chqvanava gela - situacia
დილიდანვე ცხელოდა, შუადღისთვის ნიავმა წამოუბერა და დასიცხულ მოქალაქეებს შუბლი გაუგრილა.
ქუჩა გადაეკეტათ, გზის სარემონტო სამუშაოებს ატარებდნენ. მუშებს პირდაპირ ქუჩაში, საპარიკმახეროსთან ახლოს, ბრიგადირის "ჟიგულის" კაპოტზე გაეშალათ სუფრა, სადილობდნენ და შუბლს ნიავს უშვერდნენ.
საპარიკმახერო პატარა იყო, ერთ-ერთი საცხოვრებელი კორპუსის (რომელსაც სადარბაზო შესასვლელები ქუჩიდან კი არა, მეორე, შიდა ეზოს მხრიდან ჰქონდა) პირველ სართულზე ერთ ოთახში დატეული. საპარიკმახეროს კარში, ჩარჩოს მარჯვენა ბეჭმიყრდნობილი, შავ პერანგში გამოწყობილი, წვერმოშვებული გია იდგა, გამომწვევი მზერით, არხეინი ღიმილითა და ამავე დროს, ცოტა არ იყოს, მოწყენილივით. მკერდზე ერთი თვის წინ გარდაცვლილი მამიდაშვილის ხუთკაპიკიანის ტოლა სამკერდე ნიშნის მრგვალ ბუდეში ჩასმული შემინული ფოტოსურათი მიემაგრებინა. სანამ, ქუჩის გადაღმა, მოპირდაპირე კორპუსის თვალიერებას შეუდგებოდა, ხან ხელმარჯვნივ გაიხედავდა, მუშებისკენ და ხანაც ხელმარცხნივ, სადაც მაღალი ბზის ბუჩქებით შემორაგვული და ბუჩქებითვე ოვალურად, ლაბირინთებივით დაყოფილ-დაწილაკებული პარკი იყო.
საპარიკმახეროდან მაკრატლის მყიფე ხმა გამოდიოდა. გიამ, თავისი ზორბა ტანით მაკრატლის ხმას, მისი ქუჩაში გამოსვლამდე ნაწილობრივ რომ ახშობდა, ჯიბიდან სიგარეტი ამოიღო და მოუკიდა. პარიკმახერი ქალი, გიას საყვარელი, გიას ძმაკაცს, ლოყაზე ნაიარევ "ზვონარს" კრეჭდა. ზვონარს მისმა ძმაკაცებმა "ზვონარი" იმიტომ შეარქვეს, რომ ტელეფონზე დარეკვის მანია სჭირდა, სტუმრად მოხვდებოდა თუ არა, უცხო ოჯახშიც რომ ყოფილიყო, მაშინათვე ტელეფონს ეცემოდა ხოლმე დაუკითხავად. ტელეფონზე საუბრისას ისე ჟესტიკულირებდა, თითქოს მოსაუბრეს პირისპირ ელაპარაკებოდა. საპარიკმახეროშიც შემოვიდა თუ არა, მაშინათვე პირველ რიგში ტელეფონი იკითხა და, როცა, არ არისო, უთხრეს, სერიოზულად მოიწყინა.
ახლა ნაბუხასევზე მყოფი ზვონარი დაძაბული იჯდა, პარიკმახარ ქალს ადენილ სუნამოს იყნოსავდა, საპარიკმახეროში დამკვიდრებულ იაფიან ოდეკალონის სუნზე უფრო მკვეთრად რომ იგრძნობოდა.
გიამ მზერა ქუჩის გადაღმა კორპუსის ფანჯრებიდან ერთ-ერთზე, გამოხუნებულფარდებიანზე შეაჩერა.
- პროფესორი როგორა გვყავს? - უკანმოუხედავად ისროლა მან. - ჩვენი ძვირფასი პროფესორი!
- საზღვარგარეთ მიიწვიესო, - უპასუხა პარიკმახერმა, დრო და დრო სიტყვის ბოლო ბგერებს რომ ყლაპავდა, თითქოს მაკრატლით აჭრისო.
- გულაობს ტიპი... მაგის გარეკილი ცოლი ხომ უკრავს როიალზე ძველებურად?
- ხომ განათლებული ქალია ვითომ, მაგრამ ქმარი დაკუჭული პერანგით დაუდის,
- ბოლოებჩამოჭრილი სიტყვები ნაჩქარევად წამოისროლა პარიკმახერმა, ზვონარს თავი მარცხნივ გადაუყანთრა ფრთხილად და მერე ფრთხილადვე ოდნავ უკან გადაუწია, თითქოს რადიოლას ანტენას აწორებდა საჭირო ტალღის დასაჭერად: - თუ გინდა კიდევ ავიღებ წინ, მაგრამ მე მგონი არ უნდა... ავიღო? - მიმართა ზვომარს.
ზვონარმა უარის ნიშნად თავი გააქნია და ის ოპტიმალური წერტილი დაიკარგა, რომელზეც პარიკმახერმა თავი გაუჩერა, პარიკმახერს უკმაყოფილება რომ შეატყო წეღანდელი პოზის დაჭერას შეეცადა, მაგრამ არაფერი გამოუვიდა და თვითონაც უკმაყოფილოდ დაიჭყანა - თავსაც შეუწყრა და თან ძმაკაცის საყვარელთან იმის დამალვა სცადა, რომ ბეჭებზე მისი მკერდის შეხება სიამოვნებდა.
- მამაშენი ვნახე ამასწინათ! - გიას ზურგს მიმართა პარიკმახერმა.
- რაო, გითხრა რამე?
- არაფერი... შორიდან ვნახე, ახალგაზრდებს ათვალიერებდა. ალბათ შენ გეძებდა, მეც ავედევნე, იქნებ ვნახო-მეთქი, მაგრამ ვერ გნახე და ამასობაში მამაშენიც დამეკარგა.
გიამ ახალშეღებილ ფანჯარაზე შეაჩერა მზერა.
- იმ დურაკი ბუღალტრის ცოლი ვნახე ამასწინათ, კუდუსუნამდე ჰქონდა ჩაჭრილი კაბა... არ შეიძლება რომ არ ირტყამდეს... - სიგარეტის ფერფლი ნიავს, ხოლო ფერფლს მზერა ძალიან მოხდენილად გააყოლა გიამ. - მორჩნენ რემონტს?
პარიკმახერი შეჩერდა და მაკრატელი ჭერისკენ აღმართა.
- ჩვენს ზემოთ რომ არიან იმათზე მეკითხები?..
- წინ რომ არიან.
- რახანია მორჩნენ...
- რას ამბობენ კორპუსში, არ ირტყამსო?
- რაში გაინტერესებს?
- სტომატოლოგშა?.. ის ნაბოზვარი? - ახალ იმ ფანჯარას გაუშტერა მზერა გიამ, რომლის კარნიზზეც სტომატოლოგი დიასახლისი ზაფხულობით ქოთნის ყვავილებს ჩამოაწყობდა ხოლმე.
- მაგას რა უჭირს! - შურის ნოტები გაერია ხმაში პარიკმახერს. - შენც რაღა ქალებს მიადექი?
- ოჯახში ეგ არის უფროსი და...
- გუშინ გასტრონომში კნიაგინია გაულანძღავს, ეს რა დამპალი სულუგუნი ჩამომიტანა შენმა ნათესავმა სოფლიდან, მასეთი რომ მდომოდა, ბაზარშიც ოხრად ყრია, პირი არ დააკარეს ბავშვებმაო... წარმოგიდგენია?.. არადა, მშვენიერი ყველი იყო, ბავშვისთვის ავიღე მეც იმავე პარტიიდან!
- არ მოუხსნიათ სტომატოლოგშას ქმარი?
- ხსნიანო, ამბობენ სულ და სინამდვილეში აწინაურებენ... როცა ჩემი ქმარი ცოცხალი იყო, სულ ნიზკი პაკლონებით გვესალმებოდნენ ორივენი, სისტემაშიც ჩემმა ქმარმა მოაწყო მაგის ქმარი და პირველ დაწინაურებაზეც ჩემმა ქმარმა წარადგინა, ახლა კიდევ ზედაც არ მიყურებენო, კნიაგინიამ. ისიც კარგი სულელია, მე თუ მკითხავ... მაგასთან რომ ნათესავები მოდიან სოფლიდან და ყველს უტოვებენ გასაყიდად, იმათგან არც განსხვავდება. სოფლიდან ქალაქში რომ გამოთხოვდა ერთი მორცხვი გოგონა იყო, მაგრამ ცოტა ხანში ისე აუვარდა თავში, რომ აქეთ დაგვიწყო ჭკუის სწავლება, რისი ჩაცმა ჯობია და რისი არაო, ქალებმა თქვეს...
გიამ ფანჯრების მიმოხილვისას თანამიმდევრობა დაარღვია და ერთი სართულის გამოტოვებით კუთხის ბინის ფანჯრებს მიაჩერდა.
- ... არადა, სოფლიდან რომ ჩამოვიდა ჩვენ გამოვიყვანეთ ხალხში, ჩვენ ვასწავლეთ საზოგადოებაში მოქცევა და მერე ისე გაბლატავდა... - ისევ თავისას უბერავდა პარიკმახერი.
- გასაპარსია! - დაასკვნა გიამ.
- ვინ, კნიაგინია?
- სტომატოლოგშა! - ისროლა გიამ და კიდევ ერთხელ გააყოლა ნიავს სიგარეტის ფერფლი.
- არც იფიქრო... მარინა გუშინ შენზე მეკითხებოდა რაღაცეებს.
- რა მინდაო მაინც, იმ ნაბოზვარმა?
- რა ვიცი, სულ დაწვრილებით... ათასი რამე მკითხა.
- მარინა ვინ არის? - იკითხა ზვონარმა.
- ჩემი შეფია... დედა, რა კრისაა, რომ იცოდე!.. - სიბრაზისაგან მაკრატელი ჰაერში ააღუღუნა პარიკმახერმა.
- კნიაგიანიას "კნიაგინია" რატომ ქვია? - იკითხა ისევ ზვონარმა. - მართლა თავადი იყო, თუ უბრალოდ კლიჩკაა?
- გვარი აქვს თავადური, თორემ ერთი სოფელოა! - მიუგო პარიკმახერმა. - ერთ დროს კანში ვერ ეტეოდა თურმე, ახლა ქვრივია და თავისი ობლები რომ არჩინოს, სოფლიდან ჩამოტანილ ყველით ვაჭრობს... მუსიკები ხომ არ ჩაგირთო?
ზვონარმა უარის ნიშნად თავი გააქნია და ამჯერად ოპერატიულად და უშეცდომოდ დაიბრუნა წეღანდელი ის ოპტიმალური წერტილი, რომელიც პარიკმახერმა შეურჩია მის თავს.
- შენი ბავშვი რას შვრება? - ქუჩისაკენ წკიპურტით მოისროლა სიგარეტის ნამწვი გიამ.
- საღებავები უნდა ვუყიდო. იცი რას ხატავს? - გიას მაგივრად ზვონარს მიუბრუნდა პარიკმახერი. - ენაცვალოს დედა...
პარიკმახერმა მაკრატელი და სავარცხელი მაგიდაზე დადო, კედელზე ჩამოკიდებული ხელჩანთიდან ორად გაკეცილი საკლასო რვეულის ფურცელი ამოაცურა, გაშალა და ზვონარს მიაწოდა.
- აი, ნახე... პასტითაა აქ დახატული, მაგრამ მაინც, მღვდელი ჭილობშიცო, რომ იტყვიან, იმისი არ იყოს... ხომ მაგარია ცხრა წლის ბავშვის კვალობაზე?
ფურცელზე ნავი ეხატა, რომელშიც ორი ბიჭი იმყოფებოდა, ერთი ნიჩბებს უსვამდა, მეორე კი კიჩოსთან იდგა და ჰორიზონტს გასცქეროდა თვალებზე ხელმოჩრდილული. ზვონარი ნახატს მოგონილი ინტერესით ჩაჰკირკიტებდა ამოუხსნელი კროსვორდივით. პარიკმახერი გიასკენ იყურებოდა და იმედს არ კარგავდა, რომ ისიც გამოთქვამდა ნახატის ნახვის სურვილს, მაგრამ გია არ ინძრეოდა.
- სპორტსმენი, კაცო?.. სპორტსმენი სულ დამავიწყდა. როგორა გვყავს? - კნიაგინიას ფანჯარას ზევით ფანჯარას ააჩერდა გია.
- გმადლობთ, არა უშავს! - გახუმრება სცადა პარიკმახერმა.
- მაგარია! - დაასკვნა ზვონარმა და ნახატი პარიკმახერს დაუბრუნა.
პარიკმახერმა ნახატი ისევ ორად გაკეცა და კიდევ ერთხელ გახედა გიას. გიამ საყვარლის მზერა იგრძნო, შემოტრიალდა და ძმაკაცს სანახევროდ შეკრეჭილი თავი შეუთვალიერა.
- გაისწორებს რადიოზე! - დაასკვნა მან და ისევ ქუჩისკენ შებრუნდა.
- იცი რა ბიჭი ყოლია მაგ სპორცმენს? - ნახატი ხელჩანთაში ჩადო პარიკმახერმა. - მანქანით იყო მოსული. გასტრონომში ოცდაათი მანეთის პროდუქტი უყიდია და მამამისისთვის აუტანია, მერე მეზობლები დაუვლია, ვალი ხომ არა აქვს თქვენთან ჩემს ლოთ მამასო. იმათ ჩემთანაც მოუსწავლებიათ...
