isaakis gaqceva betlemshi
ხედავთ ბექობებიან ლანდშაფტს ქვემოთ, თვალწარმტაცი ზეთისხილის ხეები რომ მიუყვებიან ცხელქვიშიან გზას? ეს მორიას მხარეა. დრო კი _ დასაბამი ძველი აღთქმის წიგნის სამყაროს ისტორიისა. ფრთხილად, თუ შეიძლება! მეტისმეტად ნუ გადაიხრებით ქვემოთ ყურებისას! თორემ შეიძლება თავით გადაეშვათ ჩვენი მფრინავი თეფშიდან და ხელ-ფეხი დაილეწოთ ბიბლიურ მიწაზე.
ახლა კი, ყურადღებით! ხედავთ იმ პატარა ბიჭუკელას, თავქუდმოგლეჯილი რომ მიჰქრის ქვიშიან გზაზე? ეს ისააკია, იგი მამამისს გაურბის. მამაც აქვე იქნება სადმე. მოიცათ! აი, ისიც! ზუსტად ისეთი, როგორიც მუდამ წარმომედგინა. ხედავთ, როგორ მისდევს კაცი თავის პირმშოს დანამოღერებული? გესმით მისი ყვირილი? რა თქმა უნდა, უკვე მიხვდებოდით, რასაც გაიძახის. იგი მოითხოვს, რომ გაჩერდეს პატარა ბიჭი და მორჩილად დააკვლევინოს თავი მამას ღმერთის ბრძანების შესაბამისად. ისააკი კი ამას, ცხადია, არ აპირებს. როგორც ჩანს, ამჯერად მან რაღაც იყნოსა და მთიდან გამოექცა მხცოვან მამას. და აი, ახლა, რაც ძალი და ღონე აქვს, მიჰქრის თავის ნორჩი სიცოცხლის გადასარჩენად.
გაიხსენეთ, რომ მამა და შვილი მითოლოგიური პერსონაჟები არიან, მაშასადამე, უსასრულოდ შეუძლიათ ირბინონ ასე, დაუღლელად, შეუსვენებლად. რა შემზარავი შეჯიბრია სირბილში, არა? მაგრამ განა ჩვენ ტყუილუბრალოდ ვიმყოფებით აქ?! როგორც კი მოხუცი კაცი დაეწევა ხოლმე ყრმას, მაშინვე შეტევას ვახორციელებთ და აბრაამი ფრთხება და ფერხდება. ტელეპატოფონით უკვე ასჯერ დავურეკეთ პატარ ისააკს და ვუთხარით, რომ საშიში არაფერია, რომ უფალი ღმერთი ბოლო წუთს უბრძანებს მამამისს, შეჩერდეს, და რომ მსხვერპლშეწირვა არასდროს შედგება. მაგრამ ამაოდ! ყმაწვილი მეტისმეტად აღელვებულია იმისთვის, რომ მოგვისმინოს და კიდეც რომ მოესმინა, _ არ დაგვიჯერებდა. გარდა ამისა, საიდან უნდა მოიკრიბოს იმდენი გაბედულება ამ საბრალო, პატარა ბიჭმა, რომ გააფთრებულ მამას ჩაბარდეს? თან ყოველ წუთს ხიფათი ემუქრება! აბრაამი ხომ მასზე ბევრად უფრო ძლიერი და გრძელფეხებაა. ძველი ტექსტის მიდამოსაც ბევრად უკეთ იცნობს, და ყოველ წუთს ცდილობს გაქცეულ ბავშვს გზა გადაუჭრას.
არა! პატარა ისააკი სხვაგვარად უნდა გადავარჩინოთ! "გამოჰყევი ჩვენს თეფშს!" _ ვანიშნებთ სინათლის ციმციმით და საბედნიეროდ იგი ხვდება! თვალს აღარ აშორებს ჩვენს თვითმფრინავს და მოჰქრის ჩვენს კვალდაკვალ რაც ძალი და ღონე აქვს (სამწუხაროდ, არ შეგვიძლია, დავეშვათ და თეფშზე ავიყვანოთ, რადგან აბრაამი ფეხდაფეხ მოგვდევს).
ასე მივარბენინებთ პატარა ისააკს მთებსა და გორაკებზე, უდაბნოების, ველ-მინდვრებისა და ტყეების გავლით და მივუძღვებით ახალი აღთქმის ისტორიის საზღვართან.
