margvelashvili givi vitom shemodgoma
ეს პოეტური შემოდგომის სურათია. ფრთხილად დავიარები მის სივრცეში.
ეს არის ვითომ-შემოდგომის სანახი. სინამდვილეში იგი არ არსებობს. მნიშვნელობის არე(-მარე) გაუვალია. წყალგაუმტარ, სქელ ჩექმებში გამოწყობილი ტყიან ფერდობზე ავდივარ. მაგრამ აქ არაფერია სველი და, სხვათა შორის, სულაც არ ცივა. ჯიბიდან ამომაქვს შემოდგომის ლექსი და კიდევ ერთხელ ვამოწმებ (ის ხომ მოკლეა _ სულ სამი სტროფი). არა! აქ არაფერი წერია წვიმის, ნესტისა და ჭანჭრობის შესახებ. არც სიცივეა ნახსენები. "ე. ი. შემეძლო მშვიდად ჩამეცვა მსუბუქი სპორტული ფეხსაცმელი და შარვალი. ეს ხომ ნაზი, რადგან პოეტური შემოდგომაა! ვითომ-შემოდგომა" _ ვფიქრობ ნასიამოვნები. წინ, ჰაერში პეპლები ფარფატებენ. მჭახე ყვითელი ქმნილებანი პოეტურ ქარში. ისევ სასწრაფოდ ვიხედები ლექსში. სწორეა: პეპლები აქ ტექსტს მიჰყვებიან. მაგრამ მათ ვერ დაიჭერ. დიახ, ამ პოეტური შემოდგომის სურათში კონკრეტულად ვერაფერს შეეხები. შეგიძლია მხოლოდ უმზირო და იხეტიალო. მაშასადამე, ეს მხოლოდ და მხოლოდ ოპტიკური შემოდგომაა, ეს ვითომ-შემოდგომა. და, არც აღარაფერია სანახავი. სამი სტროფი აღარაფერს გთავაზობს თეთრი არყის ხეების გარდა, არავითარ სხვა შთაბეჭდილებას, არავითარ სხვა არსებას, რაღაც ხოჭოს ან ბუზანკალსაც კი არა.
თითოეული სტროფი 4 სტრიქონის სიგრძეზეა გაჭიმული. თუ მათ შიდა (შემოდგომის) სივრცეს ვიანგარიშებთ, გამოვა ოთხი კვადრატული პოეტური კილომეტრი _ ე. ი. საკმაოდ ხალვათი და წარმტაცი ოპტიკური ვითომ-სივრცე სახეტიალოდ. მიუხედავად იმისა, რომ აქ პოეტურ-თემატურად ბევრს ვერაფერს შეხვდები, შემოდგომის ეს სურათი ჩემი (პოეტურ სამყაროში) ხეტიალისა და ექსკურსიების საბოლოო სადგურად გადაიქცა.
"კი მაგრამ, მაინც რითი გიზიდავს ეგ სურათი, რომ ვეღარ ეშვები?" _ განცვიფრება ვერ დამალა ერთხელ ერთმა მეგობარმა, ისევ ვითომ-შემოდგომაში რომ ჩავრგე თავი (დაინახა, რომ ლექსების ტომი ისევ იქ გადავშალე, სადაც შემოდგომაა). _ ეგებ იქ აზრის საიდუმლო წყარო აღმოაჩინე ანდა რაღაც უცხო ცნობიერების ნაკადი?" "დიახ, _ ჩავიბურდღუნე მე უაზროდ, _ მაგრამ ეს ჩემი კერძო აღმოჩენაა და არავის ეხება".
მაინც რას ვაკეთებ ვითომ-შემოდგომაში? მე მივშტერებივარ პაწაწინა ჭიამაიას, ჩემს მიერ საგანგებოდ გამოგონებულს. ის _ როგორც კი გაჩნდება _ მაშინვე აფრინდება ჩემი ხელისგულიდან და ვითომ-პეპლების ქვემოთ დაიწყებს ფარფატს _ შემოდგომის ლექსის სანახში. ამ შავადდაწინწკლულ ციცქნა, წითელ წვეთს იმდენ ხანს შეუძლია მხოლოდ სიცოცხლე, რამდენსაც მე ვფიქრობ მასზე _ (მას ხომ ჩემი ფიქრი აჩენს და აცოცხლებს) ამ შემოდგომაში. ამ ვითომ-შემოდგომაში ის სიცოცხლის წმინდა ნივთიერებაა, პატარა, წითელი კონტრაპუნქტი, რომელიც მე იქ _ რატომ, არ ვიცი _ უსაზღვრო სიხარულს მანიჭებს.
