shataidze nugzar - qeto galotebula
- გაიგე, ქალო, ჭელიძეების გოგო რომ გალოთებულა? - ჰკითხა თმადაუვარცხნელმა, ბამბაზიის ხალათიანმა დედაკაცმა მეზობლის ქალს, რომელიც ხის საერთო აივანზე სარეცხს ფენდა.
- ვინ ჭელიძეების?
- შენს გვერდით რომ ცხოვრობდნენ, საბურთალოზე რომ გადავიდნენ მერე...
- რომელი გოგო...
- რავა რომელი, ერთი არ ყავდათ?
- ქეთუთა, ქალო?!
- ქეთუთა, კი.
- რაო, სვამსო?
- სვამს კი არა, გაბასიაკებულა თლათ!
- ტყუილი იქნება...
- ჩემი თვალით ვნახე და სანდრომაც მითხრა ამ დილით.
- დედა, ჩემი სიკვდილი!
- აბა!
- რა კარგი ბავშვი იყო!
- კი, კარგი იყო.
- პუტკუნა, ჭკვიანი... სკრიპკაზე უკრავდა, გახსოვს?
- რავა არ მახსოვს, მისმა წრუპუ-წრუპუმ არ მომკლა?
- ცივ ნიავს არ აკარებდნენ მშობლები...
- კი, ატუტუცებდნენ ძალიან!
- დედა, დედა, საწყალი თინა... კიდევ კარგი, არ მოესწრო საკუთარი შვილის გაუბედურებას!
* * *
- გაიგე? ქეთი გალოთებულა! - უთხრა სამსახურიდან შინ მისულმა ქმარმა ცოლს.
- აბა, ქეთი?
- ქეთი, არ გახსოვს, შენი კლასელი, მაღალი, ლამაზი გოგო რო იყო!
- ჭელიძე?! კარგი, რა!
- ჰო.
- როგორ თუ გალოთებულა?
- რა ვიცი, სვამს თურმე...
- ოჰ, ეგრე მთელი ქალაქი სვამს!
- არა, მაგრად ყოფილა ჩაშვებული.
- წადიი...
- ვასიკო შემხვდა ლიფტში და იმან მითხრა.
- რას მელაპარაკები!
- აბა...
- აფსუს... იცი, რა გოგო იყო?
- როგორ არ ვიცი, გიჟდებოდნენ ჩვენი ბიჭები!
- გამხდარი, ლამაზი, ფრიადოსანი... მთელი კლასი მისგან ვიწერდით საკონტროლოებს...
- შენც იწერდი?
- აბა რა, მე და მათემატიკა?! - გადაიკისკისა ქალმა.
კაცმაც გაიცინა და ცოლს წელს ქვემოთ მოუთათუნა ხელი.
* * *
- ჭელიძე რომ გალოთებულა? - უთხრა ბიბლიოთეკარმა მოხუც ლექტორს და მკლავში ხელი გამოსდო.
უნივერსიტეტის პირველი კორპუსის წინ იდგნენ.
- რომელი ჭელიძე, ნანა?
- რომელი და მაღალი, ლამაზი. თვალები რომ გრჩებოდა ზედ, არ გახსოვს?
- რას ამბობ, ქეთევანი?!
- ქეთევანი, კი.
- როგორ თუ გალოთებულა?
- როგორ და მასე. სვამს თურმე, ადამიანის სახე აქვს დაკარგულიო...
- რას მეუბნები, მაგას როგორ ვიფიქრებდი?!
- აბა!
- რა კარგი სტუდენტი იყო, როგორი მოწესრიგებული, ნიჭიერი...
- კარგი იყო, კი... კარგი ოჯახისშვილიც, მაგრამ, ე!
- სულ მიკვირდა, ასეთმა ლამაზმა გოგომ ამდენი საიდან იცის-მეთქი!
- ბევრს კითხულობდა ძალიან... ერთხელ ვუთხარი, არ გინდა, გოგო, მაგდენი კითხვით თვალებს გაიფუჭებ-მეთქი! გახსოვს, რა ლამაზი თვალები ჰქონდა?
- როგორ არ მახსოვს... ვითომ არაფერი ეშველება, ნინა?
- აჰ, რაღა ეშველება აწი...
გაჩერებაზე ტროლეიბუსი ჩამოდგა და ორივენი წინიდან ავიდნენ.
