ldokoneni maka teshdidebi da suqunebi
და როცა ჩემს ამბავს ისმენთ, ცალ ფეხსაცმელზე ქუსლმოტეხილსა და იმავ ცალი ფეხით აგურის კე-დელზე მიყრდნობილს, თავზე ... თეშდიდები და სუქუ-ნები მაწვიმს.
შევეცდები, მოკლედ მოგითხროთ, როგორ აღ-მოვ-ჩნდი ამ დღეში.
ჯერ, ოცი წლის წინ, ის ღამე დადგა, პალე-ონ-ტო-ლო-გი ბებია მარ(გუს)ი რომ დაბრუნდა (სამხრეთ ამე-რი-კის ჩრდილოეთიდან თუ ჩრდილოეთ ამერიკის სამ-ხრე-თიდან), ჩემი დედიკო კი ჩვილით დაუხვდა (თბი-ლის-ში). მძინარე პატარას (ანუ მე), ფუმფუსა ხე-ლი ლო-ყის ქვეშ ამო(მ)ედო.
- კინკაჟუ! - აღმოხდა ბებიას და გულში საგან-გა-შოდ-უზარმაზარი სიყვარული ჩაეღვარა. ჩემოდანს მი-ვარდა, ამოაპირქვავა, კოხტად ჩალაგებული, შეფუ-თუ-ლი სა-ჩუქ-რები მიყარ-მოყარა, იქექ-იქოთქოთა და მიაგნო იმას, რაც შეკრულ მუშტში ჩაეტა.
- აი, კინკაჟუ! - ხელი გაშალა და ქალიშვილს ერ-თი ციცქნა, ლოყის ქვეშ ფუმფულაკუდამოდებული არ-სე-ბა დაანახვა, - ხომ ჰგავს, ძვირფასო?
არ ვიცი, რამდენად ესიამოვნა დედას მისი შვილი ენოტების ოჯახის წარმომადგენელს რომ შეადარეს, ღი-მილით კი გადმომხედა ჯერ მე, მერე ბებიას და სუ-ვენირი-კინკაჟუ თავის ხელისგულზე გადაიტანა.
ასე ვიქეცი გოგონად ლემურის თვალებით - ბებია მარ(გუს)ის რჩეულ შვილიშვილად, რომლის თავზე ჯერ მსუბუქად წამოჟინჟლა თეშდიდ-სუქუნებმა, მერე კი ნამდვილი სეტყვა დაიწყო, რის გამოც: არასდროს დამიბანია ან შემიკვეცავს თმები ორშაბათსა და ოთხ-შა-ბათს; არ დამიჭრია ან გამიქლიბავს ფრჩხილები და დამითვლია ფული ღამით; არ დამიწყია ახალი საქმე, არ დამიხარჯავს ან გამისესხებია ფული ორშაბათს; მუ-დამ ყურადღებით ვადევნებდი თვალყურს და ვე-ლო-დი შედეგებს მარჯვენა თუ მარცხენა ხელის ან ფეხის გულის, ცხვირის წვერის ქავილისას; არ ვაძ-ლევდი ან ვართმევდი ხელიდან ხელში არავის: ცოცხს, საპონსა და ნემსს; არ ვდებდი მაგიდაზე გასა-ღებს, ხოლო პურს უკუღმა; არ ვშლიდი ქოლგას და არ ვუსტვენდი ოთახში; არ ვაბიჯებდი ზღურბლს მარ-ცხენა ფეხით...
ახლა კი გურუს ოთახის შესახებ უნდა გიამბოთ:
და ცამეტი წლის წინ, ზემოხსენებულ ოთახში, რო-მელსაც მარ(გუს)ი ეშმაკისეულს ეძახდა, ვინაიდან იქ ყველაფერი მარჯვნიდან მარცხნივ ანუ უკუღმა ხდე--ბოდა (ოთახი არაბული წიგნებით გახლდათ სავ-სე), გურ(უ)ამ ბაბუს მუხლზე დასკუპული, ალ-ტერ--ნატიულად გადაშლილი წიგნის ფურცლებზე ნახატე-ბივით გაბნეულ აღმოსავლურ ასოებს ვაკვირდებოდი:
- რამდენი შეკრული და გახსნილი ბურთულაა არა აქ, გურუ?
