ქალაქ დევენპორტში საოცრად თბილი და მზიანი ამინდი იდგა. სწორედ ისეთი გვიან გაზაფხულს რომ შეეფერებოდა. მე კი ამ ქალაქის ერთ-ერთი მკვიდრი, ალექს მაკგრეგორი გახლავართ. ალბათ მიცანით, ტომპსონების საქმის შესახებ დასაწერად ხელში კალამი რომ ავიღე, თავში აზრადაც არ მომივიდოდა, რომ მას შემდეგ კიდევ ერთი, უცნაური და ბურუსით მოცული ამბის გახსნაში უნდა მიმეღო მონაწილობა. ეს ყველაფერი კი სწორედ მაისში მოხდა.
მანამდე კი მსურს შეგახსენოთ, რომ უკვე რამდენიმე წელია ქალაქ დევენპორტში პოლიციელად ვმუშაობ. ქალაქი პატარაა და მის ერთ მხარეს არც თუ ისე ხშირი ტყე მდებაორეობს. პატარა მდინარე დევენპორტს სამ ადგილას სერავს და როცა მზიანი ამინდი დგას, კამკამა წყალი თვალისმომჭრელად ბრჭყვიალებს. ქალაქის პოლიციის უფროსი, მისტერ მილსი მამაჩემის დიდი ხნის მეგობრად ითვლებოდა. სამოც წელს მიღწეული, საკმაოდ უცნაური, ამასთანავე უსაზღვროდ ჭკვიანი და მოხერხებული კაცი გახლდათ. აკი სწორედ მან შეძლო ტომპსონების საქმე გაეხსნა, თუმცა ახლა ვფიქრობ, თავი აღარ მოგაბეზროთ ძველი ისტორიების გახსენებით და ყურადღება ახალ, თავდაპირველად სასიხარულო ამბავს დავუთმოთ, რომელიც თხუთმეტ მაისს დაიწყო.
მე ამ დღეს შვებულებაში გავედი. ჩემთან ერთად ჩემი მეგობარი და ასევე პოლიციელი ჯორჯ უილსიც ისვენებდა. იმ დილით მის სახლში შევიარე და ახლა, სასტუმრო ოთახში, დივანზე ჩამომჯდარი, სიცილით ვუყურებდი, როგორ დავკირვებით მიშტერებოდა თავის თავს სარკეში. საქმე იმაში გახლდათ, რომ უილსმა როგორც იქნა დიდი წვალების შემდეგ და მისტერ მილსის არანაკლები დახმარების წყალობით მოახერხა საკმაოდ ლამაზი და შეძლებული გოგონასათვის, მის უინპეგისთვის შეხვედრა დაენიშნა.
_ისეთ ფორმაში ხარ ჯორჯ, რომ ნებისმიერი გოგონას გულის მონადირებას შეძლებ _შევაქე სიცილით და თან პულტით ტელევიზორი ჩავრთე, სადაც ერთი სინოპტიკოსი დაჟინებით ამტკიცებდა, რომ ხვალ მთელი დღე იწვიმებსო. მე ტელევიზორი კვლავ გავთიშე. უილსი კი, ჩემი სიტყვების მიუხედავად, საკუთარ ჩაცმულობას ეჭვისთვალით უყურებდა და აჩეჩილი თმების გამო ბუზღუნებდა.
_რომ არ მოვეწონო? _ბოლოს შემომიტრილადა დამფრთხალი სახით. მე სიცილით კინაღამ დივანიდან არ გადმოვარდი.
_კარგი ერთი! _ ესღა მივაძახე და ფეხზე წამოვდექი _ წავედი, მისტერ მილსს უნდა შევუარო, ჩარლზსტონების დასახლებაში მივდივართ, მისი დისშვილის დაბადების Dდღეა და საღამოს იქ უნდა ვიყოთ.
_და შენ რაღა შუაში ხარ? _მკითხა ცნობისმოყვარეობით
_მისტერ და მისის ბლეიკებს ჩემი ოჯახიც იცნობს. უკვე ათი წლის მისტერ ფრენკლინ ბლეიკის დაბადების დღეზე რომ არ ჩავიდე, ძალიან ეწყინებათ. თან ვერც მამაჩემი და ვერც დედა იქ ჩასვლას ვერ ახერხებენ.
_ჰმ!_ ჩაიფხუკუნა უილსმა, რაზეც კიდევ ერთხელ გამეცინა.
_შენ იცი, წარმატებები! _ მითხრა ბოლოს ღიმილით. მეც იგივე ვუსურვე და გარეთ გავედი. საკმაოდ თბილოდა. ასე ორი საათი იყო. დევენპორტის ცენტრისკენ გავემართე. ქუჩაში უამრავი ხალხი ირეოდა. მეც საკმაოდ გახარებული გახლდით ერთი კვირა პოლიციის ფორმის ჩაცმა რომ არ მომიწევდა. ამასობაში ორი ვიწრო ქუჩა უკან მოვიტოვე, ერთი, მაღალი, ხის ხიდი გადავიარე, რომელიც აქ უფრო დეკორატიულობის გამო გაეკეთებინათ, ვიდრე საჭიროებისა, რადგან მდინარე ისე ვიწროვდებოდა, რომ თევზებიც კი ადვილი დასანახი გახლდათ. მათ წყლის ზედაპირზე ამოსვლა უყვარდათ. ხიდზე კი უამრავი ბავშვი შევამჩნიე ცნობისმოყვარეობით წყალს რომ მისჩერებოდნენ. დაახლოებით ათ წუთში უკვე ქალაქის ცენტრში მივედი, სადაც პოლიციის უფროსის, მისტერ მილსის სახლი მეგულებოდა და ორჯერ დავაკაკუნე.
სახლის მოჩუქურთმებული კარები სწრაფად გამიღეს. კიბესთან მდგარმა, კარგად შევამჩნიე ასაკოვანი მამაკაცის სახე, შევერცხლილი თმითა და ამასთან ერთად, გაბწრყინებული თვალებით. მისტერ მილსი გარეთ გამოვიდა და მხიარულად მომმართა:
_აჰ! ალექს, დროზე მოსულხართ. დღეს ჩემი მანქანით იმგზავრებთ, თუ ამის წინააღმდეგი არ ხართ_გაიბადრა მილსი და იქვე, ქუჩაში დაყენებული მანქანისკენ გაემართა.
