shataidze nugzar - shesha
ორმოცდათხუთმეტისა თუ ორმოცდათექვსმეტი წლის მაისში, მამაჩემს სამსახურში კვარტალური პრემია მისცეს. ახლაც კი მახსოვს ის კამათი, რომელიც მაშინ, ჩვენს სახლში ატყდა:დედაჩემმა დაიჟინა, ამ ფულით ზაფხულის სამყოფი შაქარი, ერბო, ბრინჯი, მაკარონი და სხვა პროდუქტები შევიძინოთო. მამაჩემი კი ამბობდა, შეშა ვიყიდოთო!
„რა დროს შეშაა, კაცო, რა დროს შეშაა, ამ გაგანია მაისშიო!"- ბრაზობდა დედაჩემი,მაგრამ მამა თავისაზე იდგა - „აღარ მოვა ზამთარიო?"
მე, ცხადია, დიდი ხნის შეპირებული ველოსიპედი გამახსენდა, ამიტომ ჩუმად წავაქეზე ჩემი უმცროსი ძმა და იმანაც - ველოსიპედიო? - წამოიკნავლა, მაგრამ გადაუბრიალა დედაჩემმა თვალები და ჩააკმენდინა ხმა. მამაჩემს კი ეგრე იოლად ვერ გადაათქმევინა - შეშა და შეშაო, გაიძახოდა.
მეორე დილით, მე და მამა რიყის უბანში წავედით(ახლა იმ უბანის ნასახიც აღარსად არის). წავედით, რა საკვირველია, ფეხით. ჩავედით, გავიარეთ ვიწრო ქუჩები და ერთ დიდ ფარდულს მივადექით.
გამოვიდა, გამოგვეგება იმ ფარდულიდან ერთი შავი, შავფეშტამლიანი კაცი. მამაჩემი მიესალმა და შეშეა გვინდაო, უთხრა.
აათვალიერ-ჩაათვალიერა იმ კაცმა ეს მამაჩემი, სხვათაშორის, ესეც შავი, შავი, რომ მეტი არ იქნება და ეკითხება:
-ინჩქანეს უზუმ?
-რაო?!
-ასუმემ, ინჩქანეს უზუმ, აი მართ!
-ქართულად მითხარი, კაცო. არ მესმის.- გაეცინა მამაჩემს.
-ვა, შენ რა სჯული ხარ?
-ქართველი ვარ.
-ქართველი?!
-ჰო, რა იყო?
-კაცო, მართლა?!
-მართლა.
მეშეშემ ზეცას ახედა, პირჯვარი გადაისახა და გაკვირვებულმა თქვა:- ვაი, ტერ ასტვაც, პირველად ვნახე, ქართველი გაზაფხულზე შეშას ეძებდესო.
ორმოცდათხუთმეტისა თუ ორმოცდათექვსმეტი წლის მაისში, მამაჩემს სამსახურში კვარტალური პრემია მისცეს. ახლაც კი მახსოვს ის კამათი, რომელიც მაშინ, ჩვენს სახლში ატყდა:დედაჩემმა დაიჟინა, ამ ფულით ზაფხულის სამყოფი შაქარი, ერბო, ბრინჯი, მაკარონი და სხვა პროდუქტები შევიძინოთო. მამაჩემი კი ამბობდა, შეშა ვიყიდოთო!
„რა დროს შეშაა, კაცო, რა დროს შეშაა, ამ გაგანია მაისშიო!"- ბრაზობდა დედაჩემი,მაგრამ მამა თავისაზე იდგა - „აღარ მოვა ზამთარიო?"
მე, ცხადია, დიდი ხნის შეპირებული ველოსიპედი გამახსენდა, ამიტომ ჩუმად წავაქეზე ჩემი უმცროსი ძმა და იმანაც - ველოსიპედიო? - წამოიკნავლა, მაგრამ გადაუბრიალა დედაჩემმა თვალები და ჩააკმენდინა ხმა. მამაჩემს კი ეგრე იოლად ვერ გადაათქმევინა - შეშა და შეშაო, გაიძახოდა.
მეორე დილით, მე და მამა რიყის უბანში წავედით(ახლა იმ უბანის ნასახიც აღარსად არის). წავედით, რა საკვირველია, ფეხით. ჩავედით, გავიარეთ ვიწრო ქუჩები და ერთ დიდ ფარდულს მივადექით.
გამოვიდა, გამოგვეგება იმ ფარდულიდან ერთი შავი, შავფეშტამლიანი კაცი. მამაჩემი მიესალმა და შეშეა გვინდაო, უთხრა.
აათვალიერ-ჩაათვალიერა იმ კაცმა ეს მამაჩემი, სხვათაშორის, ესეც შავი, შავი, რომ მეტი არ იქნება და ეკითხება:
-ინჩქანეს უზუმ?
-რაო?!
-ასუმემ, ინჩქანეს უზუმ, აი მართ!
-ქართულად მითხარი, კაცო. არ მესმის.- გაეცინა მამაჩემს.
-ვა, შენ რა სჯული ხარ?
-ქართველი ვარ.
-ქართველი?!
-ჰო, რა იყო?
-კაცო, მართლა?!
-მართლა.
მეშეშემ ზეცას ახედა, პირჯვარი გადაისახა და გაკვირვებულმა თქვა:- ვაი, ტერ ასტვაც, პირველად ვნახე, ქართველი გაზაფხულზე შეშას ეძებდესო.