malacidze irma gulnaza
წაკიდებულ აქლემებს შორის მომწყვდეული კოზაკივით იჭყლიტებოდა მენაგვე გულნაზა თავის ჭირსა და ვარამს, ფიქრსა და წუხილს შორის. ჭირის თქმა ლხინიაო, კი გაეგონა სადღაც, მაგრამ ვისთვის უნდა შეეჩივლა თავისი გასაჭირი, ამას ვეღარ ხვდებოდა. მტრედისფერი განთიადი მხოლოდ გულს ურევდა და ზიზღს ჰგვრიდა – ეს გაურკვეველი ფერის ჭუჭყით გასიპული ტილოს შარვალ-ხალათიც სძაგდა, საკუთარი თავიც და აყროლებული მანქანის ძარაც, სადაც ყველაფრის ბატონ-პატრონი და განმკარგავი მხოლოდ თვითონ იყო. ყოველ ქუჩასთან მიახლოებისთანავე ნაგვის მანქანის ძარაზე ამხედრებული გულნაზა ტუჩებზე მიიდებდა საერთოდ თეთრ, მაგრამ ახლა ჭუჭყისაგან გაშავებული საყვირის პლასტმასის ტუჩს და მთელი ძალით ჩაჰბერავდა, თითქოს ცდილობდა, ამ პატარა ქალაქის ბინადართათვის თავისი უბადრუკი არსებობა შეეხსენებინა.
იცოდა გულნაზამ საყვირის ძალა. იმასაც გრძნობდა, მიუხედავად ასაკისა და სქესისა, ეროვნებისა და სოციალური მდგომარეობისა, ყველას ეჩქარებოდა ნაგვის თავიდან მოშორება და მასზე ზრუნვის გულნაზაზე გადაბარება - ბუ დიდი თავი გაქვს და შენ მიხედეო. თავად კი, გულდაარხეინებული უბრუნდებოდნენ თბილ ლოგინებს. უფრო მარჯვეები ხელებიდან მიკრობებს იშორებდნენ და ახალი დღის გალევას ხალისით იწყებდნენ. გულნაზაც წარბშეუხრელად, საათის მექანიზმივით ზუსტად და თანმიმდევრულად ასრულებდა ერთსა და იგივე მოქმედებას – ტილოსხელთათმანწამოცმული მარჯვენით იღებდა გამოწვდილ, ნაგვით სავსე ვედროს, ფსკერზე ამოსდებდა მარცხენა ხელის საჩვენებელ თითს და გულუხვად მოაპირქვავებდა სანახევროდ ნაგვით სავსე ძარაზე. თუ ნაგავი სადმე ღობის ძირში იყო დაყრილი, გულნაზა ძარიდან ჩამოცოცდებოდა, ბრტყელ ნიჩაბს დროშის ტარივით დაატრიალებდა და მის პირზე მოგროვილ ნარჩენებს მწიფე პანტასავით დაასეტყვავდა მანქანის ძარას.
საღამოს, როცა ძარას ფსკერს გამოუჩენდა, ხელებს დაიფერთხავდა და მოვრჩიო – შვებით ამოისუნთქავდა, მაგრამ რამდენიმე საათი არ იყო გასული, რომ უკვე გარიჟრაჟი შემოპარებოდა გულნაზას უბადრუკ სამფლობელოში და ყველაფერი ისევ თავიდან იწყებოდა.
ვინ იცის, რა ხრიკს უმზადებდა ამჯერად ვერაგი და ორგული ბედი. არც არასდროს ყოფილა მისი გულშემატკივარი და მასზე ფიქრით დიდად თავშეწუხებული. ახლა კი, საერთოდ, მახეს უგებდა და კალმახივით თავის ბადეში უპირებდა მომწყვდევას. მე შენ გეტყვი და, თავის დასახსნელად ბასრი დანა ჰქონდა მომარჯვებული. ასეც რომ ყოფილიყო, ცურვაც არ იცოდა გულნაზამ და რა თავში იხლიდა ან დანას, ან მისი ბასრი პირით მოპოვებულ თავისუფლებას. რა მნიშვნელობა ჰქონდა ბადეში გაბმულს ჩაუბრუნებდა ტალღა ნატანჯ სულს გულ-მუცელში, თუ ბადის მიღმა. ბედმა ის არ აკმარა, რომ მშობელმა დამპალი ვაშლივით მოისროლა და დედის რძით პირის გასველება არ აცალა, ისე მიუგდო უცხო ადამიანებს თავში სახლელად.
«აბა იმის ნაშიერი რა უნდა გაიზარდოს, შვილს ქუჩაში ასანთის დამწვარი ღერივით რომ მოისვრისო» - იფიქრეს უშვილო ცოლ-ქმარმა და არც მათ აუკანკალდათ ხელი 02-ის აკრეფისას. და ასე, ხელიდან ხელში გარდამავალი დროშასავით გადადიოდა ქვეშაგებში გამოკრული პატარა გულნაზა, ვიდრე საბოლოოდ ჩვილ ბავშთა სახლში არ ამოყო თავი. იმ უბრალო მიზეზის გამო, რომ უპატრონო ბავშვების მოვლა ამ უკიდეგანო ქვეყნის კანონთა მიხედვით სწორედ მას ევალებოდა. იგივე კანონით, ამ ბავშვების ჭამა-სმაზე, ჩაცმა-დახურვასა და სწავლა-განათლებაზე მათ აბსტრაქტულ მეურვეს, სახელმწიფოს უნდა ეზრუნა და ეჭყლიტა ტვინი. თუმცა იმ კანონში კრინტიც არ იყო დაძრული საკვები პროდუქტების ვარგისიანობაზე, ტანსაცმლის მდგომარეობასა და სწავლა-განათლების ხარისხზე. შესაბამისად, არც არავინ კითხულობდა, კუჭ-ნაწლავის გასტრიტი აწუხებდა გულნაზას, იდაყვებზე გამოგლეჯილი ჯემპრი და ძირგავარდნილი ფეხსაცმელი ეცვა თუ ისე ერკვეოდა გეოგრაფიასა და მათემატიკაში, როგორც ცხვარი – ბიბლიაში.
იზრდებოდა ასე, ფესვებმოგლეჯილი და სხვის ეზოში გადარგული, აწ უკვე ადაპტაციაგავლილი, მაგრამ მაინც გულნაკლული გულნაზა და კაცი არ იყო მისი მომკითხავი. მარტივზე მარტივი კანონია – თუ არავის უყვარხარ, არც არავინ დაინტერესდება, ცოცხალი ხარ თუ მკვდარი, და ხარ თუ არა საერთოდ მოსული ამქვეყნად.
