მარადიული ძმები
(maradiuli dzmebi)
(maradiuli dzmebi)
დედამ ერბოკვერცხი შეგვიწვა.
მამამ ტაფამწვარი ორ თითქმის თანაბარ ნაწილად გაყო და მე და ჩემს ძმას საკუთარი ხელით გადმოგვიღო.
მე ჩემი წილი მეპატარავა და ჩემს ძმას გავხედე. მივხვდი, ისიც ასე ფიქრობდა.
მაგიდის ქვეშ ფეხი გავკარი, უხმოდ ვანიშნე, გარეთ გამოდი-მეთქი.
შეუმჩნევლად გამოვიპარეთ, კარი გავაღეთ და ეზოში ჩავედით.
ძმა ფეხდაფეხ მომყვებოდა, ჩავუარეთ მაღალ კორპუსებს, გადავჭერით ქუჩა ერთი, მეორე, მესამე, გავყევით გამზირს და ქალაგარეთ გავედით.
ღია სივრცე რომ დავინახეთ ნაბიჯი შევანელეთ. თუმცა, არ გავჩერებულვართ, ვიდრე უკაცრიელი, ტრიალი მინდორი არ გამოჩნდა.
ირგვლივ უამრავი ქვა ეყარა. ჩვენ ორი სხვადასხვა ზომის ლოდი ამოვარჩიეთ და ზედ ჩამოვსხედით.
ჩემმა ძმამ თავი უკან გადაწია და ცას შეაცქერდა.
მე მის თვალში ბეწვი შევნიშნე.
-არ გაინძრე! – თითქმის ვუბრძანე, - თავი გააჩერე!
დიდი ქვა მოვძებნე, ზედ შევდეგი, ჯიბიდან სტერილური ბინტი ამოვიღე და თვალი ფრთხილად ამოვუწმინდე.
ძმამ ქუთუთოები აწია, ორივე თვალი ფართოდ დააჭყიტა და
თვალებში ჩამხედა.
-შენ?!
-მე რა? – გავიკვირვე.
-თვალში ბეწვი გაქვს, მაგრამ არ გეტყვი რომელში. თუ გამოიცნობ სიხარული მე, წერილი - შენ; თუ არა და პირიქით,- ბავშვობაში მოსმენილი ტექსტი უშეცდომოდ გაიხსენა და გაიმეორა.
მეხსიერება დავძაბე:
“ორღობეში მივდიოდი,
თვალში რაღაც ჩამივარდა,
ორი თითი ამოვისვი,
მაშინათვე ამოვარდა...”
- მარცხენაში –
- არა, მარჯვენაში... მაგრამ ეს რაა? აუუ! რამხელა დირეა...
თვალი ვერ შევასწარი, როგორ წამოავლო ჩემმა ძმამ უზარმაზარ ქვას ხელი.
-ე, ე, ქვა რად გინდა? – შეშინებული წამოვხტი.
-აბა, ამ დირეს სხვანაირად ვერ ამოვიღებ, თუ არ დავამტვრიე..
ორივეს გაგვეცინა.
ძმამ გაწაფული მოძრაობით თვალიდან ბეწვი ამომიღო და ხელი შემართა:
- ჩემია, სიხარული მე. არა, თუ გინდა შენი იყოს – პერანგის საყელო გამიწია და შიგნით ჩამიგდო.
სიხარულმა ორივეს ტანი აგვიმსუბუქა და ქვებს მოვეჭიდეთ, რომ არ გავფრენილიყავით.
პირველმა აღტაცებამ რომ გაიარა, თამაში მოგვინდა. კარგა ხანს ვირბინეთ, ვიხტუნეთ, ვიცელქეთ. ირგვლივ ძეხორძიელი არ ჩანდა, რომ ჩვენი თამაშით ვინმე შეგვეწუხებინა.
სახლში გვიან დავბრუნდით.
მამა კართან გველოდა.
- აი, ორივენი დავბრუნდით –თქვა ჩემმა ძმამ.
- აქამდე სად იყავით? - გვისაყვედურა მამამ.
- ქალაქგარეთ – თითქმის ერთდროულად ვუპასუხეთ ორივემ.
- პატარები ხომ არ არიან, რომ ... – დედამ აღარ დაამთავრა სათქმელი.