პარიკმახერმა დამაინტრიგებელი პაუზა დაიჭირა.
მსგავს დამაინტრიგებელ პაუზებს გია შეჩვეული იყო.
- ვერ ვუთხარი ორი მანეთი რომ მართებდა ჩემი. მომერიდა, - ამოიოხრა პარიკმახერმა.
- "სპორცმენი" კლიჩკაა? - იკითხა ზვონარმა.
- მართლა სპორცმენი იყო, - უპასუხა გიას უყურადღებობით უკმაყოფილო პარიკმახერმა. - ძმაკაცი დაღუპვია მთაში თუ კლდეზე. ამას აბრალებდნენ _ შეეძლო და არ მიეშველაო... ქალსაც ახსენებდნენ, ამას და ამის ძმაკაცს ერთდროულად რომ ყვარებიათ თითქოს თუ მართლა... ჰოდა, გალოთდა... ცუდი სიზმარი ვნახე წუხელ!
- ვისზე? - ცოტა მოგვიანებით იკითხა გიამ და მოპირდაპირე კორპუსის ბოლო სართულის ფანჯარას ახედა, რომლის შიგნითაც თუთიყუშის გალია მოჩანდა.
- ალბათ ჩემზე, - თქვა პარიკმახერმა, ჯერ მაკრატელი გააჩერა და მერე ამოიოხრა ზვონარის ზურგზე მკერდმიდებულმა. - კარგი სიზმარია სხვებზე რომ ამიხდება ხოლმე, თორემ ცუდი სულ საკუთარ თავზე მიცხადდება.
- რაც სხვებზე კარგი სიზმარი დაესიზმრა, ყველა ახდა, - მაშინვე დაემოწმა გია, მოტრიალდა და ამ ხნის განმავლობაში პირველად შეხედა თვალებში პარიკმახერს და მზერითვე კარგა ხნის მანძილზე ნაგროვები მონატრება ესროლა: - მიდი რა, ჩემზეც დაისიზმრე რამე მილიონსჩემტაიანი!
- ჩემი ნება კი არაა! - თავი დაიფასა პარიკმახერმა.
გია ისევ ქუჩისკენ შეტრიალდა და ამჯერად მარცხენა ბეჭით მიეყრდნო კარის ჩარჩოს.
- ის როგორა გვყავს?.. რა ქვია მაგას?.. თუთიყუში რომ ყავთ გალიაში?..
- ჩვენს ზემოთ თუ წინ? - გალია ვერ გაიხსენა უცებ პარიკმახერმა.
იმ მანქანას, რომლის კაპოტზეც მუშებს სადილი გაეწყოთ ორი ბავშვი გამოსცდა, ერთი წაბლისფერთმიანი და მეორე შავთმიანი. ორივემ მორიდებით გაუღიმეს გიას, მაგრამ შავთმიანს ეჭვი გაუკრთა მზერაში. გიამ გვერდზე გაიწია და ბავშვები საპარიკმახეროში შევიდნენ.
- რა ხდება?! - ბავშვების დანახვაზე სერიოზულად შეშფოთდა პარიკმახერი და მოულოდნელობისაგან კინაღამ მაკრატელი გაუვარდა ხელიდან.
- ეს ხვიჩაა, ჩემი ძმაკაცი, - ზრდასრულის სიდინჯით მიუგო შავთმიანმა დედას. - ჩუბის შეჭრა წააგო ნაძლევში. ხომ ხედავ რა უშნოდ შეაჭრეს ბავშვებმა?.. იქნებ მოუხერხო რამე.
- ბევრი რომ არ მომაკლოთ ისე, - თქვა სათხოვრის გამხელამდე წინასწარ გაწითლებულმა წაბლისფერთმიანმა.
- გაკვეთილები გააცდინეთ? - ბოლოებში ლამის ორ-ორი ბგერა ჩამოაჭრა სიტყვებს აღელვებულმა პარიკმახერმა.
- დავეთხოვეთ ბოლო გაკვეთილიდან... ხომ გიყვებოდი, დე, ხვიჩაზე, ჩემი ძმაკაცია-მეთქი, არ გახსოვს? - გიასკენ გააპარა უნდო მზერა შავთმიანმა.
- კი, როგორ არა! - ისე სწრაფად წამოიძახა პარიკმახერმა, თითქოს პასუხის გაცემა დასწრებაზე ყოფილიყო და შვილზე არანაკლებ წამოწითლდა სახეზე.
- ჩუბი რა ნაძლევში წააგე? - იხტიბარი არ გაიტეხა საყვარლის ვაჟის გამომცდელ მზერანაგრძნობმა გიამ და წაბლისფერთმიანს თვალი ჩაუკრა. - გოგოების ხელი ურევია ალბათ... შენი ხნის ვიყავი მეც, ერთმა გოგომ რომ მითხრა, თუ გინდა სიყვარული დამიმტკიცო ვენები გადაიჭერიო, ჰოდა, გადავიჭერი...
- არ მცალია, ხომ ხედავთ! - მკაცრად მიმართა ბავშვებს პარიკმახერმა და თავის შვილს ისე შეაცქერდა, თითქოს მას წაეგო ჩუბის შეჭრა. - კუთხეში რომ გასტრონომია, იქ მიდით, ნაყინი იყიდეთ და პარკში დამელოდეთ... ფულს მოგცემთ ახლავე!
***
ზვონარმა კიდევ ერთხელ შეითვალიერა ახალი ვარცხნილობა სარკეში.
- თითქმის გამომიყვანა პახმელიიდან თმების შეჭრამ, - სერიოზული ტონით განაცხადა მან და სავარძელში ჯდომისას დაბუჟული ბაყვი მოისრისა.
- შენც შეგისწორო? - ჰკითხა პარიკმახერმა გიას და ცოცხი ისე მიაყუდა კედელზე, რომ ოთახის კუთხეში მიხვეტილ თმის ნარჩენებს გადაფარვოდა.
გიამ საჩვენებელი თითი ჭერს დაუმიზნა.
- ამ კორპუსელს, მესამეზე რომ არის, გოგო რომ გაეპარა, რა ქვია მაგას, დამავიწყდა...
- პროხორი, - წაეშველა პარიკმახერი გიას და ხელები დაიფერთხა.
- შეურიგდა მერე გოგოს?
- ჯერ არა, მაგრამ აპირებსო... შვილია მაინც!
- სუფთა ჰაერს ჩავყლაპავ, პარკში დაგელოდები, დასარეკიც მაქვს თან ერთგან, _ უთხრა ზვონარმა გიას და მოულოდნელად პარიკმახერს ხელზე ხმაურით აკოცა: _ პატივისცემა ჩემზე იყოს!
- ღმერთო ჩემო!.. - ჯერ აღფრთოვანდა და მერე დაიმორცხვა პარიკმახერმა.
- მაგითაა ქალებს რომ აგიჟებს, თორემ ვინ მიეკარებოდა ამ დაბდურს, - გაიხუმრა გიამ.
- გალანტნი ტიპია და კეთილიც, სხვათა შორის... ზოგჯერ წამოვლები რომ არ ქონდეს, - ზვონარის წასვლის შემდეგ თქვა პარიკმახერმა. - ცივია ძალიან ეს ბეტონის იატაკი, ფეხები მიცივდება და ღამ-ღამობით სახსრები მტკივა ხოლმე!
გია სავარძელში ჩაჯდა და ნელა დატრიალდა, სიგარეტს მოუკიდა და ჭერს შეაბოლა.
- მოგენატრე? - სიგარეტის კვამლს თვალი მოუჭუტა გიამ.
- შენ როგორ ფიქრობ? - გული აუჩუყდა პარიკმახერს და გიას ცრემლმორეული თვალებით შეხედა. გიამაც არ დააყოვნა - სავარძლიდან წამოიწია, ქალს ხელი წაავლო და კალთაში ჩაისვა. ქალს მისი ძლიერი ხელი ისე ეამა, რომ გააჟრჟოლა.
- დაგვინახავენ! - გაინაზა პარიკმახერი და სანამ ცხვირსახოცით თვალებს იმშრალებდა, გიამ თმებში შეუცურა ხელი ნაზად და თანაც მომთხოვნად. პარიკმახერს შემშრალებული თვალები ისევ აუწყლიანდა.
საპარიკმახეროს კარს სტაფილოსფერი სპეცჟილეტიანი უწვერული მუშა მოადგა.
- ვაი! - შეჰყვირა პარიკმახერმა და ფეხზე წამოჭრა.
- მე ისაა... - ენა დაება მუშას, მკვეთრად შეტრიალდა და შემთხვევით ლიმონათის ცარიელი ბოთლი კარის ჩარჩოს ისე ძლიერად მიახეთქა, კინაღამ ხელში შემოემსხვრა.
- მოდი, გაავსე! - დაუძახა მუშას გიამ.
- პარკში გადავალ, არ შეგაწუხებთ! - ლამის იყვირა მუშამ და მაშინათვე წავიდა.
- ღმერთო, რა სირცხვილია! - მტირალა ხმით წარმოთქვა პარიკმახერმა.
- ჩამოაფარე კარს ფარდა და მოდი ჩემთან! - ესროლა გიამ.
- მალე ბავშვებიც მოვლენ!
- მოდი-მეთქი! - ისევ ხელზე წაეპოტინა გია.
- ვაი! - შეჰკივლა პარიკმახერმა და ხელი დამდუღრულივით აასავსავა. - ჩააქრე მაინც ეს ოხერი სიგარეტი!
პარიკმახერმა კარებს მარლის ფარდა ჩამოაფარა, შემოტრიალდა და გიას უკვე საზრუნავითა და სადარდებელით დაღლილი ქალის მზერა ესროლა.
- ესეც გასარეცხია! - ფარდის მისამართით თქვა მან.
- რა დროს ფარდაა!
- თქვენთვის, მამაკაცებისთვის, ადვილია ყველაფერი!
გიამ სიგარეტი გაუწოდა. პარიკმახერი სიგარეტისკენ ნელა დაიძრა. მოლოდინისდა საწინააღმდეგოდ გიას ამჯერად მისი კალთაში ჩასმა არ უცდია. პარიკმახერმა ზედიზედ ორი ნაფაზი დაარტყა.
- ლიმონათი მაქვს მაცივარში, გინდა? - ჰკითხა მან გიას, კიდევ ერთი ნაფაზი დაარტყა და სიგარეტი დაუბრუნა. - ლუდსაც გინახავდი, მაგრამ რომ არ გამოჩნდი...
- მე თვითონაც არ ვიცი რა მინდა! - გულწრფელად შენიშნა გიამ.
- რატომ, ჩემო სიცოცხლევ, ჩემო გიჟო! - ერთი ამოსუნთქვით თქვა პარიკმახერმა, გიას კალთაში ჩაუჯდა. გია პირველ რიგში მუცელზე მიეფერა, სწორედ ისე, როგორც ქალს სიამოვნებდა.
- საღამოს სოფელში უნდა წავიდეთ მე და ჩემი ბიჭი, დედაჩემი მელოდება, - თქვა პარიკმახერმა.
- სოფელში ბავშვს გაუშვებ, შენ ხვალ წახვალ. ამაღამ ერთად ვიქნებით! - ბრძანებასავით მკაცრად ესროლა გიამ.
- ვერა, ჩემო სიცოცხლევ, დედაჩემი მელოდება... ახლაც ჭიშკართან ზის ალბათ და გზისკენ იყურება...
გიამ პარიკმახერს კეფაზე აკოცა. პარიკმახერი მის სახეს სარკიდან აკვირდებოდა.
- შენ რომ გიყვარს ისეთები მაცვია! - თქვა პარიკმახერმა და თეთრი ხალათის შიგნიდან ვარდისფერი ლიფის კიდე გამოაჩინა. გიამ დინჯად ჩაუყო ძუძუებში ხელი.
- არ გინდა, - რბილად თქვა პარიკმახერმა და წამოდგომა სცადა, მაგრამ გიამ არ გაუშვა. - სიგარეტი მაინც ჩააქრე!
გიამ სიგარეტი კუთხეში აყუდებული ცოცხისკენ მოისროლა.
- მომენატრე! - თქვა ქალმა, ბარძაყებიდან გიას ხელი მოიშორა, თვალები დახუჭა და თავი მკერდზე დაადო. - უბრალოდ თავს მოგადებ.
პარიკმახერმა თვალები გაახილა, ზედ ცხვირის წვერთან ფოტოდან გიას გარდაცვლილი მამიდაშვილი შემოჰყურებდა.
- აფსუს, რა ბიჭი იყო! - გარდაცვლილის მისამართით თქვა პარიკმახერმა და წამოდგა. - ხვალ კვირაა, ბავშვს სოფელში დავტოვებ, ზეგ დილით დედაჩემი ჩასვამს ავტობუსში და გამოუშვებს. მე ხვალ პირველივე რეისს გამოვყვები და ცხრაზე სახლში ვიქნები... თმასაც ხვალ შეგჭრი, დაგბან, მოგივლი...
- რა უნდა შემჭრა, მგლოვიარე ვარ კიდევ, ორმოცი არ გასულა!
- უი, ეგ სულ არ მახსოვდა... ისე, არ გეწყინოს და, ასეთი გლოვაც ზედმეტია... რომ შველოდეს კი...
