მეხუთე ელემენტი
(mexte elementi)
ყოველთვის მინდოდა წყალი ვყოფილიყავი, თუნდაც ერთი წვეთი, გამჭვირვალე და მაცოცხლებელი, დედამიწის ერთ წერტილში დაბადებული და მეორეში წვიმად მოსული, დამეტია ჩემში მიტოვებული სიყვარულის ერთი ცრემლი და ქარიშხლისას გაგიჟებული ზღვა, ჩავხუტებოდი მზეს და ღრუბლებად ვქცეულიყავი, ნისლად მებოდიალა ქალაქის ჩემს საყვარელ ქუჩებში და ბუნდოვნად გამენათებინა ლამპიონები, მოვსულიყავი წვიმად და მიტოვებული სახლის იატაკზე დამეწყო წვეთა, აქაფებულ ტალღებად გადამეარა მთელი მსოფლიო და მშვიდად მელივლივა მზიანი ამინდის ჟამს, ყინულის კუბიკებად ჩავყრილიყავი წითელი ფორთოხლის წვენით სავსე მაღალ ჭიქაში და შენს ტუჩებს ჩავხუტებოდი...
დღეს დილით უნამუსოდ მთვრალი მოვედი სახლში, ტანსაცმლიანად გავიშხლართე საწოლზე და რატომღაც მსოფლიო საოცრებების ჩამოთვლა დავიწყე გულში, მერე ჩემი გიტარისტის მარჯვენა ხელის ცერა თითზე წამოცმული შავი ბეჭედი გამახსენდა, კანისფერი კაფელის ფერი ჩემი კანი და დიდი ხნის უნახავი მეგობრების სახეები, ჯონის და იოკოს 1970 წლის ლაივი, უზომო რაოდენობით ლუდი და ინტელექტუალური თამაშები. მერე წაკითხვა გადავწყვიტე, კინაღამ ზედ დავარწყიე მიგელის სიყვარულსა და პედაგოგიკას და სანამ სიგარეტს მოვუკიდებდი, მანამდე ჩამეძინა.
ყოველთვის მინდოდა ცეცხლი ვყოფილიყავი, მეტრიალა დედამიწის გარშემო, სითბო მეჩუქებინა გაყინულთათვის, იმედი - მიტოვებულთათვის და სხივები შეყვარებულთათვის, ჩემს გამოჩენაზე ზღვა დამშვიდებულიყო და ჩემი ფერი მიეღო სიცილიაზე გაშენებულ წითელი ფორთოხლის ხეების ნაყოფს, ჩავხუტებოდი ყველას, ვისაც ზღვა და ცეკვა უყვარს, დისკო ბურთად დავტრიალებულიყავი ბედნიერ ღიმილში და შიშველი ტერფები დამეწვა უდაბნოში ჭეშმარიტების მაძიებლად მობოდიალე ადამიანებისათვის.
გამეღვიძა. მცხელოდა და ყელი გამომშრალი მიწასავით მქონდა დამსკდარი. ძვლივს გავხოხდი სამზარეულოში, წითელი ფორთოხლის წვენი დავისხი, ყინულები ჩავყარე და დავეწაფე. შენს კოცნას გავს და დამირეკე.
ვიცი, არ მოგწონს რომ ვსვამ და ვეწევი, არ მძინავს ღამე და დღეებს ვკარგავ. სინამდვილეში მზეს ვემალები, რომელიც შენს თავს მტაცებს და ღამე გნახულობ. ალბათ ვამპირები ვართ და ჯერ არ ვიცით, სამაგიეროდ ვიცით, რომ იდეალურად ვეწყობით ერთმანეთს და ორივეს გვიყვარს საშინელებათა ფილმები. მხოლოდ ჩვენ შეგვიძლია ჩაგვეძინოს მანქანაში, ერთნაირად ვიფიქროთ და გულიანად ვიცინოთ თეატრებში, იმიტომ, რომ კომედიებზე დავდივართ, მხოლოდ ჩვენს შეგვიძლია ერთმანეთთან გაოცებამდე გულახდილები ვიყოთ და ამან არ შეგვიქმნას უხერხულობა. მხოლოდ შენ შეგიძლია მხარზე მაკოცო ისე, როგორც ეს მე მიყვარს და დამახვედრო მანქნაში ლუდი და ჩიფსები, რაც გამახარებს, მიმახვედრებს რომ არ ვიცვლები და ყველაფერი ისევ ისე მიყვარს, როგორც ყოველთვის მიყვარდა და უფრო მეტადაც. მერე გაკოცებ და კისერში ჩაგიძვრები ლეკვივით.