- სად, კინკაჟუ?
- აი აქ, აი... და აი, კიდევ... და აქაც, ეს ბუთქუშა შეკ--რულია, ეს ბურთულა თითქოს გაჭრეს და გაშა-ლე-სო.
- ამ შეკრულ "ბუთქუშას" სუქუნი ჰქვია, "თითქოს გახსნილს" კი თეშდიდი. არაბები, თუ სიტყვაში ორი თანხმოვანია, პირველს სუქუნს აწერენ თავზე, ხოლო როდესაც ორი ერთნაირი თანხმოვანი გამოითქმის, ერთს თეშდიდს ახატავენ და მეორე თანხმოვანს აღარ წერ-ენ საერთოდ.
- დამღლელია წერის დროს ამდენი ფიქრი... ეს ნიშ-ნები მარგუსის დარიგებებს გავს.
- მართლაც!.. როგორ აქამდე ვერ მოვიფიქრე? - აღფრთოვანდა ბაბუ გურ(უ)ამი, -- თავს დატეხილი მარ-გუ-სისეული თეშდიდ-სუქუნები!
და ბარემ, ფეხსაცმლის ქუსლის მოტეხვის მიზეზიც შეიტყვეთ:
ორი კვირის წინ, ჩემმა უახლოესმა დაქალმა (სტ)ე--ლამ დამირეკა, თავისი ქორწილის თარიღი შემატყო-ბინა. მე კი გემოზე მოვკალათდი სავარძელში, მეჯ-ვარის სტა-ტუსის მისაღებად:
- კინკაჟუ, უშენოდ ვერაფერს გავხდები, უნდა მას--წავლო, რა როგორ მოვიმოქმედო, რა ვარგა და რა არა, მოკლედ, გელი - ქორწილის მრჩევლად დაგ-ნიშ-ნე!.. ხო მაგარია?!
- თუ უახლოესი დაქალი საპატარძლოზე ლამაზია, ვერასდროს გახდება მისი მეჯვარე! - მანუგეშა მარ-(გუს)იმ, მარჯვნიდან მარცხნისკენ მზირალმა გუ-რ(უ)-ამმა მშვიდად დაუკრა კვერი.
ფანჯარას მივანდე ცრემლიანი თვალები: ყვითელი ფოთლები ნაშვილები ბავშვებივით მოსდებოდნენ აგ-ვის-ტოს ქუჩას - ასე მენიშნა "ქორწილმეისტერის" კა--ბა და გავწიე: ქსოვილების გამყიდველს, მეტრ-ნა-ხევ--რი-ანი ხის სახაზავი მხარს ზემოთ რომ ვერ სცდე-ბო-და, თავბრუ დავახვიე, რა ფაქტურის ყვითელი და მწვანე ქსოვილი არ გადმოვაღებინე - დარდიანად გას-ცქე-რო--და დახლზე გაშლილ გაზეთზე მიტოვებულ ყველს, პურს და გაკბეჩილ პომიდორს.
ქორწილის დილა წვიმიანი გამოდგა. ალბათ (სტ)ე--ლას ქვაბების ლოკვა უყვარდაო, - გამაღვიძა მარ-გუ-სის დასკვნამ - ალიონის სუქუნმა და დიადი დღეც გა-მითენდა: დაქალს კაბის სარჩულზე ქინძისთავი და-ვუბნიე ავი თვალისგან დასაცავად; საქმროსთან და-ვარეკვინე, რომ მარჯვენა ფეხსაცმელში ხურდა ფული ჩაედო, რომელსაც მერე რელიკვიასავით შეინახავდნენ ოჯახში; ნათესაობაში ბედნიერი ქალი მოვიძიეთ და მისი ნახმარი ცხვირსახოცი პატარძალს ჩანთაში ჩა-ვუ-დე. წყლით სავსე ვედრო და იატაკის ტილო მოვამ-ზადეთ, (სტ)ელას სახლიდან წასვლის შემდეგ იატაკი რომ მოერეცხათ.