- წესი - წესია! - მკაცრად თქვა გიამ. - მარტო ბიძაშვილ-მამიდაშვილი კი არა, ძუძუმტეებიც ვიყავით, რაც არ უნდა იყოს!
პარიკმახერი კარებთან მივიდა, ფარდა გადასწია და საფეთქლები მოისრისა.
გია მაცივარს მიუახლოვდა, კარი გამოაღო, ჯერ ისეთი დაიჭირა, თითქოს ურალოდ ათვალიერებს, აინტერესებს შიგ რა დევსო, მაგრამ შემდეგ კმაყოფილი ღიმილი დასცდა და მაცივრის კარი მიკეტა.
- გინდა ლიმონათი? - ჰკითხა პარიკმახერმა.
- მე თვითონ არ ვიცი რა მინდა! - უპასუხა გიამ და სავარძელს დაუბრუნდა.
- რომ იცოდე როგორ მენატრებოდი!.. თავბრუც დამეხვა, ხომ ხედავ?
- რატომ? - ეშმაკური და კმაყოფილი ღიმილით იკითხა გიამ.
- იცი რატომაც!.. ნუ მალოდინებ ხოლმე ამდენს. მოვალო, მეტყვი და მეც სულელივით შენ რომ გიყვარს ისეთებს ვიცვამ ხოლმე, მაცივარში ლუდსაც ვინახავ აქაც და სახლშიც, შენ კი არ მოდიხარ!.. ჩემი ბიჭი სულ იმას მეკითხება, ლუდი რათ გინდაო...
- ქვევითაც ისეთი გაცვია?
- მაააშ!.. კომპლექტია! - თავმომწონედ თქვა პარიკმახერმა.
- დუეტია? - ახლა გიასაც გააჟრჟოლა ნდომისაგან.
ქუჩიდან ქალის ფეხსაცმელების პაკუნი მოისმა. პარიკმახერმა ხალათი გაისწორა. პარიკმახერის არ იყოს, რატომღაც გიაც დარწმუნებული იყო, რომ პაკუნა ფეხსაცმელების პატრონი საპარიკმახეროში მოდიოდა.
საპარიკმახეროში აბრეშუმისკაბიანი და წითელპომადიანი ენერეგიული ქალი შემოპლაკუნდა და იქაურობას მკაცრი მზერა მოავლო. ისეთი ქალების რიცხვს ეკუთვნოდა, შინ მბრძანებლობას მიჩვეულები სხვაგანაც ყველგან სიტუაციის ბატონ-პატრონებად და შინაურულად რომ გრძნობენ თავს.
- გაკრიჭეთ უკვე ჩემი ბიჭი? - იკითხა მან აღშფოთებული ხმით.
გიამ ისეთი გამომეტყველება მიიღო, თითქოს რიგითი კლიენტი ყოფილიყო.
- არა, ჯერ არ გამიკრეჭია. პარკში არიან გადასულები ნაყინის საჭმელად, კლიენტები მყავდა და... - მოკრძალებულად გაუღიმა პარიკმახერმა წითელპომადიანს.
- სკოლაში ვიყავი და იქ მითხრეს... ძალიან გაუკორტნიათ გოგოებს?
- არც ისე! - მისი დამშვიდება სცადა პარიკმახერმა. - გოგოებმა შეჭრეს?.. არც ვიცოდი...
- ხომ ვთქვი მე, გოგოს ხელი ურევია-მეთქი! - ვერ მოითმინა გიამ.
- რიგში იდგა ეს ბატონი, ბავშვები რომ მოვიდნენ, - გიაზე მიანიშნა პარიკმახერმა.
- ეს რა ბავშვები წამოვიდნენ, გოგოები ბიჭებზე უარესები არიან!
- ნუ იტყვით! - მაშინვე დაეთანხმა პარიკმახერი და გიას გადახედა. გიაც მიხვდა რაც ევალებოდა და ლოდინით გაბეზრებული კაცის გამომეტყველება მიიღო.
- აღზრდაზეა ყველაფერი დამოკიდებული! - შენიშნა გიამ და ჩაახველა.
- ახლავე მოგხედავთ! - უთხრა პარიკმახერმა გიას.
_- ზრდიან მერე? - რიტორიკულად შენიშნა წითელპომადიანმა. - გადავალ პარკში და ვნახავ...
კარებში ხმელმა, ახალგაზრდული ენერგიით აღსავსე ჭაღარა, ულვაშებიანმა მუშამ შემოიხედა, წითელპომადიანს დააკვირდა, გაიცინა და ხელებიც კი გაშალა.
- გიცანი და ვერც გიცანი! - აროხროხდა მუშა. - ფულს იშოვი, ფულს!
- უი, გივი... შენ რა გითხარი, როგორ შემაშინე! - გივის ნახვა აშკარად არ ეამა წითელპომადიანს, ოდნავშესამჩნევად დაიმანჭა და კარებისკენ გასწია.
- მიპარპალებდა დილიდანვე თვალი, ვარიანტი არ არის, ისეთ ვინმეს ვნახავ, ძალიან რომ გამიხარდება-მეთქი, ვფიქრობდი და ასე აგიხდა ყველაფერი კარგი! - კარებთანავე საკოცნელად ებრდღვნა მუშა წითელპომადიანს. - ძმისშვილი როგორა მყავს, ხომ არ მიჩაგრავ?..
- პარკში ვარ გადასასვლელი, ჩემი ბიჭი მელოდება... პარიკმახერს უნდა მოვუყვანო.
- თემური იყო ის, წეღან რომ ჩაიარა ვიღაც ბავშვთან ერთად?.. ისიც ვიცანი თითქოს, ცხონებულ ჩემს ბიძაშვილს მივამგვანე. როგორ გავს მერე ბაბუამისს!.. პარკისკენ მივდივარ მაინც, იქაურ საპირფარეშოში დავდივართ მუშები... ესე იგი, ვნახავ იქ, ხომ?.. ენაცვალოს ბაბუა!..
- შენ როგორ შეგაწუხო!
- რა შეწუხებაა!.. იქით მივდივარ მაინც, აქეთობისას წამოვიმძღვანიებ!
წითელპომადიანმა ქალმა უკან მოიხედა. პარიკმახერმა ლურჯი გადასაფარებელი შემოახვია კისერზე გიას.
- რას შვრები, ქალო? - გაბრაზდა გია.
- გკრიჭავ ვითომ, ვერ ხედავ რა ეჭვიანად მიყურებს ის ქალი? - ამოიოხრა პარიკმახერმა, ქუჩისკენ გაიხედა, დარწმუნდა რომ არავინ უყურებდა და გიას თავზე აკოცა. - სიტუაციისთვისაა საჭირო, ჩემო გიჟო!
- როგორ გამახარე რომ იცოდე!.. წამოვიმძღვანიებ აქეთობისას თემურის! - დაიბარა მუშამ და პარკისკენ გაქანდა.
წითელპომადიანმა ქალმა ისევ საპარიკმახეროში შემოიხედა.
- შემოვალ ბარემ და აქ დაველოდები, თორემ დამაწყდა ფეხები, - თქვა მან, საპარიკმახეროში შემოაბიჯა და ნაძალადევად გაღიმებული ჩაეშვა მაცივრის გვერდით ყვითელდერმანტინგადაკრულ სკამ-სავარძელში. - ჩემი ქმრის შორეული ბიძა იყო, უფრო სწორად ჩემი ცხონებული მამამთილის ბიძაშვილი...
პარიკმახერმა მაკრატელი ააღუღუნა ჰაერში და წითელპომადიანი ქალისკენ მოიხედა:
- მუსიკები ხომ არ ჩაგირთოთ?.. ტრანზისტორი მაქვს.
- არა, რას ამბობთ! - მუსიკის შეთავაზება ფამილიარობაში ჩამოართვა მასპინძელს წითელპომადიანმა, ლამის გაიბუტა და პარიკმახერს ეჭვის თვალით გადახედა.
- ძმაკაცობენ თქვენი და ჩემი ბიჭი, ხომ იცით? - მიელაქუცა მას პარიკმახერი.
- მართლა? - ახლა უკვე გიასაც ეჭვის თვალით შეხედა წითელპომადიანმა.
- ყავას მოგიდუღებთ!
- კლიენტი გელოდებათ! - შეახსენა წითელპომადიანმა.
მაკრატელი ააღუღუნა ისევ პარიკმახერმა.
- იცით რა?.. - თქვა გიამ და საათზე ისე საქმიანდა დაიხედა, მისი ზვონარსაც კი შეშურდებოდა. - თქვენ აქ ტელეფონი არა გაქვთ?
- არა! - უპასუხა პარიკმახერმა და ლამის ატირდა.
- პირველის ნახევარზე უნდა დამერეკა ერთ ადგილას და პირველი გამხდარა უკვე... ქუჩის ავტომატიდან დავრეკავ და მალევე დავბრუნდები.
წითელპომადიანი ქალი დაიძაბა და ჩაახველა.
გიამ კბილები გააკრაჭუნა.
პარიკმახერმა წითელპომადიანის შეუმჩნევლად მაკრატელი დაადო კისერზე გიას და ოდნავ ჩააჭირა, რათა მისთვის ფეხზე წამოდგომა და წასვლა გადაეფიქრებინა.
- ხომ არ იცით, მშობელთა კრება როდის იქნება? - ხმა აუკანკალდა პარიკმახერს და გიას მუდარით აღსავსე მზერა ესროლა სარკიდან.
- რა მშობელთა კრება უშველის გაველურებულ ბავშვებს?.. სოფლელები მოაწყდნენ ამ ბოლო დროს ქალაქს და იმის ბრალია ყველაფერი! - თქვა წითელპომადიანმა და მაცივრის გვერდზე კლიენტების მიერ ამოკაწრულ წარწერებს შეავლო თვალი.
- ჯანდაბას, ცოტა გვიან დავრეკავ, თორემ მანამდე სხვებიც მოვლენ და რიგიც დამეკარგება!.. უკან კანტი გამისწორეთ! - თქვა გიამ, ნატკენ კისერზე ხელი მოისვა, თვალები დახუჭა და სიბრაზისგან კბილები კიდევ ერთხელ გააკრაჭუნა. - მხოლოდ უკანა კანტი!
- სოფლელების ბრალია ყველაფერი, მე თუ მკითხავთ! - კიდევ ერთხელ წამოისროლა წითელპომადიანმა ისეთი ტონით, რომ სოფლელებში პირველ რიგში აშკარად პარიკმახერს გულისხმობდა...
***
გია სავარძლიდან წამოდგა და პარიკმახერის მოწოდებული პატარა სარკით უკან შესწორებული კანტი შეამოწმა კიდევ ერთხელ.
- თუ მგლოვიარე ხარ და წვერი გაქვს მოშვებული, თმას საერთოდ არ უნდა შეეხო კანონით, მაგრამ ძალიან მაღიზიანებს უკან თმა პერანგის საყელოს რომ ედება და ნერვებზე მშლის! - თქვა მან წითელპომადიანის საყურადღებოდ და პარიკმახერს მიუბრუნდა მაცივარზე მინიშნებით: - გაცივდებოდა ჩემი ლიმონათი, მაცივარში რომ ჩამიდეთ!
გიას გაბრაზებულზე რატომღაც ძალიან მოწყურდა.
საპარიკმახეროში წითელპომადიანის მამამთილის ულვაშებიანმა, აშკარად ფერწასულმა და ნირწამხდარმა ბიძაშვილმა, გივიმ შემოიხედა, წითელპომადიანისთვის რაღაცის თქმა უნდოდა, მაგრამ ჰაერი არ ეყო და გაოცების გამოსახატავად ხელები გაშალა.
- გადასარევი თუ გინდა! - თქვა მან და კიდევ ერთხელ გაშალა ხელები. - გადასარევი თუ გინდა!
- რა მოხდა, გივი? - სავარძლიდან წამოვარდა წითელპომადიანი. - არ იტყვი, ადამიანო, რა მოხდა, ჩემს თემურის ხომ არ უჭირს რამე?!
- გაიქცა თემური ვიღაც ბავშვთან ერთად... უფრო სწორად, ის მეორე ბავშვი გაიქცა ჯერ, მერე თემურიც მიყვა უკან, მანამდე კი ერთ ჩემს თანამშრომელს დედა შეაგინა... პარკში ერთი ჩვენი მუშა შემომხვდა, დასალევი წყლის ასაღებად მისულიყო იქ... - გივიმ შეიცადა და ჭაღარა ულვაშებზე ხელი ჩამოისვა.
- სად გაიქცა თემური? - გაოცებისაგან ენა ძლივს მოიბრუნა წითელპომადიანმა.
- ხომ გითხარი, შეაგინა იმ ბიჭს, ჩემს თანამშრომელს წყლის ასაღებად რომ იყო-მეთქი, შეაგინა და გაიქცა... ზღვისკენ გაიქცნენ... ჩემს თანამშრომელს ვკითხე, რაღა პარკში მოხვედი წყლის ასაღებად, უფრო ახლოს არსად იყო-მეთქი, იმან რაღაცა მიპასუხა, ჰოდა, ბუჩქებს იქით სკამზე მსხდარან თემური და კიდევ ერთი ბავშვი... წამოვიდა ის ბავშვი და მუცელში ჩასცხო თავი ჩემთან რომ იყო იმ ბიჭს... იყო აქ ვინმე წყლის ასაღებად მოსული? - პარიკმახერს დაეკითხა გივი.
