(დაგხატავ) შავით თეთრზე, ანუ ცხოვრების წამზომი
(dagxatav) - savhit tetrze, anu cxovrebis wamzomi
(dagxatav) - savhit tetrze, anu cxovrebis wamzomi
დაგხატავ რა...
აბსოლიტურ გრძნობას დავშლი ფერებად, ცისარტყელის ფერებად, წითლად, ყვეითლად, მწვანედ, ლურჯად, წითლად, წითლად, წითლად და დაგხატავ, პალიტრაზე ფერები ერთმანეთში აიჩეხება და მხოლოდ წითელი ზოლები დარჩება, ზუსტად ისეთი ზოლები, ჩემს თმას რომ დაჰყვებიან სისხლისფერ ღელეებად, და მე უმოწყალოდ დაგხატავ, ჩემი სისხლით გამოვიყვან შენი არამიწიერი სუნთქვის ნაკვეთებს, დასვრილ ხელებს ლოყებზე შევიწმინდავ და წითლად ატირებული ცის ცხელი ემოციებით დასველებულ გზებს გავუყვები, შევალ მეთვრამეტე ნაბიჯზე შემხვედრ ბარში, სადაც ჩემს ამოჩემებულ მაგიდასთან დამხვდება წითელი ფორთოხლის ცივი წვენით სავსე ჭიქა, ყინულებისა და საწრუპის გარეშე... გულის გამალებული მოუსვენრობა ბზარებს გამიჩენს მკერდზე, რომელსაც შავი კორსეტი დააკავებს და ჩემი შავი, გრძელი ქვედაბოლო წითელი წვეთებით დაიწინწკლება... ვიტირებ? ალბათ კი, მოვუსმენ anja garbarek-ის \"her room\"-ს და კიდევ მოვითხოვ წითელი ფორთოხლის წვენს...
გარეთ?
გარეთ ბევრნი არიან, უსაშველოდ ბევრნი, არეულნი, აზელილნი ერთნაირ, ნაცრისფერ აზრებში, ერთმანეთის ჩაცმულობაში, ერთმანეთის გემოვნებაში, ერთმანეთში... მე კი მოვითხოვ საკუთარი გოდოლის აგებას, რათა ავიდე, ბოლომდე ავიდე, კოსმოსის ვაკუუმს მივაწვდინო ჩემი გრძელი, წითელი თმა და გავსკდე წითელი ცრემლების გაცემით, მოვითხოვო სიყვარულის კანონები, შავით თეთრზე დაწერილი კანონები, რომლებიც არ არსებობს...
უი, იცი?
სიკვდილი გვაახლოვებს სიყვარულთან, რომელიც სრულ დისონანსს ქმნის სულსა და ცნობიერებაში, ჩვენ ვეძებთ, ვალაგებთ, ვახარისხებთ, ვივიწყებთ, ვიმახსოვრებთ, გვცივა, გვცხელა, გვეშინია, გვიხარია, ვტირით, ვიცინით, ვნერვიულობთ, ვდარდობთ, ვეწევით, ვსვამთ, ვსუნთქავთ, ვისუნთქავთ, მუსიკას ვუსმენთ, ვუკრავთ, ვქმნით, ვანგრევთ, ვაფუჭებთ, ვალამაზებთ, ვგრძნობთ, ვხატავთ, ვხატავთ, წითელით შავზე ვხატავთ, აბსოლიტური ემოციებით ცხოვრებას ვცდილობთ, აბსოლიტური გრძნობით, სიყვარულით ცხოვრებას...
გამოდის?