ყოველთვის მინდოდა მიწა ვყოფილიყავი, ჩემს გულზე ევლო მთელს მსოფლიოს, ხეთა ფესვები სამკაულებად შემეფერებინა, ერთ წვეთ წყალს გავეჟღინთე და ერთ სხივს გავეთბე იქ, სადაც წითელი ფორთოხლის ხეების ფესვები მეყოლებოდა ჩახუტებული. ათასი ბედნიერებისა და მწუხარების ცრემლი დამცემოდა, ამეტანა ბოროტთა ფეხის ხმა და გამხარებოდა პატარების ბაჯბაჯი, დავფარულიყავი თოვლით და ლამაზი ანგელოზები დაეხატათ ბედნიერ ადამიანებს.
ჩემი საყვარელი კოქტეილი წითელია. მაშინ ვსვამ ხოლმე, როცა შენ მუშაობ. მე კი ამ დროს ბართან ვზივარ ლამაზი, ბედნიერი, გიყურებ და სურვილი მიჩნდება გარშემომყოფ ზომბებს ავუხსნა, თუ რაოდენ ბედნიერი ვარ და როგორ ვიტევ ჩემში ოთხივე ელემენტს მთელი თავისი სრულყოფილებით, მერე გაგიღიმო, ჩემი სხივებით გაგათბო და წითელი ფორთოხლის წვენი დაგალევინო, რომელსაც გაყვარებ.
ყოველთვის მინდოდა ჰაერი ვყოფილიყავი, მომეცვა მთელი მსოფლიო და ვაკუუმიდან გამეთავისუფლებინა ღმერთი, მაცოცხლებელ ნიავად შევჭრილიყავი დილის ფანჯრებში, გამერღვია ზღვის თავზე შემოჯარული ღრუბლები და გამეთავისუფლებინა მზე წითელი ფორთოხლებისათვის, მინდოდა დედამიწას ღრმად ვესუნთქე, მზის ამოსვლისას ყველა სანთელი ჩამექრო, ადამიანებისათვის გრძელი თმა ამეფრიალებინა და ფრთები გამეშლევინებინა.
ზაფხულის თბილ და ზღვიან ღამეს მთელი ჩემი ბრწყინვალების ნიღაბი ავიფარე და შენს გასაცნობად წამოვედი, რაც ჯერ არ ვიცოდი. უბრალოდ მინდოდა მარტოს დამელია იმდენი, რომ გზა ვეღარ გამეგნო. მთელი ემოციებით ვცდილობდი ბოლომდე გამენადგურებინა ჩემში ძველი სიწითლის ნარჩენები, რომლებიც ბასრი ნატეხებივით ყოველდღე უფრო მეტად მიფლეთდნენ გულს. დღისით მიწაზე ვემხობოდი, ზღვის პირას, მზეს ვნებდებოდი და მარილიან ჰაერს ვისუნთქავდი, ღამით კი ვილეწებოდი მექსიკური არყით და ველოდი როდის შეწყდებოდა გულის დაქუცმაცება. სწორედ მაგ დროს გაგიცანი, ხელი ხელზე მოგკიდე და შენ საპასუხოდ ლოყაზე მომეფერე. დაფლეთილი გული შეტორტმანდა, ალკოჰოლით გაჯერებული საცეცებით მოძებნა ნაგლეჯები და დაიწყო აღდგენის მტკივნეული პროცესი. ყოველღამ ბალიშს კბილებით ვაფრინდებოდი და მაგრად ვხუჭავდი თვალებს, რათა ტკივილი ჩამეხშო, თითოეული ნერვით ვგრძნობდი როგორ ვიბადებოდი ახლიდან, ვიძაბებოდი, ხანდახან ჰაერი არ მყოფნიდა და წყალში გავრბოდი, სტიქიებად ვიკვრებოდი, მთელს მსოფლიოს შევთხოვდი დახმარებას ტკივილის გადასატანად და ფრჩხილების დასისხლიანებამდე ვხოკავდი ჩემი ოთახის კედლებს. შენი ყოველი დანახვისას ჯერთ გაუმთელებელი გული სისხლის უზარმაზარ ტალღებს ისროდა ტვინის ხვეულებისაკენ და ტკივილისაგან ცრემლები მდიოდა, ჩემში მფეთქავ თითოეულ მოლეკულას ვგრძნობდი, რომლებსაც ცეცხლი ეკიდებოდათ და ემზადებოდნენ ახალი სიწითლის დაბადებისათვის, სწორედ იმის, რომელიც ჩემგან დამოუკიდებლად ჩაგიჯდა მანქანაში, ჩაგეხუტა და გაკოცა.