- ჟანგიანი წყალი მოდიოდა ონკანში! - პარიკმახერის მაგივრად უპასუხა გივის გიამ და თვალი თვალში გაუყარა.
- ჰოდა, ჩასცხო თავი მუცელში იმ მეორემ და გაიქცა, თემური კიდევ გამოვიდა და დედაზე შეაგინა ჩემს თანამშრომელს და იმ გაქცეულს გაეკიდა უკან... მერე კიდევ მეორე მხრიდან ვიღაც ტიპი გამოვიდა და ჩემს თანამშრომელს ბოთლი გადააფშვნა თავზე... ძლივს გაექცა იმ ტიპს ჩემი თანამშრომელი... მერე მე მომდგა, შენი დედაო... ჩემგან რა გინდა-მეთქი და გამანება თავი... რა ხდება, ვერ მეტყვით?
- ჩემს ბიჭზეა ლაპარაკი? - იჯერებდა და ვერც იჯერებდა მომხდარს პარიკმახერი. - ჩემმა ბიჭმა ჩასცხო იმ მუშას თავი მუცელში?
- უკაცრავად და, ყვერებშიც უნდოდა წიხლი ამოერტყა, მაგრამ მე არ მივუშვი!
- გია, მიშველე რამე, მიშველე გია! - ისტერიკაში ჩავარდა პარიკმახერი.
- რატომ ამოარტყაო იმ ბავშვმა შენს თანამშრომელს, რა თქვი? - საყელოში სწვდა გივის გია.
- რა გინდათ ჩემგან, რა გინდათ, რა?! - პარიკმახერის ისტერიკა ლამის გივისაც გადაედო.
- სად არის ჩემი თემური?! - იწივლა წითელპომადიანმა და ისიც გივის ჩააფრინდა საყელოში.
- იოდი და ბინტი არა გაქვთ, ან ტელეფონი, რომ სასწრაფოში დავრეკო? - უმწეო ხმით იკითხა გივიმ.
- შენ არ გაიხარე, გივი, ეს რა დღე გამითენე, შე სოფლელო ტეტია, შენა?!.. ყოველთვის ასეთი იყავი, ყოველთვის, სულ შარში უნდა გახვეულიყო შენს გამო ჩემი ქმარიც თავის დროზე!.. - აწივლდა წითელპომადიანი, კარისკენ გავარდა, მაგრამ იქ ზვონარს შეეჩეხა.
ზვონარი შემოსვლისთანავე გივის ეცა საყელოში და ისეთი გააფრთებით დაქაჩა, წელში მოკაკვა.
- რა გინდათ ჩემგან? - თვალებიდან ცრემლები წამოსცვივდა გივის. ერთი გაფიქრება, ისიც კი მოინდომა, წინააღმდეგობა გაეწია, მაგრამ მალევე გადაიფიქრა და ხელები გაშალა, ჯერ გაოცების გამოსახატავად, შემდეგ იმის სანიშნებლად, რომ წინააღმდეგობის გაწევას არ აპირებდა.
- ჩემი ბიჭი სად არის? - ზვონარს ეცა პარიკმახერი.
- თქვენ მიბრძანდით, ქალბატონო, სადაც მიდიოდით! - წითელპომადიანს მიუბრუნდა ზვონარი და გივის მსუბუქი სილა გაულაწუნა, აი ისეთი, ძველმა ბიჭებმა რომ იციან უფრო მოწინააღმდეგის მორალურად გასანადგურებლად, ვიდრე მისთვის ფიზიკური ზიანის მისაყენებლად.
- გაუშვით ბიძაჩემს ხელი! - დაისისინა წითელპომადიანმა და სიბრაზისაგან სახეზე ერთიანად წამოჭარხალდა, თან წითელი ტუჩები მოეკუმა, ლამის ნიშნობის ბეჭდისტოლა გაუხდა. ამის დანახვაზე ზვონარმა აშკარად რაღაც უხამსი გაიფიქრა და ძალიან გამომწვევად გაიღიმა, მაგრამ ღიმილი პარიკმახერმა ჩაამწარა.
- ჩემი ბიჭი სად არის, სად არის-მეთქი? - ჩაეკითხა პარიკმახერი ზვონარს და რატომღაც მაკრატელს წაავლო ხელი.
- ჩემი ბიჭი სად არის?! - პარიკმახერს გამოეხმაურა წითელპომადიანი და მოულოდნელად ზვონარს სილა გააწნა.
ზვონარი გაშრა და საპასუხო დარტყმა გივის მიაყენა.
- ამას, ამ ახვარს, იმ მეორე ახვარმა შენზე უთხრა, პარიკმახერს ბურჯგნიდა და იმიტომ ვერ ავიღე საპარიკმახეროში წყალიო! - გიას მიმართა ზვონარმა. - ის ბავშვები კიდევ, იქვე ისხდნენ, ბუჩქს გადაღმა სკამზე და ყველაფერი ესმოდათ... გამოვარდა მერე ერთი და ამ ახვარის ახვარ ძმაკაცს დაუშინა...
- ამას ხელი ხომ არ შეუბრუნებია? - გივიზე ჰკითხა გიამ.
- არა, მაგრამ ამ ახვარმა და ამ ახვარის ახვარმა ძმაკაცმა გააფუჭეს ყველაფერი! - გიას მიმართა ზვონარმა და გივისა და წითელპომადიანს ისე გადახედა, წითელპომადიანმა მაშინათვე ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია, რისი გაკეთება გივიმაც სცადა, მაგრამ ზვონარმა არ გაუშვა.
- ბოზო! - ძალიან ღირსეულად ესროლა წითელპომადიანმა პარიკმახერს. - სოფლელო ბოზო!
- ჩვენ ბოდიში! - მაშინვე გამოეხმაურა პარიკმახერი და ზვონარს მზერით სთხოვა წითელპომადიანისათვის ერთი გემოზე ეთაქა. - მე ქმარი არ მყავს, შენ კიდევ... შენ კიდევ ქმარს ღალატობ, მანქანით რომ აყავხარ შენს ბუღას ფუნიკულიორზე, მუშმალების ტყეში და იქ მანქანა ირწევა... და ეს ყველა მშობელმა იცის და მთელმა პედსაბჭომ და სკოლამაც!
- რას მელაპარაკებით! - ხელები გაშალა გივიმ და უცებ წითელპომადიანისაგან სილა მიიღო.
- მომიძებნეთ შვილი, კაცები არა ხართ?! - გიასა და ზვონარს მიუბრუნდა პარიკმახერი და მაკრატლით ხელში გარეთ გასავარდნად მოემზადა.
- ის ბიჭი სად არის, თქვენ რომ თავში ჩაარტყით? - ძალიან ზრდილობიანად ჰკითხა გივიმ ზვონარს და სახეზე ხელები აიფარა.
- პარკში გდია ბუჩქის ძირას ჩასვრილი! - ვალმოხდილის ღირსებით უპასუხა ზვონარმა.
- მაკრატელი სად მოგაქვს, რად გინდა? - ჰკითხა გიამ პარიკმახერს.
- რა ვიცი! - უპასუხა მან და წითელპომადიანს ისეთი ზიზღით შეხედა, თითქოს მაკრატელი მუცელში უნდა გაუყაროსო.
***
ზღვა პლაჟის კენჭებს ხურდა ფულივით აჩხრიალებდა და თითქოს თავისთვის იღიმებოდა.
კატერების სადგურთან, დაბალ კატალაჟზე შემომდგარ ახალშეღებილ კატერთან ჩამჯდარი და კატერს ზურგით მიყუდებული, საყვარლის შვილისაგან მუცელში, კუჭისთავთან მაკრატლით სამგან დაჭრილი ზვონარი კვდებოდა და საკუთარი თავის უკვირდა, რომ სიკვდილის არ ეშინოდა. ზღვას გასცქეროდა და წუხდა, რომ მისი შრიალი არ ესმოდა და, საერთოდ არავითარი ხმა. მუცელზე მიჭერილი ხელის თითებს შორის გამოჟონილ და ბოქვენთან შეგუბებულ სქელ, ბლანტ სისხლში მეორე ხელს გიჟივით აფათურებდა, თითქოს ვერ იჯერებდა, რომ ამდენი სისხლი დასდინდა.
"ვკვდები! - გაიფიქრებდა დრო და დრო და ცივი ოფლი ასხამდა. - ნეტა მომესწრო და მეთქვა ზვონარისთვის, რომ საპარიკმახეროში, მაცივარში, ოთხი ამპულა მაქვს გადამალული... მაცივრის კარში, კვერცხების ჩასაწყობ ბუდეს მოხსნი და იქვეა... მგლოვიარე ხომ ვიყავი, არ უნდა შემესწორებინა თმა არავითარ შემთხვევაში, როგორი სიტუაციაც არ უნდა ყოფილიყო!"...
შორიახლო, შუქურასთან მილიციელებით გარშემორტყმული პარიკმახერი და წითელპომადიანი ქალი ერთმანეთს თმებით ითრევდნენ. მილიციელები მოჩხუბრებს თითქოს აკავებდნენ, სინამდვილეში კი უნებურად საჩხუბრად აქეზებდნენ.
- ბოზი ხარ, ბოზი! - უკიოდა წითელპომადიანი ქალი პარიკმახერს. - ქუჩის ქალო, შვილიც ქუჩის ბიჭად რომ გაზარდე, ხომ მოგცხო ერთი მაგარი!..
- ჩვენ ბოდიში! - პასუხობდა პარიკმახერი. - მთელმა პედსაბჭომ იცის ვინ დაბოზაობს ფუნიკულიორის გზაზე, მუშმალებში!.. მთელმა პედსაბჭომ!..
იქვე, ორ მილიციელს, წინააღმდეგობის გაწევისათვის ნაცემი ზვონარისთვის ხელები გადაეგრიხათ.
- ბოზებო, მცემეთ, არა?!.. თუ გესმით მაინც ვისზე აწიეთ ხელი, ბოზებო?! - ამბობდა ზვონარი, გამანადგურებლად იღიმებოდა და დამსკდარ ტუჩებზე ხელის მოსასმელად თავის განთავისუფლებას უიმედოდ ცდილობდა.
- შენი ძმაკაცი სად არის, შე ნაბოზარო?! - მშვიდად ეკითხებოდა ზვონარს მის გამკავებელ მილიციელთაგან ერთი, რომელსაც ზვონარის დევნაში ქუდი დაჰკარგვოდა და ამის გამო ბოღმისაგან გაბერილი, სადაც იყო ჭურვივით გასკდებოდა.
- ჭაჭებში მირტყით, არა, ბოზებო?!.. თუ გესმით მაინც, ვისზე აწიეთ ხელი, ბოზებო?! - პასუხობდა ზვონარი და ისევ გამანადგურებლად იღიმებოდა.
- მაკრატელი გამომგლიჯა ჩემმა ბიჭმა ხელიდან, მიშველეთ რამე ვინმემ! - ხან მილიციელებზე უფრო ზვონარს მიმართავდა პარიკმახერი.
"აქა ვარ, აქ, კატერთან!.. იქ, საპარიკმახეროში, მაცივრის კარში, კვერცხების ჩასაწყობ ბუდეს, ორ შურუპს მოხსნი, ამოსწევ და იქვეა... არ ჩავაყოლე ჩემს ძუძუმტეს კუბოში, მის ორმოცზე გავიკეთებთ მე და ზვონარი და ასე უფრო მიუვა-მეთქი!.. არ ჩავაყოლე, კუბოში!.." - უნდოდა ეყვირა გიას, მაგრამ მხოლოდ ტუჩებს აცმაცუნებდა, საკუთარ მკერდზე ერთი თვის წინ გარდაცვლილი მამიდაშვილის ფოტოსურათს დასცქეროდა, ფოტოსურათიდან მამიდაშვილი უღიმოდა, თითქოს ანიშნებდა, რომ ძალიან არ სწყენია კუბოში წამლის არჩაყოლება და არც ის, რომ გიამ მგლოვიარეზე თმა შეისწორა.
გიასაგან შორს, სანაპიროს ევკალიპტების კორომთან, კატერების მეორე, უფრო დიდ სადგურთან, მდინარის ზღვასთან შეერთების ადგილას, ბალახმოდებულ პლაჟის სილაში თავჩამხობილი პარიკმახერის ბიჭი ქვითინებდა.
- არ მინდოდა, არ მინდოდა მოკვლა!.. - მოთქვამდა ის. - რას ამომათრია, ვიწექი ჩემთვის კატერში... ვითომ მიყვავებდა, ჩემზე ზრუნავდა, არა?!.. დედაჩემს თუ დავარტყი, რა მისი საქმე იყო, რა მისი საქმე... რას ამომათრია კატერიდან?!..
- კატერი უნდა ავიყვანოთ და გავიქცეთ! - თითქოს უნდა შთააგონოსო, ისეთი ტონით უმეორებდა პარიკმახერის ბიჭს წითელპომადიანის ბიჭი. - შენი ძმაკაცი ვარ, რაც არ უნდა იყოს და არ მიგატოვებ!.. პაბეგი უნდა ავიღოთ, სხვა გამოსავალი არ არის!..
ზღვა პლაჟის კენჭებს ხურდა ფულივით აჩხრიალებდა და თითქოს თავისთვის იღიმებოდა.
