ldokoneli maka aqa cxovrobs laloi
აქ ფარდაგი გამიშალე, ლალო - საიქიოს ხალი-ჩა--ზე განებივრებ! აქ მაკოცე, დალალოვ, იქ ჩა-გი-ხუ-ტებ ჩამიჩსა! აქ მომიალერსე მარტოსულს, იქ გიქ-ვე-შევრდომებ ერთგულად, აქ სიყვარული მაჩუქე და იქააა... იქა, ლალოვ, მე ვიცი იქა!
ჰპირდება წაღმართი თუ თვალთმაქცი, აშურშურე თუ დოდინ-დოდინა, ხმელი თუ ბრგე, ნედლი თუ გამოზრდილი, მეოცნებე თუ გონებადინჯი, ხელმოცა-რული თუ წარმატებული, ვნებიანი უფხო თუ შეულა-ხავი მუშაკი.
ჰპირდება!
ჰპირდება და უფრო გულდამშვიდებული ტოვებს - აბა, სახსოვარივით ხომ არ დაურჩება?
სახსოვარი არ უყვარს ლალოსდარს!
ფოჩებიან ფარდას საჩვენებელი თითით მოაშორებს ფანჯრის კუთხეს - უცქერს, სანამ თვალს არ მო-ეფა-რება გასტუმრებული. მერე დგას დიდხანს და შეს-ცქერის არაფერს - აბა, რაღა ქნას? აბდალს უთხ-რეს: "თოვლი მოდისო", იმან კიდევ: "ხო ვდგავარ და ვძაგძაგებო!" ჰოდა ლალოც დგას. დგას და ცრის ტან--ში - ეგრე სჩვევია, გააკანკალებს ხოლმე.
ვინ იცის, ეგ კანკალი სიამოვნების ჟრუანტელს ნიშნავს თუ ამგვარი ხერხით ცოტა ხნის წინ მოსმენილ საალერსო სიტყვებს ივიწყებს ლალო - თავს აჯერებს: რაის ხალიჩა, რა ჩახუტება, რაის ქვეშევრდომი, რა ერთგულება, რაის აქა-იქა დანაპირები?
მართალიც გახლავთ - ჰა და ჰა, ეზოდან გასვლის წინ სახლის კედელზე დაუწერონ: "აქა ცხოვრობს ლალოი," - ნახშირით თუ გუაშით, ცარცით თუ აკვა-რელით, საპკურით თუ მარკერით.
გაზაფხულზე კი შენობებს თუ შეღებავენ, ის წარ-წერაც გაქრება, მაგრამ ლალო გულს როდი დაიწყვეტს: მთელი დღე ქუჩაში დადგება, დააკვირდება, როგორ ააგებენ ხარაჩოს, შეღებავენ პარაპეტს, ჩუქურთმასა და თაღს. მუშები გუმანით მიხვდებიან, რომ შენობაზე დაწერილი სიტყვები: "აქა ცხოვრობს ლალოი" ამ ქალის შესახებ დაუწერიათ და სულ ბოლოს გადაუსვამენ სა-ღებავში ამოვლებულ ფუნჯსა თუ გორგოლაჭს.
სახლი ხან ლალოს საყვარელ ფერად - მწვანედ იღებება, ხანაც ლალოს ოთახის კედლებივით ცის-ფრად; ხან ლალოს რუმიანასავით აგურისფერია, ან ლალოს კრეპ-ჟორჟეტის პენუარივით ვარდისფერი.ყვე-ლა ფერზე ყაბულსაა ლალო, ყველა ფერი ხიბლავს და ეახლობლება. ამიტომაც არ ელევა ენაწყლიანი დამ-პირებელი თუ ხელმადლიანი სტუმარი, წასვლის წინ მისი სახლის კედელზე რომ მიაწერს გზააბნეულის დასაკვალიანებელ სიტყვებს და ზოგჯერ ისარგაყრილ გულსაც მიახატავს ზედმეტი აღელვებისგან.
როგორც კი ფანჯრის კუთხეს ფოჩებიან ფარდას ჩამოაფარებს, სარკეს ჩამოუჯდება ლალო: თვალს ჩა--უკრავს, გაუშინაურდება, ათას წვრილმანს გაახსე-ნებს და ამ მუსაიფში, თმას ხან შუაზე გა-იყოფს, ხანაც უკან გადაიყრის, წამწამებს აიპრეხს, ფერიმჭამელას ამო-იგდებს, ტუჩებს დაბერავს და საცხის ფერს შეირჩევს. მაჯაში მოხრილ მტევანს ნიკაპს ჩამოაყრდნობს, ისე, რომ სარკეში ფრჩხილები გამოუჩნდეს, გამოცდილი თვალით შეაფასებს მანიკიურს და მერე ყვრიმალებზე რბილი ფუნჯით აგურისფერ რუმიანას გადაისვამს.
