givi alxazishvili - daviwyebuli aria niskartebis stakatos tanxlebit
ეძღვნება პენსიონერ ტენორს
მიშენებულ ლოჯიის თუნუქის სახურავს უთვალავი ნისკარტი უკაკუნებდა. Gგაიფიქრა: «დილის მშიერი მორზე...» «პურის ნარჩენებს მეზობლები უყრიან შემოჩვეულ ფრინველებს და ეს დაუსრულებელი და გაბმული კაკუნი მათი არსებობის გაგრძელება და მათი მომაბეზრებელი არსებობის ერთგვარი ნიშანი თუ საზრისია.»
ალბათ, მეზობელები თვლიან რომ სიკეთეს აკეთებენ, როცა დამშეულ ფრინველებს უყრიან პურის ნატეხებს, ჩიტები რომ მყისიერად ანამცეცებენ, მუსრს ავლებენ და მერე მიმოფანტულ მარცვლებსაც სწრაფად ითვისებენ.
«მე კი დროის ჩიჩახვში ვზივარ და მალე მომინელებს ეს უხილავი ფრინველი..» დილით, მოშენებულ ლოჯიაში შესვლა ჩვევად ჰქონდა. გაზ-ქურა იქ ედგა და ყავასაც იქ იდუღებდა. ჩაახველებდა და ძველი ინერციით ისევ წაიმღერებდა არპეჯიოს: «მიი-აა-ოო.» რამდენჯერმე გაიმეორებდა და მერე ფიქრს ეძლეოდა. დროდადრო, როცა უმიზეზოდ იყო გაღიზიანებული, ეჩვენებოდა რომ ჩიტები ზედ კეფაზე უკაკუნებდნენ და მის აბეზარ ფიქრებს კენკავდნენ და იგი თითქოს თავის საეჭვო ფიქრების ნამცეცებით ჰკვებავდა ქალაქელ ბეღურებს, შინაურ მტრედებს და შემოჩვეულ გვრიტებს.
Bბოლომდი სჯეროდა, რომ ფრინველები მისი ფიქრების კენკვით საზრდოობდნენ და მათი ფრთების შრიალი თუ წამოჟღურტულება, ღუღუნი თუ ჭივ-ჭავი, სხვა არაფერი იყო თუ არა მისი გულისძახილი, ასე ზუსტად რომ ახმოვანებდნენ ფრინველები.
კრიზისულ დღეებში მოშენებულ ლოჯიაში არ გადიოდა, რადგან შიშს გვრიდა ლამის კეფაზე თუ თავის ქალაზე მოკაკუნე უთვალავი ნისკარტი და თავზე მეცხვარის ქუდს იხურავდა, ერთხელ, გასვლითი კონცერტის მერე, მთაში რომ აჩუქეს და რას იფიქრებდა ამ საქმეში თუ გამოადგებოდა.
ამ დილითაც გამოვიდა ლოჯიაში, მაშინ, როცა ჯერ კიდევ ბნელოდა და როგორც ზამთარს სჩვევია, გათენებას თითქოს არც აპირებდა.
ვიდრე ყავას წრუპავდა და კალენდრიდან ახეულ ფურცელს კითხულობდა, გაისმა კიდეც ბრახუნი თუნუქის სახურავზე. Pპირველ ბრახუნს მეორე მოჰყვა, მესამე და შეწუხებული პენსიონერი ტენორი ეზოში გაიჭრა იმის აღმოსაჩენად, ვინ ყრიდა პურის მოზრდილ ნატეხებს მის სახურავზე, მკაცრად რომ გაეფრთხილებინა, ჩემს სახურავს ნუ ანაგვიანებ, შენი ასე და ისეო, მაგრამ გავიდა და ისევ უშედეგოდ. ეზოში გამოჩნდა თუ არა ყველაფერი უმალვე ჩაწყნარდა. არცერთ ფანჯარასთან არავინ გამოჩენილა. Kკარგა ხანს იდგა, სართულებს აჰყურებდა და მონადირესავით ელოდა მსხვერპლის გამოჭერას, მაგრამ საგრძნობლად შეამცივნა და შინ სწრაფად შებრუნდა.. შევიდა თუ არა სახლში, უმალვე გაისმა ბრახუნი სახურავზე და გამწარებულმა სცადა ხმამაღალი გინება დაედევნებინა ვიღაც მეზობლისთვის, ასე საზიზღრად რომ იქცეოდა...