დილიდანვე ცხელოდა, შუადღისთვის ნიავმა წამოუბერა და დასიცხულ მოქალაქეებს შუბლი გაუგრილა.
ქუჩა გადაეკეტათ, გზის სარემონტო სამუშაოებს ატარებდნენ. მუშებს პირდაპირ ქუჩაში, საპარიკმახეროსთან ახლოს, ბრიგადირის "ჟიგულის" კაპოტზე გაეშალათ სუფრა, სადილობდნენ და შუბლს ნიავს უშვერდნენ.
საპარიკმახერო პატარა იყო, ერთ-ერთი საცხოვრებელი კორპუსის (რომელსაც სადარბაზო შესასვლელები ქუჩიდან კი არა, მეორე, შიდა ეზოს მხრიდან ჰქონდა) პირველ სართულზე ერთ ოთახში დატეული. საპარიკმახეროს კარში, ჩარჩოს მარჯვენა ბეჭმიყრდნობილი, შავ პერანგში გამოწყობილი, წვერმოშვებული გია იდგა, გამომწვევი მზერით, არხეინი ღიმილითა და ამავე დროს, ცოტა არ იყოს, მოწყენილივით. მკერდზე ერთი თვის წინ გარდაცვლილი მამიდაშვილის ხუთკაპიკიანის ტოლა სამკერდე ნიშნის მრგვალ ბუდეში ჩასმული შემინული ფოტოსურათი მიემაგრებინა. სანამ, ქუჩის გადაღმა, მოპირდაპირე კორპუსის თვალიერებას შეუდგებოდა, ხან ხელმარჯვნივ გაიხედავდა, მუშებისკენ და ხანაც ხელმარცხნივ, სადაც მაღალი ბზის ბუჩქებით შემორაგვული და ბუჩქებითვე ოვალურად, ლაბირინთებივით დაყოფილ-დაწილაკებული პარკი იყო.
საპარიკმახეროდან მაკრატლის მყიფე ხმა გამოდიოდა. გიამ, თავისი ზორბა ტანით მაკრატლის ხმას, მისი ქუჩაში გამოსვლამდე ნაწილობრივ რომ ახშობდა, ჯიბიდან სიგარეტი ამოიღო და მოუკიდა. პარიკმახერი ქალი, გიას საყვარელი, გიას ძმაკაცს, ლოყაზე ნაიარევ "ზვონარს" კრეჭდა. ზვონარს მისმა ძმაკაცებმა "ზვონარი" იმიტომ შეარქვეს, რომ ტელეფონზე დარეკვის მანია სჭირდა, სტუმრად მოხვდებოდა თუ არა, უცხო ოჯახშიც რომ ყოფილიყო, მაშინათვე ტელეფონს ეცემოდა ხოლმე დაუკითხავად. ტელეფონზე საუბრისას ისე ჟესტიკულირებდა, თითქოს მოსაუბრეს პირისპირ ელაპარაკებოდა. საპარიკმახეროშიც შემოვიდა თუ არა, მაშინათვე პირველ რიგში ტელეფონი იკითხა და, როცა, არ არისო, უთხრეს, სერიოზულად მოიწყინა.
ახლა ნაბუხასევზე მყოფი ზვონარი დაძაბული იჯდა, პარიკმახარ ქალს ადენილ სუნამოს იყნოსავდა, საპარიკმახეროში დამკვიდრებულ იაფიან ოდეკალონის სუნზე უფრო მკვეთრად რომ იგრძნობოდა.
გიამ მზერა ქუჩის გადაღმა კორპუსის ფანჯრებიდან ერთ-ერთზე, გამოხუნებულფარდებიანზე შეაჩერა.
- პროფესორი როგორა გვყავს? - უკანმოუხედავად ისროლა მან. - ჩვენი ძვირფასი პროფესორი!
- საზღვარგარეთ მიიწვიესო, - უპასუხა პარიკმახერმა, დრო და დრო სიტყვის ბოლო ბგერებს რომ ყლაპავდა, თითქოს მაკრატლით აჭრისო.
- გულაობს ტიპი... მაგის გარეკილი ცოლი ხომ უკრავს როიალზე ძველებურად?
- ხომ განათლებული ქალია ვითომ, მაგრამ ქმარი დაკუჭული პერანგით დაუდის,
- ბოლოებჩამოჭრილი სიტყვები ნაჩქარევად წამოისროლა პარიკმახერმა, ზვონარს თავი მარცხნივ გადაუყანთრა ფრთხილად და მერე ფრთხილადვე ოდნავ უკან გადაუწია, თითქოს რადიოლას ანტენას აწორებდა საჭირო ტალღის დასაჭერად: - თუ გინდა კიდევ ავიღებ წინ, მაგრამ მე მგონი არ უნდა... ავიღო? - მიმართა ზვომარს.
ზვონარმა უარის ნიშნად თავი გააქნია და ის ოპტიმალური წერტილი დაიკარგა, რომელზეც პარიკმახერმა თავი გაუჩერა, პარიკმახერს უკმაყოფილება რომ შეატყო წეღანდელი პოზის დაჭერას შეეცადა, მაგრამ არაფერი გამოუვიდა და თვითონაც უკმაყოფილოდ დაიჭყანა - თავსაც შეუწყრა და თან ძმაკაცის საყვარელთან იმის დამალვა სცადა, რომ ბეჭებზე მისი მკერდის შეხება სიამოვნებდა.
- მამაშენი ვნახე ამასწინათ! - გიას ზურგს მიმართა პარიკმახერმა.
- რაო, გითხრა რამე?
- არაფერი... შორიდან ვნახე, ახალგაზრდებს ათვალიერებდა. ალბათ შენ გეძებდა, მეც ავედევნე, იქნებ ვნახო-მეთქი, მაგრამ ვერ გნახე და ამასობაში მამაშენიც დამეკარგა.
გიამ ახალშეღებილ ფანჯარაზე შეაჩერა მზერა.
- იმ დურაკი ბუღალტრის ცოლი ვნახე ამასწინათ, კუდუსუნამდე ჰქონდა ჩაჭრილი კაბა... არ შეიძლება რომ არ ირტყამდეს... - სიგარეტის ფერფლი ნიავს, ხოლო ფერფლს მზერა ძალიან მოხდენილად გააყოლა გიამ. - მორჩნენ რემონტს?
პარიკმახერი შეჩერდა და მაკრატელი ჭერისკენ აღმართა.
- ჩვენს ზემოთ რომ არიან იმათზე მეკითხები?..
- წინ რომ არიან.
- რახანია მორჩნენ...
- რას ამბობენ კორპუსში, არ ირტყამსო?
- რაში გაინტერესებს?
- სტომატოლოგშა?.. ის ნაბოზვარი? - ახალ იმ ფანჯარას გაუშტერა მზერა გიამ, რომლის კარნიზზეც სტომატოლოგი დიასახლისი ზაფხულობით ქოთნის ყვავილებს ჩამოაწყობდა ხოლმე.
- მაგას რა უჭირს! - შურის ნოტები გაერია ხმაში პარიკმახერს. - შენც რაღა ქალებს მიადექი?
- ოჯახში ეგ არის უფროსი და...
- გუშინ გასტრონომში კნიაგინია გაულანძღავს, ეს რა დამპალი სულუგუნი ჩამომიტანა შენმა ნათესავმა სოფლიდან, მასეთი რომ მდომოდა, ბაზარშიც ოხრად ყრია, პირი არ დააკარეს ბავშვებმაო... წარმოგიდგენია?.. არადა, მშვენიერი ყველი იყო, ბავშვისთვის ავიღე მეც იმავე პარტიიდან!
- არ მოუხსნიათ სტომატოლოგშას ქმარი?
- ხსნიანო, ამბობენ სულ და სინამდვილეში აწინაურებენ... როცა ჩემი ქმარი ცოცხალი იყო, სულ ნიზკი პაკლონებით გვესალმებოდნენ ორივენი, სისტემაშიც ჩემმა ქმარმა მოაწყო მაგის ქმარი და პირველ დაწინაურებაზეც ჩემმა ქმარმა წარადგინა, ახლა კიდევ ზედაც არ მიყურებენო, კნიაგინიამ. ისიც კარგი სულელია, მე თუ მკითხავ... მაგასთან რომ ნათესავები მოდიან სოფლიდან და ყველს უტოვებენ გასაყიდად, იმათგან არც განსხვავდება. სოფლიდან ქალაქში რომ გამოთხოვდა ერთი მორცხვი გოგონა იყო, მაგრამ ცოტა ხანში ისე აუვარდა თავში, რომ აქეთ დაგვიწყო ჭკუის სწავლება, რისი ჩაცმა ჯობია და რისი არაო, ქალებმა თქვეს...
გიამ ფანჯრების მიმოხილვისას თანამიმდევრობა დაარღვია და ერთი სართულის გამოტოვებით კუთხის ბინის ფანჯრებს მიაჩერდა.
- ... არადა, სოფლიდან რომ ჩამოვიდა ჩვენ გამოვიყვანეთ ხალხში, ჩვენ ვასწავლეთ საზოგადოებაში მოქცევა და მერე ისე გაბლატავდა... - ისევ თავისას უბერავდა პარიკმახერი.
- გასაპარსია! - დაასკვნა გიამ.
- ვინ, კნიაგინია?
- სტომატოლოგშა! - ისროლა გიამ და კიდევ ერთხელ გააყოლა ნიავს სიგარეტის ფერფლი.
- არც იფიქრო... მარინა გუშინ შენზე მეკითხებოდა რაღაცეებს.
- რა მინდაო მაინც, იმ ნაბოზვარმა?
- რა ვიცი, სულ დაწვრილებით... ათასი რამე მკითხა.
- მარინა ვინ არის? - იკითხა ზვონარმა.
- ჩემი შეფია... დედა, რა კრისაა, რომ იცოდე!.. - სიბრაზისაგან მაკრატელი ჰაერში ააღუღუნა პარიკმახერმა.
- კნიაგიანიას "კნიაგინია" რატომ ქვია? - იკითხა ისევ ზვონარმა. - მართლა თავადი იყო, თუ უბრალოდ კლიჩკაა?
- გვარი აქვს თავადური, თორემ ერთი სოფელოა! - მიუგო პარიკმახერმა. - ერთ დროს კანში ვერ ეტეოდა თურმე, ახლა ქვრივია და თავისი ობლები რომ არჩინოს, სოფლიდან ჩამოტანილ ყველით ვაჭრობს... მუსიკები ხომ არ ჩაგირთო?
ზვონარმა უარის ნიშნად თავი გააქნია და ამჯერად ოპერატიულად და უშეცდომოდ დაიბრუნა წეღანდელი ის ოპტიმალური წერტილი, რომელიც პარიკმახერმა შეურჩია მის თავს.
- შენი ბავშვი რას შვრება? - ქუჩისაკენ წკიპურტით მოისროლა სიგარეტის ნამწვი გიამ.
- საღებავები უნდა ვუყიდო. იცი რას ხატავს? - გიას მაგივრად ზვონარს მიუბრუნდა პარიკმახერი. - ენაცვალოს დედა...
პარიკმახერმა მაკრატელი და სავარცხელი მაგიდაზე დადო, კედელზე ჩამოკიდებული ხელჩანთიდან ორად გაკეცილი საკლასო რვეულის ფურცელი ამოაცურა, გაშალა და ზვონარს მიაწოდა.
- აი, ნახე... პასტითაა აქ დახატული, მაგრამ მაინც, მღვდელი ჭილობშიცო, რომ იტყვიან, იმისი არ იყოს... ხომ მაგარია ცხრა წლის ბავშვის კვალობაზე?
ფურცელზე ნავი ეხატა, რომელშიც ორი ბიჭი იმყოფებოდა, ერთი ნიჩბებს უსვამდა, მეორე კი კიჩოსთან იდგა და ჰორიზონტს გასცქეროდა თვალებზე ხელმოჩრდილული. ზვონარი ნახატს მოგონილი ინტერესით ჩაჰკირკიტებდა ამოუხსნელი კროსვორდივით. პარიკმახერი გიასკენ იყურებოდა და იმედს არ კარგავდა, რომ ისიც გამოთქვამდა ნახატის ნახვის სურვილს, მაგრამ გია არ ინძრეოდა.
- სპორტსმენი, კაცო?.. სპორტსმენი სულ დამავიწყდა. როგორა გვყავს? - კნიაგინიას ფანჯარას ზევით ფანჯარას ააჩერდა გია.
- გმადლობთ, არა უშავს! - გახუმრება სცადა პარიკმახერმა.
- მაგარია! - დაასკვნა ზვონარმა და ნახატი პარიკმახერს დაუბრუნა.
პარიკმახერმა ნახატი ისევ ორად გაკეცა და კიდევ ერთხელ გახედა გიას. გიამ საყვარლის მზერა იგრძნო, შემოტრიალდა და ძმაკაცს სანახევროდ შეკრეჭილი თავი შეუთვალიერა.
- გაისწორებს რადიოზე! - დაასკვნა მან და ისევ ქუჩისკენ შებრუნდა.
- იცი რა ბიჭი ყოლია მაგ სპორცმენს? - ნახატი ხელჩანთაში ჩადო პარიკმახერმა. - მანქანით იყო მოსული. გასტრონომში ოცდაათი მანეთის პროდუქტი უყიდია და მამამისისთვის აუტანია, მერე მეზობლები დაუვლია, ვალი ხომ არა აქვს თქვენთან ჩემს ლოთ მამასო. იმათ ჩემთანაც მოუსწავლებიათ...