`ამასაც თუ მოსვლა ჰქვია, ან რისთვის მომიგდო ღმერთმა სამადლოდ ეს დამპალი სიცოცხლეო!`- ბრაზობდა მთელ სამყაროზე გულმოსული გულნაზა და ცხიმით გაწეპილ ქერტლიან თმას სარჭით იმაგრებდა კეფაზე. თუ დაბადების მოწმობას დაეჯერებოდა, მეთექვსმეტე წელმაც ისევე საჩუქრებისა და მილოცვების გარეშე მოუკაკუნა კარზე, როგორც წინა თხუთმეტმა. თუმცა ერთი უჩვეულო რამ მაინც მოხდა – გულნაზას ფართოდ გაუღეს ინტერნატის წითელი საღებავით შეღებილი, სახელურმომტვრეული კარი და დიდ ცხოვრებაში დაულოცეს გზა. არ დაუკონკრეტებიათ, მოასფალტებული თუ მოკირწყლული, ტალახიანი თუ ეკლიანი ბილიკი. ეს არავის ეკითხებოდა, თითო-ოროლა ბრძნული რჩევა საგზლად გაატანეს და მასზე ზრუნვა წისქვილზე წასაღები სიმინდის ტომარასავით ჩამოიხსნეს მხრიდან, ვითომდაც, ცოტას შევისვენებთ და როცა ვინმე სულწაწყმედილი, უნამუსო ქალი შვილს ძაღლის ლეკვივივით გადააგდებს ქუჩაში, ახლა იმის ზიდვას შევუდგებითო.
ასე უკომპასოდ, უსახლკაროდ, უფუნქციოდ, უპატრონოდ და კიდევ ვინ მოსთვლის, რამდენ უუოდ დარჩენილი გულნაზა კი დიდი ქვეყნის პატარა ქალაქს ისე სჭირდებოდა, როგორც ვირს - კრიალოსანი. ერთადერთი ადგილი, სადაც მისი შრომა შეიქნა საჭირო, ქალაქის დასუფთავების სამსახური აღმოჩნდა - იმდენი ხელფასი დაუნიშნეს, შიმშილით სული რომ არ გასძრობოდა, გარეუბანში, მუშათა ბარაკებში, ძირგამომპალი და სირისტიანი ოთახი გამოუყვეს, ტილოს შარვალ-ხალათსა და სამი ზომით დიდი რეზინის ჩექმებში გამოაწყვეს, ხელში ნიჩაბი და საყვირი მისცეს და ყველას ნაგავზე ზრუნვა დაავალეს.
მალე შეეჩვია გულნაზა აყროლებულ ძარაზე ჯდომას, დღენიადაგ კონსერვის ძველი ქილების, კარტოფილის ქერქების, დაგლეჯილი ფეხსაცმელების და ათასი სხვა სისაძაგლის დამპალი სუნის უკვე იმუნიტეტგამომუშავებული ფილტვებით ყლაპვას და ხანდახან მეჩხერი და დაჭიანებული კბილებით იღიმებოდა კიდეც, როცა პატარა ბიჭები უბან-უბან ყიჟინით დასდევდნენ და მთელი ხმით გაჰყვიროდნენ: «გულნაზა, გულნაზა, გავხარ ნაგვის ურნასა!»
გაშლილ სუფრასთან არავინ ეპატიჟებოდა, არც ცხელ ხაჭაპურს ან ბაჟეში ჩაწყობილ ქათმის ბარკლებს სთავაზობდნენ. მხოლოდ დახრული ძვლების, თევზის ფხებისა და ღვინოგადაღვრილი პურის ნატეხების საიმედოდ დაბინავებას ანდობდნენ, რათა სიცხეში აყროლებულ ნასუფრალს მათი სათუთი ყნოსვა არ შეეშფოთებინა და სუნს არ შეეწუხებინა. მხოლოდ ნასუფრალი თუ ერგებოდა, ისიც ხანდახან, პაკეტში უწესრიგოდ ჩაყრილი საჭმლის სახით, რომელსაც არც ფორმა შერჩენოდა და ერთმანეთში ისე აზელილიყო, გემოთი თუ ივარაუდებდი, რას ჭამდი – ქათმის ნაჭერს, დანიგვზულ ბადრიჯანს, თუ `ერევნის ქადას~.
გულნაზას ბედნიერება იმ წუთებში იმ ძაღლისას არ აღემატებოდა, პატრონი ცხრაჯერ გალოკილ და ტვინგამოცლილ ძვალს რომ მიუგდებს, თვითონ კი მსუქან მწვადს მიირთმევს და ტუჩებიდან ჩამოღვენთილი ქონი ნიკაპზე ენასკვება. არადა, ყველაფერი იცოდა გულნაზამ. ფანჯრებში შეჭყეტაც არ სჭირდებოდა, ისე ხვდებოდა, ვინ რა სულით სუნთქავდა, ვის რა ჰქონდა სადილად, ვის თირკმელები აწუხებდა, ვის კი - გაცრუებული სიყვარული, ან ვინ რამდენი ელექტროენერგია დახარჯა იმ თვეში. იქექებოდა სხვის ნაგავსა და სხვის ცხოვრებაში გულნაზა, მაგრამ გარდა ბოსტნეულის ნაფცქვენებისა, წამლის კოლოფებისა და დახეული წერილებისა, ვერაფერს პოულობდა. ნაგავი კი თავისიც თავზე საყრელად ჰქონდა და სხვისას რა თავში იხლიდა?
ასე იყო თუ ისე, ბედს არ ემდუროდა. რაც არ უნდა ყოფილიყო, ამდენ ადამიანს სჭირდებოდა მისი დახმარება. ხანდახან ვინმე მადლიანი ქაღალდში გამოხვეულ დაუყვედრებელ ყველიან პურსაც მიაწვდიდა, ან ვაშლით გაასველებინებდა პირს. სხვა რა უნდა ენატრა...
«უკეთესზე ოცნება ჩემნაირი ქალისათვის, ცოტა არ იყოს, უტიფრობა იქნებაო» - ფიქრობდა-ხოლმე გულნაზა და დედოფლობდა თავის პატარა, ნესტიან ბარაკში.
იცხოვრებდა ასე, რომ არა ის დილა, მიწა რომ გამოაცალა გულნაზას ფეხქვეშ, თავრეტი რომ დაახვია და გული რომ ამოუგდო საგულედან. რომ არა ის უცნაური თვალები და ის საოცრად რბილი და თბილი ხმა, სალბუნად რომ დაედო ჭუჭყიანი ქალის სუფთა გულს – «თქვენ ნუ შეწუხდებით, მე თვითონ დავყრი ჩემს ნაგავს ძარაზეო» - ნიჩაბი ჩამოართვა და ძლიერი მკლავებით დაიწყო სამშენებლო ნარჩენების, დამტვრეული აგურების, და ბეტონის ნამსხვრევების ძარაზე შეყრა.