_ ამ ღამით ჩარლსტონში დავრჩებით? _ვკითხე მე და მანქანის კარი გამოვაღე.
_ამაზე უკვე მოველაპარაკე მისტერ ქრისტოფერ ბლეიკს. იმხელა სახლი აქვთ, რომ გაოცდები.. _ გადაიხარხარა მილსმა. მას ამინდის შესაბამისად თხელი, ყავისფერი მაისური ეცვა და მანქანაში ჩაჯდა. მეც ასე მოვიქეცი. უფროსის სიტყვებმა კი რატომღაც ელენ ტომპსონის სახლი გამახსენა. პირველად რომ ვნახე, სასახლეს მივამსგავსე. მილსს კი ერთი საოცარი თვისება ახასიათებს: ადვილად შეუძლია სხვისი აზრის გამოცნობა. ახლაც ამით გამაკვირვა:
_ნუ ნერვიულობ ალექს, ჩვენ ბლეიკებთან მხოლოდ მშვიდობიანი მიზნებით მივდივართ _ღიმილით შემომხედა მან. იმ წამს ვერც მე და ვერც პოლიციის უფროსი ვერ იფიქრებდა, თუ რა საოცარი და იდუმალებით მოცული ამბის მომსწრე შევიქმნებოდით სულ მალე. მანამდე კი, მილსმა ჩარლზსტონის დასახლებისკენ აიღო გეზი, რომელიც დევენპორტიდან ასე სამოცდაათი კილომეტრით იქნებოდა დაშორებული. გზაში მე და პოლიციის უფროსმა ბევრი ვისაუბრეთ სხვადასხვა საკითხზე, თუმცა ტომპსონების საქმეს არ Aშევხებივართ. დაახლოებით ერთ საათში მანქანამ ცენტრალური გზიდან მარჯვნივ გადაუხვია და შედარებით ვიწრო გზით გაიარა ნიშანი, რომელზეც ოქროსფერი ასოებით ეწერა: “ჩარლზსტონის დასახლება, დაარსებული 1902 წელს”. როდესაც ამ დასახლებაში შევედი, ფანჯრიდან, ისე როგორც პატარა ბავშვებს სჩვევიათ, მეც დიდი ინტერესით ვაკვირდებოდი არემარეს. მალევე მივხვდი, რომ ჩვენ უფრო სოფლის ტიპის დასახლებაში ვიმყოფებოდით. ვრცელ, მწვანე ბალახით შეფენილ, არცთუ ციცაბო გორაკზე, რომელსაც ერთ მხარეს ტყე მიუყვებოდა, რამდენიმე ათეული სახლი იდგა. გზებიც საგანგებოდ გაეყვანათ. მდინარე კი გორაკს დაბლა მოუყვებოდა. ქუჩებში ან სახლებთან ხალხს ვამჩნევდი. აქ ყველა უმეტესწილად დასასვენებლად ჩამოდიოდა.
მანქანამ დაახლოებით კიდევ ათი წუთი იარა. გზას ამ დასახლების ბოლოსკენ მივყავდით. ძალიან მალე, ჩემგან მარჯვნივ და საკმაოდ მოშორებით სხვებისგან განსხვავებული სახლი შევნიშნე. სამსართულიანი, საკმაოდ დიდი და ამასთანავე ძველებურად ნაშენი იყო. გარს კი, როგორც აღმოვაჩინე, მაღალი რკინის ღობე ერტყა.. ჩემი აზრით, ბლეიკების მამულიც საკმაოდ შთამბეჭდავი გახლდათ და ამ დასახლების ყველაზე განაპირა და საუკეთესო ადგილას აეგოთ. დაახლოებით ხუთ წუთში მანქანა რკინის ჭიშკარს მიუახლოვდა, სადაც ორი დაცვის წევრი გველოდა. მილსი ორივეს მიესალმა, მათაც იცნეს და ჭიშკარი დაუყოვნებლივ გაუღეს. სახლამდე მისვლას, რომელიც გარედან თეთრი ფერის გახლდათ და კუთხეებში ორნამენტებით შეემკოთ, კიდევ რამდენიმე წუთი დასჭირდა. ბლეიკების სახლი იდგა სწორედ არც თუ ისე ხშირი ტყის პირას და ამ ადგილს უფრო მეტ სიმყუდროვეს სძენდა...არ დაგიმალავთ, მიყვართ ბუნებაში ყოფნა, ეს ალბათ ჩემი ბავშვობიდანაც გამომდინარეობს.. უბედნიერესი ბავშვობიდან.. თუმცა ახლა სჯობს დაწყებულ ამბავს დავუბრუნდე. როცა სახლს მივუახლოვდით მისტერ მილსი შემომიტრილდა:
_აბა როგორ მოგწონს?! _ მკითხა მან და შემამჩნია მისი დის სახლს როგორ მივშტერებოდი _დღეს ჩვენს გარდა სხვა სტუმრებიც იქნებიან. თუმცა ვფიქრობ არც ისე ბევრნი.
_რა ლამაზი სახლია და საკმაოდ დიდი _ავღნიშნე მე.
_მართალი ხარ, მისტერ ქრისტოფერ ბლეიკი მდიდარი კაცია. უძრავი ქონების ბიზნესი აქვს. მათ შორის დევენპორტშიც. ვიღაც მოხუცი კაცისგან შეიძინეს ეს მამული. სახლი ერთი სამოცდაათი წლის მაინც იქნება.
_ახალივით კი გამოიყურება _ არ შევიმჩნიე. ამასობაში უკვე მანქანა სახლის მთავარ შესასვლელთან გაჩერდა.
_გასულ წელს რემონტი ჩაატარეს და ალბათ მაგიტომ _მაგრამ შიგნით რომ შეხვალ, ძველ სიდიადესაც იგრძნობ _ გაიღიმა მილსი და სახლის შესასვლელისკენ გაიხედა. კარებთან უკვე იდგა ერთი, ასე ორმოცდაათ წლამდე მამაკაცი, შავგვრემანი და საკმაოდ მაღალი ჩანდა. მუქი ფერის შარვალი ეცვა და ჩვენსკენ იყურებოდა. მის გვერდით კი პატარა ბიჭი შევნიშნე. პირწავარდნილი მამა იყო! მილსის მანქანიდან გადმოსვლა რომ შეამჩნია, ელვისისწრაფით მისკენ გაიქცა.