იშვიათად, იმიტომ, რომ გვეშინია, გვეშინია ერთმანეთში არეულებისა და ვცდილობთ მათ სინაცრისფრეს შევერიოთ, ვიცხოვროთ \"ნამდვილი\" კანონებით, შავით თეთრზე დაწერილი კანონებით, კოდექსებით, მუხლებით, თავებით, ქვეთავებით, შენიშვნებით, მცნებებით, ავდგეთ რვაზე, ვისაუზმოთ, საყვარელ ადამიანს წლობით ნასწავლი ღიმილით შევახსენოთ, რომ გვახსოვს მათი არსებობის შესახებ, წავიდეთ სამსახურში, გავაკეთოთ შავით თეთრზე დაწერილი საქმე, დავიღალოთ, თანამშრომლები მსუბუქად გავჭოროთ, უფროსს მლიქვნელური, წლობით ნამეცადინევი ღიმილი შევაგებოთ, ან აქეთ შეგვაგებონ, იმიტომ, რომ მდივანი გვყავს, რომელიც ყავას გვიდუღებს, ტრადიციულად სულ ტელეფონზეა ჩამოკიდებული და ჭორების თანახმად, ხანდახან მინეტსაც აკეთებს, იმიტომ, რომ საკუთარ ოფისებში ვსხედვართ და ალბათ კიდევ უფრო იმიტომ, რომ ჩვენ ვართ \"უფროსები\". მერე სახლებში დაბრუნებულებმა მეორე ნახევრებს დილანდელი, ცოტა დაღლილობაშერეული ღიმილი მივაწოდოთ, შხაპი მივიღოთ, ვივახშმოთ, ტელევიზორს ვუყუროთ, თუ გაგვიმართლა და მანამდე არ ჩაგვეძინა, წამახალისებელი სექსით დავკავდეთ, იმიტომ, რომ ეს კანონია, ვიღაც გამოყლევებული დოგმატიკების მიერ დადგენილი, რვაზე კი ისევ გასაოცარი სიზუსტით დარეკავს მაღვიძარა...
და როდესაც ერთ დილას გამოსულნი შუა სინაცრისფრეში დავინახავთ ადამიანს წითელი თმებით, რომელსაც ხელში პალიტრა უკავია და ცდილობს, ნაცარს წითელი შეურიოს, ავფორიაქდებით, შეგვეშინდება, მყისვე გადავშლით შავით თეთრზე დაბეჭდილებს, გადავათვალიერებთ ტელეარხებს, ამოვქექავთ არქივებს იმ კანონის ძებნაში, რომელსაც სიყვარული და თავისუფლება ჰქვია, რომელიც ქუჩაში ფეხშიშველა დგას და ხატავს, რომელიც ოფისში შემოგვისეირნებს და დილას დალეულ წითელი ფორთოხლის წვენს ორი თითის დახმარებით მშვიდად გადაგვირწყევს კანონებზე, რომელიც გასაოცარი სიზუსტით დალაგებულ ცხოვრებას სრულ ქაოსად გვიქცევს, და რომლისაც, უბრალოდ, შეგვეშინდება, იმიტომ, რომ ჩარჩოებში ვსხედვართ, პატარა ჩარჩოებში, ზომით სამი ოთხზე, რომელიც პირადობის შავით თეთრზე დაბეჭდილ მოწმობებში გვიკიდია, პასპორტებში, საქმიან ქაღალდებში, რომლებზეც ჩვენი \"ღირსებაა\" დამოკიდებული, ჩვენდამი ერთმანეთში აზელილების აზრებია დამოკიდებული, ქაღალდებზეა დამოკიდებული, , რომლებსაც ერთი წითელი ნაპერწკალი ეყოფა ნაცრად ქცევისათვის. კანონებს, ბუნებრივია, ვერსად ვპოულობთ და იწყება მასობრივი აჯანყება, ყველანი უეცრად და შეთანხმებულად ყლეზე ვიკიდებთ ჩვენს \"პატიოსნებასა\" და \"ღირსებას\", ღვთის, ერის, რჯულის, ღირსების, პატიოსნების, მორალის, შავით თეთრზე დაწერილების, ენის, მამულისა და სარწმუნოების სახელით ნაცარს ვაყრით ამ სიწითლეს და ვცდილობთ გავექცეთ იმას, რაც ქვეცნობიერად ყველას ძალიან გვინდა, უბრალოდ ქაღალდები გვიშლიან ხელს, ქაღალდები და ერთმანეთი...
დაგხატავ რა...
არა, მე არ მწყინს, რომ გეზიზღები, მე ხომ შავით თეთრზე არ ვწერივარ, მე ხომ ქაღალდი არ ვარ... ვიცი, იმისათვის, რომ გიყვარდე, \"კანონები\" უნდა დაარღვიო, რაც, კაკ მინიმუმ, შენს ბიძაშვილებს ძალიან ეწყინებათ, არადა მე ხომ უბრალოდ მიყვარხარ, მე ხომ უბრალოდ მინდა თავისუფალი იყო...
