გამომელია სასთუმალთან სიზმრის კონები...
კუპრში ცოდვილობს ადამიანის დაწნეხილი სული, დაჭორფლილი და დასერილი წუთოსიფლური მჭრელი დანებით. მილეულა ქარის სუნთქვა, დაგუდულა ირგვლივ ყოველი ცოცხალი არსება... დახეთქილა ფილტვები, დაბრმავებულა თვალები,დასერილა თითები ოდესღაც სანთელივით ჩამოთლილი და მოქარგული, მეფური ბეჭდით მოსართველი... ჩამოშლილა თმები, გამშრალა ნერწყვი, უსითბოდ მიტოვებული კანი და ნაკვთები კი ადამიანისა გაცრეცილა, ჩამოშლილა , დასეტყვილა ვითარცა ადამიანი 50 წელს მიღმა, დაუდია ნიშანი კაცობრიობის ჭუჭყს ადამიანის დაკეცილ შუბლზე...
დახურულა მთები, გორები, ოდესღაც ცასავით გაშლილი და მომღიმარი... დამსკდარა მიწა და ჩაუფლავს შავ სამარეში ფესვები, ფესვები წინაპართა გულებიდან უხვად გადმომსკდარი. გადაჭდულა წამები და სამარისებულად გაშეშებულან ერთ უძრაობის შავ წერტილას... მოუხსნია მეფეს გვირგვინი, გაცრეცილი სიმდიდრისგან, დახვრეტილი მტრობისგან, გალეშლი ვნებისაგან, დაკოდილი ტკივილისაგან.
სამარადისოდ ჩამოშლია მხრები ჭაბუკს,მწუხარების სამარეში ჩაწოლილს...
ჩახლეჩია ხმა ტალღებს, ჩაუყლაპავს უგზოუკლოდ კენჭები, თევზები და მცენარებიი..
შეუსრუტავს ღამეს დღე. ჩამქრალან მარადჟამს მოკაშკაშენიც. მზეც..მზეც აღარ ათბობს პირიქით ჰყინავს ირგვლივ ყოველივეს. ხოლო ადრეულად გადაყლაპული წყალი,შუა გზაზედ, ჭოროხსავით გადაქცეულა ქვიშის მდინარეებად..
ხელის ჭუჭყი კი, ჩამოუბანელი მიკვრია კანზე ყველა მკვდარსა და მომაკვდავს, არც ლპება, არც ჭკნება არც იწვის ვითარცა სინდისი საზარელი ქმედების შემდეგ დამანჭული!
ზის გამურული ტაძრის კუთხეში ჩამშვები, მკვლელი, ფარისეველი ერთ დასახიჩრებულ სხეულში მოთავსებულ სატანად და წივის უხმოდ..! იკაწრავს სახეს ჩონჩხის მეჭეჭებითა და შავი ლაქებით სავსე მკლავებით, ფართხალებს იქნევს ათობით ხელებსა და ფეხებს მოუსვენრად... იფერფლება მისი ლეში და მასთან ერთად ჭუჭყიც შორდება კედლებს... თეთრდება, თეთრდება და ისახება ზედ ხატებანი... ინთება სანთლები და პირისაგან მიწით აღგვილ სამყაროში მხოლოდ ტაძრიდან მოდის თბილი სინათლე...
კუპრში ცოდვილობს ადამიანის დაწნეხილი სული, დაჭორფლილი და დასერილი წუთოსიფლური მჭრელი დანებით. მილეულა ქარის სუნთქვა, დაგუდულა ირგვლივ ყოველი ცოცხალი არსება... დახეთქილა ფილტვები, დაბრმავებულა თვალები,დასერილა თითები ოდესღაც სანთელივით ჩამოთლილი და მოქარგული, მეფური ბეჭდით მოსართველი... ჩამოშლილა თმები, გამშრალა ნერწყვი, უსითბოდ მიტოვებული კანი და ნაკვთები კი ადამიანისა გაცრეცილა, ჩამოშლილა , დასეტყვილა ვითარცა ადამიანი 50 წელს მიღმა, დაუდია ნიშანი კაცობრიობის ჭუჭყს ადამიანის დაკეცილ შუბლზე...
დახურულა მთები, გორები, ოდესღაც ცასავით გაშლილი და მომღიმარი... დამსკდარა მიწა და ჩაუფლავს შავ სამარეში ფესვები, ფესვები წინაპართა გულებიდან უხვად გადმომსკდარი. გადაჭდულა წამები და სამარისებულად გაშეშებულან ერთ უძრაობის შავ წერტილას... მოუხსნია მეფეს გვირგვინი, გაცრეცილი სიმდიდრისგან, დახვრეტილი მტრობისგან, გალეშლი ვნებისაგან, დაკოდილი ტკივილისაგან.
სამარადისოდ ჩამოშლია მხრები ჭაბუკს,მწუხარების სამარეში ჩაწოლილს...
ჩახლეჩია ხმა ტალღებს, ჩაუყლაპავს უგზოუკლოდ კენჭები, თევზები და მცენარებიი..
შეუსრუტავს ღამეს დღე. ჩამქრალან მარადჟამს მოკაშკაშენიც. მზეც..მზეც აღარ ათბობს პირიქით ჰყინავს ირგვლივ ყოველივეს. ხოლო ადრეულად გადაყლაპული წყალი,შუა გზაზედ, ჭოროხსავით გადაქცეულა ქვიშის მდინარეებად..
ხელის ჭუჭყი კი, ჩამოუბანელი მიკვრია კანზე ყველა მკვდარსა და მომაკვდავს, არც ლპება, არც ჭკნება არც იწვის ვითარცა სინდისი საზარელი ქმედების შემდეგ დამანჭული!
ზის გამურული ტაძრის კუთხეში ჩამშვები, მკვლელი, ფარისეველი ერთ დასახიჩრებულ სხეულში მოთავსებულ სატანად და წივის უხმოდ..! იკაწრავს სახეს ჩონჩხის მეჭეჭებითა და შავი ლაქებით სავსე მკლავებით, ფართხალებს იქნევს ათობით ხელებსა და ფეხებს მოუსვენრად... იფერფლება მისი ლეში და მასთან ერთად ჭუჭყიც შორდება კედლებს... თეთრდება, თეთრდება და ისახება ზედ ხატებანი... ინთება სანთლები და პირისაგან მიწით აღგვილ სამყაროში მხოლოდ ტაძრიდან მოდის თბილი სინათლე...