- განა ლალი ხა-არ, ლალო? აგურის ნატეხი ხა-არ. ლა-ლის გვერდით ვინ დაგდოს, მარტო იმისთვინ რო წი-თელი ხა-არ! - იტყვის მერე და დაიფშვნება სიცი-ლით, აგურის ნატეხივით ამსუბუქდება, ბეჭზე ჩანთას გადა-იკი-დებს და წავა.
წავა, აბა, ადგილზე დგომა რას არგებს ლალოს-დარს!
დადის დროის კვალში გავის რიტმული რხევით: ფრან-ცუსკებით თუ პლატფორმებით, ტანკეტკებით თუ ესპადრილებით, საბოებით თუ სანდლებით, ფლოს-ტე-ბით თუ ლოდკებით.
ხან ბაზარზეა, ხან სკვერში, ხან ხიდიდან დაუქნევს ხელს მეთევზეებს, მათი ნადავლით აღტაცებული, ხა--ნაც გაჩერებაზე შეყოვნდება - თითქოს ყველა მგზავ-რის დამლოცველ-დამხვდურია. ვიტრინებთან ზო--ზი-ნით ჩაივლის და გამვლელ-გამომვლელის გამო-ხედ-ვას შეაფასებს. ხარბი თუ ავი თვალი არ აკლია - გა-აყოლებენ და ზედვე დააყოლებენ:
- ამაზე ისწავლა ჩვენმა უბანმაო! - და ეს სიტყვები, "აქა ცხოვრობს ლალოის" მსგავსად, გულს უხარებს, სიამაყით ავსებს ლალოს.
- მოვდივარ და სტავლა მომაქვს, - იტყვის და იფ-შვნება სიცილით, - საყვედურის ღირსი ვა-არ? გას-წავლეთ, ხო არ წაგართვით? ჩემთვინ ვისურვე, მი-ვით-ვისე თუ მოვაბრუნე გასტუმრებული?
დაფასებაც თავისებური აქვს ლალოს: პირველი ამბები გარდატეხის ასაკში - ბიჭისაა თუ გოგოსი. ლა-ლოსთან განიხილავენ: ხან ტელეფონით იხმობენ, ხან ფანჯრიდან ანიშნებენ, გადმოდიო. ვის დაზარდება - განა ასე იოლად იპატიჟებდნენ უწინ ოჯახებში?
დაჰყვა ლალო ადამიანის კეთილგანწყობას.
წყენის ადგილი სადა აქვს გულში ლალოსდარს!
საღამოობით თუ მოცლილია და ვასილიჩთანაც მიესვლება, მისაღებ ოთახში შევა თუ არა, ქალბატონ ლემონას გადიდებული სურათისკენ გააპარებს თვალს, გულში მიესალმება და ყოველ ჯერზე გაიხ-სენებს, რო-გორი ამაყი იყო ვასილიჩის ცოლი, არაფ-რად აგ-დებ-და და სალმის ღირსად არ თვლიდა ლალოს-დარებს.
- მოდი ლალო, მიამბე შენებურები, საშველიანები, - აღიღინდება ვასილიჩი და ლალოც ჩამოუჯდე-ბა, სარკესთან მუსაიფში მიღებულ გამოცდილებას ოს-ტა-ტურად მოირგებს მიხვრა-მოხვრაში, ვერ მოიშლის კეკლუცობას - ლემონას ხსოვნის ხათრითაც კი. ვა-სილიჩიც ყაბულსაა ლალოსთან დიალოგებზე - მეტი რაღა შეუძლია - ალალად მოყოლილი უბნის ამბების მოსმენა, ლალოსთან მეგობრობა:
- გაფიცებ მაგ შენს აგურისფერ კამეას, რა გინდო-და გუშინწინღამ იმ სახელოვან ოჯახში, ლალო? რა გაჭირვება ადგათ და რა გაუხერხე, რომ გადაგყვნენ დღეს და აგავსეს პადარკებით?!
- ვაი-მე-ე! მახსენდება და ახლაც ვიფშვნები სი-ცილით, ვასილიჩ.
- ასეთი რა დაგახვედრეს, შენ რომ გაგაკვირვა და უნახავი გაგხადა?!
- გამაკვირვა სწორედ რომ.
- მეგონა, კაი დარჩი რეცხვაში, ლალო, და მაწბი-ლებ!