იცი რა?
მოდი, ვითამაშოთ!
შენ კაპიტანი იყავი გემის, მე გემი.
ჩემი კაპიტანი იყავი...
შორეულ ნაოსნობაში, წავიდეთ, დავირქვათ ოკეანეში დაკარგულები და დავიკარგოთ...
მერე შტორმი წაგვლეკავს, მე სახელდახელოდ აწყობილ ტივად ვიქცევი და მხოლოდ შენ გადაგარჩენ, ვიცურებ თავდაუზოგავად, უკაცრიელ კუნძულზე გაგრიყავ და დაღლილი მივესვენები სველ და ქვიან ნაპირს, შენ ტყისაკენ წამათრევ და მზიან ადგილას დამდებ გასაშრობად.
საღამო ხანს შეგცივდება, დაანთებ ცეცხლს და შეშად ჩემს გადაღლილ სხეულს იხმარ და მე გაგათბობ უკანასკნელად, მეყვარები უკანასკნელი ნამწვის ჩაქრობამდე...
მერე მოვა სხვა გემი...
მე კი დავრჩები კუნძულზე ნაცრად ქცეულ შავ ლაქად, რომელსაც დროის განმავლობაში წვიმა გადამრეცხავს, წვიმისას გაჩენილ პატარა ღელეებს ოკეანეში ჩავყვები და ოკეანედ ვიქცევი, ჩემს გულში იქნები შენ და გემის. მერე ისევ შტორმი, მაგრამ სახელდახელოდ აწყობილი ტივი გიმტყუნებს და შენ ისევ ჩემთან დაბრუნდები...
თამაში დასრულებულია, ჩვენ ოკეანე ვართ...
იცი? საათი!
უყურებ საათს, რომელიც წამებს ითვლის და ალბათ ზიზღსაც მოგგვრიდა, ფიქროს დრო რომ გქონდეს, შენ ხომ შეიძლება ხვალ ისე გაქრე, რომ ვერც ვერავინ გაიგოს, რომ ოდესღაც არსებობდი, შენი \"ღირსებებით\" გატენილი ქაღალდები მუყაოს ყუთში ჩალაგდება და თაროზე შემოიდება, სურათს სამი ოთხზე დამკრძალავი ბიუროს გვერდით არსებულ კომპიუტერული მომსახურების ოფისში დაასკანერებენ, გაადიდებენ და ქვაზე ამოტვირფავენ, გაადიდებენ, შავ ჩარჩოში ჩასვამენ და სასტუმრო ოთახის ყველაზე თვალშისაცემი კედლის შუაგულში ჩამოკიდებენ, ხანდახან სანთელს აანთებენ, შენზე ან კარგს იტყვიან, ან არაფერს, ყოველ შენს დაბადების დღეს, წლისთავს, აღდგომასა და მიცვალებულების მოხსენიების დღეს სასაფლაოზე ამოგივლიან, ღვინოს გადააქცევენ იქ, სადაც სავარაუდოდ შენი კუბო უნდა იყოს ჩაფლული, მიუხედავად იმისა, რომ ღვინო არასოდეს გიყვარდა და მთელი ცხოვრება \"კოკა-კოლას\" სვამდი, მაგრამ ეს ყველაფერი ხომ \"კანონია\", რომლიდანაც გაქცევა საშიშია, იმიტომ, რომ მერე შენი შეეშინდებათ...
მე კი დაგხატავ...
შენ კი არ დაგაგვიანდეს სამსახურში, წამზომი ხომ უმკაცრესი სიზუსტით მუშაობს! ხო, და იქიდან გამოსულს ქამრის შეკვრა არ დაგავიწყდეს, ჭორი ოხერია, ქაღალდებში ჩაწერილ \"ღირსებებს\" გაუფრთხილდი, მე კი უბრალოდ იმიტომ მიყვარხარ, რომ სიყვარულის კანონები არ არსებობს, მაგრამ არ მეშინია...