- როცა ბოლო აქსესუარსაც მოირგებ, სარკეში აღარ ჩაიხედო; ჯვრისწერის ბეჭედი არასდროს არავის გაასინჯო; სახლიდან გასვლის წინ ერთი-ორი ცრემლი გადმოაგდე; შენსა და ბა(ღა)თურს შორის არავინ გაა-ტა-რო; ჯვრისწერის შემდეგ ეცადეთ, ერთდროულად ჩააქ-როთ სანთლები და აი, ამ სარკეშიც ერთად ჩაიხე-დოთ; თაიგული არავის დააჭერინო ქმრის გარდა, მერე სუფ-რაზე ლარნაკში ჩადებ, ბოლოს კი სახლში წაიღებ და...
- რა სისულელეა! კმარა! - აყვირდა ჩრდილში მოქ-ცე-ული მეჯვარე.
გოგონებში მღელვარება შევნიშნე, ყურის ბიბილოც ამეწვა (ზურგსუკან მჭორავდნენ), მალე კბილებიდან გა--მოცრილი რეპლიკებიც მომწვდა:
- რა სოფლელაა! როგორი ქალუკა ყოფილა! ვინ ას-წავლა ეს სისულელეები? თან რას ეძახიან, კინ-კაჟუს? ვაფ-შე არ არის ნაშური კლიჩკა! (სტ)ელას რა, ეგეთების ჯე-რა?!
აშკარა იყო, გოგონებს პატარძლის ზურგსუკან გა-დაგდებული თაიგულისათვის ბრძოლა სურდათ. აკი მეც მქონდა დაგულებული ბეჭდის ყუთი - ბა(ღა)თუ----რიც გავაფრთხილე, ჯვრისწერის შემდეგ ცარიელ ყუთს ხელი აღარ ახლო, პირველად მე უნდა შევეხო-მეთ-ქი. არ მინდოდა, ვინმესთვის გული დამეწყვიტა და ალ-ტერ--ნატიული თაიგულის შექმნის იდეა წამოვაყენე.
- ორი თაიგული? მაგარი გოიმობაა! (სტ)ელუშ, პროსტა, მოწვი: ბა(ღა)თურ, ეს დამიჭირე, ის მო-მა-წო-დეთ, უნდა ვისროლო, რა სანახავი იქნები?! და ვაბ-შ-ჩე... მოდუნდი რა!
ყურის ბიბილო (სტ)ელასაც აეწვა, მალე მთელ სა-ხეზე მოედებოდა სიწითლე (დაცდილი გვქონდა) და თითქოს ქორწილმეისტრობა ჩემი იდეა ყოფილიყოს, ზურგი მაქცია: ქინძისთავი და ბედნიერი ნათესავი ქალის ნახმარი ცხვირსახოცი მოისროლა, გასვლის წინ დემონსტრაციულად ჩაიხედა სარკეში, მეჯვარეს ხელი ჩაჰკიდა და კიბეებიც სიცილ-კისკისით ჩაირბინა.
ჯვრისწერაზე უკანა რიგში ვიდექი, ყვითელი ორ-განზას ნაკეცებში ვმალავდი ცრემლიან თვალებს. ორი კურცხალი მაინც ჯიუტად მაჩნდა მწვანე ხავერ-დის კაბაზე, როდესაც სიძემ დამიძახა: კინკაჟუ, რა-ტომ არ იღებ ბეჭდების კოლოფს, ხომ მთხოვეო?! და შავ-კაბიანი სტუმრის მუჯლუგუნიც მომხვდა, წავი-ბორ--ძიკე, ფეხსაცმლის ქუსლი მოვიტეხე (ქსოვილების გამყიდ--ველის გულზე დამდგარმა ლუკმამ მიწია), იმ შავ-კაბიანმა კი ბეჭდების ცარიელი კოლოფი ამაყად ჩა-იდო ჯიბეში.