გავიდა ხანი და იგი ისე მიეჩვია სახურავზე ნისკარტმოკაკუნე ფრინველებს, უიმათოდ ვეღარც კი ძლებდა და საუკეთესო, ნამდვილ მეზობლებად თვლიდა. მართლაც ასე იყო, აბა, რა?? ფრინველები კორპუსის ღრიჭოებში ცხოვრობდნენ, ესეც თავის ოროთახიან ბინას კეთილმოწყობილ ორღრიჭოიანს ეძახდა და დიდხანს ირინდებოდა დილაობით, როცა უთვალავი ნისკარტი უკაკუნებდა თუნუქის სახურავს და ამავე დროს მომლოდინე კეფას, საიდანაც საეჭვი ფიქრების ამოკენკვას აგრძელებდნენ მშიერი ფრინველები. პენსიონერი ტენორი მიეჩვია ფრინველთა ნისკარტებით შესრულებულ შიმშილის სტაკატოს მიყურადებას.
ერთგვარ ფიზიო-თერაპიას დაემსგვსა მისთვის ეს პროცედურა, რის შემდეგაც თავს ისე გრძნობდა, რომ ფრენა ენატრებოდა, ჭივ-ჭავ, იმეორებდა კიდეც, დროდადრო წაიღუღუნებდა მტრედივით და ასე გრძელდებოდა მათი თანაარსებობა. ერთხელაც, ფრინველთა მთელმა გუნდმა სამუდამოდ მიატოვა იქაურობა, ან იქნებ თვითონ, უწყინარი პენსიონერი ტენორი გაუჩინარდა, ეს უკვე არავინ იცის და ამ ამბის მთხრობელიც არავინ დარჩა, გარდა ერთი შექანებული სუბიექტისა, რომელიც ამტკიცებს რომ პირველსართულელი შუახნის კაცი, ერთ დილას, როცა ფრინველების მთელი გუნდი უკაკუნებდა სახურავს, მთელი გულით ამღერდა, სიმღერაში შეაღწია და იმ სიმღერაში გაუჩინარდა, რომლის მოტივი აღარავის ახსოვს გარდა ამ ტიპისა, მაგრამ მის ატროფირებულ, არამუსიკალურ სმენას არ შეუძლია იმ მუსიკალური ფრაზების დამახსოვრება და შესაბამისად გამეორება, რისი მეშვეობითაც შეიძლებოდა, სიმღერაში დაკარგულის პოვნა და გადარჩენა.
არსებობდა ტენორის გაუჩინარების მეორე ვერსია, მაგრამ რამდენად სანდოა, ნამდვილად არ ვიცი. ამ ვერსიის ანონიმი ავტორი ამბობს, რომ არიის ტექსტის ფრაგმენტს მოჰკრა ყური შემთხვევით; ის სიტყვები კი, ასე ჟღერდდა: «ბედი არ გიწერია», ასე მღეროდაო.. ამ ციტირებამ ნაწილობრივ მაინც მოჰფინა ნათელი პირველწყაროს, მაგრამ არიაში დაკარგული პენსიონერი ტენორის მეგობარმა დირიჟორმა არ ისურვა მუსიკაში შესვლა და დაკარგულის მოძებნა, იმის შიშით რომ ისიც არ შთაენთქა ამ უცნობილეს და აწ უკვე საშიშ არიას, რომლის ტექსტი, არსებულ ვითარებში უფრო სოციალური შინაარსის იყო, ვიდრე უიღბლო მეტრფის ტრაგიკული ხვედრის გამომხატველი.