თითქოს დამუნჯდა გულნაზა, ენა მუცელში გადაუვარდა, წამით სუნთქვა შეეკრა, ბოღმა ყელში დაყვედრებული ლუკმასავით გაეჭედა და გაჯიუტებული სახედარივით ერთი ადგილიდან დაძვრას არ აპირებდა – არც ახრჩობდა, არც სუნთქვის საშუალებას აძლევდა. ერჩია, მიწა გასკდომოდა, ვიდრე ახლა აქ მდგარიყო და იმ კაცისათვის ემზირა, რომელმაც, როგორც რენტგენზე, ისე განჭვირტა ჭუჭყიან შარვალ-ხალათში დამალული ქალი.
გულნაზას გულის მოთქმას წესით სახურავი უნდა აეხადა მისი უბადრუკი ბარაკისათვის და ცამდე უნდა ასულიყო, მაგრამ ფიქრი საგულეში სარეცხი მანქანის ცენტრიფუგასავით ბრუნავდა და შიგ რეცხავდა თავის ჭუჭყსა და ნაღველს. სხვის ნაგავში ყელამდე მჯდომს თავისი შინ უყარდა, მაგრამ გარეთ არ გაჰქონდა, არავის აჩვენებდა თავის გულისნადებს და თვითონაც ვერ გარკვეულიყო, რატომ უცახცახებდა და უკრთოდა მუხლები, გული და მთელი სხეული, როცა ნაგვის მანქანა ტალახიანი ბორბლებით მარჯვნივ შეუხვევდა და წეროვანის ქუჩას აუყვებოდა, ტილოს შარვალ-ხალათში მალავდა ათრთოლებულ სხეულს, თითქოს ცდილობდა, არავის დაენახა, არავინ მიმხვდარიყო, რა სულის შემხუთველი, ტკივილამდე მისული და უცნაური გრძნობა დაბუდებულიყო ჭუჭყიან ტანსაცმელში ჩამალული მკერდის სიღრმეში მოცახცახე გულში. ჯერჯერობით კი, ეს ბინძური საყვირი იყო ერთადერთი, რომელიც მის ბაგეებს ასე უდრტვინველად, უპრეტენზიოდ და ზიზღის გარეშე ეხებოდა და უკეთესზე ოცნებასაც ვერ ბედავდა, იმის შიშით, ვინმე ფიქრს არ მიმხვდეს და სანუკვერი ოცნება მკრეხელობად არ შემირაცხოსო.
სიყვარულს დაეპყრო გულნაზას არსება. ისიც ისე უხმოდ დამორჩილებოდა, თითქოს მთელი ცხოვრება მხოლოდ მის მონობაზე ოცნებობდაო. ყელზე ტვირთჩამოკიდებული, დასახრჩობად განწირული მიექანებოდა ფსკერისაკენ, გრძნობდა, როგორ იძირებოდა, მაგრამ თავის გადასარჩენად თითსაც არ ანძრევდა. ახლა ერთი საფიქრალი და საზრუნავი გასჩენოდა და რადაც არ უნდა დასჯდომოდა, ის უნდა მოეყვანა სისრულეში. რაღაც უნდა ეღონა, რომ ჩვეულებრივ ქალად ქცეულიყო, ყველას მასხრად ასგდები და იოლად ხელის წამოსაკრავი აღარ ყოფილიყო. მასზე უკეთ აბა ვინ იცოდა, თუ ჟინმორეული კაცები ინდობდნენ და წამდაუწუმ ქალაქგარეთ არ მიარბენინებდნენ, მხოლოდ იმიტომ, რომ გული არ მისდიოდათ - ყროლის სუნი ასდიოდა და მთელი საქალეთი რომ გამწყდარიყო, ვერავის აიძულებდი მასთან დაწოლას.
უცებ გაახსენდა, სახლში კიდეჩამოტეხილი და სიძველისგან დაჭორფლილი სარკე ჰქონდა, რომლის არსებობა არასდროს გახსენებია, უფუნქციოდ ეგდო ოთახის კუთხეში და იმტვერებოდა. შეურაცხოფილი სარკე ალბათ თავის გულს მდუმარედ შემოასკდებოდა, რომ არა მამაკაცის გამოჩენა გულნაზას ცხოვრებაში. მასში მოულოდნელად გამოღვიძებულმა ქალმა მოუთმენლად გამოაძვრინა მტვრიანი სარკე, საგულდაგულოდ გააპრიალა და თვალი საკუთარი ორეულიკენ შიშით გააპარა, ნეტავ კი არ ჩაეხედა – იქიდან
თმაგაბურძგნული, ჭუჭყისფერი, ქალის მსგავსი არსება უმზერდა. უმზერდა კი არა, თავხედობა ჰყოფნიდა, უტიფრად გაესწორებინა თვალი და ოდნავაც არ შეეწუხებინა სინდისს საკუთარი სხეულის ასე დაკნინების და გადაგვარებისათვის. დრო დადგა, ერთმანეთისთვის ანგარიში გაესწორებინათ - გულნაზა საპნის საყიდლად გავარდა, ნოქარს დამცინავმა ღიმილმა გადაურბინა სახეზე – `გულნაზ, აბა შენ რა საპონი გიშველისო~ – გაელაზღანდარა. იქიდან აბანოში გაქანდა. მეაბანოვე ციცო აიმრიზა, შენ რომ საერთოში შეგიშვა, იქიდან ყველა გამექცევა, ცალკე კუპეში შესული რომ ვინმე გნახოს, ხომ სულ დაივღუპე, იქ ფეხს ვინღა შეადგამს, კლიენტებს დამიფრთხობო. ისევ გაეჩხირა მწარე ბურთი გულნაზას ძყელში და ალბათ პირველად მთელი თავისი სიცოცხლის განმავლობაში, ცრემლები მოადგა თვალზე. `კარგი, ჯანდაბას შენი თავი, ცოტა გვიან მოდი, როცა ხალხი აღარ იქნება და შეგიშვებო~ - გული მოულბა ციცოს.
უკვე მერამდენედ ისაპნავდა გულნაზა თმას და სხეულს... ისეთი მონდომებით იხეხავდა ტანს, თითქოს ზღაპრული პრინცივით საკუთარი ტყავიდან გამოძრომა და ახალი, ქორფა კანით შემოსვა სურდა. პირველყოფილი ფერი რომ დაიბრუნა, კარადას მიადგა, რომელშიც რამდენიმე დაკონკილი ქვედაწელისა და ასეთივე ჯემპრისა, არაფერი მოეძევებოდა, ვერც თმას ვერ მოუხერხა ვერაფერი - ცხიმი და ჭუჭყი რომ მოშორდა, თივის ბულულივით გაფუვდა და კიდევ უფრო გაიჩეჩა. ხელფასიდან მორჩენილი მანეთები ჯიბეში ჩაიკუჭა და ქალაქის ცენტრისკენ გასწია. კარგა ხანს ქალთა სალონის შესასვლელი ტკეპნა, მერე გამბედაობა მოიკრიბა და კარი შეაღო. სალონში უცხოპლანეტელის გამოჩენა ისე არ გააოცებდათ, როგორც გულნაზას შეშინებული სახის დანახვამ გააკვირვა პარკიმახერებიც და მათი კლიენტებიც. `რაო, გულნაზ, ნაგავი დილას არ წაიღე, ვედროები ჯერ არ გაგვივსია~ - შესასვლელშივე დაალურსმა ქერად შეღებილმა მაიკომ, ზედმეტსახელად `კუკლას~ რომ ეძახდნენ.