მაგრამ რამხელა გზაა! რა შორსაა ეს ისტორია თავისი წინა ისტორიისაგან! ჯერ მოსეს ოთხი წიგნი, ოთხი დასაბამიერი სამყაროა განფენილი, რომელიც ისააკმა უნდა გადაკვეთოს; შემდეგ მოდის თორმეტი სხვა, ასევე გიგანტური ტექსტის სამყარო: ისო ნავეს ძე, სამუელი, ეზრა, ნეემია, ესთერი... წიგნებ-სამეფოები... მეფეთა, ნეშტთა და მსაჯულთა...
აი, იობის წიგნში მოხუცმა მამამ, ლამის იყო, დაიჭირა თავისი პატარა ძე. მაგრამ ღვთის წყალობით ჩვენი გუგუნა თეფში დროზე შეიჭრა მათ შორის. ახლა წინასწარმეტყველებთან მილასლასდა გულამორდნილი ბავშვი. ყველა მათგანი როდია განწყობილი მისაშველებლად. მრავალი ფიქრობს, რომ დაწერილი სიტყვა უნდა აღსრულდეს. მათ სურთ ისააკი დაიჭირონ და მამას ჩააბარონ. მაშასადამე, ესენიც უნდა გაჰფანტოს ჩვენმა ბზრიალა თეფშმა, ვიდრე ახალი აღთქმის ქვეყანა გამოჩნდება, ვიდრე ფათერაკი უკან დარჩება.
ამ ქვეყნის საზღვართან მდევარი თითქოს ქვავდება. მას უფლება არა აქვს, გზა გააგრძელოს. ძველტექსტისმიერ არსებას თემატიურად ეკრძალება აქ შემოსვლა. პატარა ისააკისთვის კი გამონაკლისს ვუშვებთ. ჩვენი თეფშის წინამძღოლობით იგი უვნებლად ტოვებს საბედისწერო მხარეს და ახალ ქვეყანაში შემოაბიჯებს.
• • • • • • • • • • •
ჩვენთან სწორედ შობის წმინდა ღამე იდგა და ვიღაცამ (თუ არ ვცდები, ერთ-ერთი აღმოსავლელი მეფე უნდა ყოფილიყო, სიბნელეში კარგად არ ჩანდა) თავზე მზრუნველად გადაუსვა ხელი დევნილს და მარიამთან და იოსებთან მიიყვანა. მათ ბიჭი მიიღეს, როგორც ბაგაში მყოფი ბავშვის ძმა.
გერმანულიდან თარგმნა ნაირა გელაშვილმა
ხედავთ ბექობებიან ლანდშაფტს ქვემოთ, თვალწარმტაცი ზეთისხილის ხეები რომ მიუყვებიან ცხელქვიშიან გზას? ეს მორიას მხარეა. დრო კი _ დასაბამი ძველი აღთქმის წიგნის სამყაროს ისტორიისა. ფრთხილად, თუ შეიძლება! მეტისმეტად ნუ გადაიხრებით ქვემოთ ყურებისას! თორემ შეიძლება თავით გადაეშვათ ჩვენი მფრინავი თეფშიდან და ხელ-ფეხი დაილეწოთ ბიბლიურ მიწაზე.
ახლა კი, ყურადღებით! ხედავთ იმ პატარა ბიჭუკელას, თავქუდმოგლეჯილი რომ მიჰქრის ქვიშიან გზაზე? ეს ისააკია, იგი მამამისს გაურბის. მამაც აქვე იქნება სადმე. მოიცათ! აი, ისიც! ზუსტად ისეთი, როგორიც მუდამ წარმომედგინა. ხედავთ, როგორ მისდევს კაცი თავის პირმშოს დანამოღერებული? გესმით მისი ყვირილი? რა თქმა უნდა, უკვე მიხვდებოდით, რასაც გაიძახის. იგი მოითხოვს, რომ გაჩერდეს პატარა ბიჭი და მორჩილად დააკვლევინოს თავი მამას ღმერთის ბრძანების შესაბამისად. ისააკი კი ამას, ცხადია, არ აპირებს. როგორც ჩანს, ამჯერად მან რაღაც იყნოსა და მთიდან გამოექცა მხცოვან მამას. და აი, ახლა, რაც ძალი და ღონე აქვს, მიჰქრის თავის ნორჩი სიცოცხლის გადასარჩენად.