ბევრი ვიხეტიალე წვიმაში კოჭლობით, სანამ აგუ-რის კედელს ქუსლმოტეხილი ფეხსაცმლით მივეყ-რდნო--ბოდი - ქუჩის ბოლოში, აივნის ქვეშ თავშეფა-რებული წვრილმანების გამყიდველს მოვკარი თვალი. ახლა, ვდგავარ და ველოდები, როდის გადაიღებს, ისიც დაიძრება თავისი გორგოლაჭებიანი ტაჩკით, უნი--ვერ-სალურ წებოს მომყიდის და ფეხსაცმელს გა-ვიმ-თელებ.
ასეთ კონკიად ვიქეცი და სირცხვილით ვიღას მო-ვუყვე ამ ამბის დასასრულს:
და შავი "ფოლქსვაგენ-ფაეტონი" (შესაძლოა, გოგ-რად ყოფილიც) მიახლოვდება, ფანჯარა ეშვება და რა გქვი--აო, მეკითხება ჟღალთმიანი ყმაწვილი. ვპასუხობ, რომ კინკაჟუ ვარ. გულიანად იცინის, ჰგავხარო და გად--მოდის. ლემურის თვალები გქონიაო, მაკვირდება და ფუმფულა კუდის გარეშე როგოგორ იძინებო, მე-კითხება. სად სმენია კინკაჟუებზე ნეტავ? ვფიქრობ მე, ის კი მიხსნის, ტაქსიდერმისტი ვარო. ვვარაუდობ, რომ მანქანებთან დაკავშირებული პროფესია უნდა იყოს, ჟღალთმიანი კი, ტაქსიდერმისტები ფიტულებს ამ-ზა-დებენო, მეუბნება და მე, კინკაჟუს, კანკალი მი-ტანს! გცივაო, მეკითხება და სახლში წაგიყვანო, მთა-ვა-ზობს.
წვიმს, წვრილმანების გამყიდველი მყარად დგას აივნის ქვეშ, ქუჩის ბოლოში, ამიტომ კოჭლობით ვიძ-რები "ფაეტონისკენ," თეშდიდ-სუქუნების წარ-მოსახ--ვით დავთარში ვიქექები და დიდი იმედი მაქვს, რომ ჩემგან ფიტულს არ დაამზადებს ჟღალთმიანი ტაქსი-დერ-მისტი.
და როცა ჩემს ამბავს ისმენთ, ცალ ფეხსაცმელზე ქუსლმოტეხილსა და იმავ ცალი ფეხით აგურის კე-დელზე მიყრდნობილს, თავზე ... თეშდიდები და სუქუ-ნები მაწვიმს.
შევეცდები, მოკლედ მოგითხროთ, როგორ აღ-მოვ-ჩნდი ამ დღეში.
ჯერ, ოცი წლის წინ, ის ღამე დადგა, პალე-ონ-ტო-ლო-გი ბებია მარ(გუს)ი რომ დაბრუნდა (სამხრეთ ამე-რი-კის ჩრდილოეთიდან თუ ჩრდილოეთ ამერიკის სამ-ხრე-თიდან), ჩემი დედიკო კი ჩვილით დაუხვდა (თბი-ლის-ში). მძინარე პატარას (ანუ მე), ფუმფუსა ხე-ლი ლო-ყის ქვეშ ამო(მ)ედო.
- კინკაჟუ! - აღმოხდა ბებიას და გულში საგან-გა-შოდ-უზარმაზარი სიყვარული ჩაეღვარა. ჩემოდანს მი-ვარდა, ამოაპირქვავა, კოხტად ჩალაგებული, შეფუ-თუ-ლი სა-ჩუქ-რები მიყარ-მოყარა, იქექ-იქოთქოთა და მიაგნო იმას, რაც შეკრულ მუშტში ჩაეტა.
- აი, კინკაჟუ! - ხელი გაშალა და ქალიშვილს ერ-თი ციცქნა, ლოყის ქვეშ ფუმფულაკუდამოდებული არ-სე-ბა დაანახვა, - ხომ ჰგავს, ძვირფასო?
არ ვიცი, რამდენად ესიამოვნა დედას მისი შვილი ენოტების ოჯახის წარმომადგენელს რომ შეადარეს, ღი-მილით კი გადმომხედა ჯერ მე, მერე ბებიას და სუ-ვენირი-კინკაჟუ თავის ხელისგულზე გადაიტანა.