`არა, ისა... თმის შეჭრა მინდოდა....~ - ოდნავ გასაგონად ამოღერღა და თავისი ნათქვამის თავადვე შერცხვა, თითქოს დანაშაული ჩაედინა და ახლა ყველას წინაშე თავს იმართლებდა. ჩანდა, რომ გულნაზასთვის თმის შეჭრის სურვილი არავის კლავდა. ძკუკლამ~ თავი დაიზღვია – მე არ მცალია, ჩემს `პასტაიანი~ კლიენტს ველოდები, წუთიწუთზე მოვა და ვერ ვალოდინებო. დანარჩენებმაც რაღაც მოიმიზეზეს და რომ არა `კუკლას~ შეგირდი გოგო, რომელსაც ჯერ არავინ ანდობდა თავის ძვირფას თმის საფარს, პირში ჩალაგამოვლებულს გამოუშვებდნენ მათ მიერ შეკრეჭილი თმების ბულულებზე ყოველდღე მზრუნავ გულნაზას. `ჯანდაბას, დაჯექი, ხელს მაინც გავავარჯიშებო~ - ხელი ჩაიქნია შეგირდმა და შეუდგა ღმერთმა უწყის, რამდენი ხნის დაუვარცხნელი და შეუჭრელი, ჯაგარივით უხეში თმის გამოხშირვას.
თმის შეჭრამ სხვა ქალად აქცია გულნაზა, სახე გაუნათდა და არც თუ ურიგო თვალები და სწორი ცხვირი გამოუჩნდა. `კუკლა~ თვალებს არ უჯერებდა - `ვა! გულნაზ, შენ რა მაგარი ნაშა ყოფილხარ, ამდენ ხანს სად იყავიო~. მერე უნივერმაღში შეიარა, ჩვიდმეტ მანეთად ადგილობრივ სამკერვალოში უხეში ქსოვილისაგან შეკერილი კაბაც შეიძინა და როცა საგულდაგულოდ გამოწყობილი ისევ სარკის წინ გამოიჭიმა, გული ჩაიში ჩაწობილი ორცხობილსავით მოულბა. იგრძნო, როგორ გაიბადრა სარკე პატრონის დანახვაზე, როგორ შეუქო მოდიდან გადასული ტანსაცმელი და არანაკლებ ძველმოდური ვარცხნილობა. ქათინაურებად ისე იღვრებოდა, ლამის იყო, გამსკდარიყო და ნამსხვრევების შარავანდედით შეემოსა გედად ქცეული მახინჯი პატრონი.
მერე ხილაბანდში გახვეული ვენახის სასხლავი მაკრატელი ამოიღო, თავის რჩეულს შემთხვევით ჯიბიდან რომ ამოუვარდა, რომელსაც ისე სათუთად ინახავდა, თითქოს ჩვილი ჰყავს გახვეული და ეშინია, არ გაუცივდესო. ეფერებოდა სანუკვარ ნივთს, რომელსაც საოცნებო მამაკაცის თითის ანაბეჭდები და მისი ხელისგულების სურნელი ჯერ კიდევ შერჩენოდა, უკანასაკნელად გადაუსვა ხელი მაკრატლის ძვლის შავ სახელურებს, ისევ ხილაბანდში შეახვია და წეროვანის ქუჩისაკენ ამჯერად ფეხით გაემართა. სულ ცოტა ხანში შემკრთალი იდგა და დამფრთხალი შვლის თვალებით მისჩერებოდა მისკენ მიმართულ, გაოცებულ და არანაკლებ დაბნეულ მზერას. გულნაზას შინგანი ხმა ამაოდ ცდილობდა, მაგრამ მოკუმული ბაგეებიდან ამოსხლტომას, მაგრამ კრიჭა ისე შეკვროდა, თითქოს კირით დაუდუღაბებიათო და უკან უბრუნდებოდა სხეულის ლაბირინთებში სათარეშოდ. მისი სული ისე ილტვოდა ორიოდე მეტრის დაშორებით მდგარი მამაკაცის კუნთმაგარი და გარუჯული სხეულისაკენ, თითქოს დედამიწის მიზიდულობის ძალა მასში ჩაბუდებულიყო და მაგნიტივით ექაჩებოდა საკუთარ თავთან ხელჩართულ ბრძოლაში ჩაბმულ ქალს.
«აი, მარკტელი მოგიტანე, იმ დღეს დაგეკარგა» - როგორც იქნა, კრიჭა გაეხსნა გულნაზას და საცოდავად აბლუკუნდა. «გმადლობთ, არ ღირდა შეწუხება» - გაურკვევლად უპასუხა კაცმაც და ისე მოაშორა გულნაზას მკერდსავსე სხეულს თვალი, თითქოს ეშინია, მზერით გული არ გაუხვრიტოს და ხელში არ ჩააკვდესო.
«თენგიზ, სად დაიკარგე?» - მოისმა უცებ ქალის ხმა და ჭიშკარში ფოსტლებში ფეხებწაყოფილი საშუალო სიმაღლის ქალი გამოჩნდა. გულნაზას დანახვაზე შეკრთა, ერთხანს სახეში ჩააცქერდა, ასე უყურა, ვიდრე ტვინში იმ უჯრედს არ მიაგნო, გულნაზას სახე რომ ჰქონდა დამახსოვრებული და ეჭვით ალანძული სახე გაებადრა.
«გულნაზ, რა მოხდა, ასე რამ შეგცვალა?» - ღიმილით შეეკითხა. გული შეუქანდა გულნაზას. უნდოდა, ხმამაღლა ეყვირია – ის რამაც შემცვალა, შენი საკუთრებაა და უმალ მოკვდები, ვიდრე მის თავს დამითმობო.
თუმცა... საკუთარ თავს არ უტყდებოდა, თორემ შესანიშნავად იცოდა, რომ მას კონკურენტადაც არავინ მიიჩნევდა. მასზე ეჭვინობა კი ისეთივე სისულელე იყო, რომ თქმადაც არ ღირდა. მაკრატელი პატრონს დაუბრუნა, თან თავისი გული გააყოლა და მკერდდაცარიელებული, უკანასკნელი იმედისძაფგაწყვეტილი წაჩანჩალდა იქ, სადაც არავინ არაფერში ეცილებოდა, სადაც ყველაფერი მხოლოდ მისი იყო – დაუბრუნდა თავისი მანქანის ძარას და ნაგვის გორებს, თავისნაირი უსარგებლო ნივთების სამფლობელოს, რომლის ნაწილიც თვითონ იყო და სადაც დიდი ხნის წინათ გაამწესეს.