_აი ჩვენი პატარა ფრენკლინიც! _ ხელში აიტაცა უფროსმა ბავშვი_ უკვე ათი წლის! შენთვის პატარა საჩუქარი მაქვს _მილს თვალები Eეშმაკურად აუელვარდა, სასწრაფოდ მიუახლოვდა მანქანის საბარგულს, გამოაღო და საგანგებოს შეფუთული ყუთი გადმოიღო. შემიძლია თამამად ვთქვა, რომ ფრანკლინი ამ მომენტში სიხარულისგან ლამის გადაირია. მეც ვისარგებლე ამ მომენტით და წინა დღეს დევენპორტის ერთ-ერთ წიგნის მაღაზიაში შერჩეული წიგნი ვაჩუქე. მაღაზიის მეპატრონე და მე დიდი ხანი ერთობლივად ვეძებდით შესაბამის საჩუქარს და მგონი არჩევანში არ შევმცადრვარ. ნახატებით გაფორმებული ლამაზი წიგნი და შეფუთული ყუთი ფრენკლინმა სახლში თავპირისმტვრევით გააქანა.
ამ დროს ბიჭის მამა, ქრისტოფერი მოვფიახლოვდა, თბილად გაგვიღიმა და ხელი ჩამოგვართვა.
_გამიხარდა რომ ჩამოხვედი ალექს. შენი მშობლები როგორ გრძნობენ თავს?! სამწუხაროა, რომ ვერ ჩამოდიან დღეს.
მე დიდი მადლობა გადავუხადე მოკითხივისთვის, შესაბამისად თავაზიანად ვუპასუხე და სანამ სახლში შეგვიპატიჟებდა, შენობის კუთხიდან ოთხი ქალი გამოჩნდა.
_აი მანდილოსნებიც დაბრუდნენ _თქვა მისტერ ბლეიკმა, რომელიც სახლის წინ, ჩვენთან ერთად იდგა და ცალი ხელით უზარმაზარ ხეს მიჰყრდნობოდა. _ დღეს პირველი სტუმრები ხართ მილს!
_ პირველობა მიყვარს! _გადაიხარხარა ჩემმა უფროსმაც და ქალბატონების შესახვედრად დაიძრა. თავიდანვე მივხვდი, ერთი აუცილებლად სახლის პატრონის მეუღლე უნდა ყოფილიყო. მაღალი, შავგვრემანი ქალბატონი. ასე ორმოც წელს გადაცილებული და საკმაოდ მოხდენილად ეცვა. მას უკან ორი ახალგაზრდა მოსამსახურე მოჰყვებოდა. გვერდით კი ასე ოცდახუთ წლამდე გოგონას მოვკარი თვალი. ელის ბლეიკი. ძალიან ლამაზი გახლდათ ის. თუმცა ვიცნობდი, უკვე სამი წელია რაც არ მენახა. უცებ, ჩემს თავს შევატყე, რომ ელისს, რომელიც დედამისს არც სიმაღლითა და არც მოხდენილობით არ ჩამოუვარდებოდა, დაჟინებით ვუყურებდი და სასწრაფოდ გამოვერკვიე. მე პირველი მასთან მივედი და ძმის დაბადების დღე მივულოცე.
_შეცვლილხარ ალექს _ მითხრა თამამად ელისმა და დამაკვირდა _ სწავლის გამო სამი წელია რაც არ მინახიხარ.
_შენ კი ისევ ისეთი მომხიბვლელი ხარ_ არც დავმალე და პირდაპირ ვუთხარი. ელისი გაწითლდა, თუმცა შეეცადა ეს არავის შეემჩნია.
მალევე, მისტერ ბლეიკმა მე და მილსი სახლში შეგვიპატიჟა. დღეს კიდევ თხუთმეტიოდე სტუმარს ელოდნენ. სახლის მისაღები საკმაოდ დიდი აღმოჩნდა. ძვირფასმა ჭაღმა, მარმარილოს იატაკმა, მოჩუქურთმებულმა კედლებმა იმ წამსვე მიიპყრო ჩემი ყურადღება. მილსი მართალი აღმოჩნდა. მისაღებ ოთახს თავისი თავდაპირველი სიდიადე მაინც შეენარჩუნებინა. კედლებზე საკმაოდ ბევრი სურათი ეკიდა და ყველა ერთი მეორეზე ძვირფასი. ოთახის ბოლოს ვიწრო კიბეები იწყებოდა. მას მეორე და მესამე სართულზე ავყავდით. მისაღები ოთახის მარცხნივ შესამჩნევად მაღალი კარები დაეტანებინათ, საიდანაც სასტუმრო ოთახში მოხვდებოდით.. არა ეს ოთახი სრულებითაც არ იყო.. მართებული ვიქნები თუ ვახსენებ სიტყვას დარბაზი. ამ დარბაზის ბოლოს ხვეული კიბით სპეციალურად მოწყობილ, პატარა ბიბლიოთეკაში ავყავდი. ახლა ამ დარბაზში მაგიდას შლიდნენ. მის ირგვლივ ოთხი მოსამსახურე გოგონა ფუსფუსებდა. იქვე დივანზე ერთი ასაკოვანი კაცი შევნიშნე, გაზეთით ხელში. ეს იყო ქრისტოფერ ბლეიკის პირადი დამხმარე და მისი მძღოლი. ჩვენი შემოსვლისას, ფეხზე წამოდგა, ოქროსოფერი სათვალე გაისწორა და მოგვესალმა. ამ პერიოდში მილსი თავის დას, მისის ბლეიკს ელაპარაკებოდა. რომ შევხედე, ერთმანეთს ძალიან ჰგავდნენ და გამეცინა. ელისი არ დამინახავს. ალბათ თავის ოტახში წესრიგდებოდა. მისაღები ოთახის მარჯვნივ კი მდებარეობდა ის, რაც ყველაზე ნაკლებად წარმომედგინა აქ. ეს იყო პატარა კინოთეატრი! დიახ, არც დავიჯერებდი, ქრისტოფერს რომ არ შევეყვანე და ჩემი თვალით არ მენახა. თხუთმეტ კაცზე იყო გათვლილი და მითხრა ეს ჩემი საყვარელი ადგილი არისო. რათქმაუნდა! ვინ დაიწუნებდა კინოთეატრის ქონას სახლში?!