ყოველთვის მინდოდა, სიყვარული ვყოფილიყავი. მტკიცედ მწამდა, რომ მზე იყო ღმერთი, ღმერთი იყო სიყვარული და სიყვარული იყო თავისუფლება. ჭეშმარიტების საძიებლად იესოსავით უდაბნოს მივაშურე და მზედ ქცეულმა ჩემმა თავმა შიშველი ტერფები დამიწვა. ქვიშის მარცვლებს შორის ვეძებდი ღმერთს, რათა ხელი ჩამევლო მისთვის და აღარასოდეს გამეშვა, რათა ებოძებინა ჩემთვის სიყვარულის მადლი, რათა ვექციე სიყვარულად და მერე ათას გულში დავფლეთილიყავი, ალკოჰოლით გავჟღენთილიყავი, მზეს ჩავხუტებოდი და სასოწარკვეთილს ზღვაში დამეხრჩო თავი. რათა ყოველდღე დამენახა ადამიანები, რომლებიც ოთხი სტიქიის ერთში მოქცევას ეცდებოდნენ და გამოუვიდოდათ, რომლებიც უდაბნოს მიაშურებდნენ ღმერთის საძებნელად და სიყვარულად იქცეოდნენ...
ახალი წლის ღამეს პირველად დავლიე ექსტაზი და ფრედერიკი გადავშალე, ნარკოტიკებს მეცნიერულად უნდა მიუდგე, თუ გინდა, რომ არ დაგიმორჩილოს. კლუბური მუსიკა მწვანე სხივებად შემოდიოდა ვენებში, ვგრძნობდი როგორ ვივსებოდი ბედნიერებით და უცებ მივხვდი, რომ მზე ვიყავი, გაგიჟებული ყველასთან გავრბოდი და ვეუბნებოდი, რომ მზე ვარ, ბედნიერება ვარ, სიხარული ვარ! ვერავინ გამიგო! მე და ექსტაზი ერთმანეთს ვეჯიბრებოდით, მშვენიერი შეგრძნება იყო, დენსფლორზე გავიშალე სხივებად და დავიღვარე ღიმილად, მერე შენთან წამოსვლა გადავწყვიტე, მერე რა, რომ ძალიან შორს იყავი, მზად ვიყავი მსოფლიო ფეხით მომერბინა და შენამდე მაინც მოვსულიყავი, თუმცა წამოსვლამდე პატარა სასწაული მოხდა.
ის მოვიდა ვის გამოც ჩემს ორგანიზმში სისხლის ნაცვლად მექსიკური არაყი ჩქეფდა ოდესღაც. რატომღაც არ გამიკვირდა! მერე გამოვედი, ტაქსი გავაჩერე და წამოვედი შენთან.
მგზავრობის ოთხმა საათმა მალე გაირბინა. შიშველი ფეხებით ვიდექი ზღვის ნაპირთან, ვფიქრობდი თუ როგორ გაგიხარდებოდა ჩემი დანახვა და არც შევმცდარვარ! მერე რა, რომ ექსტაზის გამო ცხვირი შეგეჭმუხნა და გამიმკაცრდი?! ეს მაინც ყველაზე ბედნიერი დღე იყო ჩემს ცხოვრებაში და მივხვდი რომ
ყოველთვის მინდოდა თავისუფლება ვყოფილიყავი, დამეპყრო მთელი მსოფლიოს ცნობიერება და ამეხსნა ყველასათვის, რომ ღმერთი თითოეულ მათგანშია, რომ რწმენა პირველ რიგში საკუთარი თავია, რომ ბედნიერება არსებობს, ბედისწერა არ არსებობს, რომ ყველაფერი მათ ხელშია. მინდოდა მსოფლიოს ყველაზე მაღალ წერტილში დავმდგარიყავი და ხმამაღლა დამეყვირა: მე მიყვარს, მე მწამს, მე თავისუფალი ვარ და მე ბედნიერი ვარ! მე მიხარია როცა ყავას გიდუღებ და ძილისას საბანს გაფარებ, მიხარია როცა შოკოლადს გაჭმევ და როცა მანქანაში სიგარეტის მოწევას მიკრძალავ, როცა გეხუტები და ვგრძნობ, როგორ ჩქეფს ვენებში წითელი ფორთოხლის წვენი და რომ უდაბნოში ამაოდ არ მიხეტიალია...