წაკიდებულ აქლემებს შორის მომწყვდეული კოზაკივით იჭყლიტებოდა მენაგვე გულნაზა თავის ჭირსა და ვარამს, ფიქრსა და წუხილს შორის. ჭირის თქმა ლხინიაო, კი გაეგონა სადღაც, მაგრამ ვისთვის უნდა შეეჩივლა თავისი გასაჭირი, ამას ვეღარ ხვდებოდა. მტრედისფერი განთიადი მხოლოდ გულს ურევდა და ზიზღს ჰგვრიდა – ეს გაურკვეველი ფერის ჭუჭყით გასიპული ტილოს შარვალ-ხალათიც სძაგდა, საკუთარი თავიც და აყროლებული მანქანის ძარაც, სადაც ყველაფრის ბატონ-პატრონი და განმკარგავი მხოლოდ თვითონ იყო. ყოველ ქუჩასთან მიახლოებისთანავე ნაგვის მანქანის ძარაზე ამხედრებული გულნაზა ტუჩებზე მიიდებდა საერთოდ თეთრ, მაგრამ ახლა ჭუჭყისაგან გაშავებული საყვირის პლასტმასის ტუჩს და მთელი ძალით ჩაჰბერავდა, თითქოს ცდილობდა, ამ პატარა ქალაქის ბინადართათვის თავისი უბადრუკი არსებობა შეეხსენებინა.
იცოდა გულნაზამ საყვირის ძალა. იმასაც გრძნობდა, მიუხედავად ასაკისა და სქესისა, ეროვნებისა და სოციალური მდგომარეობისა, ყველას ეჩქარებოდა ნაგვის თავიდან მოშორება და მასზე ზრუნვის გულნაზაზე გადაბარება - ბუ დიდი თავი გაქვს და შენ მიხედეო. თავად კი, გულდაარხეინებული უბრუნდებოდნენ თბილ ლოგინებს. უფრო მარჯვეები ხელებიდან მიკრობებს იშორებდნენ და ახალი დღის გალევას ხალისით იწყებდნენ. გულნაზაც წარბშეუხრელად, საათის მექანიზმივით ზუსტად და თანმიმდევრულად ასრულებდა ერთსა და იგივე მოქმედებას – ტილოსხელთათმანწამოცმული მარჯვენით იღებდა გამოწვდილ, ნაგვით სავსე ვედროს, ფსკერზე ამოსდებდა მარცხენა ხელის საჩვენებელ თითს და გულუხვად მოაპირქვავებდა სანახევროდ ნაგვით სავსე ძარაზე. თუ ნაგავი სადმე ღობის ძირში იყო დაყრილი, გულნაზა ძარიდან ჩამოცოცდებოდა, ბრტყელ ნიჩაბს დროშის ტარივით დაატრიალებდა და მის პირზე მოგროვილ ნარჩენებს მწიფე პანტასავით დაასეტყვავდა მანქანის ძარას.
საღამოს, როცა ძარას ფსკერს გამოუჩენდა, ხელებს დაიფერთხავდა და მოვრჩიო – შვებით ამოისუნთქავდა, მაგრამ რამდენიმე საათი არ იყო გასული, რომ უკვე გარიჟრაჟი შემოპარებოდა გულნაზას უბადრუკ სამფლობელოში და ყველაფერი ისევ თავიდან იწყებოდა.
ვინ იცის, რა ხრიკს უმზადებდა ამჯერად ვერაგი და ორგული ბედი. არც არასდროს ყოფილა მისი გულშემატკივარი და მასზე ფიქრით დიდად თავშეწუხებული. ახლა კი, საერთოდ, მახეს უგებდა და კალმახივით თავის ბადეში უპირებდა მომწყვდევას. მე შენ გეტყვი და, თავის დასახსნელად ბასრი დანა ჰქონდა მომარჯვებული. ასეც რომ ყოფილიყო, ცურვაც არ იცოდა გულნაზამ და რა თავში იხლიდა ან დანას, ან მისი ბასრი პირით მოპოვებულ თავისუფლებას. რა მნიშვნელობა ჰქონდა ბადეში გაბმულს ჩაუბრუნებდა ტალღა ნატანჯ სულს გულ-მუცელში, თუ ბადის მიღმა. ბედმა ის არ აკმარა, რომ მშობელმა დამპალი ვაშლივით მოისროლა და დედის რძით პირის გასველება არ აცალა, ისე მიუგდო უცხო ადამიანებს თავში სახლელად.
«აბა იმის ნაშიერი რა უნდა გაიზარდოს, შვილს ქუჩაში ასანთის დამწვარი ღერივით რომ მოისვრისო» - იფიქრეს უშვილო ცოლ-ქმარმა და არც მათ აუკანკალდათ ხელი 02-ის აკრეფისას. და ასე, ხელიდან ხელში გარდამავალი დროშასავით გადადიოდა ქვეშაგებში გამოკრული პატარა გულნაზა, ვიდრე საბოლოოდ ჩვილ ბავშთა სახლში არ ამოყო თავი. იმ უბრალო მიზეზის გამო, რომ უპატრონო ბავშვების მოვლა ამ უკიდეგანო ქვეყნის კანონთა მიხედვით სწორედ მას ევალებოდა. იგივე კანონით, ამ ბავშვების ჭამა-სმაზე, ჩაცმა-დახურვასა და სწავლა-განათლებაზე მათ აბსტრაქტულ მეურვეს, სახელმწიფოს უნდა ეზრუნა და ეჭყლიტა ტვინი. თუმცა იმ კანონში კრინტიც არ იყო დაძრული საკვები პროდუქტების ვარგისიანობაზე, ტანსაცმლის მდგომარეობასა და სწავლა-განათლების ხარისხზე. შესაბამისად, არც არავინ კითხულობდა, კუჭ-ნაწლავის გასტრიტი აწუხებდა გულნაზას, იდაყვებზე გამოგლეჯილი ჯემპრი და ძირგავარდნილი ფეხსაცმელი ეცვა თუ ისე ერკვეოდა გეოგრაფიასა და მათემატიკაში, როგორც ცხვარი – ბიბლიაში.
იზრდებოდა ასე, ფესვებმოგლეჯილი და სხვის ეზოში გადარგული, აწ უკვე ადაპტაციაგავლილი, მაგრამ მაინც გულნაკლული გულნაზა და კაცი არ იყო მისი მომკითხავი. მარტივზე მარტივი კანონია – თუ არავის უყვარხარ, არც არავინ დაინტერესდება, ცოცხალი ხარ თუ მკვდარი, და ხარ თუ არა საერთოდ მოსული ამქვეყნად.
