჩკამ, რომ ძველი საათის დასაზეთი გუგულებივით შემოაღეს კარი ჯერ ჟუჟამ, მერე ციამ და მარგომ. ამ ორმა – თითქმის ერთდროულად.
–უი, ლიკა, როგორ ხარ? ასე უნდა? სულ დაგვივიწყე. სახლში ხომ კარგად? დედაშენი როგორ არის? მომიკითხე აუცილებლად, შენი ქმარი რას შვრება? სვამს თუ მუშაობს? – რიგრიგობით და ერთდროულად მომყარეს კითხვები.
–მე კარგად, და თქვენ როგორ ხართ? – და რადგანაც მათგან სულ დაუწერელ–გამოუქვეყნებელ, ცხელ კი არა, ვარვარა ჭორებს ველოდი,(ღმერთო, შემინდე და ჩემთვის, ალბათ, უფრო საინტერესოსაც, ვიდრე ნინიჩკას ფეხის მოტეხვის ამბავი იყო), სამზარეულოსკენ გავაჭერი, იმის იმედით, რომ შესანიშნავი სამეულიც მალე დაიკავებდა თავის მუდმივ პოსტს.
–ვაიმე, ჩემი რედიკული! - სწორედ ამ დროს თავში ხელი შემოირტყასავით ჟუჟამ.
–რა მოხდა, ჟუჟაჩკა? - დაინტერესდა მარგო.
–იმ გამოშტერებულთან დამრჩა ნამდვილად, მანქანაში.
–ვისთან?– დაინტერესდა ციაც.
–სერგოსთან, შოფერთან.
–დაგრჩა თუ დატოვე? - ეშმაკურად ჰკითხა მარგომ.
–შენ, როგორც ყოველთვის, ისევ ძველებურად ფიქრობ. მყავს რა, ეგეც, Марлон Брандо! ჩემს პეტრუშკაზე რომ აღარაფერი ვთქვა. -ცხვირი აიბზუა ჟუჟამ.
–ლიკა, მანქანით ხარ, დედიკო? – მომიბრუნდა ჟუჟა. – შენს გახარებას, აქვე, პასტერზე ცხოვრობს ჩემი შოფერი და გამარბებინე, დედიკო, თორემ სანამ ჩემი დამარინადებული რაა და დამარილებული ფეხებით იქამდე გავალ…
–წავიდეთ, დეიდა ჟუჟა, – რა თქმა უნდა, დავთანხმდი მე და ჩანთა ავიღე.
–ჩვენც ხომ არ წამოვიდეთ? – ერთ ხმაში იკითხეს ციამ და მარგომ.
–ესენი რომ არ ამეკიდონ, არ შეიძლება. კვდებიან, ისე აინტერესებთ სერგოს ნახვა. - მომიბრუნდა ჟუჟა.
"მეც როგორ მაინტერესებს", – ლამის ხმამაღლა წამომცდა მე და მეგობარს შევძახე:
–ნინიჩკა, ხუთ წუთში მოვალთ, კარგი?
–თუ მოხვალთ, კი ბატონო, – ექო არა და პასუხი დამიბრუნა ნინიჩკამ.
ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ჩავსხედით ჩემს ”ტოიოტაში": ცია და მარგო –უკან, ჟუჟა–საჭესთან, მე–გვერდით. არა, არ შემშლია. ჟუჟამ ისე მთხოვა, საჭესთან დავჯდებიო, რომ ხათრი ვერ გავუტეხე.
–შენ გგონია, ტარებას ახლა ვსწავლობ? უბრალოდ, თავს ვირთობ, თორემ, ხომ იცი, დედიკო, თუ რამე მანქანა დადიოდა ქალაქში პობედიდან დაწყებული ირმიანი ვოლგით დამთავრებული, ყველაფერზე მე ვიჯექი – მანქანა დაძრა ჟუჟამ.