მე მეხუთე ელემენტი აღმოვაჩინე!
დღეს დილით უნამუსოდ მთვრალი მოვედი სახლში, ტანსაცმლიანად გავიშხლართე საწოლზე და რატომღაც მსოფლიო საოცრებების ჩამოთვლა დავიწყე გულში, მერე ჩემი გიტარისტის მარჯვენა ხელის ცერა თითზე წამოცმული შავი ბეჭედი გამახსენდა, კანისფერი კაფელის ფერი ჩემი კანი და დიდი ხნის უნახავი მეგობრების სახეები, ჯონის და იოკოს 1970 წლის ლაივი, უზომო რაოდენობით ლუდი და ინტელექტუალური თამაშები. მერე წაკითხვა გადავწყვიტე, კინაღამ ზედ დავარწყიე მიგელის სიყვარულსა და პედაგოგიკას და სანამ სიგარეტს მოვუკიდებდი, მანამდე ჩამეძინა.
ყოველთვის მინდოდა ცეცხლი ვყოფილიყავი, მეტრიალა დედამიწის გარშემო, სითბო მეჩუქებინა გაყინულთათვის, იმედი - მიტოვებულთათვის და სხივები შეყვარებულთათვის, ჩემს გამოჩენაზე ზღვა დამშვიდებულიყო და ჩემი ფერი მიეღო სიცილიაზე გაშენებულ წითელი ფორთოხლის ხეების ნაყოფს, ჩავხუტებოდი ყველას, ვისაც ზღვა და ცეკვა უყვარს, დისკო ბურთად დავტრიალებულიყავი ბედნიერ ღიმილში და შიშველი ტერფები დამეწვა უდაბნოში ჭეშმარიტების მაძიებლად მობოდიალე ადამიანებისათვის.
გამეღვიძა. მცხელოდა და ყელი გამომშრალი მიწასავით მქონდა დამსკდარი. ძვლივს გავხოხდი სამზარეულოში, წითელი ფორთოხლის წვენი დავისხი, ყინულები ჩავყარე და დავეწაფე. შენს კოცნას გავს და დამირეკე.
ვიცი, არ მოგწონს რომ ვსვამ და ვეწევი, არ მძინავს ღამე და დღეებს ვკარგავ. სინამდვილეში მზეს ვემალები, რომელიც შენს თავს მტაცებს და ღამე გნახულობ. ალბათ ვამპირები ვართ და ჯერ არ ვიცით, სამაგიეროდ ვიცით, რომ იდეალურად ვეწყობით ერთმანეთს და ორივეს გვიყვარს საშინელებათა ფილმები. მხოლოდ ჩვენ შეგვიძლია ჩაგვეძინოს მანქანაში, ერთნაირად ვიფიქროთ და გულიანად ვიცინოთ თეატრებში, იმიტომ, რომ კომედიებზე დავდივართ, მხოლოდ ჩვენს შეგვიძლია ერთმანეთთან გაოცებამდე გულახდილები ვიყოთ და ამან არ შეგვიქმნას უხერხულობა. მხოლოდ შენ შეგიძლია მხარზე მაკოცო ისე, როგორც ეს მე მიყვარს და დამახვედრო მანქნაში ლუდი და ჩიფსები, რაც გამახარებს, მიმახვედრებს რომ არ ვიცვლები და ყველაფერი ისევ ისე მიყვარს, როგორც ყოველთვის მიყვარდა და უფრო მეტადაც. მერე გაკოცებ და კისერში ჩაგიძვრები ლეკვივით.