`ამასაც თუ მოსვლა ჰქვია, ან რისთვის მომიგდო ღმერთმა სამადლოდ ეს დამპალი სიცოცხლეო!`- ბრაზობდა მთელ სამყაროზე გულმოსული გულნაზა და ცხიმით გაწეპილ ქერტლიან თმას სარჭით იმაგრებდა კეფაზე. თუ დაბადების მოწმობას დაეჯერებოდა, მეთექვსმეტე წელმაც ისევე საჩუქრებისა და მილოცვების გარეშე მოუკაკუნა კარზე, როგორც წინა თხუთმეტმა. თუმცა ერთი უჩვეულო რამ მაინც მოხდა – გულნაზას ფართოდ გაუღეს ინტერნატის წითელი საღებავით შეღებილი, სახელურმომტვრეული კარი და დიდ ცხოვრებაში დაულოცეს გზა. არ დაუკონკრეტებიათ, მოასფალტებული თუ მოკირწყლული, ტალახიანი თუ ეკლიანი ბილიკი. ეს არავის ეკითხებოდა, თითო-ოროლა ბრძნული რჩევა საგზლად გაატანეს და მასზე ზრუნვა წისქვილზე წასაღები სიმინდის ტომარასავით ჩამოიხსნეს მხრიდან, ვითომდაც, ცოტას შევისვენებთ და როცა ვინმე სულწაწყმედილი, უნამუსო ქალი შვილს ძაღლის ლეკვივივით გადააგდებს ქუჩაში, ახლა იმის ზიდვას შევუდგებითო.
ასე უკომპასოდ, უსახლკაროდ, უფუნქციოდ, უპატრონოდ და კიდევ ვინ მოსთვლის, რამდენ უუოდ დარჩენილი გულნაზა კი დიდი ქვეყნის პატარა ქალაქს ისე სჭირდებოდა, როგორც ვირს - კრიალოსანი. ერთადერთი ადგილი, სადაც მისი შრომა შეიქნა საჭირო, ქალაქის დასუფთავების სამსახური აღმოჩნდა - იმდენი ხელფასი დაუნიშნეს, შიმშილით სული რომ არ გასძრობოდა, გარეუბანში, მუშათა ბარაკებში, ძირგამომპალი და სირისტიანი ოთახი გამოუყვეს, ტილოს შარვალ-ხალათსა და სამი ზომით დიდი რეზინის ჩექმებში გამოაწყვეს, ხელში ნიჩაბი და საყვირი მისცეს და ყველას ნაგავზე ზრუნვა დაავალეს.
მალე შეეჩვია გულნაზა აყროლებულ ძარაზე ჯდომას, დღენიადაგ კონსერვის ძველი ქილების, კარტოფილის ქერქების, დაგლეჯილი ფეხსაცმელების და ათასი სხვა სისაძაგლის დამპალი სუნის უკვე იმუნიტეტგამომუშავებული ფილტვებით ყლაპვას და ხანდახან მეჩხერი და დაჭიანებული კბილებით იღიმებოდა კიდეც, როცა პატარა ბიჭები უბან-უბან ყიჟინით დასდევდნენ და მთელი ხმით გაჰყვიროდნენ: «გულნაზა, გულნაზა, გავხარ ნაგვის ურნასა!»
გაშლილ სუფრასთან არავინ ეპატიჟებოდა, არც ცხელ ხაჭაპურს ან ბაჟეში ჩაწყობილ ქათმის ბარკლებს სთავაზობდნენ. მხოლოდ დახრული ძვლების, თევზის ფხებისა და ღვინოგადაღვრილი პურის ნატეხების საიმედოდ დაბინავებას ანდობდნენ, რათა სიცხეში აყროლებულ ნასუფრალს მათი სათუთი ყნოსვა არ შეეშფოთებინა და სუნს არ შეეწუხებინა. მხოლოდ ნასუფრალი თუ ერგებოდა, ისიც ხანდახან, პაკეტში უწესრიგოდ ჩაყრილი საჭმლის სახით, რომელსაც არც ფორმა შერჩენოდა და ერთმანეთში ისე აზელილიყო, გემოთი თუ ივარაუდებდი, რას ჭამდი – ქათმის ნაჭერს, დანიგვზულ ბადრიჯანს, თუ `ერევნის ქადას~.
გულნაზას ბედნიერება იმ წუთებში იმ ძაღლისას არ აღემატებოდა, პატრონი ცხრაჯერ გალოკილ და ტვინგამოცლილ ძვალს რომ მიუგდებს, თვითონ კი მსუქან მწვადს მიირთმევს და ტუჩებიდან ჩამოღვენთილი ქონი ნიკაპზე ენასკვება. არადა, ყველაფერი იცოდა გულნაზამ. ფანჯრებში შეჭყეტაც არ სჭირდებოდა, ისე ხვდებოდა, ვინ რა სულით სუნთქავდა, ვის რა ჰქონდა სადილად, ვის თირკმელები აწუხებდა, ვის კი - გაცრუებული სიყვარული, ან ვინ რამდენი ელექტროენერგია დახარჯა იმ თვეში. იქექებოდა სხვის ნაგავსა და სხვის ცხოვრებაში გულნაზა, მაგრამ გარდა ბოსტნეულის ნაფცქვენებისა, წამლის კოლოფებისა და დახეული წერილებისა, ვერაფერს პოულობდა. ნაგავი კი თავისიც თავზე საყრელად ჰქონდა და სხვისას რა თავში იხლიდა?
ასე იყო თუ ისე, ბედს არ ემდუროდა. რაც არ უნდა ყოფილიყო, ამდენ ადამიანს სჭირდებოდა მისი დახმარება. ხანდახან ვინმე მადლიანი ქაღალდში გამოხვეულ დაუყვედრებელ ყველიან პურსაც მიაწვდიდა, ან ვაშლით გაასველებინებდა პირს. სხვა რა უნდა ენატრა...
«უკეთესზე ოცნება ჩემნაირი ქალისათვის, ცოტა არ იყოს, უტიფრობა იქნებაო» - ფიქრობდა-ხოლმე გულნაზა და დედოფლობდა თავის პატარა, ნესტიან ბარაკში.
იცხოვრებდა ასე, რომ არა ის დილა, მიწა რომ გამოაცალა გულნაზას ფეხქვეშ, თავრეტი რომ დაახვია და გული რომ ამოუგდო საგულედან. რომ არა ის უცნაური თვალები და ის საოცრად რბილი და თბილი ხმა, სალბუნად რომ დაედო ჭუჭყიანი ქალის სუფთა გულს – «თქვენ ნუ შეწუხდებით, მე თვითონ დავყრი ჩემს ნაგავს ძარაზეო» - ნიჩაბი ჩამოართვა და ძლიერი მკლავებით დაიწყო სამშენებლო ნარჩენების, დამტვრეული აგურების, და ბეტონის ნამსხვრევების ძარაზე შეყრა.