- იცინი, ვასილიჩ, მარა, მოგიყობი დააა, ა-ნახავ: და-მირეკეს შვაღამ. შევედი თუ არა და ლოჯიაში გა-მიყვანეს. ვხედავ, სკამზე დოუყენებიათ თავიანთი ბოვ-ში, ხუთი წლის ბაჩუნა, ოფურჩხეთელი ბაბუაჩემი რომ იცმევდა ოციანებში ისეთ ნიფხავშია გამოწყობილი და აპარპალებს ცრემლიან თვალებს. მოვეფერები-თქვა, დამეთუთქვა გული, მარა მაგდენი ვეღარ გავბედე და დავდექი. დავდექი და ვა-არ. აბა, აჩვენე ლალო ბე-ბოსო, - დედამისმა და უფრო ეემღვრა თვალები ბოვშს, ჩააფრინდა თავისი პაწია ხელებით ნიფხავს. მე კიდო, ქე-რო ვიცი, ისე გამცრა ტანში. ახლა მამამისი მეუბ-ნება, ქალბატონო ლალოო... ქალბატონოო და ლა-მი-საა დევიფშვნა სიცილით, მარა ვკბენ ლოყებს შიგ--ნიდან, ვდგავარ ისევლე და მახსენდება მაგის ათი წლის წინანდელი ცქვიტობა. მიუახლოვდა უცებ ბა-ჩუ-ნას, ჩახადა ნიფხავი და რა დევინახვე-ე! ისთე ა-აქვს გაპრიკინებული, მამამისს კი არა და, ცხონებულ ბა-ბუამისს არ ღირსებია ეგეთი მისდროზე. საღამოს ეწყე-ბა და არ აძინებსო, შემომჩივლა დედამისმა. შე-მი--ქანდა გული. მოკლედ, რა მეთქვა, აღარ ვიცოდი და ნაცხი ოუღეთ-თქვა. რაფერი ნათქმია, მარა, რაც მო-მადგა ენაზე, ე-ეგ იყო! სიდანო? ჩამეკითხენ. უკანა ტა-ნიდან-თქვა, ვუპასუხე და, ვასილი-იჩ, ქალი არ ვიყ-ვე, თუ მახსოვდეს, რაფერ გამოვედი მაგათგან ან რაფერ აღმოვჩნდი ჩემსა. დავჯექი ჩემი ხატების კუთხესთან, დავუნთე ვაჩუნას სანთელი, გამოვისახე პირ-ჯვარი და შევთხოვე ჩემი მხარის სალოცავებს: მო-წამეთას და ცხრა ჯვარს, შეეწიეთ-თქვა ბოვშს - დედის ლოცვა ხო არ წამიკითხავს არასდროს, ან ვის-თვის უნდა წამეკითხა, ა-იმ ღამეს გადავშალე ბაჩა-ჩუ-ნასთვინ - რაც მე გულით განვიცადე, ვასილიჩ, ა-იმის გასაჭირი.
- ეშველება, ლალო, რამე?
- ეშველა და ეგაა! ენდვენ ჩემს სიტყვას თურმე, წოუღიათ ნაცხი ბაქტერიოფაგში, დოუთესიათ იქ და აღმოაჩნდა რაღაც გლისტი, გამოუძვრებოდა ღა-მე, კბენდა და უღიზიანდებოდა ისი. გამოუწერეს წა-მა-ლი ახლა და დაშოშმინებულა ბოვში რავარც იქნა, დო-უძინია. გადმევიდნენ მერე წუხელ-ღამ და რა ბამ-ბა-ნერკები და რა შიკოლადები, რა ხილი და ანანასი, რა მანგოს წვენები მომართვეს! უჰ, რა აღარ! შენ ქე-რომ იცოდი, ვასილიჩ, კომუნისტების დროს ჩემთვინ საახალწლო პაიოკები, ისი გამახსენდა. მადლობა ცხრა ჯვარის მადლსა და...
- მერე, ლალო?!
- რაღა მერე, ვასილიჩ, მადლობა ღმერთ...
- რაღა მერეო-ო? ჭიის სახელი, გოგო?
- რი-ის სახელი?
- ჭი-ის! ჭიის ლათინური სახელი არ ჩაიწერე?
- ლათინური-ი? რაში მჭირდებოდა მაგი?..
- არ გჭირდებოდა-ა? ცოტა ვართ გაჭირვებულები ქვეყ-ანაზე, ასე დიალოგებზე სასიარულოდ რომ შე-მოგ---რჩით, ლალო? არ გამოგვადგებოდა მაგ გლისტი ვი-თამ?
- მაგი აღარ მიფიქრია, ხო იცი...
- ლალო, ლალო, მაგას არ მოველოდი შენგან, გო-გო, გრცხვენოდეს!
- ...ხვალ... ფოტოატელიეში მივალთ გოგოები, ვასი-ლიჩ, არ მცალია და ზეგ კი გევივლი ბაქტერიოფაგში და ჩევიწერ. სიდოური სახელიო, რა მითხარი?
- ლა-თი-ნუ-რი, ლალო, ლათინური სახელწოდება!
- ჰო-ო!.. ლათინურს ჩავიწერ! აბა, იმ ოჯახს ვერ მივადგები და მოვთხოვ, რა ერქვა ჭიას-თქვა, უხერ-ხულია მაინც, ამხელა პატივი მცეს უკვე და... თან გვი-ანია, იწოლებიან უკვე.