* * *
- ჭელიძე რო გალოთებულა? - თქვა შავგვრემანმა, დიდულვაშა კაცმა და ჭიქები არყით შეავსო.
უკვე ნახევარი საათი იყო, რაც ხინკალს ელოდებოდნენ.
- ვინ ჭელიძე?
- ჭელიძე, ჩვენი ლაბორანტი.
- ქეთევანა, კაცო?!
- ჰო.
- კაი ერთი, ვინ დაგიჯერებს მაგას!
- ნუ დაიჯერებ, თუ გინდა!
- რანაირად?
- ეგ ხო გათხოვდა, მერე ქმარს გაეყარა და ვიღაცას გადაეკიდა...
- ვისა, ჩვენ არ ვიცნობთ?
- არა, პლეხანოველი ბიჭი იყო...
- მერე?
- რა მერე, ის რუსეთში დაითესა, ეს აქ დარჩა, ქმარმა შვილი წაართვა...
- იასნია, რა!
- აუ, რა გოგო იყო, ბიჭო!
- აბა, მამალ ბუზს არ ისვამდა თავზე...
- შენ ეგ, მგონი, გიყვარდა, არა?
- მიყვარდა კი არა!..
- ჰო, დაგვიმალე, დაგვიმალე, ბებიაშენისამ!
- ოცდაათი ხინკალი მეხუთეზე! - დაიყვირა დახლიდარმა.
- ე, ბიჭო, გვეშველა მგონია!
* * *
- კაცო, ეს ქეთო რა მაგრა გალოთებულა!
- ვინ ქეთო?
- ქეთო რა, აფერისტთან რო იდგა ბუტკაში.
- ნოდარასთან?
- ჰო.
- დიდტრაკა?
- ჰო, ისა!
- ვა, მართლა, კაცო?!
- ჰო, რა იყო?
- არა, არაფერი...
- ჰა, რას გაჩერდი, მიდი, მომაწოდე ეგ იაშიკი!
- ქეთო, კაცო?!
- ნელა, შეჩემა, ბოთლები არ დაამტვრიო!
- ნუ გეშინია...
- რა ნუ მეშინია, არ იცი, რო პოსლეზე მაქ აღებული?
- საწყალი, კაცო...
- ვინა?
- ქეთო, რა......
- ეჰ, ქეთოს დედაც!
- გაიგე, ქალო, ჭელიძეების გოგო რომ გალოთებულა? - ჰკითხა თმადაუვარცხნელმა, ბამბაზიის ხალათიანმა დედაკაცმა მეზობლის ქალს, რომელიც ხის საერთო აივანზე სარეცხს ფენდა.
- ვინ ჭელიძეების?
- შენს გვერდით რომ ცხოვრობდნენ, საბურთალოზე რომ გადავიდნენ მერე...
- რომელი გოგო...
- რავა რომელი, ერთი არ ყავდათ?
- ქეთუთა, ქალო?!
- ქეთუთა, კი.
- რაო, სვამსო?
- სვამს კი არა, გაბასიაკებულა თლათ!
- ტყუილი იქნება...
- ჩემი თვალით ვნახე და სანდრომაც მითხრა ამ დილით.
- დედა, ჩემი სიკვდილი!
- აბა!
- რა კარგი ბავშვი იყო!
- კი, კარგი იყო.
- პუტკუნა, ჭკვიანი... სკრიპკაზე უკრავდა, გახსოვს?
- რავა არ მახსოვს, მისმა წრუპუ-წრუპუმ არ მომკლა?
- ცივ ნიავს არ აკარებდნენ მშობლები...
- კი, ატუტუცებდნენ ძალიან!
- დედა, დედა, საწყალი თინა... კიდევ კარგი, არ მოესწრო საკუთარი შვილის გაუბედურებას!
* * *
- გაიგე? ქეთი გალოთებულა! - უთხრა სამსახურიდან შინ მისულმა ქმარმა ცოლს.
- აბა, ქეთი?
- ქეთი, არ გახსოვს, შენი კლასელი, მაღალი, ლამაზი გოგო რო იყო!
- ჭელიძე?! კარგი, რა!
- ჰო.
- როგორ თუ გალოთებულა?
- რა ვიცი, სვამს თურმე...
- ოჰ, ეგრე მთელი ქალაქი სვამს!
- არა, მაგრად ყოფილა ჩაშვებული.
- წადიი...
- ვასიკო შემხვდა ლიფტში და იმან მითხრა.
- რას მელაპარაკები!
- აბა...