თითქოს დამუნჯდა გულნაზა, ენა მუცელში გადაუვარდა, წამით სუნთქვა შეეკრა, ბოღმა ყელში დაყვედრებული ლუკმასავით გაეჭედა და გაჯიუტებული სახედარივით ერთი ადგილიდან დაძვრას არ აპირებდა – არც ახრჩობდა, არც სუნთქვის საშუალებას აძლევდა. ერჩია, მიწა გასკდომოდა, ვიდრე ახლა აქ მდგარიყო და იმ კაცისათვის ემზირა, რომელმაც, როგორც რენტგენზე, ისე განჭვირტა ჭუჭყიან შარვალ-ხალათში დამალული ქალი.
გულნაზას გულის მოთქმას წესით სახურავი უნდა აეხადა მისი უბადრუკი ბარაკისათვის და ცამდე უნდა ასულიყო, მაგრამ ფიქრი საგულეში სარეცხი მანქანის ცენტრიფუგასავით ბრუნავდა და შიგ რეცხავდა თავის ჭუჭყსა და ნაღველს. სხვის ნაგავში ყელამდე მჯდომს თავისი შინ უყარდა, მაგრამ გარეთ არ გაჰქონდა, არავის აჩვენებდა თავის გულისნადებს და თვითონაც ვერ გარკვეულიყო, რატომ უცახცახებდა და უკრთოდა მუხლები, გული და მთელი სხეული, როცა ნაგვის მანქანა ტალახიანი ბორბლებით მარჯვნივ შეუხვევდა და წეროვანის ქუჩას აუყვებოდა, ტილოს შარვალ-ხალათში მალავდა ათრთოლებულ სხეულს, თითქოს ცდილობდა, არავის დაენახა, არავინ მიმხვდარიყო, რა სულის შემხუთველი, ტკივილამდე მისული და უცნაური გრძნობა დაბუდებულიყო ჭუჭყიან ტანსაცმელში ჩამალული მკერდის სიღრმეში მოცახცახე გულში. ჯერჯერობით კი, ეს ბინძური საყვირი იყო ერთადერთი, რომელიც მის ბაგეებს ასე უდრტვინველად, უპრეტენზიოდ და ზიზღის გარეშე ეხებოდა და უკეთესზე ოცნებასაც ვერ ბედავდა, იმის შიშით, ვინმე ფიქრს არ მიმხვდეს და სანუკვერი ოცნება მკრეხელობად არ შემირაცხოსო.
სიყვარულს დაეპყრო გულნაზას არსება. ისიც ისე უხმოდ დამორჩილებოდა, თითქოს მთელი ცხოვრება მხოლოდ მის მონობაზე ოცნებობდაო. ყელზე ტვირთჩამოკიდებული, დასახრჩობად განწირული მიექანებოდა ფსკერისაკენ, გრძნობდა, როგორ იძირებოდა, მაგრამ თავის გადასარჩენად თითსაც არ ანძრევდა. ახლა ერთი საფიქრალი და საზრუნავი გასჩენოდა და რადაც არ უნდა დასჯდომოდა, ის უნდა მოეყვანა სისრულეში. რაღაც უნდა ეღონა, რომ ჩვეულებრივ ქალად ქცეულიყო, ყველას მასხრად ასგდები და იოლად ხელის წამოსაკრავი აღარ ყოფილიყო. მასზე უკეთ აბა ვინ იცოდა, თუ ჟინმორეული კაცები ინდობდნენ და წამდაუწუმ ქალაქგარეთ არ მიარბენინებდნენ, მხოლოდ იმიტომ, რომ გული არ მისდიოდათ - ყროლის სუნი ასდიოდა და მთელი საქალეთი რომ გამწყდარიყო, ვერავის აიძულებდი მასთან დაწოლას.
უცებ გაახსენდა, სახლში კიდეჩამოტეხილი და სიძველისგან დაჭორფლილი სარკე ჰქონდა, რომლის არსებობა არასდროს გახსენებია, უფუნქციოდ ეგდო ოთახის კუთხეში და იმტვერებოდა. შეურაცხოფილი სარკე ალბათ თავის გულს მდუმარედ შემოასკდებოდა, რომ არა მამაკაცის გამოჩენა გულნაზას ცხოვრებაში. მასში მოულოდნელად გამოღვიძებულმა ქალმა მოუთმენლად გამოაძვრინა მტვრიანი სარკე, საგულდაგულოდ გააპრიალა და თვალი საკუთარი ორეულიკენ შიშით გააპარა, ნეტავ კი არ ჩაეხედა – იქიდან
თმაგაბურძგნული, ჭუჭყისფერი, ქალის მსგავსი არსება უმზერდა. უმზერდა კი არა, თავხედობა ჰყოფნიდა, უტიფრად გაესწორებინა თვალი და ოდნავაც არ შეეწუხებინა სინდისს საკუთარი სხეულის ასე დაკნინების და გადაგვარებისათვის. დრო დადგა, ერთმანეთისთვის ანგარიში გაესწორებინათ - გულნაზა საპნის საყიდლად გავარდა, ნოქარს დამცინავმა ღიმილმა გადაურბინა სახეზე – `გულნაზ, აბა შენ რა საპონი გიშველისო~ – გაელაზღანდარა. იქიდან აბანოში გაქანდა. მეაბანოვე ციცო აიმრიზა, შენ რომ საერთოში შეგიშვა, იქიდან ყველა გამექცევა, ცალკე კუპეში შესული რომ ვინმე გნახოს, ხომ სულ დაივღუპე, იქ ფეხს ვინღა შეადგამს, კლიენტებს დამიფრთხობო. ისევ გაეჩხირა მწარე ბურთი გულნაზას ძყელში და ალბათ პირველად მთელი თავისი სიცოცხლის განმავლობაში, ცრემლები მოადგა თვალზე. `კარგი, ჯანდაბას შენი თავი, ცოტა გვიან მოდი, როცა ხალხი აღარ იქნება და შეგიშვებო~ - გული მოულბა ციცოს.
უკვე მერამდენედ ისაპნავდა გულნაზა თმას და სხეულს... ისეთი მონდომებით იხეხავდა ტანს, თითქოს ზღაპრული პრინცივით საკუთარი ტყავიდან გამოძრომა და ახალი, ქორფა კანით შემოსვა სურდა. პირველყოფილი ფერი რომ დაიბრუნა, კარადას მიადგა, რომელშიც რამდენიმე დაკონკილი ქვედაწელისა და ასეთივე ჯემპრისა, არაფერი მოეძევებოდა, ვერც თმას ვერ მოუხერხა ვერაფერი - ცხიმი და ჭუჭყი რომ მოშორდა, თივის ბულულივით გაფუვდა და კიდევ უფრო გაიჩეჩა. ხელფასიდან მორჩენილი მანეთები ჯიბეში ჩაიკუჭა და ქალაქის ცენტრისკენ გასწია. კარგა ხანს ქალთა სალონის შესასვლელი ტკეპნა, მერე გამბედაობა მოიკრიბა და კარი შეაღო. სალონში უცხოპლანეტელის გამოჩენა ისე არ გააოცებდათ, როგორც გულნაზას შეშინებული სახის დანახვამ გააკვირვა პარკიმახერებიც და მათი კლიენტებიც. `რაო, გულნაზ, ნაგავი დილას არ წაიღე, ვედროები ჯერ არ გაგვივსია~ - შესასვლელშივე დაალურსმა ქერად შეღებილმა მაიკომ, ზედმეტსახელად `კუკლას~ რომ ეძახდნენ.