- ფოტოატელიეში რაღა დაგრჩა?
- პეტრეა ერთი ჩვენი ძველი ნაცნობი ფოტოგრაფი. მაისის ბოლო შაფათს ვარდებს ვყიდულობთ მე და ჩემი გოგოები, ინეზა და სარა. ვესტუმრებით ხოლმე. პატივს გვცემდა თავის დროზე მაგ კაცი, სულ ჩვენი ფოტოები ჰქონდა გამოფენილი ვიტრინებში. აღარ აქვს მუშაობა ახლა და...
- გასაგებია, ჩემო ლალო, გასაგები. საპასუ-ხის-მგებლო დღე გქონიათ გოგოებს ხვალ, დაუბრმავებთ პეტროს თვალს!
- ეჰ, დავბერდით, თორემ, თავის დროზე კი.
- რატომ, რატომ! რო დაიბანოთ სამივემ მარწყვის საპნით რა გიჭირთ!
მარწყვის საპნითო და იფშვნება ლალო სიცილით. წასასვლელად ემზადება, ფანჯარას უახლოვდება, ეზოს გადახედავს - ერთი სართულით მაღლა ცხოვრობს ვასი-ლიჩი, მაგრამ მაინც სხვაფრად მოჩანს იქაურობა, ლა-ლოს ფანჯარაც მოჩანს, ფოჩიანი ფარდებით. დად-გება ცოტა ხანს, გაცრის ტანში, სიამოვნების ჟრუ-ანტე-ლი დაუვლის თუ ასეთი საშუალებით თავის ფარ-დის-მიღმა ამბებს ივიწყებს - არავინ იცის, მაგრამ მა-ლე კი გამხიარულდება, ქალბატონ ლემონას სუ-რათს დაემშვიდობება ირიბი მზერით, ვასილიჩს - ჭიის ლა-თი-ნურ სახელწოდებას გავიგებო, კიდევ ერთ-ხელ დაჰ--პირდება დამაჯერობლობისთვის, ძილი ნები-საო, იტყ-ვის და კიბეზე რამდენიმე საფეხურს რომ ჩაივ-ლის, ისევ დაიფშვნება სიცილით - მარწყვის საპ-ნის გახსე-ნებაზე.
სანამ მაისის ბოლო შაბათი გათენდება, რამდენიმე საათს გაატარებს სარკესთან მუსაიფში ლალო. აბა-დოკით გადაისწორებს და შუბლიდან მოიშორებს თმას, ტონიკში დასველებული ბამბით გაიწმენდს ლო-ყებს, კისერს და ყელს, კიტრის მასკას დაიდებს სა-ხეზე, ფრჩხილებს ფორმას გამოუსწორებს ქლიბით, სამ-კაულს გაამზადებს: აგურისფერ კამეას და სერ-დო-ლიკის საყურეებს ჰო - უსათუოდ, ბეჭდებს ზოგს შუა თითზე მოირგებს, ზოგსაც საჩვენებელზე და ისევ შეინახავს, დილისთვის გადადებს არჩევანს.
გამოეწყობა მერე ვარდისფერ პენუარში, ზემოდან წამოწვება ლოგინზე - მაშინვე არ უყვარს ჩაწოლა. ერთ ხელს ლოყის ქვეშ ამოიდებს, მეორეთი საღამურს მოისწორებს თეძოზე და მიაშტერდება პეტრეს გადა-ღებული სურათებით აჭრელებულ კედელს.
ზოგან შავ-თეთრი მოგონება ხვდება, ზოგან ფე-რადი: აგერ შიფონის ქვედაბოლო აცვია, სხვა დროს სატინის კაბები იყო მოდაში, ხან ლიპებშია, ხანაც უზარმაზარი კლაპანები უმშვენებს ჯიბეებს, ბიაზს ჯინსი ცვლის, ჩესუჩას - ორგანდი, კაპრონის შო-ვიან ჩულქს - ბადისებრი კოლგოტკები, დრო თან და-ატარებს ლალოს. ძალიანაც რომ მოისურვოს, არ მო-ეშ-ვება, ან სად დაიმალება, როცა ყველამ იცის, რომ "აქა ცხოვრობს ლალოი!"
- შენ არ მოკვდი, ვასილიჩ, რავა გამასულელე და ამაგდე ამ ხნის ქალი? ვიცი, კაი რო გინდა ჩემთვინ, მარა, ხო გაგიგონია, აგურს რეცხდნენ და უარესი წვენი გასდიოდაო, ასთე ვარ მეც, - და იფშვნება სიცილით ლალო, სიზმარშიც, ისევე როგორც ცხადში, საბანს იფარებს შემცივნებულ სხეულზე და ერთი წუთითაც არ წარმოიდგენს იმ დღეს, შენობას რომ გადაღებავენ და აღარავინ დაწერს "აქა ცხოვრობს ლალოი!"
უმედობა არ სჩვევია ლალოსდარს!