ყოველთვის მინდოდა მიწა ვყოფილიყავი, ჩემს გულზე ევლო მთელს მსოფლიოს, ხეთა ფესვები სამკაულებად შემეფერებინა, ერთ წვეთ წყალს გავეჟღინთე და ერთ სხივს გავეთბე იქ, სადაც წითელი ფორთოხლის ხეების ფესვები მეყოლებოდა ჩახუტებული. ათასი ბედნიერებისა და მწუხარების ცრემლი დამცემოდა, ამეტანა ბოროტთა ფეხის ხმა და გამხარებოდა პატარების ბაჯბაჯი, დავფარულიყავი თოვლით და ლამაზი ანგელოზები დაეხატათ ბედნიერ ადამიანებს.
ჩემი საყვარელი კოქტეილი წითელია. მაშინ ვსვამ ხოლმე, როცა შენ მუშაობ. მე კი ამ დროს ბართან ვზივარ ლამაზი, ბედნიერი, გიყურებ და სურვილი მიჩნდება გარშემომყოფ ზომბებს ავუხსნა, თუ რაოდენ ბედნიერი ვარ და როგორ ვიტევ ჩემში ოთხივე ელემენტს მთელი თავისი სრულყოფილებით, მერე გაგიღიმო, ჩემი სხივებით გაგათბო და წითელი ფორთოხლის წვენი დაგალევინო, რომელსაც გაყვარებ.
ყოველთვის მინდოდა ჰაერი ვყოფილიყავი, მომეცვა მთელი მსოფლიო და ვაკუუმიდან გამეთავისუფლებინა ღმერთი, მაცოცხლებელ ნიავად შევჭრილიყავი დილის ფანჯრებში, გამერღვია ზღვის თავზე შემოჯარული ღრუბლები და გამეთავისუფლებინა მზე წითელი ფორთოხლებისათვის, მინდოდა დედამიწას ღრმად ვესუნთქე, მზის ამოსვლისას ყველა სანთელი ჩამექრო, ადამიანებისათვის გრძელი თმა ამეფრიალებინა და ფრთები გამეშლევინებინა.
ზაფხულის თბილ და ზღვიან ღამეს მთელი ჩემი ბრწყინვალების ნიღაბი ავიფარე და შენს გასაცნობად წამოვედი, რაც ჯერ არ ვიცოდი. უბრალოდ მინდოდა მარტოს დამელია იმდენი, რომ გზა ვეღარ გამეგნო. მთელი ემოციებით ვცდილობდი ბოლომდე გამენადგურებინა ჩემში ძველი სიწითლის ნარჩენები, რომლებიც ბასრი ნატეხებივით ყოველდღე უფრო მეტად მიფლეთდნენ გულს. დღისით მიწაზე ვემხობოდი, ზღვის პირას, მზეს ვნებდებოდი და მარილიან ჰაერს ვისუნთქავდი, ღამით კი ვილეწებოდი მექსიკური არყით და ველოდი როდის შეწყდებოდა გულის დაქუცმაცება. სწორედ მაგ დროს გაგიცანი, ხელი ხელზე მოგკიდე და შენ საპასუხოდ ლოყაზე მომეფერე. დაფლეთილი გული შეტორტმანდა, ალკოჰოლით გაჯერებული საცეცებით მოძებნა ნაგლეჯები და დაიწყო აღდგენის მტკივნეული პროცესი. ყოველღამ ბალიშს კბილებით ვაფრინდებოდი და მაგრად ვხუჭავდი თვალებს, რათა ტკივილი ჩამეხშო, თითოეული ნერვით ვგრძნობდი როგორ ვიბადებოდი ახლიდან, ვიძაბებოდი, ხანდახან ჰაერი არ მყოფნიდა და წყალში გავრბოდი, სტიქიებად ვიკვრებოდი, მთელს მსოფლიოს შევთხოვდი დახმარებას ტკივილის გადასატანად და ფრჩხილების დასისხლიანებამდე ვხოკავდი ჩემი ოთახის კედლებს. შენი ყოველი დანახვისას ჯერთ გაუმთელებელი გული სისხლის უზარმაზარ ტალღებს ისროდა ტვინის ხვეულებისაკენ და ტკივილისაგან ცრემლები მდიოდა, ჩემში მფეთქავ თითოეულ მოლეკულას ვგრძნობდი, რომლებსაც ცეცხლი ეკიდებოდათ და ემზადებოდნენ ახალი სიწითლის დაბადებისათვის, სწორედ იმის, რომელიც ჩემგან დამოუკიდებლად ჩაგიჯდა მანქანაში, ჩაგეხუტა და გაკოცა.