–დეიდა ჟუჟა, აქ ცალმხრივია და საწინააღმდეგოდ მიდიხართ, - ყოველი შემთხვევისთვის, შევახსენე ჟუჟას.
–საქმეც მაგაშია, ჩემო კარგო, ცალმხრივში რომ გავძვრები, თორემ ორმხრივი და ორპირი რა მოსატანია. თანაც აქ, ჩემს უბანში, ვინ რას მეტყვის? ერთი გაბედონ და… აზარტულად მოუმატა სიჩქარეს ჟუჟამ.
–ჩვენი ჟუჟა პროფესიონალია, დეიდა, - დამამშვიდა ციამ.
–Она у нас Жужа-Автохулиганка, – გადმოიწია მარგო – მიდი, ჟუჟაჩკა! ერთი, რა უნდა იმ იდიოტს, პირდაპირ ჩვენსკენ რომ მოდის, აჩვენე კლასი!
–არა, ეს ლაწირაკი ნახე, რა, მართლა სად მოდის, თვალები არა გაქვს, შვილო? - ნამდვილი მძღოლის გაბრაზებამდე გინება დააკლდა ჟუჟას, სიჩქარეს უფრო მოუმატა და იმის მაგივრად, რომ თავის გზაზე პატიოსნად მომავალი მანქანისთვის გვერდი აექცია, მთელი ძალით შეეჯახა.
რა კარგი იქნება, რომ ხანდახან მაინც, მეგობრის გულისყურით მოსმენა შეეძლოს ადამიანს.
–არ გეცალა ჩემთვის, ბატონო და… – ნიშნს მიგებს ნინიჩკა.
კრინტსაც არ ვძრავ, ან რა მაქვს სათქმელი? მეგობრის ამბის გაგებას, სერგოს ნახვა ვამჯობინე, მართლა Тоже мне, რა, Марлон Брандо! არადა, ნინიჩკასთვის რომ მომესმინა, ხომ გავიგებდი, რომ წინა დღეებში, ჟუჟას თითქმის იმავე მიზეზით, ნინიჩკას მანქანა და თავად ნინიჩკაც "შემოემტვრა" ხელში და ორივე შემთხვევა საოცრად ჰგავს ერთმანეთს. აი, სწორედ იმ სურათივით, ზედ რომ ათი განსხვავება უნდა იპოვო. ათს ვერა, მაგრამ სამ განსხვავებას ნამდვილად ვპოულობ: რედიკულის, “ტოიოტა”-ს და ჩემს ნაცვლად – შლაპას, \"ოპელ–ვექტრა\"–ს და ნინიჩკას. დანარჩენი: მგზავრებიც, სიტუაციაც, დიალოგებიც და ფინალიც კი, ერთნაირია.
ახლა მეც ვწევარ: ზევით ფეხით, ქვევით გირით.
მესევიან დოხტურები, პირდაპირი და გადატანითი მნიშვნელობით: ქმარი, დედამთილი, მული, მულის ერთი შვილი და დედამთილის ძმა კიდევ – სულაც პროფესორი.
საღამოობით ვურეკავ ნინიჩკას და ვეკითხები:
–ნინიჩკაა, რა ხდება მანდეთ? Сегодня Жук-ЖуЖочка жужжит თუ Жук-Жужочка журчит? რამე ახალი არ გაუგიათ ხულიგანკებს?
–არ ეშვები შენსას,რა, – ბრაზობსავით ნინიჩკა – მართლა ხულიგანკა კია, ისე, რა გვიქნა ამ ნორჩებს და ყლორტებს...
–ლიკაა? მოიკითხე, დედიკო. არა, რა გჭირთ მაინც ამ ახალგაზრდებს, წარამარა უხარისხო “ბეზდელუშკებივით” რომ იმსხვრევით… ჰკითხე ერთი, დედიკო, მაგის ქმარს მანქანა ხომ ჰყავს? გასასვლელი ვარ და... – მესმის ხმა.
Жужжит Жук-Жужочка, Жужжит…