რამდენიმე წუთში მისტერ ბლეიკმა ერთ, ქერათმიან მოსამსახურე გოგონას დაავალა ჩემთვის ის ოთახი ეჩვენებინა, სადაც იმ ღამით დავიძინებდი. მილს ჩვენება არც სჭირდებოდა. მას ამ სახლში საკუთარი ოთახი ისედაც გააჩნდა. მე გოგონას მესამე სართულზე ავყევი, სადაც გრძელი დერეფანი მიუყვებოდა. მის ორივე მხარეს ექვსი კარი შევნიშნე. აქედან ოთხი საძინებელი გახლდათ ორი კი სათავსოს როლს ასრულებდა.
_თუ რამე დაგჭირდეთ, მე დამიძახეთ _ისე აშკარად გამეპრანჭა გოგონა, რომ კინაღამ გამეცინა, თუმცა ვუთხარი ყოველ მიზეზ გარეშე მხოლოდ თქვენ მოგმართავთ-თქო. როცა მოსამსახურე გავიდა, საძინებელი კარგად შევათვალიერე. პირველი რაც შევნიშნე იყო, საკმაოდ ფართო საწოლი... შემდეგ მის გვერდით მდგარ, საკმაოდ ძვირფას კარადას მივუახლოვდი და გამოვაღე. უამრავი ტანსაცმელი ელაგა, თუმცა ყველა საგანგებოდ სუფთა და სწორად დაწყობილი. შემდეგ, ფანჯარას მივუახლოვდი, რომელზეც კრემისფერი და აქა-იქ მოქარგული ფარდა ეკიდა. ხედს ვერ დაიწუნებდით. აქედან სახლის უკანა მხარე იშლებოდა... ჩანდა არცთუ ხშირი ტყე.. აქა-იქ წამოზრდილი მცენარეები და ერთი, ყველსაგან განსახვავებული, უზარმაზარი ხე. მუხა უნდა ყოფილიყო. მასზე ორი პაწაწინა არსება დახტოდა მანამ, სანამ ფუღუროში არ შეიმალნენ.
მე ფანჯარას მოვშორდი და იმ საღამოსათვის მზადებას შევუდექი. ვფიქრობ არ ღირს დაწვრილებით ავღწერო თუ რა ხალისით ავღნიშნეთ სტუმრებთან ერთად ( ძირითადად ნათესავები შეკრებულიყვნენ) ფრენკლინის დაბადების დღე, რომელიც სახლში თავის ორ თანაწოლთან ერთად დაჰქროდა. მე ელისის პირდაპირ ვიჯექი, მილსის გვერდით და ძირითადად ის საღამო მის ბლეიკთან საუბარში გავატარე. ჩვენ ხომ ერთმანეთს პატარობიდანვე ვიცნობდით?! ასე იყო თუ ისე, ღამის თერთმეტ საათზე სტუმრებმა დატოვეს ბლეიკების მამული. მალე ელისი და მისის ბლეიკი დასაძინებლად გაემართნენ. ექვსმა დაცვის წევრმა მამულში თავ-თავიანთი ადგილი დაიკავა. მე საკმაოდ დაღლილი გახლდით. დასაძინებლად სანამ წავიდოდი, სასტუმრო ოთახში მისტერ მილს მოვკარი თვალი, რომელიც ქრისტოფერ ბლეიკთან ჯერ კიდევ საუბრობდა. მე მათ მშვიდი ძილი ვუსურვე და ჩემს ოთახში ავედი. მთელი ღამე მშვიდად მეძინა.. არაფერი გამიგია. მხოლოდ ღამის სამ საათზე მომესმა ფეხის ხმა, რომელიც მალევე მიწყდა. დიდი მნიშვნელობა ამას არ მივანიჭე, ხოლო იმან, რაც დილით გავიგე.. სრულიად დამაბნია და სახტად დამტოვა. ასე ცხრა საათი იქნებოდა სახლში უჩვეულო ხმაური, ფეხის ხმა, და მითქმა-მოთქმა რომ ატყდა. არც ვიცოდი რა ხდებოდა. სასწრაფოდ ავდექი, ხუტ წუთში მოვწესრიგდი, ჩავიცვი და ის იყო კარები უნდა გამეღო, რომ ის გარედან ვიღაცამ შეაღო. დერეფანში პოლიციის უფროსი შევნიშნე. ცხოვრებაში არასდროს მენახა მილსის ასეთი დაბნეული და შეშინებული სახე. ის ოთახში არც შემოსულა ისე მითხრა:
_ალექს, ფრენკლინი.. პატარა ბიჭი.. მოიტაცეს!
მე ადგილზე გავშეშდი.
_რა მოხდა?!
_ფრენკლინ ბლეიკი დღეს დილით სახლში ვერ აღმოაჩინეს. საწოლში არ იყო.. მთელი მამული გაიჩხრიკა. არავინ არაფერი იცის...
მე თავზარი დამეცა და სიტყვის თქმაც ვეღარ შევძელი.. უამრავი კითხვა გამიჩნდა, მაგრამ ახლა გაშეშებული ვიდექი. ვერ გეტყვით ეს მხოლოდ იმიტომ, რომ ბავშვის გატაცება გავიგე, თუ ჩემი უფროსის შეშინებულ სახესაც პირველად რომ ვხედავდი. თუმცა სიტუაციიდან მალევე გამოვერკვიე და მისტერ მილსს გავყევი. დერეფნის გავლით პირველი სართულისკენ დავეშვით, სადაც მოსამსახურეებმა სახლის პატრონი და ოჯახის სხვა წევრები ოთახებს ჩხრეკდნენ. მისაღებში კი სკამზე ასე ოცდაათ წლამდე ქალბატონი შევამჩნიე. არ დაგიმალავთ და იმ წამსვე მოვკარი თვალი მის გაწითლებულ თვალებს, დასკდარ ტუჩსა და დაკაწრულ სახეს.
_ნახევარი საათის წინ იპოვეს ბავშვის პირადი მსახური, მისს როულსი. მეორე სართულის დერეფანში იწვა გულწასული _ხმადაბლა მითხრა პოლიციის უფროსმა _ კიდევ კარგი გონს მოიყვანეს და ახლა არა უშავს რა. რომ გამოვკითხე, მხოლოდ ის გაიხსენა, რომ ღამის სამ საათზე ფეხის ხმა შემომესმა, ავდექი და კიბეებზე ჩამავალ მამაკაცს მოვკარი თვალიო. მე უკან გავყევი და როცა დერეფნის ბოლოში გავედი, რომ კიდევ ერთხელ დამენახა. ის თურმე ჩასაფრებული მდგარა. დამარტყა და გავითიშეო.. ვერ მეუბნება სად წავიდა ის უცნობი, ან რა ეცვა.. ყველაფერი ისე სწრაფად მოხდა, რომ გაანალიზებაც ვერ მოვახერხეო. ერთი თქვა, რომ უცნობი ახალგაზრდა უნდა ყოფილიყო, სახეზე ვერ დავინახე, მაგრამ ტანმაღალი კაცის შთაბეჭდილება დამრჩაო. უცნაურია...