\"ადამიანი თავისი ცხოვრების ჯვარზეა გაკრული, დაბლა დახრილი თავი დაჩხვლეტილი აქვს საკუთარი აზრების ეკლებით\" © პოლ ვალერი
აბსოლიტურ გრძნობას დავშლი ფერებად, ცისარტყელის ფერებად, წითლად, ყვეითლად, მწვანედ, ლურჯად, წითლად, წითლად, წითლად და დაგხატავ, პალიტრაზე ფერები ერთმანეთში აიჩეხება და მხოლოდ წითელი ზოლები დარჩება, ზუსტად ისეთი ზოლები, ჩემს თმას რომ დაჰყვებიან სისხლისფერ ღელეებად, და მე უმოწყალოდ დაგხატავ, ჩემი სისხლით გამოვიყვან შენი არამიწიერი სუნთქვის ნაკვეთებს, დასვრილ ხელებს ლოყებზე შევიწმინდავ და წითლად ატირებული ცის ცხელი ემოციებით დასველებულ გზებს გავუყვები, შევალ მეთვრამეტე ნაბიჯზე შემხვედრ ბარში, სადაც ჩემს ამოჩემებულ მაგიდასთან დამხვდება წითელი ფორთოხლის ცივი წვენით სავსე ჭიქა, ყინულებისა და საწრუპის გარეშე... გულის გამალებული მოუსვენრობა ბზარებს გამიჩენს მკერდზე, რომელსაც შავი კორსეტი დააკავებს და ჩემი შავი, გრძელი ქვედაბოლო წითელი წვეთებით დაიწინწკლება... ვიტირებ? ალბათ კი, მოვუსმენ anja garbarek-ის \"her room\"-ს და კიდევ მოვითხოვ წითელი ფორთოხლის წვენს...
გარეთ?
გარეთ ბევრნი არიან, უსაშველოდ ბევრნი, არეულნი, აზელილნი ერთნაირ, ნაცრისფერ აზრებში, ერთმანეთის ჩაცმულობაში, ერთმანეთის გემოვნებაში, ერთმანეთში... მე კი მოვითხოვ საკუთარი გოდოლის აგებას, რათა ავიდე, ბოლომდე ავიდე, კოსმოსის ვაკუუმს მივაწვდინო ჩემი გრძელი, წითელი თმა და გავსკდე წითელი ცრემლების გაცემით, მოვითხოვო სიყვარულის კანონები, შავით თეთრზე დაწერილი კანონები, რომლებიც არ არსებობს...
უი, იცი?
სიკვდილი გვაახლოვებს სიყვარულთან, რომელიც სრულ დისონანსს ქმნის სულსა და ცნობიერებაში, ჩვენ ვეძებთ, ვალაგებთ, ვახარისხებთ, ვივიწყებთ, ვიმახსოვრებთ, გვცივა, გვცხელა, გვეშინია, გვიხარია, ვტირით, ვიცინით, ვნერვიულობთ, ვდარდობთ, ვეწევით, ვსვამთ, ვსუნთქავთ, ვისუნთქავთ, მუსიკას ვუსმენთ, ვუკრავთ, ვქმნით, ვანგრევთ, ვაფუჭებთ, ვალამაზებთ, ვგრძნობთ, ვხატავთ, ვხატავთ, წითელით შავზე ვხატავთ, აბსოლიტური ემოციებით ცხოვრებას ვცდილობთ, აბსოლიტური გრძნობით, სიყვარულით ცხოვრებას...
გამოდის?
