shataidze nugzar - papa da shvilishvili
- ეს ცხოვრება, შვილო, დუმაა, აათალე და ჭამე! - დამრიგებლური ტონით ამბობს პაპა.
შვილიშვილი დოქიდან დათლილ ჭიქებში ასხამს ერთნახად არაყს. თავისას ბოლომდე ავსებს, პაპისას - ნახევრად. მიუჭახუნებენ ერთმანეთს და დალევენ.
პაპა ოთხმოცდაათი წლისაა, დამჭკნარი, გალეული. შვილიშვილი - ორმოცისა, მელოტი, დუხჭირი ცხოვრებისაგან ნაადრევად გატეხილი. ორივენი შემთვრალან, მაგრამ პაპას უფრო მოჰკიდებია არაყი.
- ეს ცხოვრება დუმაა... - ამბობს იგი.
შვილიშვილი ფოჩიან ხახვს დაახვევს, მარილში აწობს.
გარეთ გაზაფხულის ცხელი დღეა, მაგრამ ოთახში გრილა. ღია კარში ჩაწოლილი ძაღლი ენაგადმოგდებული ქასქასებს. ქათმები არსად ჩანან. ეზოს თავში, სერზე გადმომდგარ აყვავებულ ცაცხვს ფუტკარი შესევია. ცაცხვი ზუზუნებს.
- ცხოვრება დუმაა, - ამბობს პაპა, - ათალე და ჭამე!
შვილიშვილი რაღაცის თქმას დააპირებს, მაგრამ მაშინვე გადაიფიქრებს, დოქს გადასწვდება და არაყს ასხამს. თავის ჭიქას ისევ ბოლომდე შეავსებს, პაპისას - ნახევრად.
მიუჭახუნებენ და დალევენ. შვილიშვილი იჭყანება, პაპა - არა: ზის და თავს მრავალმნიშვნელოვნად აკანტურებს.
- ეს ცხოვრება, შვილო, დუმაა! - ამბობს იგი.
შვილიშვილი თავს ასწევს და პაპას ჩაწითლებული თვალებით მიაჩერდება:
- ეხლა მეუბნები მაგას?! - ხმაში გაღიზიანება ეტყობა, - ნამუსიო, პატიოსნებაო, სხვისას ხელი არაფერს ახლოო... გეთქვა რა დროზე, შე კაი კაცო!
მოხუცი ერთხანს გაკვირვებული უყურებს, მერე მოიწყენს, მაგიდაზე გადაფარებულ მუშამბას დააცქერდება და ჩუმად, თავისთვის ამბობს:
- ვიცოდი, რო?..
შვილიშვილი ნანობს, რადგან ხვდება, რომ აწყენინა მოხუც პაპას, მთვრალ პაპას, ბებერს, ოთხმოცდაათი წლისას და დარცხვენილი აქეთ-იქით იყურება.
ოთახში ბუზები დაფრინავენ, იატაკქვეშ თაგვი ფხაკუნობს.
- დაასხი. - ხრინწიანი ხმით ამბობს ბერიკაცი,
შვილიშვილი რაღაცნაირი შვებით ასხამს. ამჯერად ორივე ჭიქას ბოლომდე შეავსებს.
სვამენ უხმოდ, უსიტყვოდ, მიუჭახუნებლად.
არაყი გამტკბარა. შვილიშვილმა იცის, როგორი ვერაგია ეს ერთნახადი: ჯერ არაფერი, მაგრამ საკმარისია ჰაერზე გახვიდე, რომ მაშინვე მგელივით გეცემა ფეხებში.
ერთხანს ჩუმად სხედან.
კარებში ჩაწოლილი ძაღლი ქასქასებს. მეზობლის ქალი ბავშვს წყევლის.
- ეს ცხოვრება დუმაა... - ამბობს მოხუცი.
შვილიშვილი საკუთარ ხელებს დასჩერებია, ქალაქურად თეთრ, შავი ბალანით შემოსილ ხელებს.
"ჰო, - ფიქრობს იგი, - ეს ცხოვრება დუმაა, ათალე და ჭამე!"