ასე ვიქეცი გოგონად ლემურის თვალებით - ბებია მარ(გუს)ის რჩეულ შვილიშვილად, რომლის თავზე ჯერ მსუბუქად წამოჟინჟლა თეშდიდ-სუქუნებმა, მერე კი ნამდვილი სეტყვა დაიწყო, რის გამოც: არასდროს დამიბანია ან შემიკვეცავს თმები ორშაბათსა და ოთხ-შა-ბათს; არ დამიჭრია ან გამიქლიბავს ფრჩხილები და დამითვლია ფული ღამით; არ დამიწყია ახალი საქმე, არ დამიხარჯავს ან გამისესხებია ფული ორშაბათს; მუ-დამ ყურადღებით ვადევნებდი თვალყურს და ვე-ლო-დი შედეგებს მარჯვენა თუ მარცხენა ხელის ან ფეხის გულის, ცხვირის წვერის ქავილისას; არ ვაძ-ლევდი ან ვართმევდი ხელიდან ხელში არავის: ცოცხს, საპონსა და ნემსს; არ ვდებდი მაგიდაზე გასა-ღებს, ხოლო პურს უკუღმა; არ ვშლიდი ქოლგას და არ ვუსტვენდი ოთახში; არ ვაბიჯებდი ზღურბლს მარ-ცხენა ფეხით...
ახლა კი გურუს ოთახის შესახებ უნდა გიამბოთ:
და ცამეტი წლის წინ, ზემოხსენებულ ოთახში, რო-მელსაც მარ(გუს)ი ეშმაკისეულს ეძახდა, ვინაიდან იქ ყველაფერი მარჯვნიდან მარცხნივ ანუ უკუღმა ხდე--ბოდა (ოთახი არაბული წიგნებით გახლდათ სავ-სე), გურ(უ)ამ ბაბუს მუხლზე დასკუპული, ალ-ტერ--ნატიულად გადაშლილი წიგნის ფურცლებზე ნახატე-ბივით გაბნეულ აღმოსავლურ ასოებს ვაკვირდებოდი:
- რამდენი შეკრული და გახსნილი ბურთულაა არა აქ, გურუ?
- სად, კინკაჟუ?
- აი აქ, აი... და აი, კიდევ... და აქაც, ეს ბუთქუშა შეკ--რულია, ეს ბურთულა თითქოს გაჭრეს და გაშა-ლე-სო.
- ამ შეკრულ "ბუთქუშას" სუქუნი ჰქვია, "თითქოს გახსნილს" კი თეშდიდი. არაბები, თუ სიტყვაში ორი თანხმოვანია, პირველს სუქუნს აწერენ თავზე, ხოლო როდესაც ორი ერთნაირი თანხმოვანი გამოითქმის, ერთს თეშდიდს ახატავენ და მეორე თანხმოვანს აღარ წერ-ენ საერთოდ.
- დამღლელია წერის დროს ამდენი ფიქრი... ეს ნიშ-ნები მარგუსის დარიგებებს გავს.
- მართლაც!.. როგორ აქამდე ვერ მოვიფიქრე? - აღფრთოვანდა ბაბუ გურ(უ)ამი, -- თავს დატეხილი მარ-გუ-სისეული თეშდიდ-სუქუნები!
და ბარემ, ფეხსაცმლის ქუსლის მოტეხვის მიზეზიც შეიტყვეთ:
ორი კვირის წინ, ჩემმა უახლოესმა დაქალმა (სტ)ე--ლამ დამირეკა, თავისი ქორწილის თარიღი შემატყო-ბინა. მე კი გემოზე მოვკალათდი სავარძელში, მეჯ-ვარის სტა-ტუსის მისაღებად:
- კინკაჟუ, უშენოდ ვერაფერს გავხდები, უნდა მას--წავლო, რა როგორ მოვიმოქმედო, რა ვარგა და რა არა, მოკლედ, გელი - ქორწილის მრჩევლად დაგ-ნიშ-ნე!.. ხო მაგარია?!