5. 1. 2011 წ.
ეძღვნება პენსიონერ ტენორს
მიშენებულ ლოჯიის თუნუქის სახურავს უთვალავი ნისკარტი უკაკუნებდა. Gგაიფიქრა: «დილის მშიერი მორზე...» «პურის ნარჩენებს მეზობლები უყრიან შემოჩვეულ ფრინველებს და ეს დაუსრულებელი და გაბმული კაკუნი მათი არსებობის გაგრძელება და მათი მომაბეზრებელი არსებობის ერთგვარი ნიშანი თუ საზრისია.»
ალბათ, მეზობელები თვლიან რომ სიკეთეს აკეთებენ, როცა დამშეულ ფრინველებს უყრიან პურის ნატეხებს, ჩიტები რომ მყისიერად ანამცეცებენ, მუსრს ავლებენ და მერე მიმოფანტულ მარცვლებსაც სწრაფად ითვისებენ.
«მე კი დროის ჩიჩახვში ვზივარ და მალე მომინელებს ეს უხილავი ფრინველი..» დილით, მოშენებულ ლოჯიაში შესვლა ჩვევად ჰქონდა. გაზ-ქურა იქ ედგა და ყავასაც იქ იდუღებდა. ჩაახველებდა და ძველი ინერციით ისევ წაიმღერებდა არპეჯიოს: «მიი-აა-ოო.» რამდენჯერმე გაიმეორებდა და მერე ფიქრს ეძლეოდა. დროდადრო, როცა უმიზეზოდ იყო გაღიზიანებული, ეჩვენებოდა რომ ჩიტები ზედ კეფაზე უკაკუნებდნენ და მის აბეზარ ფიქრებს კენკავდნენ და იგი თითქოს თავის საეჭვო ფიქრების ნამცეცებით ჰკვებავდა ქალაქელ ბეღურებს, შინაურ მტრედებს და შემოჩვეულ გვრიტებს.
Bბოლომდი სჯეროდა, რომ ფრინველები მისი ფიქრების კენკვით საზრდოობდნენ და მათი ფრთების შრიალი თუ წამოჟღურტულება, ღუღუნი თუ ჭივ-ჭავი, სხვა არაფერი იყო თუ არა მისი გულისძახილი, ასე ზუსტად რომ ახმოვანებდნენ ფრინველები.
კრიზისულ დღეებში მოშენებულ ლოჯიაში არ გადიოდა, რადგან შიშს გვრიდა ლამის კეფაზე თუ თავის ქალაზე მოკაკუნე უთვალავი ნისკარტი და თავზე მეცხვარის ქუდს იხურავდა, ერთხელ, გასვლითი კონცერტის მერე, მთაში რომ აჩუქეს და რას იფიქრებდა ამ საქმეში თუ გამოადგებოდა.
ამ დილითაც გამოვიდა ლოჯიაში, მაშინ, როცა ჯერ კიდევ ბნელოდა და როგორც ზამთარს სჩვევია, გათენებას თითქოს არც აპირებდა.
ვიდრე ყავას წრუპავდა და კალენდრიდან ახეულ ფურცელს კითხულობდა, გაისმა კიდეც ბრახუნი თუნუქის სახურავზე. Pპირველ ბრახუნს მეორე მოჰყვა, მესამე და შეწუხებული პენსიონერი ტენორი ეზოში გაიჭრა იმის აღმოსაჩენად, ვინ ყრიდა პურის მოზრდილ ნატეხებს მის სახურავზე, მკაცრად რომ გაეფრთხილებინა, ჩემს სახურავს ნუ ანაგვიანებ, შენი ასე და ისეო, მაგრამ გავიდა და ისევ უშედეგოდ. ეზოში გამოჩნდა თუ არა ყველაფერი უმალვე ჩაწყნარდა. არცერთ ფანჯარასთან არავინ გამოჩენილა. Kკარგა ხანს იდგა, სართულებს აჰყურებდა და მონადირესავით ელოდა მსხვერპლის გამოჭერას, მაგრამ საგრძნობლად შეამცივნა და შინ სწრაფად შებრუნდა.. შევიდა თუ არა სახლში, უმალვე გაისმა ბრახუნი სახურავზე და გამწარებულმა სცადა ხმამაღალი გინება დაედევნებინა ვიღაც მეზობლისთვის, ასე საზიზღრად რომ იქცეოდა...