ყოველთვის მინდოდა, სიყვარული ვყოფილიყავი. მტკიცედ მწამდა, რომ მზე იყო ღმერთი, ღმერთი იყო სიყვარული და სიყვარული იყო თავისუფლება. ჭეშმარიტების საძიებლად იესოსავით უდაბნოს მივაშურე და მზედ ქცეულმა ჩემმა თავმა შიშველი ტერფები დამიწვა. ქვიშის მარცვლებს შორის ვეძებდი ღმერთს, რათა ხელი ჩამევლო მისთვის და აღარასოდეს გამეშვა, რათა ებოძებინა ჩემთვის სიყვარულის მადლი, რათა ვექციე სიყვარულად და მერე ათას გულში დავფლეთილიყავი, ალკოჰოლით გავჟღენთილიყავი, მზეს ჩავხუტებოდი და სასოწარკვეთილს ზღვაში დამეხრჩო თავი. რათა ყოველდღე დამენახა ადამიანები, რომლებიც ოთხი სტიქიის ერთში მოქცევას ეცდებოდნენ და გამოუვიდოდათ, რომლებიც უდაბნოს მიაშურებდნენ ღმერთის საძებნელად და სიყვარულად იქცეოდნენ...
ახალი წლის ღამეს პირველად დავლიე ექსტაზი და ფრედერიკი გადავშალე, ნარკოტიკებს მეცნიერულად უნდა მიუდგე, თუ გინდა, რომ არ დაგიმორჩილოს. კლუბური მუსიკა მწვანე სხივებად შემოდიოდა ვენებში, ვგრძნობდი როგორ ვივსებოდი ბედნიერებით და უცებ მივხვდი, რომ მზე ვიყავი, გაგიჟებული ყველასთან გავრბოდი და ვეუბნებოდი, რომ მზე ვარ, ბედნიერება ვარ, სიხარული ვარ! ვერავინ გამიგო! მე და ექსტაზი ერთმანეთს ვეჯიბრებოდით, მშვენიერი შეგრძნება იყო, დენსფლორზე გავიშალე სხივებად და დავიღვარე ღიმილად, მერე შენთან წამოსვლა გადავწყვიტე, მერე რა, რომ ძალიან შორს იყავი, მზად ვიყავი მსოფლიო ფეხით მომერბინა და შენამდე მაინც მოვსულიყავი, თუმცა წამოსვლამდე პატარა სასწაული მოხდა.
ის მოვიდა ვის გამოც ჩემს ორგანიზმში სისხლის ნაცვლად მექსიკური არაყი ჩქეფდა ოდესღაც. რატომღაც არ გამიკვირდა! მერე გამოვედი, ტაქსი გავაჩერე და წამოვედი შენთან.
მგზავრობის ოთხმა საათმა მალე გაირბინა. შიშველი ფეხებით ვიდექი ზღვის ნაპირთან, ვფიქრობდი თუ როგორ გაგიხარდებოდა ჩემი დანახვა და არც შევმცდარვარ! მერე რა, რომ ექსტაზის გამო ცხვირი შეგეჭმუხნა და გამიმკაცრდი?! ეს მაინც ყველაზე ბედნიერი დღე იყო ჩემს ცხოვრებაში და მივხვდი რომ
ყოველთვის მინდოდა თავისუფლება ვყოფილიყავი, დამეპყრო მთელი მსოფლიოს ცნობიერება და ამეხსნა ყველასათვის, რომ ღმერთი თითოეულ მათგანშია, რომ რწმენა პირველ რიგში საკუთარი თავია, რომ ბედნიერება არსებობს, ბედისწერა არ არსებობს, რომ ყველაფერი მათ ხელშია. მინდოდა მსოფლიოს ყველაზე მაღალ წერტილში დავმდგარიყავი და ხმამაღლა დამეყვირა: მე მიყვარს, მე მწამს, მე თავისუფალი ვარ და მე ბედნიერი ვარ! მე მიხარია როცა ყავას გიდუღებ და ძილისას საბანს გაფარებ, მიხარია როცა შოკოლადს გაჭმევ და როცა მანქანაში სიგარეტის მოწევას მიკრძალავ, როცა გეხუტები და ვგრძნობ, როგორ ჩქეფს ვენებში წითელი ფორთოხლის წვენი და რომ უდაბნოში ამაოდ არ მიხეტიალია...
მე მეხუთე ელემენტი აღმოვაჩინე!