- თუ უახლოესი დაქალი საპატარძლოზე ლამაზია, ვერასდროს გახდება მისი მეჯვარე! - მანუგეშა მარ-(გუს)იმ, მარჯვნიდან მარცხნისკენ მზირალმა გუ-რ(უ)-ამმა მშვიდად დაუკრა კვერი.
ფანჯარას მივანდე ცრემლიანი თვალები: ყვითელი ფოთლები ნაშვილები ბავშვებივით მოსდებოდნენ აგ-ვის-ტოს ქუჩას - ასე მენიშნა "ქორწილმეისტერის" კა--ბა და გავწიე: ქსოვილების გამყიდველს, მეტრ-ნა-ხევ--რი-ანი ხის სახაზავი მხარს ზემოთ რომ ვერ სცდე-ბო-და, თავბრუ დავახვიე, რა ფაქტურის ყვითელი და მწვანე ქსოვილი არ გადმოვაღებინე - დარდიანად გას-ცქე-რო--და დახლზე გაშლილ გაზეთზე მიტოვებულ ყველს, პურს და გაკბეჩილ პომიდორს.
ქორწილის დილა წვიმიანი გამოდგა. ალბათ (სტ)ე--ლას ქვაბების ლოკვა უყვარდაო, - გამაღვიძა მარ-გუ-სის დასკვნამ - ალიონის სუქუნმა და დიადი დღეც გა-მითენდა: დაქალს კაბის სარჩულზე ქინძისთავი და-ვუბნიე ავი თვალისგან დასაცავად; საქმროსთან და-ვარეკვინე, რომ მარჯვენა ფეხსაცმელში ხურდა ფული ჩაედო, რომელსაც მერე რელიკვიასავით შეინახავდნენ ოჯახში; ნათესაობაში ბედნიერი ქალი მოვიძიეთ და მისი ნახმარი ცხვირსახოცი პატარძალს ჩანთაში ჩა-ვუ-დე. წყლით სავსე ვედრო და იატაკის ტილო მოვამ-ზადეთ, (სტ)ელას სახლიდან წასვლის შემდეგ იატაკი რომ მოერეცხათ.
- როცა ბოლო აქსესუარსაც მოირგებ, სარკეში აღარ ჩაიხედო; ჯვრისწერის ბეჭედი არასდროს არავის გაასინჯო; სახლიდან გასვლის წინ ერთი-ორი ცრემლი გადმოაგდე; შენსა და ბა(ღა)თურს შორის არავინ გაა-ტა-რო; ჯვრისწერის შემდეგ ეცადეთ, ერთდროულად ჩააქ-როთ სანთლები და აი, ამ სარკეშიც ერთად ჩაიხე-დოთ; თაიგული არავის დააჭერინო ქმრის გარდა, მერე სუფ-რაზე ლარნაკში ჩადებ, ბოლოს კი სახლში წაიღებ და...
- რა სისულელეა! კმარა! - აყვირდა ჩრდილში მოქ-ცე-ული მეჯვარე.
გოგონებში მღელვარება შევნიშნე, ყურის ბიბილოც ამეწვა (ზურგსუკან მჭორავდნენ), მალე კბილებიდან გა--მოცრილი რეპლიკებიც მომწვდა:
- რა სოფლელაა! როგორი ქალუკა ყოფილა! ვინ ას-წავლა ეს სისულელეები? თან რას ეძახიან, კინ-კაჟუს? ვაფ-შე არ არის ნაშური კლიჩკა! (სტ)ელას რა, ეგეთების ჯე-რა?!
აშკარა იყო, გოგონებს პატარძლის ზურგსუკან გა-დაგდებული თაიგულისათვის ბრძოლა სურდათ. აკი მეც მქონდა დაგულებული ბეჭდის ყუთი - ბა(ღა)თუ----რიც გავაფრთხილე, ჯვრისწერის შემდეგ ცარიელ ყუთს ხელი აღარ ახლო, პირველად მე უნდა შევეხო-მეთ-ქი. არ მინდოდა, ვინმესთვის გული დამეწყვიტა და ალ-ტერ--ნატიული თაიგულის შექმნის იდეა წამოვაყენე.