იშვიათად, იმიტომ, რომ გვეშინია, გვეშინია ერთმანეთში არეულებისა და ვცდილობთ მათ სინაცრისფრეს შევერიოთ, ვიცხოვროთ \"ნამდვილი\" კანონებით, შავით თეთრზე დაწერილი კანონებით, კოდექსებით, მუხლებით, თავებით, ქვეთავებით, შენიშვნებით, მცნებებით, ავდგეთ რვაზე, ვისაუზმოთ, საყვარელ ადამიანს წლობით ნასწავლი ღიმილით შევახსენოთ, რომ გვახსოვს მათი არსებობის შესახებ, წავიდეთ სამსახურში, გავაკეთოთ შავით თეთრზე დაწერილი საქმე, დავიღალოთ, თანამშრომლები მსუბუქად გავჭოროთ, უფროსს მლიქვნელური, წლობით ნამეცადინევი ღიმილი შევაგებოთ, ან აქეთ შეგვაგებონ, იმიტომ, რომ მდივანი გვყავს, რომელიც ყავას გვიდუღებს, ტრადიციულად სულ ტელეფონზეა ჩამოკიდებული და ჭორების თანახმად, ხანდახან მინეტსაც აკეთებს, იმიტომ, რომ საკუთარ ოფისებში ვსხედვართ და ალბათ კიდევ უფრო იმიტომ, რომ ჩვენ ვართ \"უფროსები\". მერე სახლებში დაბრუნებულებმა მეორე ნახევრებს დილანდელი, ცოტა დაღლილობაშერეული ღიმილი მივაწოდოთ, შხაპი მივიღოთ, ვივახშმოთ, ტელევიზორს ვუყუროთ, თუ გაგვიმართლა და მანამდე არ ჩაგვეძინა, წამახალისებელი სექსით დავკავდეთ, იმიტომ, რომ ეს კანონია, ვიღაც გამოყლევებული დოგმატიკების მიერ დადგენილი, რვაზე კი ისევ გასაოცარი სიზუსტით დარეკავს მაღვიძარა...
და როდესაც ერთ დილას გამოსულნი შუა სინაცრისფრეში დავინახავთ ადამიანს წითელი თმებით, რომელსაც ხელში პალიტრა უკავია და ცდილობს, ნაცარს წითელი შეურიოს, ავფორიაქდებით, შეგვეშინდება, მყისვე გადავშლით შავით თეთრზე დაბეჭდილებს, გადავათვალიერებთ ტელეარხებს, ამოვქექავთ არქივებს იმ კანონის ძებნაში, რომელსაც სიყვარული და თავისუფლება ჰქვია, რომელიც ქუჩაში ფეხშიშველა დგას და ხატავს, რომელიც ოფისში შემოგვისეირნებს და დილას დალეულ წითელი ფორთოხლის წვენს ორი თითის დახმარებით მშვიდად გადაგვირწყევს კანონებზე, რომელიც გასაოცარი სიზუსტით დალაგებულ ცხოვრებას სრულ ქაოსად გვიქცევს, და რომლისაც, უბრალოდ, შეგვეშინდება, იმიტომ, რომ ჩარჩოებში ვსხედვართ, პატარა ჩარჩოებში, ზომით სამი ოთხზე, რომელიც პირადობის შავით თეთრზე დაბეჭდილ მოწმობებში გვიკიდია, პასპორტებში, საქმიან ქაღალდებში, რომლებზეც ჩვენი \"ღირსებაა\" დამოკიდებული, ჩვენდამი ერთმანეთში აზელილების აზრებია დამოკიდებული, ქაღალდებზეა დამოკიდებული, , რომლებსაც ერთი წითელი ნაპერწკალი ეყოფა ნაცრად ქცევისათვის. კანონებს, ბუნებრივია, ვერსად ვპოულობთ და იწყება მასობრივი აჯანყება, ყველანი უეცრად და შეთანხმებულად ყლეზე ვიკიდებთ ჩვენს \"პატიოსნებასა\" და \"ღირსებას\", ღვთის, ერის, რჯულის, ღირსების, პატიოსნების, მორალის, შავით თეთრზე დაწერილების, ენის, მამულისა და სარწმუნოების სახელით ნაცარს ვაყრით ამ სიწითლეს და ვცდილობთ გავექცეთ იმას, რაც ქვეცნობიერად ყველას ძალიან გვინდა, უბრალოდ ქაღალდები გვიშლიან ხელს, ქაღალდები და ერთმანეთი...
დაგხატავ რა...
არა, მე არ მწყინს, რომ გეზიზღები, მე ხომ შავით თეთრზე არ ვწერივარ, მე ხომ ქაღალდი არ ვარ... ვიცი, იმისათვის, რომ გიყვარდე, \"კანონები\" უნდა დაარღვიო, რაც, კაკ მინიმუმ, შენს ბიძაშვილებს ძალიან ეწყინებათ, არადა მე ხომ უბრალოდ მიყვარხარ, მე ხომ უბრალოდ მინდა თავისუფალი იყო...