- ეს ცხოვრება, შვილო, დუმაა, აათალე და ჭამე! - დამრიგებლური ტონით ამბობს პაპა.
შვილიშვილი დოქიდან დათლილ ჭიქებში ასხამს ერთნახად არაყს. თავისას ბოლომდე ავსებს, პაპისას - ნახევრად. მიუჭახუნებენ ერთმანეთს და დალევენ.
პაპა ოთხმოცდაათი წლისაა, დამჭკნარი, გალეული. შვილიშვილი - ორმოცისა, მელოტი, დუხჭირი ცხოვრებისაგან ნაადრევად გატეხილი. ორივენი შემთვრალან, მაგრამ პაპას უფრო მოჰკიდებია არაყი.
- ეს ცხოვრება დუმაა... - ამბობს იგი.
შვილიშვილი ფოჩიან ხახვს დაახვევს, მარილში აწობს.
გარეთ გაზაფხულის ცხელი დღეა, მაგრამ ოთახში გრილა. ღია კარში ჩაწოლილი ძაღლი ენაგადმოგდებული ქასქასებს. ქათმები არსად ჩანან. ეზოს თავში, სერზე გადმომდგარ აყვავებულ ცაცხვს ფუტკარი შესევია. ცაცხვი ზუზუნებს.
- ცხოვრება დუმაა, - ამბობს პაპა, - ათალე და ჭამე!
შვილიშვილი რაღაცის თქმას დააპირებს, მაგრამ მაშინვე გადაიფიქრებს, დოქს გადასწვდება და არაყს ასხამს. თავის ჭიქას ისევ ბოლომდე შეავსებს, პაპისას - ნახევრად.
მიუჭახუნებენ და დალევენ. შვილიშვილი იჭყანება, პაპა - არა: ზის და თავს მრავალმნიშვნელოვნად აკანტურებს.
- ეს ცხოვრება, შვილო, დუმაა! - ამბობს იგი.
შვილიშვილი თავს ასწევს და პაპას ჩაწითლებული თვალებით მიაჩერდება:
- ეხლა მეუბნები მაგას?! - ხმაში გაღიზიანება ეტყობა, - ნამუსიო, პატიოსნებაო, სხვისას ხელი არაფერს ახლოო... გეთქვა რა დროზე, შე კაი კაცო!
მოხუცი ერთხანს გაკვირვებული უყურებს, მერე მოიწყენს, მაგიდაზე გადაფარებულ მუშამბას დააცქერდება და ჩუმად, თავისთვის ამბობს:
- ვიცოდი, რო?..
შვილიშვილი ნანობს, რადგან ხვდება, რომ აწყენინა მოხუც პაპას, მთვრალ პაპას, ბებერს, ოთხმოცდაათი წლისას და დარცხვენილი აქეთ-იქით იყურება.
ოთახში ბუზები დაფრინავენ, იატაკქვეშ თაგვი ფხაკუნობს.
- დაასხი. - ხრინწიანი ხმით ამბობს ბერიკაცი,
შვილიშვილი რაღაცნაირი შვებით ასხამს. ამჯერად ორივე ჭიქას ბოლომდე შეავსებს.
სვამენ უხმოდ, უსიტყვოდ, მიუჭახუნებლად.
არაყი გამტკბარა. შვილიშვილმა იცის, როგორი ვერაგია ეს ერთნახადი: ჯერ არაფერი, მაგრამ საკმარისია ჰაერზე გახვიდე, რომ მაშინვე მგელივით გეცემა ფეხებში.
ერთხანს ჩუმად სხედან.
კარებში ჩაწოლილი ძაღლი ქასქასებს. მეზობლის ქალი ბავშვს წყევლის.
- ეს ცხოვრება დუმაა... - ამბობს მოხუცი.
შვილიშვილი საკუთარ ხელებს დასჩერებია, ქალაქურად თეთრ, შავი ბალანით შემოსილ ხელებს.
"ჰო, - ფიქრობს იგი, - ეს ცხოვრება დუმაა, ათალე და ჭამე!"