- ორი თაიგული? მაგარი გოიმობაა! (სტ)ელუშ, პროსტა, მოწვი: ბა(ღა)თურ, ეს დამიჭირე, ის მო-მა-წო-დეთ, უნდა ვისროლო, რა სანახავი იქნები?! და ვაბ-შ-ჩე... მოდუნდი რა!
ყურის ბიბილო (სტ)ელასაც აეწვა, მალე მთელ სა-ხეზე მოედებოდა სიწითლე (დაცდილი გვქონდა) და თითქოს ქორწილმეისტრობა ჩემი იდეა ყოფილიყოს, ზურგი მაქცია: ქინძისთავი და ბედნიერი ნათესავი ქალის ნახმარი ცხვირსახოცი მოისროლა, გასვლის წინ დემონსტრაციულად ჩაიხედა სარკეში, მეჯვარეს ხელი ჩაჰკიდა და კიბეებიც სიცილ-კისკისით ჩაირბინა.
ჯვრისწერაზე უკანა რიგში ვიდექი, ყვითელი ორ-განზას ნაკეცებში ვმალავდი ცრემლიან თვალებს. ორი კურცხალი მაინც ჯიუტად მაჩნდა მწვანე ხავერ-დის კაბაზე, როდესაც სიძემ დამიძახა: კინკაჟუ, რა-ტომ არ იღებ ბეჭდების კოლოფს, ხომ მთხოვეო?! და შავ-კაბიანი სტუმრის მუჯლუგუნიც მომხვდა, წავი-ბორ--ძიკე, ფეხსაცმლის ქუსლი მოვიტეხე (ქსოვილების გამყიდ--ველის გულზე დამდგარმა ლუკმამ მიწია), იმ შავ-კაბიანმა კი ბეჭდების ცარიელი კოლოფი ამაყად ჩა-იდო ჯიბეში.
ბევრი ვიხეტიალე წვიმაში კოჭლობით, სანამ აგუ-რის კედელს ქუსლმოტეხილი ფეხსაცმლით მივეყ-რდნო--ბოდი - ქუჩის ბოლოში, აივნის ქვეშ თავშეფა-რებული წვრილმანების გამყიდველს მოვკარი თვალი. ახლა, ვდგავარ და ველოდები, როდის გადაიღებს, ისიც დაიძრება თავისი გორგოლაჭებიანი ტაჩკით, უნი--ვერ-სალურ წებოს მომყიდის და ფეხსაცმელს გა-ვიმ-თელებ.
ასეთ კონკიად ვიქეცი და სირცხვილით ვიღას მო-ვუყვე ამ ამბის დასასრულს:
და შავი "ფოლქსვაგენ-ფაეტონი" (შესაძლოა, გოგ-რად ყოფილიც) მიახლოვდება, ფანჯარა ეშვება და რა გქვი--აო, მეკითხება ჟღალთმიანი ყმაწვილი. ვპასუხობ, რომ კინკაჟუ ვარ. გულიანად იცინის, ჰგავხარო და გად--მოდის. ლემურის თვალები გქონიაო, მაკვირდება და ფუმფულა კუდის გარეშე როგოგორ იძინებო, მე-კითხება. სად სმენია კინკაჟუებზე ნეტავ? ვფიქრობ მე, ის კი მიხსნის, ტაქსიდერმისტი ვარო. ვვარაუდობ, რომ მანქანებთან დაკავშირებული პროფესია უნდა იყოს, ჟღალთმიანი კი, ტაქსიდერმისტები ფიტულებს ამ-ზა-დებენო, მეუბნება და მე, კინკაჟუს, კანკალი მი-ტანს! გცივაო, მეკითხება და სახლში წაგიყვანო, მთა-ვა-ზობს.
წვიმს, წვრილმანების გამყიდველი მყარად დგას აივნის ქვეშ, ქუჩის ბოლოში, ამიტომ კოჭლობით ვიძ-რები "ფაეტონისკენ," თეშდიდ-სუქუნების წარ-მოსახ--ვით დავთარში ვიქექები და დიდი იმედი მაქვს, რომ ჩემგან ფიტულს არ დაამზადებს ჟღალთმიანი ტაქსი-დერ-მისტი.