_ესე ადვილად როგორ შემოიპარა მერე აქ?! და როგორღა გააღწია სახლიდან პატარა ბიჭთან ერთად, ისე რომ ვერავინ ვერაფერი გაიგო და შეამჩნია?! მამულს ხომ დაცვის წევრები აკონტროლებენ?!
_მეც მაგან დამაეჭვა, თუ რათქმაუნდა ამ სახლსაც არ აქვს საიდუმლო გასასვლელი და ის საკმაოდ გრძელი უნდა იყოს, რომ მამულის ტერიტორიას სცილდებოდეს.. რაც არადამაჯერებლად მიმაჩნია.. გასასვლელი უბრალოდ სახლიდან თუ გაიყვანდა.
_უზარმაზარ რკინის ღობეს ხომ ვერ გადაახტებოდა?! აუცილებლად შენიშნავდნენ! _დავუმატე მეც. _ მერე ამ ქალმა ვერ შეამჩნია უცნობს მიჰყავდა თუ არა ფრენკლინი?
_ვერა.. რადგან დერეფანში შეამჩნევად ბნელოდა და უცნობიც კედელს თვალის დახამხამებაში ამოეფარაო.. მე ჩემი ვარაუდი მაქვს ალექს. ყოველ შემთხვევაში ახლა, ამ დასახლების პოლიციის უფროსს ველოდებით. საქმის კურსში რომ ჩავაყენო. ვეჭვობ რომ ბავშვი ჯერ კიდევ ბლეიკების მამულშია.. _ამ სიტყვებზე კიდევ უფრო დავიბენი..
ამ დროს ელისი მომიახლოვდა, სრულიად გაფითრებოდა სახე. ვკითხე როგორ მოგეხმაროთ-თქო. მთხოვა მამაჩემს გაჰყევი სარდაფებს შეამოწმებსო. მანამდე კი გადამეხვია.. ვიგრძენი ერთიანად ცახცახებდა. შევეცადე დამემშვიდებინა, მაგრამ რას გავხდებოდი?! მეც არანაკლებ შეშინებული გახლდით.
წინა დღეს საკმაოდ მხიარული და გულკეთილი მისტერ ბლეიკი ახლა გაშმაგებით ეძებდა თავის შვილს. მას პოლიცია გამოეძახებინა. ჩარლზსტონის დასახლებას ქალაქ დარსტონის პოლიცია ემსახურებოდა, რადგან ეს ქალაქი სულ რამდენიმე კილომეტრში იყო ამ დასახლებიდან. მე ქრისტოფერს სარდაფებში ჩავყევი. ჩვენს გარდა, ასაკოვანი მძღოლი ჯონ ჰერნსტი გვეხმარებოდა.. კვალს ვერსად წავაწყდით. ის კი არა, მძღოლმა გაიხსენა ღამის სამ საათზე გარეთ არავინ შემიმჩნევია, ისევე როგორც სახლშიო. ჰერნსტი თურმე სამ საათზე გარეთ იდგა, რადგან უძილობა აწუხებდა და სუფთა ჰაერზე გასულიყო. არც მოსამსახურე ქალისთვის მომიკრავს სადმე თვალიო, სანამ ის მეორე სართულის დერეფანში არ იპოვეს დილით.
რაღაც უცნაურად მეჩვენა ეს საქმე. თითქოს ვხვდებოდი, რომ გამტაცებელი სახლში უნდა ყოფილიყო. თავიდან ისიც ვიფიქრე მძღოლი ხომ არ შეიცნო მოსამსახურე ქალმა იმ “უცნობში” თქო, მაგრამ მისს როულსმა უარყო. ახალგაზრდა იყოო.. კიდევ უფრო დავიბენი. ახლა დაცვის წევრებზე მივიტანე ეჭვი და სარდაფიდან დაბრუნებულმა მილსის ნახვა მოვისურვე. მისის ბლეიკს ცრემლიანი თვალები ჰქონდა და არ იცოდა რა ექნა. ერთ-ერთ მოსამსახურე გოგონას მილსის შესახებ გამოვკითხე. თურმე დარსტონიდან პოლიციის უფროსი ჩამოსულიყო და მილსიც სწორედ მას ხვდებოდა. სასტუმრო ოთახში მისტერ ბლეიკიც შევიდა და კარები მიიხურა.
მე იქვე ვიდექი. რათქმაუნდა შესვლა არ განმიზრახავს. მანამდე გარეთ გავედი. მისტერ მილსისა და ბლეიკების მანქანის გარდა, კიდევ ორი პოლიციის ავტომობილი შევნიშნე. მანქანასთან ახლოს, მისის ბლეიკი და ელისი იდგნენ და განერვიულებულები პოლიციელებს ესაუბრებოდნენ. მე ისინი არ შემიწუხებია. უკან გამოვბრუნდი. მისაღებში სკამაზე მოკალათებულ მისს როულს მოვკარი თვალი და მოვიკითხე:
_თავს როგორ გრძნობთ?
_მადლობთ. არა მიშავს რა. _ ამოიოხრა და როცა შეამჩნია, რომ სახეზე დავაკვირდი, ფეხზე წამოდგა. ამასობაში, სასტუმრო ოთახის უზარმაზარი კარი მილსმა შეაღო და მე დამიძახა. მოსამსახურეს დავემშვიდობე და სასტუმრო დარბაზში შევედი. მისტერ ბლეიკის გვერდით ერთი, საკმაოდ ტანდაბალი და არანაკლებ ჩასუქებული მამაკაცი იჯდა. საგანგებოდ გაპარსული და ისეთი დაფიქრებული სახე მიეღო, რომ გამეღიმა. მე და მილსი მათ შევუერთდით.
_ეს ბატონი გორდონია _გამაცნო ჩემმა უცნობმა ეს კაცი _ დარსტონის პოლიციის უფროსი. ახლა ვგეგმავთ რა მოვიმოქმედოთ
_ალექს, შენ რაიმე აზრი ხომ არ გაქვს ამ საქმესთან დაკავშირებით_ მკითხა ქრისტოფერმა.