პარიკმახერმა დამაინტრიგებელი პაუზა დაიჭირა.
მსგავს დამაინტრიგებელ პაუზებს გია შეჩვეული იყო.
- ვერ ვუთხარი ორი მანეთი რომ მართებდა ჩემი. მომერიდა, - ამოიოხრა პარიკმახერმა.
- "სპორცმენი" კლიჩკაა? - იკითხა ზვონარმა.
- მართლა სპორცმენი იყო, - უპასუხა გიას უყურადღებობით უკმაყოფილო პარიკმახერმა. - ძმაკაცი დაღუპვია მთაში თუ კლდეზე. ამას აბრალებდნენ _ შეეძლო და არ მიეშველაო... ქალსაც ახსენებდნენ, ამას და ამის ძმაკაცს ერთდროულად რომ ყვარებიათ თითქოს თუ მართლა... ჰოდა, გალოთდა... ცუდი სიზმარი ვნახე წუხელ!
- ვისზე? - ცოტა მოგვიანებით იკითხა გიამ და მოპირდაპირე კორპუსის ბოლო სართულის ფანჯარას ახედა, რომლის შიგნითაც თუთიყუშის გალია მოჩანდა.
- ალბათ ჩემზე, - თქვა პარიკმახერმა, ჯერ მაკრატელი გააჩერა და მერე ამოიოხრა ზვონარის ზურგზე მკერდმიდებულმა. - კარგი სიზმარია სხვებზე რომ ამიხდება ხოლმე, თორემ ცუდი სულ საკუთარ თავზე მიცხადდება.
- რაც სხვებზე კარგი სიზმარი დაესიზმრა, ყველა ახდა, - მაშინვე დაემოწმა გია, მოტრიალდა და ამ ხნის განმავლობაში პირველად შეხედა თვალებში პარიკმახერს და მზერითვე კარგა ხნის მანძილზე ნაგროვები მონატრება ესროლა: - მიდი რა, ჩემზეც დაისიზმრე რამე მილიონსჩემტაიანი!
- ჩემი ნება კი არაა! - თავი დაიფასა პარიკმახერმა.
გია ისევ ქუჩისკენ შეტრიალდა და ამჯერად მარცხენა ბეჭით მიეყრდნო კარის ჩარჩოს.
- ის როგორა გვყავს?.. რა ქვია მაგას?.. თუთიყუში რომ ყავთ გალიაში?..
- ჩვენს ზემოთ თუ წინ? - გალია ვერ გაიხსენა უცებ პარიკმახერმა.
იმ მანქანას, რომლის კაპოტზეც მუშებს სადილი გაეწყოთ ორი ბავშვი გამოსცდა, ერთი წაბლისფერთმიანი და მეორე შავთმიანი. ორივემ მორიდებით გაუღიმეს გიას, მაგრამ შავთმიანს ეჭვი გაუკრთა მზერაში. გიამ გვერდზე გაიწია და ბავშვები საპარიკმახეროში შევიდნენ.
- რა ხდება?! - ბავშვების დანახვაზე სერიოზულად შეშფოთდა პარიკმახერი და მოულოდნელობისაგან კინაღამ მაკრატელი გაუვარდა ხელიდან.
- ეს ხვიჩაა, ჩემი ძმაკაცი, - ზრდასრულის სიდინჯით მიუგო შავთმიანმა დედას. - ჩუბის შეჭრა წააგო ნაძლევში. ხომ ხედავ რა უშნოდ შეაჭრეს ბავშვებმა?.. იქნებ მოუხერხო რამე.
- ბევრი რომ არ მომაკლოთ ისე, - თქვა სათხოვრის გამხელამდე წინასწარ გაწითლებულმა წაბლისფერთმიანმა.
- გაკვეთილები გააცდინეთ? - ბოლოებში ლამის ორ-ორი ბგერა ჩამოაჭრა სიტყვებს აღელვებულმა პარიკმახერმა.
- დავეთხოვეთ ბოლო გაკვეთილიდან... ხომ გიყვებოდი, დე, ხვიჩაზე, ჩემი ძმაკაცია-მეთქი, არ გახსოვს? - გიასკენ გააპარა უნდო მზერა შავთმიანმა.
- კი, როგორ არა! - ისე სწრაფად წამოიძახა პარიკმახერმა, თითქოს პასუხის გაცემა დასწრებაზე ყოფილიყო და შვილზე არანაკლებ წამოწითლდა სახეზე.
- ჩუბი რა ნაძლევში წააგე? - იხტიბარი არ გაიტეხა საყვარლის ვაჟის გამომცდელ მზერანაგრძნობმა გიამ და წაბლისფერთმიანს თვალი ჩაუკრა. - გოგოების ხელი ურევია ალბათ... შენი ხნის ვიყავი მეც, ერთმა გოგომ რომ მითხრა, თუ გინდა სიყვარული დამიმტკიცო ვენები გადაიჭერიო, ჰოდა, გადავიჭერი...
- არ მცალია, ხომ ხედავთ! - მკაცრად მიმართა ბავშვებს პარიკმახერმა და თავის შვილს ისე შეაცქერდა, თითქოს მას წაეგო ჩუბის შეჭრა. - კუთხეში რომ გასტრონომია, იქ მიდით, ნაყინი იყიდეთ და პარკში დამელოდეთ... ფულს მოგცემთ ახლავე!
***
ზვონარმა კიდევ ერთხელ შეითვალიერა ახალი ვარცხნილობა სარკეში.
- თითქმის გამომიყვანა პახმელიიდან თმების შეჭრამ, - სერიოზული ტონით განაცხადა მან და სავარძელში ჯდომისას დაბუჟული ბაყვი მოისრისა.
- შენც შეგისწორო? - ჰკითხა პარიკმახერმა გიას და ცოცხი ისე მიაყუდა კედელზე, რომ ოთახის კუთხეში მიხვეტილ თმის ნარჩენებს გადაფარვოდა.
გიამ საჩვენებელი თითი ჭერს დაუმიზნა.
- ამ კორპუსელს, მესამეზე რომ არის, გოგო რომ გაეპარა, რა ქვია მაგას, დამავიწყდა...
- პროხორი, - წაეშველა პარიკმახერი გიას და ხელები დაიფერთხა.
- შეურიგდა მერე გოგოს?
- ჯერ არა, მაგრამ აპირებსო... შვილია მაინც!
- სუფთა ჰაერს ჩავყლაპავ, პარკში დაგელოდები, დასარეკიც მაქვს თან ერთგან, _ უთხრა ზვონარმა გიას და მოულოდნელად პარიკმახერს ხელზე ხმაურით აკოცა: _ პატივისცემა ჩემზე იყოს!
- ღმერთო ჩემო!.. - ჯერ აღფრთოვანდა და მერე დაიმორცხვა პარიკმახერმა.
- მაგითაა ქალებს რომ აგიჟებს, თორემ ვინ მიეკარებოდა ამ დაბდურს, - გაიხუმრა გიამ.
- გალანტნი ტიპია და კეთილიც, სხვათა შორის... ზოგჯერ წამოვლები რომ არ ქონდეს, - ზვონარის წასვლის შემდეგ თქვა პარიკმახერმა. - ცივია ძალიან ეს ბეტონის იატაკი, ფეხები მიცივდება და ღამ-ღამობით სახსრები მტკივა ხოლმე!
გია სავარძელში ჩაჯდა და ნელა დატრიალდა, სიგარეტს მოუკიდა და ჭერს შეაბოლა.
- მოგენატრე? - სიგარეტის კვამლს თვალი მოუჭუტა გიამ.
- შენ როგორ ფიქრობ? - გული აუჩუყდა პარიკმახერს და გიას ცრემლმორეული თვალებით შეხედა. გიამაც არ დააყოვნა - სავარძლიდან წამოიწია, ქალს ხელი წაავლო და კალთაში ჩაისვა. ქალს მისი ძლიერი ხელი ისე ეამა, რომ გააჟრჟოლა.
- დაგვინახავენ! - გაინაზა პარიკმახერი და სანამ ცხვირსახოცით თვალებს იმშრალებდა, გიამ თმებში შეუცურა ხელი ნაზად და თანაც მომთხოვნად. პარიკმახერს შემშრალებული თვალები ისევ აუწყლიანდა.
საპარიკმახეროს კარს სტაფილოსფერი სპეცჟილეტიანი უწვერული მუშა მოადგა.
- ვაი! - შეჰყვირა პარიკმახერმა და ფეხზე წამოჭრა.
- მე ისაა... - ენა დაება მუშას, მკვეთრად შეტრიალდა და შემთხვევით ლიმონათის ცარიელი ბოთლი კარის ჩარჩოს ისე ძლიერად მიახეთქა, კინაღამ ხელში შემოემსხვრა.
- მოდი, გაავსე! - დაუძახა მუშას გიამ.
- პარკში გადავალ, არ შეგაწუხებთ! - ლამის იყვირა მუშამ და მაშინათვე წავიდა.
- ღმერთო, რა სირცხვილია! - მტირალა ხმით წარმოთქვა პარიკმახერმა.
- ჩამოაფარე კარს ფარდა და მოდი ჩემთან! - ესროლა გიამ.
- მალე ბავშვებიც მოვლენ!
- მოდი-მეთქი! - ისევ ხელზე წაეპოტინა გია.
- ვაი! - შეჰკივლა პარიკმახერმა და ხელი დამდუღრულივით აასავსავა. - ჩააქრე მაინც ეს ოხერი სიგარეტი!
პარიკმახერმა კარებს მარლის ფარდა ჩამოაფარა, შემოტრიალდა და გიას უკვე საზრუნავითა და სადარდებელით დაღლილი ქალის მზერა ესროლა.
- ესეც გასარეცხია! - ფარდის მისამართით თქვა მან.
- რა დროს ფარდაა!
- თქვენთვის, მამაკაცებისთვის, ადვილია ყველაფერი!
გიამ სიგარეტი გაუწოდა. პარიკმახერი სიგარეტისკენ ნელა დაიძრა. მოლოდინისდა საწინააღმდეგოდ გიას ამჯერად მისი კალთაში ჩასმა არ უცდია. პარიკმახერმა ზედიზედ ორი ნაფაზი დაარტყა.
- ლიმონათი მაქვს მაცივარში, გინდა? - ჰკითხა მან გიას, კიდევ ერთი ნაფაზი დაარტყა და სიგარეტი დაუბრუნა. - ლუდსაც გინახავდი, მაგრამ რომ არ გამოჩნდი...
- მე თვითონაც არ ვიცი რა მინდა! - გულწრფელად შენიშნა გიამ.
- რატომ, ჩემო სიცოცხლევ, ჩემო გიჟო! - ერთი ამოსუნთქვით თქვა პარიკმახერმა, გიას კალთაში ჩაუჯდა. გია პირველ რიგში მუცელზე მიეფერა, სწორედ ისე, როგორც ქალს სიამოვნებდა.
- საღამოს სოფელში უნდა წავიდეთ მე და ჩემი ბიჭი, დედაჩემი მელოდება, - თქვა პარიკმახერმა.
- სოფელში ბავშვს გაუშვებ, შენ ხვალ წახვალ. ამაღამ ერთად ვიქნებით! - ბრძანებასავით მკაცრად ესროლა გიამ.
- ვერა, ჩემო სიცოცხლევ, დედაჩემი მელოდება... ახლაც ჭიშკართან ზის ალბათ და გზისკენ იყურება...
გიამ პარიკმახერს კეფაზე აკოცა. პარიკმახერი მის სახეს სარკიდან აკვირდებოდა.
- შენ რომ გიყვარს ისეთები მაცვია! - თქვა პარიკმახერმა და თეთრი ხალათის შიგნიდან ვარდისფერი ლიფის კიდე გამოაჩინა. გიამ დინჯად ჩაუყო ძუძუებში ხელი.
- არ გინდა, - რბილად თქვა პარიკმახერმა და წამოდგომა სცადა, მაგრამ გიამ არ გაუშვა. - სიგარეტი მაინც ჩააქრე!
გიამ სიგარეტი კუთხეში აყუდებული ცოცხისკენ მოისროლა.
- მომენატრე! - თქვა ქალმა, ბარძაყებიდან გიას ხელი მოიშორა, თვალები დახუჭა და თავი მკერდზე დაადო. - უბრალოდ თავს მოგადებ.
პარიკმახერმა თვალები გაახილა, ზედ ცხვირის წვერთან ფოტოდან გიას გარდაცვლილი მამიდაშვილი შემოჰყურებდა.
- აფსუს, რა ბიჭი იყო! - გარდაცვლილის მისამართით თქვა პარიკმახერმა და წამოდგა. - ხვალ კვირაა, ბავშვს სოფელში დავტოვებ, ზეგ დილით დედაჩემი ჩასვამს ავტობუსში და გამოუშვებს. მე ხვალ პირველივე რეისს გამოვყვები და ცხრაზე სახლში ვიქნები... თმასაც ხვალ შეგჭრი, დაგბან, მოგივლი...
- რა უნდა შემჭრა, მგლოვიარე ვარ კიდევ, ორმოცი არ გასულა!
- უი, ეგ სულ არ მახსოვდა... ისე, არ გეწყინოს და, ასეთი გლოვაც ზედმეტია... რომ შველოდეს კი...