გერმანულიდან თარგმნა ნაირა გელაშვილმა
ეს პოეტური შემოდგომის სურათია. ფრთხილად დავიარები მის სივრცეში.
ეს არის ვითომ-შემოდგომის სანახი. სინამდვილეში იგი არ არსებობს. მნიშვნელობის არე(-მარე) გაუვალია. წყალგაუმტარ, სქელ ჩექმებში გამოწყობილი ტყიან ფერდობზე ავდივარ. მაგრამ აქ არაფერია სველი და, სხვათა შორის, სულაც არ ცივა. ჯიბიდან ამომაქვს შემოდგომის ლექსი და კიდევ ერთხელ ვამოწმებ (ის ხომ მოკლეა _ სულ სამი სტროფი). არა! აქ არაფერი წერია წვიმის, ნესტისა და ჭანჭრობის შესახებ. არც სიცივეა ნახსენები. "ე. ი. შემეძლო მშვიდად ჩამეცვა მსუბუქი სპორტული ფეხსაცმელი და შარვალი. ეს ხომ ნაზი, რადგან პოეტური შემოდგომაა! ვითომ-შემოდგომა" _ ვფიქრობ ნასიამოვნები. წინ, ჰაერში პეპლები ფარფატებენ. მჭახე ყვითელი ქმნილებანი პოეტურ ქარში. ისევ სასწრაფოდ ვიხედები ლექსში. სწორეა: პეპლები აქ ტექსტს მიჰყვებიან. მაგრამ მათ ვერ დაიჭერ. დიახ, ამ პოეტური შემოდგომის სურათში კონკრეტულად ვერაფერს შეეხები. შეგიძლია მხოლოდ უმზირო და იხეტიალო. მაშასადამე, ეს მხოლოდ და მხოლოდ ოპტიკური შემოდგომაა, ეს ვითომ-შემოდგომა. და, არც აღარაფერია სანახავი. სამი სტროფი აღარაფერს გთავაზობს თეთრი არყის ხეების გარდა, არავითარ სხვა შთაბეჭდილებას, არავითარ სხვა არსებას, რაღაც ხოჭოს ან ბუზანკალსაც კი არა.
თითოეული სტროფი 4 სტრიქონის სიგრძეზეა გაჭიმული. თუ მათ შიდა (შემოდგომის) სივრცეს ვიანგარიშებთ, გამოვა ოთხი კვადრატული პოეტური კილომეტრი _ ე. ი. საკმაოდ ხალვათი და წარმტაცი ოპტიკური ვითომ-სივრცე სახეტიალოდ. მიუხედავად იმისა, რომ აქ პოეტურ-თემატურად ბევრს ვერაფერს შეხვდები, შემოდგომის ეს სურათი ჩემი (პოეტურ სამყაროში) ხეტიალისა და ექსკურსიების საბოლოო სადგურად გადაიქცა.
"კი მაგრამ, მაინც რითი გიზიდავს ეგ სურათი, რომ ვეღარ ეშვები?" _ განცვიფრება ვერ დამალა ერთხელ ერთმა მეგობარმა, ისევ ვითომ-შემოდგომაში რომ ჩავრგე თავი (დაინახა, რომ ლექსების ტომი ისევ იქ გადავშალე, სადაც შემოდგომაა). _ ეგებ იქ აზრის საიდუმლო წყარო აღმოაჩინე ანდა რაღაც უცხო ცნობიერების ნაკადი?" "დიახ, _ ჩავიბურდღუნე მე უაზროდ, _ მაგრამ ეს ჩემი კერძო აღმოჩენაა და არავის ეხება".
მაინც რას ვაკეთებ ვითომ-შემოდგომაში? მე მივშტერებივარ პაწაწინა ჭიამაიას, ჩემს მიერ საგანგებოდ გამოგონებულს. ის _ როგორც კი გაჩნდება _ მაშინვე აფრინდება ჩემი ხელისგულიდან და ვითომ-პეპლების ქვემოთ დაიწყებს ფარფატს _ შემოდგომის ლექსის სანახში. ამ შავადდაწინწკლულ ციცქნა, წითელ წვეთს იმდენ ხანს შეუძლია მხოლოდ სიცოცხლე, რამდენსაც მე ვფიქრობ მასზე _ (მას ხომ ჩემი ფიქრი აჩენს და აცოცხლებს) ამ შემოდგომაში. ამ ვითომ-შემოდგომაში ის სიცოცხლის წმინდა ნივთიერებაა, პატარა, წითელი კონტრაპუნქტი, რომელიც მე იქ _ რატომ, არ ვიცი _ უსაზღვრო სიხარულს მანიჭებს.
გერმანულიდან თარგმნა ნაირა გელაშვილმა