_წარმოდგენაც არ მაქვს მისტერ ბლეიკ რა შეიძლებოდა მომხდარიყო თქვენი შვილი ასე მოულოდნელად რომ გაქრა.. თუმცა.. _დავფიქრდი და რაღაც გამახსენდა _ ღამით, ასე სამ საათზე ფეხის ხმა შემომესმა. თუმცა ზუსტად ვერ გეტყვით ეს სიზმარი იყო, თუ ცხადი.. ალბათ იცით, რომ სადაც მე მეძინა, იმ ოთახში საწოლი პირდაპირ კედელთანაა მიდგმული და დერეფანში რა ხდება მშვენივრად ისმის.. ფეხის ხმა მომესმა, მაგრამ რატომღაც მგონია რომ მამაკაცის ნაბიჯების არ ჰგავდა..
_ეს რაღაც ახალია _ თავისთვის თქვა მილსმა და ჩაფიქრდა.
_ყოველ შემთხვევაში არამგონია, რომ ბავშვი ამ მამულიდან გაეყვანათ, თუ რათქმაუნდა მისტერ ბლეიკ ამ სახლს მიწისქვეშა საიდუმლო გასასვლელები არ გააჩნია.
ქრისტოფერი დაფიქრდა
_არა ალექს, ამ სახლში მსგავს არაფერს შევხვედრილვარ და არც გამყიდველს უხსენებია მსგავსი გასასვლელების შესახებ. ახლა ის კაცი მკვდარია და ვეღავ ვკითხავ ხელახლა.
_აქ მომუშავე ყველა მოსამსახურე და დაცვის წევრი უნდა დაიკითხოს _შემოგვთავაზა ტანდაბალმა კაცმა, რომელიც აქამდე კრინტს არ ძრავდა.
_ბუნებრივია მასე მოვიქცევით. გარედან შეუძლებელია ვინმე შემოპარულიყო, რადგან დაცვის წევრები სახლის წინა მხარეს ისე დგანან, რომ ერთმანეთს ხედავენ და საბოლოო ჯამში ჭიშკარს აკონტროლებენ. _არც ამ Eღამით შეუნიშნავთ ჩემს ბიჭებს ვინმე უცხო..
მილსი როგორც სჩვეოდა, დივანს კარგად მორგებოდა და სიგარას უკიდებდა.
_ეს წინა მხარეს, სახლის უკან რა ხდება? ეს ადგილები ტყითაა შეფენილი..
_სახლის უკან ორი დაცვის წევრი დგას. ერთი კარებთან, ხოლო მეორე კი მოძრაობს, რადგან როგორც აღნიშნე ხეებია და რთულია დანახვა ღობესთან ვინმე ხომ არ დგას.
_ანუ უკანა მხარესაც კარებია? _დაინტერესდა მილსი
_დიახ, მაგრამ არა მანქანისთვის. იქ მხოლოდ ადამიანებისთვისაა გაკეთებული საცალფეხო ბილიკი...ახლა რა უნდა მოვიმოქმედოთ? _ მისტერ ბლეიკი დაბნეული ჩანდა.
_თავდაპირველად დავკითხოთ ყველა! _ დაიჟინა ბატონმა გორდონმა.
მე გასვლა მინდოდა, მაგრამ მილსმა მოთხოვა დარჩიო. ჩემს უფროსს შევნიშნე, რომ ხასიათი შეცვლოდა. ვერ გეტყვით რატომ, მაგრამ თვალები უწინდებურად უელავდა, დაბნეულობა სადღაც გამქრალიყო. მე მის გვერდით ვიჯექი. სახლის ყველა მოსამსახურე, სულ კი ასეთი ხუთი იყო, დაზარალებულ მისს როულსისა და მძღოლ ჯონ ჰერნსტის გარდა, რიგრიგობით შემოდიოდნენ სასტუმრო ოთახში. ყველაზე მეტი დრო კი სწორედ მათ დაუთმეს. მოსამსახურემ იმაზე მეტი ვერაფერი თქვა, რაც მილსისგან ვიცოდი. როულსის ოთახი იყო მეორე სართულზე. დაახლოებით სამის ნახევარზე ჯონ ჰერნსტი ჩასულა დაბლა, და ორმოცი წუთი დაჰყო გარეთ, სუფთა ჰაერზე. ის ამტკიცებდა, რომ გარეთაც არავინ შემიმჩნევია და რომ დავბრუნდი მაშინაც კაციშვილისთვის არ მომიკრავს თვალიო. ფრენკლინს, ანუ პატარა ბიჭს, მესამე სართულზე, დერეფნის სულ ბოლოში ეძინა, ელისის ოთახი მის გვერდით იყო, შემდეგ მისტერ ბლეიკის და დერეფნის ბოლოსკენ მე მეძინა. დაცვის წევრებმაც იუარეს არავინ გვინახავს და უცნაური არაფერი გვსმენიო.. მისს ჰერნსტის ცნობით კი, როცა ის თავისი ოთახიდან გამოვიდა და კიბეებს უნდა მიახლოვებოდა, კედელთან დამალულმა მამაკაცმა მას დაარტყა. მილსმა ქალბატონს შესთავაზა დაცვის წევრების თანდასწრებით დაეხასიათებინა ეს მამაკაცი.. რომელიმე მათგანს ხომ არ ამსაგვსებო, მაგრამ ქალმა იუარა, გამტაცებელი გამორჩეულად მაღალი მამაკაცი იყოო.
დაკითხვამ ორი საათი წაიღო. ბოლოსკენ მილსმა დაკითხვა გორდონს გადააბარა, თვითონ კი ნაკლებად აქტიურობდა. ერთი შეხედვით, დაკითხულთა საუბრიდან, ხელჩასაჭიდი ვერაფერი აღმოვაჩინე.. უცნობმა, რომელიც ღამე შემოიპარა სახლში და ბავშვი გაიტაცა, როგორც დავასკვენი, გაურკვეველი ხერხებით არა მარტო სახლიდან, არამედ მამულიდან მოახერხა გაპარულიყო. ეს კი სრულიად წარმოუდგენლად მიმაჩნდა. “ან ყველამ პირი შეკრა ამ ოჯახის წინააღმდეგ ან კიდევ რაღაც სხვა ამბავია აქ” – ვიფიქრე.