`არა, ისა... თმის შეჭრა მინდოდა....~ - ოდნავ გასაგონად ამოღერღა და თავისი ნათქვამის თავადვე შერცხვა, თითქოს დანაშაული ჩაედინა და ახლა ყველას წინაშე თავს იმართლებდა. ჩანდა, რომ გულნაზასთვის თმის შეჭრის სურვილი არავის კლავდა. ძკუკლამ~ თავი დაიზღვია – მე არ მცალია, ჩემს `პასტაიანი~ კლიენტს ველოდები, წუთიწუთზე მოვა და ვერ ვალოდინებო. დანარჩენებმაც რაღაც მოიმიზეზეს და რომ არა `კუკლას~ შეგირდი გოგო, რომელსაც ჯერ არავინ ანდობდა თავის ძვირფას თმის საფარს, პირში ჩალაგამოვლებულს გამოუშვებდნენ მათ მიერ შეკრეჭილი თმების ბულულებზე ყოველდღე მზრუნავ გულნაზას. `ჯანდაბას, დაჯექი, ხელს მაინც გავავარჯიშებო~ - ხელი ჩაიქნია შეგირდმა და შეუდგა ღმერთმა უწყის, რამდენი ხნის დაუვარცხნელი და შეუჭრელი, ჯაგარივით უხეში თმის გამოხშირვას.
თმის შეჭრამ სხვა ქალად აქცია გულნაზა, სახე გაუნათდა და არც თუ ურიგო თვალები და სწორი ცხვირი გამოუჩნდა. `კუკლა~ თვალებს არ უჯერებდა - `ვა! გულნაზ, შენ რა მაგარი ნაშა ყოფილხარ, ამდენ ხანს სად იყავიო~. მერე უნივერმაღში შეიარა, ჩვიდმეტ მანეთად ადგილობრივ სამკერვალოში უხეში ქსოვილისაგან შეკერილი კაბაც შეიძინა და როცა საგულდაგულოდ გამოწყობილი ისევ სარკის წინ გამოიჭიმა, გული ჩაიში ჩაწობილი ორცხობილსავით მოულბა. იგრძნო, როგორ გაიბადრა სარკე პატრონის დანახვაზე, როგორ შეუქო მოდიდან გადასული ტანსაცმელი და არანაკლებ ძველმოდური ვარცხნილობა. ქათინაურებად ისე იღვრებოდა, ლამის იყო, გამსკდარიყო და ნამსხვრევების შარავანდედით შეემოსა გედად ქცეული მახინჯი პატრონი.
მერე ხილაბანდში გახვეული ვენახის სასხლავი მაკრატელი ამოიღო, თავის რჩეულს შემთხვევით ჯიბიდან რომ ამოუვარდა, რომელსაც ისე სათუთად ინახავდა, თითქოს ჩვილი ჰყავს გახვეული და ეშინია, არ გაუცივდესო. ეფერებოდა სანუკვარ ნივთს, რომელსაც საოცნებო მამაკაცის თითის ანაბეჭდები და მისი ხელისგულების სურნელი ჯერ კიდევ შერჩენოდა, უკანასაკნელად გადაუსვა ხელი მაკრატლის ძვლის შავ სახელურებს, ისევ ხილაბანდში შეახვია და წეროვანის ქუჩისაკენ ამჯერად ფეხით გაემართა. სულ ცოტა ხანში შემკრთალი იდგა და დამფრთხალი შვლის თვალებით მისჩერებოდა მისკენ მიმართულ, გაოცებულ და არანაკლებ დაბნეულ მზერას. გულნაზას შინგანი ხმა ამაოდ ცდილობდა, მაგრამ მოკუმული ბაგეებიდან ამოსხლტომას, მაგრამ კრიჭა ისე შეკვროდა, თითქოს კირით დაუდუღაბებიათო და უკან უბრუნდებოდა სხეულის ლაბირინთებში სათარეშოდ. მისი სული ისე ილტვოდა ორიოდე მეტრის დაშორებით მდგარი მამაკაცის კუნთმაგარი და გარუჯული სხეულისაკენ, თითქოს დედამიწის მიზიდულობის ძალა მასში ჩაბუდებულიყო და მაგნიტივით ექაჩებოდა საკუთარ თავთან ხელჩართულ ბრძოლაში ჩაბმულ ქალს.
«აი, მარკტელი მოგიტანე, იმ დღეს დაგეკარგა» - როგორც იქნა, კრიჭა გაეხსნა გულნაზას და საცოდავად აბლუკუნდა. «გმადლობთ, არ ღირდა შეწუხება» - გაურკვევლად უპასუხა კაცმაც და ისე მოაშორა გულნაზას მკერდსავსე სხეულს თვალი, თითქოს ეშინია, მზერით გული არ გაუხვრიტოს და ხელში არ ჩააკვდესო.
«თენგიზ, სად დაიკარგე?» - მოისმა უცებ ქალის ხმა და ჭიშკარში ფოსტლებში ფეხებწაყოფილი საშუალო სიმაღლის ქალი გამოჩნდა. გულნაზას დანახვაზე შეკრთა, ერთხანს სახეში ჩააცქერდა, ასე უყურა, ვიდრე ტვინში იმ უჯრედს არ მიაგნო, გულნაზას სახე რომ ჰქონდა დამახსოვრებული და ეჭვით ალანძული სახე გაებადრა.
«გულნაზ, რა მოხდა, ასე რამ შეგცვალა?» - ღიმილით შეეკითხა. გული შეუქანდა გულნაზას. უნდოდა, ხმამაღლა ეყვირია – ის რამაც შემცვალა, შენი საკუთრებაა და უმალ მოკვდები, ვიდრე მის თავს დამითმობო.
თუმცა... საკუთარ თავს არ უტყდებოდა, თორემ შესანიშნავად იცოდა, რომ მას კონკურენტადაც არავინ მიიჩნევდა. მასზე ეჭვინობა კი ისეთივე სისულელე იყო, რომ თქმადაც არ ღირდა. მაკრატელი პატრონს დაუბრუნა, თან თავისი გული გააყოლა და მკერდდაცარიელებული, უკანასკნელი იმედისძაფგაწყვეტილი წაჩანჩალდა იქ, სადაც არავინ არაფერში ეცილებოდა, სადაც ყველაფერი მხოლოდ მისი იყო – დაუბრუნდა თავისი მანქანის ძარას და ნაგვის გორებს, თავისნაირი უსარგებლო ნივთების სამფლობელოს, რომლის ნაწილიც თვითონ იყო და სადაც დიდი ხნის წინათ გაამწესეს.