- ჰო, ახლა უკვე დიდები არიან – კმაყოფილება ვერ დამალა მამამ და სახლში შეგვიძღვა.
მამამ ტაფამწვარი ორ თითქმის თანაბარ ნაწილად გაყო და მე და ჩემს ძმას საკუთარი ხელით გადმოგვიღო.
მე ჩემი წილი მეპატარავა და ჩემს ძმას გავხედე. მივხვდი, ისიც ასე ფიქრობდა.
მაგიდის ქვეშ ფეხი გავკარი, უხმოდ ვანიშნე, გარეთ გამოდი-მეთქი.
შეუმჩნევლად გამოვიპარეთ, კარი გავაღეთ და ეზოში ჩავედით.
ძმა ფეხდაფეხ მომყვებოდა, ჩავუარეთ მაღალ კორპუსებს, გადავჭერით ქუჩა ერთი, მეორე, მესამე, გავყევით გამზირს და ქალაგარეთ გავედით.
ღია სივრცე რომ დავინახეთ ნაბიჯი შევანელეთ. თუმცა, არ გავჩერებულვართ, ვიდრე უკაცრიელი, ტრიალი მინდორი არ გამოჩნდა.
ირგვლივ უამრავი ქვა ეყარა. ჩვენ ორი სხვადასხვა ზომის ლოდი ამოვარჩიეთ და ზედ ჩამოვსხედით.
ჩემმა ძმამ თავი უკან გადაწია და ცას შეაცქერდა.
მე მის თვალში ბეწვი შევნიშნე.
-არ გაინძრე! – თითქმის ვუბრძანე, - თავი გააჩერე!
დიდი ქვა მოვძებნე, ზედ შევდეგი, ჯიბიდან სტერილური ბინტი ამოვიღე და თვალი ფრთხილად ამოვუწმინდე.
ძმამ ქუთუთოები აწია, ორივე თვალი ფართოდ დააჭყიტა და
თვალებში ჩამხედა.
-შენ?!
-მე რა? – გავიკვირვე.
-თვალში ბეწვი გაქვს, მაგრამ არ გეტყვი რომელში. თუ გამოიცნობ სიხარული მე, წერილი - შენ; თუ არა და პირიქით,- ბავშვობაში მოსმენილი ტექსტი უშეცდომოდ გაიხსენა და გაიმეორა.
მეხსიერება დავძაბე:
“ორღობეში მივდიოდი,
თვალში რაღაც ჩამივარდა,
ორი თითი ამოვისვი,
მაშინათვე ამოვარდა...”
- მარცხენაში –
- არა, მარჯვენაში... მაგრამ ეს რაა? აუუ! რამხელა დირეა...
თვალი ვერ შევასწარი, როგორ წამოავლო ჩემმა ძმამ უზარმაზარ ქვას ხელი.
-ე, ე, ქვა რად გინდა? – შეშინებული წამოვხტი.
-აბა, ამ დირეს სხვანაირად ვერ ამოვიღებ, თუ არ დავამტვრიე..
ორივეს გაგვეცინა.
ძმამ გაწაფული მოძრაობით თვალიდან ბეწვი ამომიღო და ხელი შემართა:
- ჩემია, სიხარული მე. არა, თუ გინდა შენი იყოს – პერანგის საყელო გამიწია და შიგნით ჩამიგდო.
სიხარულმა ორივეს ტანი აგვიმსუბუქა და ქვებს მოვეჭიდეთ, რომ არ გავფრენილიყავით.
პირველმა აღტაცებამ რომ გაიარა, თამაში მოგვინდა. კარგა ხანს ვირბინეთ, ვიხტუნეთ, ვიცელქეთ. ირგვლივ ძეხორძიელი არ ჩანდა, რომ ჩვენი თამაშით ვინმე შეგვეწუხებინა.
სახლში გვიან დავბრუნდით.
მამა კართან გველოდა.
- აი, ორივენი დავბრუნდით –თქვა ჩემმა ძმამ.
- აქამდე სად იყავით? - გვისაყვედურა მამამ.
- ქალაქგარეთ – თითქმის ერთდროულად ვუპასუხეთ ორივემ.
- პატარები ხომ არ არიან, რომ ... – დედამ აღარ დაამთავრა სათქმელი.
- ჰო, ახლა უკვე დიდები არიან – კმაყოფილება ვერ დამალა მამამ და სახლში შეგვიძღვა.