როცა მსახურებმა სასტუმრო ოთახი დატოვეს, მისტერ გორდონმა, რომელიც რატომღაც კედელზე ჩამოკიდებულ ძველ სურათს დაჟინებით უყურებდა, ბოლოს ქრისტოფერს შეხედა და თქვა:
_რთული ამბავია მისტერ ბლეიკ. ხელს ვერავის დაადებ. მე შევეცდები მოვიძიო საუკეთესო გამომძიებლები, მანამდე კი ყველას გავაფრთხილებ და დაიწყებენ ძიებას როგორც ამ დასახლებაში, ასევე ახლომდებარე სოფლებსა, თუ ქალაქებში. იმედი მაქვს მალე ვიპოვით თქვენს ბიჭს _ თქვა მან და ფეხზე წამოდგა. ამ სიტყვებზე მომეჩვენა, რომ მილსს გაეღიმა. ყველანი ფეხზე წამოვდექით და მისაღებიდან გარეთ გავედით. მისაღებში კი გასუსული მსახურები გველოდნენ და როცა იკითხეს რა გადაწყდაო, ყველას ჩემმა უფროსმა დაასწრო და უთხრა რომ ძიებას ბლეიკების მამულის გარეთ განაგრძობდნენ. მილსი ეშმაკურად იყურებოდა, რასაც იმ მომენტში მხოლოდ მე თუ ვატყობდი. გორდონმა ჩარლზსყტონის დასახლება მალევე დატოვა. სანამ რაიმეს მოვიმოქმედებდით, ჩემს ოთახში დავბრუნდი, რათა ნივთები ამეღო, რისი წამოღებაც დილით დამვიწყებოდა. დერეფანში რომ გამოვედი, ელისი შევნიშნე. ფრენკლინის ოთახთან იდგა და ქვითინებდა.
ძალიან შემეცოდა იმ წუთას მის ბლეიკი. მივუახლოვდი. ჩემს დანახვას არ ელოდა და შეცვა, თუმცა შემდეგ სევდიანად გამიღიმა და მკითხა რა გადაწყვიტეთო.
_ჯერ ვერაფერი... თუმცა ვფიქრობ რამეს მოვიმოქმედებთ. მისტერ მილსს რაღაც გეგმა უნდა ჰქონდეს _ ვუთხარი და ლოყაზე ჩამოკონწიალებული ცრემლი მოვწმინდე. _ნუ გეშინია, შენი ძმა კარგად იქნება და მალე ვიპოვით _ამ სიტყვების მეც ნაკლებად მეჯერა.. რა მოხდა ღამით წარმოდგენა არ მქონდა. ელისი გადამეხვია. გამიხარდა, რომ ცოტათი მაინც შევუმსუბუქე დარდი და გადავწყვიტე ბავშვის ოთახიც მენახა.
_შემოდი, მე უცნაურს ვერაფერს წავაწყდი _თქვა მან, ხელი მომკიდა და შიგ შემიყვანა. საკმაოდ დიდი ოთახი აღმოჩნდა. გაცილებით ძვირფასად მორთული, ვიდრე ის, სადაც მე მეძინა. პირველი რაც გავაკეთე, ფანჯარას მივუახლოვდი და გარეთ გავიხედე. აქედან ვერავინ შემოძვრებოდა. შემდეგ საწოლს მივუახლოვდილ ის ისევ გადაშლილი იყო და კარგად დავაკვირდი. ყველნაირი კვალი საგანგებოდ დაეფარათ. ელისი ამ დროს კარებთნან იდგა და მიყურებდა. შემდეგ ბალიშს მივუახლოვდი და გადავწიე. ერთი შეხედვი უცნაური არაფერი ჩანდა.
_დილით მეც დავათვალეირე ალექს, ვერაფერს წავაწყდი.
_სრულიად სუფთაა აქაურობა _უფრო ჩემთვის ვთქვი, მაგრამ ის იყო საწოლს მოვშორდი, რომ ხელი საბანზე ამეკრა და რაღაც პატარა ნივთი პირდაპირ იატაკზე დაეცა
_ერთი წუთით..
ელისმა შეამჩნია და მომიახლოვდა. მე დავიხარე და პურის მარცვალივით პატარა ნივთი ხელში ავიღე. წამალი აღმოჩნდა..
_აბა საბანი გადასწიე კარგად _ვუთხარი გოგონას, მაგრამ ლოგინზე სხვა ვერაფერი აღმოვაჩინეთ _უმჯობესია მისტერ მილსს ვაჩვენოთ.
ამ აღმოჩენით თითქოსდა იმედმოცემულები დაბლა ჩავედით. მისტერ მილსი სახლში ვერ ვიპოვე. მოსამსახურემ მითხრა მძღოლმა ქრისტოფერი სადღაც წაიყვანა, ხოლო მილსი გარეთ მამულს ათვალიერებსო.
_მომიცადე ელის, ვიპოვი ჩემს უფროსს და ვაჩვენებ _ ვუთხარი ხმადაბლა. გოგონა დედამისისკენ გაემართა. მე გარეთ გავედი. საკმაოდ თბილოდა, თუმცა გუშინდელთან შედარებით გრილი სიო ქროდა. მე სახლს უკანა მხრიდა მოვუარე და იქვე შორიახლოს, მუხის ხესთან მდგარი მილსი შევნიშნე.
_ამ საქმემ რაღაც ძალიან დამაინტერესა ალექს და დიდი ეჭვი მაქვს გამტაცებელს ამ ღამით ჩავავლებთ ხელს. _თქვა მან და წინ სწორი, გრძელი ნაბიჯებით გაემართა.
_რას აკეთებს მისტერ მილს?
_ვზომავ! _გაიბადრა უფროსი და თავისთვის რაღაც ჩაილაპარაკა. მგონი სამოცდაოთხიო თქვა.
მე აღარ ჩავძიებულვარ მის ამჟამინდელ საქმიანობას. არამედ სხვა რამ ვკითხე:
_ვის მოიაზრებთ გამტაცებლად?! ახალგაზრდა კაცი, რომელიც დაინახეს, შეიძლება დაცვის წევრი ყოფილიყო ან გარედან შემოპარული პიროვნება.