- წესი - წესია! - მკაცრად თქვა გიამ. - მარტო ბიძაშვილ-მამიდაშვილი კი არა, ძუძუმტეებიც ვიყავით, რაც არ უნდა იყოს!
პარიკმახერი კარებთან მივიდა, ფარდა გადასწია და საფეთქლები მოისრისა.
გია მაცივარს მიუახლოვდა, კარი გამოაღო, ჯერ ისეთი დაიჭირა, თითქოს ურალოდ ათვალიერებს, აინტერესებს შიგ რა დევსო, მაგრამ შემდეგ კმაყოფილი ღიმილი დასცდა და მაცივრის კარი მიკეტა.
- გინდა ლიმონათი? - ჰკითხა პარიკმახერმა.
- მე თვითონ არ ვიცი რა მინდა! - უპასუხა გიამ და სავარძელს დაუბრუნდა.
- რომ იცოდე როგორ მენატრებოდი!.. თავბრუც დამეხვა, ხომ ხედავ?
- რატომ? - ეშმაკური და კმაყოფილი ღიმილით იკითხა გიამ.
- იცი რატომაც!.. ნუ მალოდინებ ხოლმე ამდენს. მოვალო, მეტყვი და მეც სულელივით შენ რომ გიყვარს ისეთებს ვიცვამ ხოლმე, მაცივარში ლუდსაც ვინახავ აქაც და სახლშიც, შენ კი არ მოდიხარ!.. ჩემი ბიჭი სულ იმას მეკითხება, ლუდი რათ გინდაო...
- ქვევითაც ისეთი გაცვია?
- მაააშ!.. კომპლექტია! - თავმომწონედ თქვა პარიკმახერმა.
- დუეტია? - ახლა გიასაც გააჟრჟოლა ნდომისაგან.
ქუჩიდან ქალის ფეხსაცმელების პაკუნი მოისმა. პარიკმახერმა ხალათი გაისწორა. პარიკმახერის არ იყოს, რატომღაც გიაც დარწმუნებული იყო, რომ პაკუნა ფეხსაცმელების პატრონი საპარიკმახეროში მოდიოდა.
საპარიკმახეროში აბრეშუმისკაბიანი და წითელპომადიანი ენერეგიული ქალი შემოპლაკუნდა და იქაურობას მკაცრი მზერა მოავლო. ისეთი ქალების რიცხვს ეკუთვნოდა, შინ მბრძანებლობას მიჩვეულები სხვაგანაც ყველგან სიტუაციის ბატონ-პატრონებად და შინაურულად რომ გრძნობენ თავს.
- გაკრიჭეთ უკვე ჩემი ბიჭი? - იკითხა მან აღშფოთებული ხმით.
გიამ ისეთი გამომეტყველება მიიღო, თითქოს რიგითი კლიენტი ყოფილიყო.
- არა, ჯერ არ გამიკრეჭია. პარკში არიან გადასულები ნაყინის საჭმელად, კლიენტები მყავდა და... - მოკრძალებულად გაუღიმა პარიკმახერმა წითელპომადიანს.
- სკოლაში ვიყავი და იქ მითხრეს... ძალიან გაუკორტნიათ გოგოებს?
- არც ისე! - მისი დამშვიდება სცადა პარიკმახერმა. - გოგოებმა შეჭრეს?.. არც ვიცოდი...
- ხომ ვთქვი მე, გოგოს ხელი ურევია-მეთქი! - ვერ მოითმინა გიამ.
- რიგში იდგა ეს ბატონი, ბავშვები რომ მოვიდნენ, - გიაზე მიანიშნა პარიკმახერმა.
- ეს რა ბავშვები წამოვიდნენ, გოგოები ბიჭებზე უარესები არიან!
- ნუ იტყვით! - მაშინვე დაეთანხმა პარიკმახერი და გიას გადახედა. გიაც მიხვდა რაც ევალებოდა და ლოდინით გაბეზრებული კაცის გამომეტყველება მიიღო.
- აღზრდაზეა ყველაფერი დამოკიდებული! - შენიშნა გიამ და ჩაახველა.
- ახლავე მოგხედავთ! - უთხრა პარიკმახერმა გიას.
_- ზრდიან მერე? - რიტორიკულად შენიშნა წითელპომადიანმა. - გადავალ პარკში და ვნახავ...
კარებში ხმელმა, ახალგაზრდული ენერგიით აღსავსე ჭაღარა, ულვაშებიანმა მუშამ შემოიხედა, წითელპომადიანს დააკვირდა, გაიცინა და ხელებიც კი გაშალა.
- გიცანი და ვერც გიცანი! - აროხროხდა მუშა. - ფულს იშოვი, ფულს!
- უი, გივი... შენ რა გითხარი, როგორ შემაშინე! - გივის ნახვა აშკარად არ ეამა წითელპომადიანს, ოდნავშესამჩნევად დაიმანჭა და კარებისკენ გასწია.
- მიპარპალებდა დილიდანვე თვალი, ვარიანტი არ არის, ისეთ ვინმეს ვნახავ, ძალიან რომ გამიხარდება-მეთქი, ვფიქრობდი და ასე აგიხდა ყველაფერი კარგი! - კარებთანავე საკოცნელად ებრდღვნა მუშა წითელპომადიანს. - ძმისშვილი როგორა მყავს, ხომ არ მიჩაგრავ?..
- პარკში ვარ გადასასვლელი, ჩემი ბიჭი მელოდება... პარიკმახერს უნდა მოვუყვანო.
- თემური იყო ის, წეღან რომ ჩაიარა ვიღაც ბავშვთან ერთად?.. ისიც ვიცანი თითქოს, ცხონებულ ჩემს ბიძაშვილს მივამგვანე. როგორ გავს მერე ბაბუამისს!.. პარკისკენ მივდივარ მაინც, იქაურ საპირფარეშოში დავდივართ მუშები... ესე იგი, ვნახავ იქ, ხომ?.. ენაცვალოს ბაბუა!..
- შენ როგორ შეგაწუხო!
- რა შეწუხებაა!.. იქით მივდივარ მაინც, აქეთობისას წამოვიმძღვანიებ!
წითელპომადიანმა ქალმა უკან მოიხედა. პარიკმახერმა ლურჯი გადასაფარებელი შემოახვია კისერზე გიას.
- რას შვრები, ქალო? - გაბრაზდა გია.
- გკრიჭავ ვითომ, ვერ ხედავ რა ეჭვიანად მიყურებს ის ქალი? - ამოიოხრა პარიკმახერმა, ქუჩისკენ გაიხედა, დარწმუნდა რომ არავინ უყურებდა და გიას თავზე აკოცა. - სიტუაციისთვისაა საჭირო, ჩემო გიჟო!
- როგორ გამახარე რომ იცოდე!.. წამოვიმძღვანიებ აქეთობისას თემურის! - დაიბარა მუშამ და პარკისკენ გაქანდა.
წითელპომადიანმა ქალმა ისევ საპარიკმახეროში შემოიხედა.
- შემოვალ ბარემ და აქ დაველოდები, თორემ დამაწყდა ფეხები, - თქვა მან, საპარიკმახეროში შემოაბიჯა და ნაძალადევად გაღიმებული ჩაეშვა მაცივრის გვერდით ყვითელდერმანტინგადაკრულ სკამ-სავარძელში. - ჩემი ქმრის შორეული ბიძა იყო, უფრო სწორად ჩემი ცხონებული მამამთილის ბიძაშვილი...
პარიკმახერმა მაკრატელი ააღუღუნა ჰაერში და წითელპომადიანი ქალისკენ მოიხედა:
- მუსიკები ხომ არ ჩაგირთოთ?.. ტრანზისტორი მაქვს.
- არა, რას ამბობთ! - მუსიკის შეთავაზება ფამილიარობაში ჩამოართვა მასპინძელს წითელპომადიანმა, ლამის გაიბუტა და პარიკმახერს ეჭვის თვალით გადახედა.
- ძმაკაცობენ თქვენი და ჩემი ბიჭი, ხომ იცით? - მიელაქუცა მას პარიკმახერი.
- მართლა? - ახლა უკვე გიასაც ეჭვის თვალით შეხედა წითელპომადიანმა.
- ყავას მოგიდუღებთ!
- კლიენტი გელოდებათ! - შეახსენა წითელპომადიანმა.
მაკრატელი ააღუღუნა ისევ პარიკმახერმა.
- იცით რა?.. - თქვა გიამ და საათზე ისე საქმიანდა დაიხედა, მისი ზვონარსაც კი შეშურდებოდა. - თქვენ აქ ტელეფონი არა გაქვთ?
- არა! - უპასუხა პარიკმახერმა და ლამის ატირდა.
- პირველის ნახევარზე უნდა დამერეკა ერთ ადგილას და პირველი გამხდარა უკვე... ქუჩის ავტომატიდან დავრეკავ და მალევე დავბრუნდები.
წითელპომადიანი ქალი დაიძაბა და ჩაახველა.
გიამ კბილები გააკრაჭუნა.
პარიკმახერმა წითელპომადიანის შეუმჩნევლად მაკრატელი დაადო კისერზე გიას და ოდნავ ჩააჭირა, რათა მისთვის ფეხზე წამოდგომა და წასვლა გადაეფიქრებინა.
- ხომ არ იცით, მშობელთა კრება როდის იქნება? - ხმა აუკანკალდა პარიკმახერს და გიას მუდარით აღსავსე მზერა ესროლა სარკიდან.
- რა მშობელთა კრება უშველის გაველურებულ ბავშვებს?.. სოფლელები მოაწყდნენ ამ ბოლო დროს ქალაქს და იმის ბრალია ყველაფერი! - თქვა წითელპომადიანმა და მაცივრის გვერდზე კლიენტების მიერ ამოკაწრულ წარწერებს შეავლო თვალი.
- ჯანდაბას, ცოტა გვიან დავრეკავ, თორემ მანამდე სხვებიც მოვლენ და რიგიც დამეკარგება!.. უკან კანტი გამისწორეთ! - თქვა გიამ, ნატკენ კისერზე ხელი მოისვა, თვალები დახუჭა და სიბრაზისგან კბილები კიდევ ერთხელ გააკრაჭუნა. - მხოლოდ უკანა კანტი!
- სოფლელების ბრალია ყველაფერი, მე თუ მკითხავთ! - კიდევ ერთხელ წამოისროლა წითელპომადიანმა ისეთი ტონით, რომ სოფლელებში პირველ რიგში აშკარად პარიკმახერს გულისხმობდა...
***
გია სავარძლიდან წამოდგა და პარიკმახერის მოწოდებული პატარა სარკით უკან შესწორებული კანტი შეამოწმა კიდევ ერთხელ.
- თუ მგლოვიარე ხარ და წვერი გაქვს მოშვებული, თმას საერთოდ არ უნდა შეეხო კანონით, მაგრამ ძალიან მაღიზიანებს უკან თმა პერანგის საყელოს რომ ედება და ნერვებზე მშლის! - თქვა მან წითელპომადიანის საყურადღებოდ და პარიკმახერს მიუბრუნდა მაცივარზე მინიშნებით: - გაცივდებოდა ჩემი ლიმონათი, მაცივარში რომ ჩამიდეთ!
გიას გაბრაზებულზე რატომღაც ძალიან მოწყურდა.
საპარიკმახეროში წითელპომადიანის მამამთილის ულვაშებიანმა, აშკარად ფერწასულმა და ნირწამხდარმა ბიძაშვილმა, გივიმ შემოიხედა, წითელპომადიანისთვის რაღაცის თქმა უნდოდა, მაგრამ ჰაერი არ ეყო და გაოცების გამოსახატავად ხელები გაშალა.
- გადასარევი თუ გინდა! - თქვა მან და კიდევ ერთხელ გაშალა ხელები. - გადასარევი თუ გინდა!
- რა მოხდა, გივი? - სავარძლიდან წამოვარდა წითელპომადიანი. - არ იტყვი, ადამიანო, რა მოხდა, ჩემს თემურის ხომ არ უჭირს რამე?!
- გაიქცა თემური ვიღაც ბავშვთან ერთად... უფრო სწორად, ის მეორე ბავშვი გაიქცა ჯერ, მერე თემურიც მიყვა უკან, მანამდე კი ერთ ჩემს თანამშრომელს დედა შეაგინა... პარკში ერთი ჩვენი მუშა შემომხვდა, დასალევი წყლის ასაღებად მისულიყო იქ... - გივიმ შეიცადა და ჭაღარა ულვაშებზე ხელი ჩამოისვა.
- სად გაიქცა თემური? - გაოცებისაგან ენა ძლივს მოიბრუნა წითელპომადიანმა.
- ხომ გითხარი, შეაგინა იმ ბიჭს, ჩემს თანამშრომელს წყლის ასაღებად რომ იყო-მეთქი, შეაგინა და გაიქცა... ზღვისკენ გაიქცნენ... ჩემს თანამშრომელს ვკითხე, რაღა პარკში მოხვედი წყლის ასაღებად, უფრო ახლოს არსად იყო-მეთქი, იმან რაღაცა მიპასუხა, ჰოდა, ბუჩქებს იქით სკამზე მსხდარან თემური და კიდევ ერთი ბავშვი... წამოვიდა ის ბავშვი და მუცელში ჩასცხო თავი ჩემთან რომ იყო იმ ბიჭს... იყო აქ ვინმე წყლის ასაღებად მოსული? - პარიკმახერს დაეკითხა გივი.