- აფსუს... იცი, რა გოგო იყო?
- როგორ არ ვიცი, გიჟდებოდნენ ჩვენი ბიჭები!
- გამხდარი, ლამაზი, ფრიადოსანი... მთელი კლასი მისგან ვიწერდით საკონტროლოებს...
- შენც იწერდი?
- აბა რა, მე და მათემატიკა?! - გადაიკისკისა ქალმა.
კაცმაც გაიცინა და ცოლს წელს ქვემოთ მოუთათუნა ხელი.
* * *
- ჭელიძე რომ გალოთებულა? - უთხრა ბიბლიოთეკარმა მოხუც ლექტორს და მკლავში ხელი გამოსდო.
უნივერსიტეტის პირველი კორპუსის წინ იდგნენ.
- რომელი ჭელიძე, ნანა?
- რომელი და მაღალი, ლამაზი. თვალები რომ გრჩებოდა ზედ, არ გახსოვს?
- რას ამბობ, ქეთევანი?!
- ქეთევანი, კი.
- როგორ თუ გალოთებულა?
- როგორ და მასე. სვამს თურმე, ადამიანის სახე აქვს დაკარგულიო...
- რას მეუბნები, მაგას როგორ ვიფიქრებდი?!
- აბა!
- რა კარგი სტუდენტი იყო, როგორი მოწესრიგებული, ნიჭიერი...
- კარგი იყო, კი... კარგი ოჯახისშვილიც, მაგრამ, ე!
- სულ მიკვირდა, ასეთმა ლამაზმა გოგომ ამდენი საიდან იცის-მეთქი!
- ბევრს კითხულობდა ძალიან... ერთხელ ვუთხარი, არ გინდა, გოგო, მაგდენი კითხვით თვალებს გაიფუჭებ-მეთქი! გახსოვს, რა ლამაზი თვალები ჰქონდა?
- როგორ არ მახსოვს... ვითომ არაფერი ეშველება, ნინა?
- აჰ, რაღა ეშველება აწი...
გაჩერებაზე ტროლეიბუსი ჩამოდგა და ორივენი წინიდან ავიდნენ.
* * *
- ჭელიძე რო გალოთებულა? - თქვა შავგვრემანმა, დიდულვაშა კაცმა და ჭიქები არყით შეავსო.
უკვე ნახევარი საათი იყო, რაც ხინკალს ელოდებოდნენ.
- ვინ ჭელიძე?
- ჭელიძე, ჩვენი ლაბორანტი.
- ქეთევანა, კაცო?!
- ჰო.
- კაი ერთი, ვინ დაგიჯერებს მაგას!
- ნუ დაიჯერებ, თუ გინდა!
- რანაირად?
- ეგ ხო გათხოვდა, მერე ქმარს გაეყარა და ვიღაცას გადაეკიდა...
- ვისა, ჩვენ არ ვიცნობთ?
- არა, პლეხანოველი ბიჭი იყო...
- მერე?
- რა მერე, ის რუსეთში დაითესა, ეს აქ დარჩა, ქმარმა შვილი წაართვა...
- იასნია, რა!
- აუ, რა გოგო იყო, ბიჭო!
- აბა, მამალ ბუზს არ ისვამდა თავზე...
- შენ ეგ, მგონი, გიყვარდა, არა?
- მიყვარდა კი არა!..
- ჰო, დაგვიმალე, დაგვიმალე, ბებიაშენისამ!
- ოცდაათი ხინკალი მეხუთეზე! - დაიყვირა დახლიდარმა.
- ე, ბიჭო, გვეშველა მგონია!
* * *
- კაცო, ეს ქეთო რა მაგრა გალოთებულა!
- ვინ ქეთო?
- ქეთო რა, აფერისტთან რო იდგა ბუტკაში.
- ნოდარასთან?
- ჰო.
- დიდტრაკა?
- ჰო, ისა!
- ვა, მართლა, კაცო?!
- ჰო, რა იყო?
- არა, არაფერი...
- ჰა, რას გაჩერდი, მიდი, მომაწოდე ეგ იაშიკი!
- ქეთო, კაცო?!
- ნელა, შეჩემა, ბოთლები არ დაამტვრიო!
- ნუ გეშინია...
- რა ნუ მეშინია, არ იცი, რო პოსლეზე მაქ აღებული?
- საწყალი, კაცო...
- ვინა?
- ქეთო, რა......
- ეჰ, ქეთოს დედაც!