იცი რა?
მოდი, ვითამაშოთ!
შენ კაპიტანი იყავი გემის, მე გემი.
ჩემი კაპიტანი იყავი...
შორეულ ნაოსნობაში, წავიდეთ, დავირქვათ ოკეანეში დაკარგულები და დავიკარგოთ...
მერე შტორმი წაგვლეკავს, მე სახელდახელოდ აწყობილ ტივად ვიქცევი და მხოლოდ შენ გადაგარჩენ, ვიცურებ თავდაუზოგავად, უკაცრიელ კუნძულზე გაგრიყავ და დაღლილი მივესვენები სველ და ქვიან ნაპირს, შენ ტყისაკენ წამათრევ და მზიან ადგილას დამდებ გასაშრობად.
საღამო ხანს შეგცივდება, დაანთებ ცეცხლს და შეშად ჩემს გადაღლილ სხეულს იხმარ და მე გაგათბობ უკანასკნელად, მეყვარები უკანასკნელი ნამწვის ჩაქრობამდე...
მერე მოვა სხვა გემი...
მე კი დავრჩები კუნძულზე ნაცრად ქცეულ შავ ლაქად, რომელსაც დროის განმავლობაში წვიმა გადამრეცხავს, წვიმისას გაჩენილ პატარა ღელეებს ოკეანეში ჩავყვები და ოკეანედ ვიქცევი, ჩემს გულში იქნები შენ და გემის. მერე ისევ შტორმი, მაგრამ სახელდახელოდ აწყობილი ტივი გიმტყუნებს და შენ ისევ ჩემთან დაბრუნდები...
თამაში დასრულებულია, ჩვენ ოკეანე ვართ...
იცი? საათი!
უყურებ საათს, რომელიც წამებს ითვლის და ალბათ ზიზღსაც მოგგვრიდა, ფიქროს დრო რომ გქონდეს, შენ ხომ შეიძლება ხვალ ისე გაქრე, რომ ვერც ვერავინ გაიგოს, რომ ოდესღაც არსებობდი, შენი \"ღირსებებით\" გატენილი ქაღალდები მუყაოს ყუთში ჩალაგდება და თაროზე შემოიდება, სურათს სამი ოთხზე დამკრძალავი ბიუროს გვერდით არსებულ კომპიუტერული მომსახურების ოფისში დაასკანერებენ, გაადიდებენ და ქვაზე ამოტვირფავენ, გაადიდებენ, შავ ჩარჩოში ჩასვამენ და სასტუმრო ოთახის ყველაზე თვალშისაცემი კედლის შუაგულში ჩამოკიდებენ, ხანდახან სანთელს აანთებენ, შენზე ან კარგს იტყვიან, ან არაფერს, ყოველ შენს დაბადების დღეს, წლისთავს, აღდგომასა და მიცვალებულების მოხსენიების დღეს სასაფლაოზე ამოგივლიან, ღვინოს გადააქცევენ იქ, სადაც სავარაუდოდ შენი კუბო უნდა იყოს ჩაფლული, მიუხედავად იმისა, რომ ღვინო არასოდეს გიყვარდა და მთელი ცხოვრება \"კოკა-კოლას\" სვამდი, მაგრამ ეს ყველაფერი ხომ \"კანონია\", რომლიდანაც გაქცევა საშიშია, იმიტომ, რომ მერე შენი შეეშინდებათ...
მე კი დაგხატავ...
შენ კი არ დაგაგვიანდეს სამსახურში, წამზომი ხომ უმკაცრესი სიზუსტით მუშაობს! ხო, და იქიდან გამოსულს ქამრის შეკვრა არ დაგავიწყდეს, ჭორი ოხერია, ქაღალდებში ჩაწერილ \"ღირსებებს\" გაუფრთხილდი, მე კი უბრალოდ იმიტომ მიყვარხარ, რომ სიყვარულის კანონები არ არსებობს, მაგრამ არ მეშინია...
\"ადამიანი თავისი ცხოვრების ჯვარზეა გაკრული, დაბლა დახრილი თავი დაჩხვლეტილი აქვს საკუთარი აზრების ეკლებით\" © პოლ ვალერი