- ჟანგიანი წყალი მოდიოდა ონკანში! - პარიკმახერის მაგივრად უპასუხა გივის გიამ და თვალი თვალში გაუყარა.
- ჰოდა, ჩასცხო თავი მუცელში იმ მეორემ და გაიქცა, თემური კიდევ გამოვიდა და დედაზე შეაგინა ჩემს თანამშრომელს და იმ გაქცეულს გაეკიდა უკან... მერე კიდევ მეორე მხრიდან ვიღაც ტიპი გამოვიდა და ჩემს თანამშრომელს ბოთლი გადააფშვნა თავზე... ძლივს გაექცა იმ ტიპს ჩემი თანამშრომელი... მერე მე მომდგა, შენი დედაო... ჩემგან რა გინდა-მეთქი და გამანება თავი... რა ხდება, ვერ მეტყვით?
- ჩემს ბიჭზეა ლაპარაკი? - იჯერებდა და ვერც იჯერებდა მომხდარს პარიკმახერი. - ჩემმა ბიჭმა ჩასცხო იმ მუშას თავი მუცელში?
- უკაცრავად და, ყვერებშიც უნდოდა წიხლი ამოერტყა, მაგრამ მე არ მივუშვი!
- გია, მიშველე რამე, მიშველე გია! - ისტერიკაში ჩავარდა პარიკმახერი.
- რატომ ამოარტყაო იმ ბავშვმა შენს თანამშრომელს, რა თქვი? - საყელოში სწვდა გივის გია.
- რა გინდათ ჩემგან, რა გინდათ, რა?! - პარიკმახერის ისტერიკა ლამის გივისაც გადაედო.
- სად არის ჩემი თემური?! - იწივლა წითელპომადიანმა და ისიც გივის ჩააფრინდა საყელოში.
- იოდი და ბინტი არა გაქვთ, ან ტელეფონი, რომ სასწრაფოში დავრეკო? - უმწეო ხმით იკითხა გივიმ.
- შენ არ გაიხარე, გივი, ეს რა დღე გამითენე, შე სოფლელო ტეტია, შენა?!.. ყოველთვის ასეთი იყავი, ყოველთვის, სულ შარში უნდა გახვეულიყო შენს გამო ჩემი ქმარიც თავის დროზე!.. - აწივლდა წითელპომადიანი, კარისკენ გავარდა, მაგრამ იქ ზვონარს შეეჩეხა.
ზვონარი შემოსვლისთანავე გივის ეცა საყელოში და ისეთი გააფრთებით დაქაჩა, წელში მოკაკვა.
- რა გინდათ ჩემგან? - თვალებიდან ცრემლები წამოსცვივდა გივის. ერთი გაფიქრება, ისიც კი მოინდომა, წინააღმდეგობა გაეწია, მაგრამ მალევე გადაიფიქრა და ხელები გაშალა, ჯერ გაოცების გამოსახატავად, შემდეგ იმის სანიშნებლად, რომ წინააღმდეგობის გაწევას არ აპირებდა.
- ჩემი ბიჭი სად არის? - ზვონარს ეცა პარიკმახერი.
- თქვენ მიბრძანდით, ქალბატონო, სადაც მიდიოდით! - წითელპომადიანს მიუბრუნდა ზვონარი და გივის მსუბუქი სილა გაულაწუნა, აი ისეთი, ძველმა ბიჭებმა რომ იციან უფრო მოწინააღმდეგის მორალურად გასანადგურებლად, ვიდრე მისთვის ფიზიკური ზიანის მისაყენებლად.
- გაუშვით ბიძაჩემს ხელი! - დაისისინა წითელპომადიანმა და სიბრაზისაგან სახეზე ერთიანად წამოჭარხალდა, თან წითელი ტუჩები მოეკუმა, ლამის ნიშნობის ბეჭდისტოლა გაუხდა. ამის დანახვაზე ზვონარმა აშკარად რაღაც უხამსი გაიფიქრა და ძალიან გამომწვევად გაიღიმა, მაგრამ ღიმილი პარიკმახერმა ჩაამწარა.
- ჩემი ბიჭი სად არის, სად არის-მეთქი? - ჩაეკითხა პარიკმახერი ზვონარს და რატომღაც მაკრატელს წაავლო ხელი.
- ჩემი ბიჭი სად არის?! - პარიკმახერს გამოეხმაურა წითელპომადიანი და მოულოდნელად ზვონარს სილა გააწნა.
ზვონარი გაშრა და საპასუხო დარტყმა გივის მიაყენა.
- ამას, ამ ახვარს, იმ მეორე ახვარმა შენზე უთხრა, პარიკმახერს ბურჯგნიდა და იმიტომ ვერ ავიღე საპარიკმახეროში წყალიო! - გიას მიმართა ზვონარმა. - ის ბავშვები კიდევ, იქვე ისხდნენ, ბუჩქს გადაღმა სკამზე და ყველაფერი ესმოდათ... გამოვარდა მერე ერთი და ამ ახვარის ახვარ ძმაკაცს დაუშინა...
- ამას ხელი ხომ არ შეუბრუნებია? - გივიზე ჰკითხა გიამ.
- არა, მაგრამ ამ ახვარმა და ამ ახვარის ახვარმა ძმაკაცმა გააფუჭეს ყველაფერი! - გიას მიმართა ზვონარმა და გივისა და წითელპომადიანს ისე გადახედა, წითელპომადიანმა მაშინათვე ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია, რისი გაკეთება გივიმაც სცადა, მაგრამ ზვონარმა არ გაუშვა.
- ბოზო! - ძალიან ღირსეულად ესროლა წითელპომადიანმა პარიკმახერს. - სოფლელო ბოზო!
- ჩვენ ბოდიში! - მაშინვე გამოეხმაურა პარიკმახერი და ზვონარს მზერით სთხოვა წითელპომადიანისათვის ერთი გემოზე ეთაქა. - მე ქმარი არ მყავს, შენ კიდევ... შენ კიდევ ქმარს ღალატობ, მანქანით რომ აყავხარ შენს ბუღას ფუნიკულიორზე, მუშმალების ტყეში და იქ მანქანა ირწევა... და ეს ყველა მშობელმა იცის და მთელმა პედსაბჭომ და სკოლამაც!
- რას მელაპარაკებით! - ხელები გაშალა გივიმ და უცებ წითელპომადიანისაგან სილა მიიღო.
- მომიძებნეთ შვილი, კაცები არა ხართ?! - გიასა და ზვონარს მიუბრუნდა პარიკმახერი და მაკრატლით ხელში გარეთ გასავარდნად მოემზადა.
- ის ბიჭი სად არის, თქვენ რომ თავში ჩაარტყით? - ძალიან ზრდილობიანად ჰკითხა გივიმ ზვონარს და სახეზე ხელები აიფარა.
- პარკში გდია ბუჩქის ძირას ჩასვრილი! - ვალმოხდილის ღირსებით უპასუხა ზვონარმა.
- მაკრატელი სად მოგაქვს, რად გინდა? - ჰკითხა გიამ პარიკმახერს.
- რა ვიცი! - უპასუხა მან და წითელპომადიანს ისეთი ზიზღით შეხედა, თითქოს მაკრატელი მუცელში უნდა გაუყაროსო.
***
ზღვა პლაჟის კენჭებს ხურდა ფულივით აჩხრიალებდა და თითქოს თავისთვის იღიმებოდა.
კატერების სადგურთან, დაბალ კატალაჟზე შემომდგარ ახალშეღებილ კატერთან ჩამჯდარი და კატერს ზურგით მიყუდებული, საყვარლის შვილისაგან მუცელში, კუჭისთავთან მაკრატლით სამგან დაჭრილი ზვონარი კვდებოდა და საკუთარი თავის უკვირდა, რომ სიკვდილის არ ეშინოდა. ზღვას გასცქეროდა და წუხდა, რომ მისი შრიალი არ ესმოდა და, საერთოდ არავითარი ხმა. მუცელზე მიჭერილი ხელის თითებს შორის გამოჟონილ და ბოქვენთან შეგუბებულ სქელ, ბლანტ სისხლში მეორე ხელს გიჟივით აფათურებდა, თითქოს ვერ იჯერებდა, რომ ამდენი სისხლი დასდინდა.
"ვკვდები! - გაიფიქრებდა დრო და დრო და ცივი ოფლი ასხამდა. - ნეტა მომესწრო და მეთქვა ზვონარისთვის, რომ საპარიკმახეროში, მაცივარში, ოთხი ამპულა მაქვს გადამალული... მაცივრის კარში, კვერცხების ჩასაწყობ ბუდეს მოხსნი და იქვეა... მგლოვიარე ხომ ვიყავი, არ უნდა შემესწორებინა თმა არავითარ შემთხვევაში, როგორი სიტუაციაც არ უნდა ყოფილიყო!"...
შორიახლო, შუქურასთან მილიციელებით გარშემორტყმული პარიკმახერი და წითელპომადიანი ქალი ერთმანეთს თმებით ითრევდნენ. მილიციელები მოჩხუბრებს თითქოს აკავებდნენ, სინამდვილეში კი უნებურად საჩხუბრად აქეზებდნენ.
- ბოზი ხარ, ბოზი! - უკიოდა წითელპომადიანი ქალი პარიკმახერს. - ქუჩის ქალო, შვილიც ქუჩის ბიჭად რომ გაზარდე, ხომ მოგცხო ერთი მაგარი!..
- ჩვენ ბოდიში! - პასუხობდა პარიკმახერი. - მთელმა პედსაბჭომ იცის ვინ დაბოზაობს ფუნიკულიორის გზაზე, მუშმალებში!.. მთელმა პედსაბჭომ!..
იქვე, ორ მილიციელს, წინააღმდეგობის გაწევისათვის ნაცემი ზვონარისთვის ხელები გადაეგრიხათ.
- ბოზებო, მცემეთ, არა?!.. თუ გესმით მაინც ვისზე აწიეთ ხელი, ბოზებო?! - ამბობდა ზვონარი, გამანადგურებლად იღიმებოდა და დამსკდარ ტუჩებზე ხელის მოსასმელად თავის განთავისუფლებას უიმედოდ ცდილობდა.
- შენი ძმაკაცი სად არის, შე ნაბოზარო?! - მშვიდად ეკითხებოდა ზვონარს მის გამკავებელ მილიციელთაგან ერთი, რომელსაც ზვონარის დევნაში ქუდი დაჰკარგვოდა და ამის გამო ბოღმისაგან გაბერილი, სადაც იყო ჭურვივით გასკდებოდა.
- ჭაჭებში მირტყით, არა, ბოზებო?!.. თუ გესმით მაინც, ვისზე აწიეთ ხელი, ბოზებო?! - პასუხობდა ზვონარი და ისევ გამანადგურებლად იღიმებოდა.
- მაკრატელი გამომგლიჯა ჩემმა ბიჭმა ხელიდან, მიშველეთ რამე ვინმემ! - ხან მილიციელებზე უფრო ზვონარს მიმართავდა პარიკმახერი.
"აქა ვარ, აქ, კატერთან!.. იქ, საპარიკმახეროში, მაცივრის კარში, კვერცხების ჩასაწყობ ბუდეს, ორ შურუპს მოხსნი, ამოსწევ და იქვეა... არ ჩავაყოლე ჩემს ძუძუმტეს კუბოში, მის ორმოცზე გავიკეთებთ მე და ზვონარი და ასე უფრო მიუვა-მეთქი!.. არ ჩავაყოლე, კუბოში!.." - უნდოდა ეყვირა გიას, მაგრამ მხოლოდ ტუჩებს აცმაცუნებდა, საკუთარ მკერდზე ერთი თვის წინ გარდაცვლილი მამიდაშვილის ფოტოსურათს დასცქეროდა, ფოტოსურათიდან მამიდაშვილი უღიმოდა, თითქოს ანიშნებდა, რომ ძალიან არ სწყენია კუბოში წამლის არჩაყოლება და არც ის, რომ გიამ მგლოვიარეზე თმა შეისწორა.
გიასაგან შორს, სანაპიროს ევკალიპტების კორომთან, კატერების მეორე, უფრო დიდ სადგურთან, მდინარის ზღვასთან შეერთების ადგილას, ბალახმოდებულ პლაჟის სილაში თავჩამხობილი პარიკმახერის ბიჭი ქვითინებდა.
- არ მინდოდა, არ მინდოდა მოკვლა!.. - მოთქვამდა ის. - რას ამომათრია, ვიწექი ჩემთვის კატერში... ვითომ მიყვავებდა, ჩემზე ზრუნავდა, არა?!.. დედაჩემს თუ დავარტყი, რა მისი საქმე იყო, რა მისი საქმე... რას ამომათრია კატერიდან?!..
- კატერი უნდა ავიყვანოთ და გავიქცეთ! - თითქოს უნდა შთააგონოსო, ისეთი ტონით უმეორებდა პარიკმახერის ბიჭს წითელპომადიანის ბიჭი. - შენი ძმაკაცი ვარ, რაც არ უნდა იყოს და არ მიგატოვებ!.. პაბეგი უნდა ავიღოთ, სხვა გამოსავალი არ არის!..
ზღვა პლაჟის კენჭებს ხურდა ფულივით აჩხრიალებდა და თითქოს თავისთვის იღიმებოდა.