აქ ფარდაგი გამიშალე, ლალო - საიქიოს ხალი-ჩა--ზე განებივრებ! აქ მაკოცე, დალალოვ, იქ ჩა-გი-ხუ-ტებ ჩამიჩსა! აქ მომიალერსე მარტოსულს, იქ გიქ-ვე-შევრდომებ ერთგულად, აქ სიყვარული მაჩუქე და იქააა... იქა, ლალოვ, მე ვიცი იქა!
ჰპირდება წაღმართი თუ თვალთმაქცი, აშურშურე თუ დოდინ-დოდინა, ხმელი თუ ბრგე, ნედლი თუ გამოზრდილი, მეოცნებე თუ გონებადინჯი, ხელმოცა-რული თუ წარმატებული, ვნებიანი უფხო თუ შეულა-ხავი მუშაკი.
ჰპირდება!
ჰპირდება და უფრო გულდამშვიდებული ტოვებს - აბა, სახსოვარივით ხომ არ დაურჩება?
სახსოვარი არ უყვარს ლალოსდარს!
ფოჩებიან ფარდას საჩვენებელი თითით მოაშორებს ფანჯრის კუთხეს - უცქერს, სანამ თვალს არ მო-ეფა-რება გასტუმრებული. მერე დგას დიდხანს და შეს-ცქერის არაფერს - აბა, რაღა ქნას? აბდალს უთხ-რეს: "თოვლი მოდისო", იმან კიდევ: "ხო ვდგავარ და ვძაგძაგებო!" ჰოდა ლალოც დგას. დგას და ცრის ტან--ში - ეგრე სჩვევია, გააკანკალებს ხოლმე.
ვინ იცის, ეგ კანკალი სიამოვნების ჟრუანტელს ნიშნავს თუ ამგვარი ხერხით ცოტა ხნის წინ მოსმენილ საალერსო სიტყვებს ივიწყებს ლალო - თავს აჯერებს: რაის ხალიჩა, რა ჩახუტება, რაის ქვეშევრდომი, რა ერთგულება, რაის აქა-იქა დანაპირები?
მართალიც გახლავთ - ჰა და ჰა, ეზოდან გასვლის წინ სახლის კედელზე დაუწერონ: "აქა ცხოვრობს ლალოი," - ნახშირით თუ გუაშით, ცარცით თუ აკვა-რელით, საპკურით თუ მარკერით.
გაზაფხულზე კი შენობებს თუ შეღებავენ, ის წარ-წერაც გაქრება, მაგრამ ლალო გულს როდი დაიწყვეტს: მთელი დღე ქუჩაში დადგება, დააკვირდება, როგორ ააგებენ ხარაჩოს, შეღებავენ პარაპეტს, ჩუქურთმასა და თაღს. მუშები გუმანით მიხვდებიან, რომ შენობაზე დაწერილი სიტყვები: "აქა ცხოვრობს ლალოი" ამ ქალის შესახებ დაუწერიათ და სულ ბოლოს გადაუსვამენ სა-ღებავში ამოვლებულ ფუნჯსა თუ გორგოლაჭს.
სახლი ხან ლალოს საყვარელ ფერად - მწვანედ იღებება, ხანაც ლალოს ოთახის კედლებივით ცის-ფრად; ხან ლალოს რუმიანასავით აგურისფერია, ან ლალოს კრეპ-ჟორჟეტის პენუარივით ვარდისფერი.ყვე-ლა ფერზე ყაბულსაა ლალო, ყველა ფერი ხიბლავს და ეახლობლება. ამიტომაც არ ელევა ენაწყლიანი დამ-პირებელი თუ ხელმადლიანი სტუმარი, წასვლის წინ მისი სახლის კედელზე რომ მიაწერს გზააბნეულის დასაკვალიანებელ სიტყვებს და ზოგჯერ ისარგაყრილ გულსაც მიახატავს ზედმეტი აღელვებისგან.
როგორც კი ფანჯრის კუთხეს ფოჩებიან ფარდას ჩამოაფარებს, სარკეს ჩამოუჯდება ლალო: თვალს ჩა--უკრავს, გაუშინაურდება, ათას წვრილმანს გაახსე-ნებს და ამ მუსაიფში, თმას ხან შუაზე გა-იყოფს, ხანაც უკან გადაიყრის, წამწამებს აიპრეხს, ფერიმჭამელას ამო-იგდებს, ტუჩებს დაბერავს და საცხის ფერს შეირჩევს. მაჯაში მოხრილ მტევანს ნიკაპს ჩამოაყრდნობს, ისე, რომ სარკეში ფრჩხილები გამოუჩნდეს, გამოცდილი თვალით შეაფასებს მანიკიურს და მერე ყვრიმალებზე რბილი ფუნჯით აგურისფერ რუმიანას გადაისვამს.