გავიდა ხანი და იგი ისე მიეჩვია სახურავზე ნისკარტმოკაკუნე ფრინველებს, უიმათოდ ვეღარც კი ძლებდა და საუკეთესო, ნამდვილ მეზობლებად თვლიდა. მართლაც ასე იყო, აბა, რა?? ფრინველები კორპუსის ღრიჭოებში ცხოვრობდნენ, ესეც თავის ოროთახიან ბინას კეთილმოწყობილ ორღრიჭოიანს ეძახდა და დიდხანს ირინდებოდა დილაობით, როცა უთვალავი ნისკარტი უკაკუნებდა თუნუქის სახურავს და ამავე დროს მომლოდინე კეფას, საიდანაც საეჭვი ფიქრების ამოკენკვას აგრძელებდნენ მშიერი ფრინველები. პენსიონერი ტენორი მიეჩვია ფრინველთა ნისკარტებით შესრულებულ შიმშილის სტაკატოს მიყურადებას.
ერთგვარ ფიზიო-თერაპიას დაემსგვსა მისთვის ეს პროცედურა, რის შემდეგაც თავს ისე გრძნობდა, რომ ფრენა ენატრებოდა, ჭივ-ჭავ, იმეორებდა კიდეც, დროდადრო წაიღუღუნებდა მტრედივით და ასე გრძელდებოდა მათი თანაარსებობა. ერთხელაც, ფრინველთა მთელმა გუნდმა სამუდამოდ მიატოვა იქაურობა, ან იქნებ თვითონ, უწყინარი პენსიონერი ტენორი გაუჩინარდა, ეს უკვე არავინ იცის და ამ ამბის მთხრობელიც არავინ დარჩა, გარდა ერთი შექანებული სუბიექტისა, რომელიც ამტკიცებს რომ პირველსართულელი შუახნის კაცი, ერთ დილას, როცა ფრინველების მთელი გუნდი უკაკუნებდა სახურავს, მთელი გულით ამღერდა, სიმღერაში შეაღწია და იმ სიმღერაში გაუჩინარდა, რომლის მოტივი აღარავის ახსოვს გარდა ამ ტიპისა, მაგრამ მის ატროფირებულ, არამუსიკალურ სმენას არ შეუძლია იმ მუსიკალური ფრაზების დამახსოვრება და შესაბამისად გამეორება, რისი მეშვეობითაც შეიძლებოდა, სიმღერაში დაკარგულის პოვნა და გადარჩენა.
არსებობდა ტენორის გაუჩინარების მეორე ვერსია, მაგრამ რამდენად სანდოა, ნამდვილად არ ვიცი. ამ ვერსიის ანონიმი ავტორი ამბობს, რომ არიის ტექსტის ფრაგმენტს მოჰკრა ყური შემთხვევით; ის სიტყვები კი, ასე ჟღერდდა: «ბედი არ გიწერია», ასე მღეროდაო.. ამ ციტირებამ ნაწილობრივ მაინც მოჰფინა ნათელი პირველწყაროს, მაგრამ არიაში დაკარგული პენსიონერი ტენორის მეგობარმა დირიჟორმა არ ისურვა მუსიკაში შესვლა და დაკარგულის მოძებნა, იმის შიშით რომ ისიც არ შთაენთქა ამ უცნობილეს და აწ უკვე საშიშ არიას, რომლის ტექსტი, არსებულ ვითარებში უფრო სოციალური შინაარსის იყო, ვიდრე უიღბლო მეტრფის ტრაგიკული ხვედრის გამომხატველი.
5. 1. 2011 წ.