გაიხსენეთ, რომ მამა და შვილი მითოლოგიური პერსონაჟები არიან, მაშასადამე, უსასრულოდ შეუძლიათ ირბინონ ასე, დაუღლელად, შეუსვენებლად. რა შემზარავი შეჯიბრია სირბილში, არა? მაგრამ განა ჩვენ ტყუილუბრალოდ ვიმყოფებით აქ?! როგორც კი მოხუცი კაცი დაეწევა ხოლმე ყრმას, მაშინვე შეტევას ვახორციელებთ და აბრაამი ფრთხება და ფერხდება. ტელეპატოფონით უკვე ასჯერ დავურეკეთ პატარ ისააკს და ვუთხარით, რომ საშიში არაფერია, რომ უფალი ღმერთი ბოლო წუთს უბრძანებს მამამისს, შეჩერდეს, და რომ მსხვერპლშეწირვა არასდროს შედგება. მაგრამ ამაოდ! ყმაწვილი მეტისმეტად აღელვებულია იმისთვის, რომ მოგვისმინოს და კიდეც რომ მოესმინა, _ არ დაგვიჯერებდა. გარდა ამისა, საიდან უნდა მოიკრიბოს იმდენი გაბედულება ამ საბრალო, პატარა ბიჭმა, რომ გააფთრებულ მამას ჩაბარდეს? თან ყოველ წუთს ხიფათი ემუქრება! აბრაამი ხომ მასზე ბევრად უფრო ძლიერი და გრძელფეხებაა. ძველი ტექსტის მიდამოსაც ბევრად უკეთ იცნობს, და ყოველ წუთს ცდილობს გაქცეულ ბავშვს გზა გადაუჭრას.
არა! პატარა ისააკი სხვაგვარად უნდა გადავარჩინოთ! "გამოჰყევი ჩვენს თეფშს!" _ ვანიშნებთ სინათლის ციმციმით და საბედნიეროდ იგი ხვდება! თვალს აღარ აშორებს ჩვენს თვითმფრინავს და მოჰქრის ჩვენს კვალდაკვალ რაც ძალი და ღონე აქვს (სამწუხაროდ, არ შეგვიძლია, დავეშვათ და თეფშზე ავიყვანოთ, რადგან აბრაამი ფეხდაფეხ მოგვდევს).
ასე მივარბენინებთ პატარა ისააკს მთებსა და გორაკებზე, უდაბნოების, ველ-მინდვრებისა და ტყეების გავლით და მივუძღვებით ახალი აღთქმის ისტორიის საზღვართან.
მაგრამ რამხელა გზაა! რა შორსაა ეს ისტორია თავისი წინა ისტორიისაგან! ჯერ მოსეს ოთხი წიგნი, ოთხი დასაბამიერი სამყაროა განფენილი, რომელიც ისააკმა უნდა გადაკვეთოს; შემდეგ მოდის თორმეტი სხვა, ასევე გიგანტური ტექსტის სამყარო: ისო ნავეს ძე, სამუელი, ეზრა, ნეემია, ესთერი... წიგნებ-სამეფოები... მეფეთა, ნეშტთა და მსაჯულთა...
აი, იობის წიგნში მოხუცმა მამამ, ლამის იყო, დაიჭირა თავისი პატარა ძე. მაგრამ ღვთის წყალობით ჩვენი გუგუნა თეფში დროზე შეიჭრა მათ შორის. ახლა წინასწარმეტყველებთან მილასლასდა გულამორდნილი ბავშვი. ყველა მათგანი როდია განწყობილი მისაშველებლად. მრავალი ფიქრობს, რომ დაწერილი სიტყვა უნდა აღსრულდეს. მათ სურთ ისააკი დაიჭირონ და მამას ჩააბარონ. მაშასადამე, ესენიც უნდა გაჰფანტოს ჩვენმა ბზრიალა თეფშმა, ვიდრე ახალი აღთქმის ქვეყანა გამოჩნდება, ვიდრე ფათერაკი უკან დარჩება.
ამ ქვეყნის საზღვართან მდევარი თითქოს ქვავდება. მას უფლება არა აქვს, გზა გააგრძელოს. ძველტექსტისმიერ არსებას თემატიურად ეკრძალება აქ შემოსვლა. პატარა ისააკისთვის კი გამონაკლისს ვუშვებთ. ჩვენი თეფშის წინამძღოლობით იგი უვნებლად ტოვებს საბედისწერო მხარეს და ახალ ქვეყანაში შემოაბიჯებს.
• • • • • • • • • • •
ჩვენთან სწორედ შობის წმინდა ღამე იდგა და ვიღაცამ (თუ არ ვცდები, ერთ-ერთი აღმოსავლელი მეფე უნდა ყოფილიყო, სიბნელეში კარგად არ ჩანდა) თავზე მზრუნველად გადაუსვა ხელი დევნილს და მარიამთან და იოსებთან მიიყვანა. მათ ბიჭი მიიღეს, როგორც ბაგაში მყოფი ბავშვის ძმა.
გერმანულიდან თარგმნა ნაირა გელაშვილმა