- განა ლალი ხა-არ, ლალო? აგურის ნატეხი ხა-არ. ლა-ლის გვერდით ვინ დაგდოს, მარტო იმისთვინ რო წი-თელი ხა-არ! - იტყვის მერე და დაიფშვნება სიცი-ლით, აგურის ნატეხივით ამსუბუქდება, ბეჭზე ჩანთას გადა-იკი-დებს და წავა.
წავა, აბა, ადგილზე დგომა რას არგებს ლალოს-დარს!
დადის დროის კვალში გავის რიტმული რხევით: ფრან-ცუსკებით თუ პლატფორმებით, ტანკეტკებით თუ ესპადრილებით, საბოებით თუ სანდლებით, ფლოს-ტე-ბით თუ ლოდკებით.
ხან ბაზარზეა, ხან სკვერში, ხან ხიდიდან დაუქნევს ხელს მეთევზეებს, მათი ნადავლით აღტაცებული, ხა--ნაც გაჩერებაზე შეყოვნდება - თითქოს ყველა მგზავ-რის დამლოცველ-დამხვდურია. ვიტრინებთან ზო--ზი-ნით ჩაივლის და გამვლელ-გამომვლელის გამო-ხედ-ვას შეაფასებს. ხარბი თუ ავი თვალი არ აკლია - გა-აყოლებენ და ზედვე დააყოლებენ:
- ამაზე ისწავლა ჩვენმა უბანმაო! - და ეს სიტყვები, "აქა ცხოვრობს ლალოის" მსგავსად, გულს უხარებს, სიამაყით ავსებს ლალოს.
- მოვდივარ და სტავლა მომაქვს, - იტყვის და იფ-შვნება სიცილით, - საყვედურის ღირსი ვა-არ? გას-წავლეთ, ხო არ წაგართვით? ჩემთვინ ვისურვე, მი-ვით-ვისე თუ მოვაბრუნე გასტუმრებული?
დაფასებაც თავისებური აქვს ლალოს: პირველი ამბები გარდატეხის ასაკში - ბიჭისაა თუ გოგოსი. ლა-ლოსთან განიხილავენ: ხან ტელეფონით იხმობენ, ხან ფანჯრიდან ანიშნებენ, გადმოდიო. ვის დაზარდება - განა ასე იოლად იპატიჟებდნენ უწინ ოჯახებში?
დაჰყვა ლალო ადამიანის კეთილგანწყობას.
წყენის ადგილი სადა აქვს გულში ლალოსდარს!
საღამოობით თუ მოცლილია და ვასილიჩთანაც მიესვლება, მისაღებ ოთახში შევა თუ არა, ქალბატონ ლემონას გადიდებული სურათისკენ გააპარებს თვალს, გულში მიესალმება და ყოველ ჯერზე გაიხ-სენებს, რო-გორი ამაყი იყო ვასილიჩის ცოლი, არაფ-რად აგ-დებ-და და სალმის ღირსად არ თვლიდა ლალოს-დარებს.
- მოდი ლალო, მიამბე შენებურები, საშველიანები, - აღიღინდება ვასილიჩი და ლალოც ჩამოუჯდე-ბა, სარკესთან მუსაიფში მიღებულ გამოცდილებას ოს-ტა-ტურად მოირგებს მიხვრა-მოხვრაში, ვერ მოიშლის კეკლუცობას - ლემონას ხსოვნის ხათრითაც კი. ვა-სილიჩიც ყაბულსაა ლალოსთან დიალოგებზე - მეტი რაღა შეუძლია - ალალად მოყოლილი უბნის ამბების მოსმენა, ლალოსთან მეგობრობა:
- გაფიცებ მაგ შენს აგურისფერ კამეას, რა გინდო-და გუშინწინღამ იმ სახელოვან ოჯახში, ლალო? რა გაჭირვება ადგათ და რა გაუხერხე, რომ გადაგყვნენ დღეს და აგავსეს პადარკებით?!
- ვაი-მე-ე! მახსენდება და ახლაც ვიფშვნები სი-ცილით, ვასილიჩ.
- ასეთი რა დაგახვედრეს, შენ რომ გაგაკვირვა და უნახავი გაგხადა?!
- გამაკვირვა სწორედ რომ.
- მეგონა, კაი დარჩი რეცხვაში, ლალო, და მაწბი-ლებ!
- იცინი, ვასილიჩ, მარა, მოგიყობი დააა, ა-ნახავ: და-მირეკეს შვაღამ. შევედი თუ არა და ლოჯიაში გა-მიყვანეს. ვხედავ, სკამზე დოუყენებიათ თავიანთი ბოვ-ში, ხუთი წლის ბაჩუნა, ოფურჩხეთელი ბაბუაჩემი რომ იცმევდა ოციანებში ისეთ ნიფხავშია გამოწყობილი და აპარპალებს ცრემლიან თვალებს. მოვეფერები-თქვა, დამეთუთქვა გული, მარა მაგდენი ვეღარ გავბედე და დავდექი. დავდექი და ვა-არ. აბა, აჩვენე ლალო ბე-ბოსო, - დედამისმა და უფრო ეემღვრა თვალები ბოვშს, ჩააფრინდა თავისი პაწია ხელებით ნიფხავს. მე კიდო, ქე-რო ვიცი, ისე გამცრა ტანში. ახლა მამამისი მეუბ-ნება, ქალბატონო ლალოო... ქალბატონოო და ლა-მი-საა დევიფშვნა სიცილით, მარა ვკბენ ლოყებს შიგ--ნიდან, ვდგავარ ისევლე და მახსენდება მაგის ათი წლის წინანდელი ცქვიტობა. მიუახლოვდა უცებ ბა-ჩუ-ნას, ჩახადა ნიფხავი და რა დევინახვე-ე! ისთე ა-აქვს გაპრიკინებული, მამამისს კი არა და, ცხონებულ ბა-ბუამისს არ ღირსებია ეგეთი მისდროზე. საღამოს ეწყე-ბა და არ აძინებსო, შემომჩივლა დედამისმა. შე-მი--ქანდა გული. მოკლედ, რა მეთქვა, აღარ ვიცოდი და ნაცხი ოუღეთ-თქვა. რაფერი ნათქმია, მარა, რაც მო-მადგა ენაზე, ე-ეგ იყო! სიდანო? ჩამეკითხენ. უკანა ტა-ნიდან-თქვა, ვუპასუხე და, ვასილი-იჩ, ქალი არ ვიყ-ვე, თუ მახსოვდეს, რაფერ გამოვედი მაგათგან ან რაფერ აღმოვჩნდი ჩემსა. დავჯექი ჩემი ხატების კუთხესთან, დავუნთე ვაჩუნას სანთელი, გამოვისახე პირ-ჯვარი და შევთხოვე ჩემი მხარის სალოცავებს: მო-წამეთას და ცხრა ჯვარს, შეეწიეთ-თქვა ბოვშს - დედის ლოცვა ხო არ წამიკითხავს არასდროს, ან ვის-თვის უნდა წამეკითხა, ა-იმ ღამეს გადავშალე ბაჩა-ჩუ-ნასთვინ - რაც მე გულით განვიცადე, ვასილიჩ, ა-იმის გასაჭირი.
- ეშველება, ლალო, რამე?
- ეშველა და ეგაა! ენდვენ ჩემს სიტყვას თურმე, წოუღიათ ნაცხი ბაქტერიოფაგში, დოუთესიათ იქ და აღმოაჩნდა რაღაც გლისტი, გამოუძვრებოდა ღა-მე, კბენდა და უღიზიანდებოდა ისი. გამოუწერეს წა-მა-ლი ახლა და დაშოშმინებულა ბოვში რავარც იქნა, დო-უძინია. გადმევიდნენ მერე წუხელ-ღამ და რა ბამ-ბა-ნერკები და რა შიკოლადები, რა ხილი და ანანასი, რა მანგოს წვენები მომართვეს! უჰ, რა აღარ! შენ ქე-რომ იცოდი, ვასილიჩ, კომუნისტების დროს ჩემთვინ საახალწლო პაიოკები, ისი გამახსენდა. მადლობა ცხრა ჯვარის მადლსა და...
- მერე, ლალო?!
- რაღა მერე, ვასილიჩ, მადლობა ღმერთ...
- რაღა მერეო-ო? ჭიის სახელი, გოგო?
- რი-ის სახელი?
- ჭი-ის! ჭიის ლათინური სახელი არ ჩაიწერე?
- ლათინური-ი? რაში მჭირდებოდა მაგი?..
- არ გჭირდებოდა-ა? ცოტა ვართ გაჭირვებულები ქვეყ-ანაზე, ასე დიალოგებზე სასიარულოდ რომ შე-მოგ---რჩით, ლალო? არ გამოგვადგებოდა მაგ გლისტი ვი-თამ?
- მაგი აღარ მიფიქრია, ხო იცი...
- ლალო, ლალო, მაგას არ მოველოდი შენგან, გო-გო, გრცხვენოდეს!
- ...ხვალ... ფოტოატელიეში მივალთ გოგოები, ვასი-ლიჩ, არ მცალია და ზეგ კი გევივლი ბაქტერიოფაგში და ჩევიწერ. სიდოური სახელიო, რა მითხარი?
- ლა-თი-ნუ-რი, ლალო, ლათინური სახელწოდება!
- ჰო-ო!.. ლათინურს ჩავიწერ! აბა, იმ ოჯახს ვერ მივადგები და მოვთხოვ, რა ერქვა ჭიას-თქვა, უხერ-ხულია მაინც, ამხელა პატივი მცეს უკვე და... თან გვი-ანია, იწოლებიან უკვე.
- ფოტოატელიეში რაღა დაგრჩა?
- პეტრეა ერთი ჩვენი ძველი ნაცნობი ფოტოგრაფი. მაისის ბოლო შაფათს ვარდებს ვყიდულობთ მე და ჩემი გოგოები, ინეზა და სარა. ვესტუმრებით ხოლმე. პატივს გვცემდა თავის დროზე მაგ კაცი, სულ ჩვენი ფოტოები ჰქონდა გამოფენილი ვიტრინებში. აღარ აქვს მუშაობა ახლა და...
- გასაგებია, ჩემო ლალო, გასაგები. საპასუ-ხის-მგებლო დღე გქონიათ გოგოებს ხვალ, დაუბრმავებთ პეტროს თვალს!
- ეჰ, დავბერდით, თორემ, თავის დროზე კი.
- რატომ, რატომ! რო დაიბანოთ სამივემ მარწყვის საპნით რა გიჭირთ!
მარწყვის საპნითო და იფშვნება ლალო სიცილით. წასასვლელად ემზადება, ფანჯარას უახლოვდება, ეზოს გადახედავს - ერთი სართულით მაღლა ცხოვრობს ვასი-ლიჩი, მაგრამ მაინც სხვაფრად მოჩანს იქაურობა, ლა-ლოს ფანჯარაც მოჩანს, ფოჩიანი ფარდებით. დად-გება ცოტა ხანს, გაცრის ტანში, სიამოვნების ჟრუ-ანტე-ლი დაუვლის თუ ასეთი საშუალებით თავის ფარ-დის-მიღმა ამბებს ივიწყებს - არავინ იცის, მაგრამ მა-ლე კი გამხიარულდება, ქალბატონ ლემონას სუ-რათს დაემშვიდობება ირიბი მზერით, ვასილიჩს - ჭიის ლა-თი-ნურ სახელწოდებას გავიგებო, კიდევ ერთ-ხელ დაჰ--პირდება დამაჯერობლობისთვის, ძილი ნები-საო, იტყ-ვის და კიბეზე რამდენიმე საფეხურს რომ ჩაივ-ლის, ისევ დაიფშვნება სიცილით - მარწყვის საპ-ნის გახსე-ნებაზე.
სანამ მაისის ბოლო შაბათი გათენდება, რამდენიმე საათს გაატარებს სარკესთან მუსაიფში ლალო. აბა-დოკით გადაისწორებს და შუბლიდან მოიშორებს თმას, ტონიკში დასველებული ბამბით გაიწმენდს ლო-ყებს, კისერს და ყელს, კიტრის მასკას დაიდებს სა-ხეზე, ფრჩხილებს ფორმას გამოუსწორებს ქლიბით, სამ-კაულს გაამზადებს: აგურისფერ კამეას და სერ-დო-ლიკის საყურეებს ჰო - უსათუოდ, ბეჭდებს ზოგს შუა თითზე მოირგებს, ზოგსაც საჩვენებელზე და ისევ შეინახავს, დილისთვის გადადებს არჩევანს.
გამოეწყობა მერე ვარდისფერ პენუარში, ზემოდან წამოწვება ლოგინზე - მაშინვე არ უყვარს ჩაწოლა. ერთ ხელს ლოყის ქვეშ ამოიდებს, მეორეთი საღამურს მოისწორებს თეძოზე და მიაშტერდება პეტრეს გადა-ღებული სურათებით აჭრელებულ კედელს.
ზოგან შავ-თეთრი მოგონება ხვდება, ზოგან ფე-რადი: აგერ შიფონის ქვედაბოლო აცვია, სხვა დროს სატინის კაბები იყო მოდაში, ხან ლიპებშია, ხანაც უზარმაზარი კლაპანები უმშვენებს ჯიბეებს, ბიაზს ჯინსი ცვლის, ჩესუჩას - ორგანდი, კაპრონის შო-ვიან ჩულქს - ბადისებრი კოლგოტკები, დრო თან და-ატარებს ლალოს. ძალიანაც რომ მოისურვოს, არ მო-ეშ-ვება, ან სად დაიმალება, როცა ყველამ იცის, რომ "აქა ცხოვრობს ლალოი!"
- შენ არ მოკვდი, ვასილიჩ, რავა გამასულელე და ამაგდე ამ ხნის ქალი? ვიცი, კაი რო გინდა ჩემთვინ, მარა, ხო გაგიგონია, აგურს რეცხდნენ და უარესი წვენი გასდიოდაო, ასთე ვარ მეც, - და იფშვნება სიცილით ლალო, სიზმარშიც, ისევე როგორც ცხადში, საბანს იფარებს შემცივნებულ სხეულზე და ერთი წუთითაც არ წარმოიდგენს იმ დღეს, შენობას რომ გადაღებავენ და აღარავინ დაწერს "აქა ცხოვრობს ლალოი!"
უმედობა არ სჩვევია ლალოსდარს!