_შენ ეგრე გგონია? მილსი შეჩერდა და ცნობისმოყვარეობით შემომხედა _ბავშვი ამ მამულშია ალექს, მაგრამ სად წარმოდგენა არ მაქვს. ამ ღამით კი შენი დახმარება დამჭირდება. რადგან ყველამ იცის, რომ ფრენკლინი ჩარლზსტონის დასახლების გარეთ უნდა ვეძიოთ, გამტაცებელი სახლში უფრო თამამად იმოქმედებს. _თქვა მან.
მე ამას კი მივხვდი, მაგრამ ვინ არის გამტაცებელი, ამაზე მაინც არ მიპასუხა. ამ დროს ფრენკლინის ოთახში აღმოჩენილი წამალი გამახსენდა და ვაჩვენე.
_შეუდარებელია! _იმის მაგივრად, რომ დაბნეულიყო ან შეეხედა მაინც, სახლიდან უკანა კარებამდე მანძილს ჯიუტად ზომავდა და ახლა ყურადღებაც არ მომაქცია.
_რას ფიქრობთ ამ წამალზე, რისი უნდა იყოს?!
_ამაზე პასუხი შენ თვითონვე გექნება!-გადაიხარხარა მილსმა. მე გვერდით მივყვებოდი.
_დასაძინებელი საშუალება?
_შესაძლებელია _მითხრა მოკლედ _თუმცა ფრენკლინმა ის ან არ დალია, ან ვიღაცას შემთხვევით ჩამოუვარდა მის ოთახში
_მაგრამ ბიჭს უძილობა არ აწუხებდა _ეს ელისისგან ვიცოდი.
_სწორი მიგნებაა _ თან თავისთვის რაღაც ჩაიბურტყუნა. მილსი ღობის უკანა კარებს რომ მიუახლოვდა, რომელიც ასევე საკმაოდ მაღალი იყო და ზედ ბოქლომი დაედოთ, შეჩერდა და თავისთვის წამოიძახა _ ასორმოცდაოთხი მეტრი! საინტერესოა..
მე ვერაფერი გავიგე,. ის იყო წასვლას ვგეგმავდი, რომ მილსმა შემაჩერა და ჩუმად მითხრა:
_ალექს, დარწმუნებული ვარ ბიჭს არაფერი სჭირს და ცოცხალია. ყოველ შემთხვევაში ხვალამდე ასე იქნება. შენ იარაღი თან გაქვს?
_არა, არ წამომიღია..
_მაშინ ჩემი აიღე. შენ მიზანში უკეთ ისვრი.. შეიძლება ამ ღამით დაგვჭირდეს _თქვა მან ხმადაბლა.
_რა გეგმა გვაქვს?
_ღამით, თორმეტი საათის შემდეგ, მისაღებ ოთახში დავიმალებით და მოვლენების განვითარებას დაველოდოთ. მაგრამ ერთი კი გაითვალისწინე. თუ რაღაც მომენში ვეღარ შემამჩნევ, ან გავუჩინარდები, შენ იმ ადამიანს უნდა გაჰყვე უკან, ვისაც ამ ღამით მისაღებში ვნახავთ. იცოდე, ისე მოიქეცი, რომ შენს თვალთვალზე ეჭვი არავინ აიღოს. უცნობი კი მანამ არ დაიჭირო სანამ ბავშვს არ დაინახავ მის ხელებში..
_და თქვენ გგონიათ, რომ ღამით გამტაცებელი დაბრუნდება აქ?! რატომ?
_ხომ გითხარი. ბავშვი მამულშია ისევ. მისი გაყვანა, ჩემი ვარაუდით წინა ღამით ვერ შეძლეს..
ამ ახსნა-განმარტებებმა კიდევ უფრო დამაბნია, მაგრამ მეტი აღარ შევპასუხებივარ. უფროსმა იარაღი მომაწოდა და ის უცებვე დავმალე.
_იცოდე, გამტაცებელი შეიძლება ერთი არ იყოს და სადაც არ უნდა წავიდეს, უკან უნდა გავყვეთ_ მილსმა ჩემს უკან გაიხედა. _ახლა წადი, გეგმაზე არავისთან არაფერი დაგცდეს. ელისი მოდის და შეხვდი.. ისე მომხიბვლელი გოგოა ალექს, შენ რას ფიქრობ?! _დევენპორტის პოლიციის უფროსმა ეშმაკურად გაიღიმა, უკან შეტრიალდა და ღობის გასწვრივ წავიდა. დაცვა დღეს ისვენებდა, ამიტომ ისინი აქ არ შემინიშნავს. ახლა სასწრაფოდ უკან შევტრიალდი და მეწამული ფერის კაბაში გამოწყობილ ელისს შევხვდი. მისტერ მილსის დარიგება არც მჭირდებოდა, ისედაც კარგად ვიცოდი რა ლამაზი იყო მის ბლეიკი. გოგონამ მკითხა მილსი წამალზე რა აზრისა არისო. ვუთხარი ნახა და აზრს მოგვიანებით გვეტყვის-თქო.
ის დღე და საღამო ელისთან გვატარე. ბევრს ვსაუბრობდით. ხშირად მისის ბლეიკიც გვიერთდებოდა. ქრისტოფერი კი ჯერ არ დაბრუნებულიყო. ის დევენპორტში იმყოფებოდა და ამ საქმის გამოსაძიებლად საუკეთესო ხალხს ეძებდა, თუმცა ვერ ხვდებოდა რომ ასეთი მის სახლში უკვე ცხოვრობდა.. მისტერ ბლეიკი ათ საათზე დაბრუნდა. მე ელისთან ერთად ბიბლიოთეკაში ვიჯექი. ისე დავუახლოვდით ერთმანეთს, თითქოს ის სამი წელიწადი, როცა მის ბლეიკი საკმაოდ შორს ცხოვრობდა აქედან, საერთოდაც არ ყოფილიყოს. ქრისტოფერმა მოგვიკითხა და შემდეგ სევდიანი დაბლა ჩავიდა მისტერ ბლეიკსა და მის მეუღლეს რომ გასაუბრებოდა. ძალიან მაინტერესებდა ამ ღამით რა უნდა მომხდარიყო, თუმცა ელისთან რომელიც ახლა გვერდით მეჯდა, მუხლებზე წიგნი დაედო და სევდიანად ათვალიერებდა, ამ თემაზე საუბრისგან თავს ვიკავებდი.
ღამის თერთმეტი საათი სრულდებოდა, როცა ელისი დასაძინებლად გაემართა. მეც შევედი ჩემს ოთახში. როგორც მილსს შევუთანხმდი, შუაღამისას მისაღებ ოთახში ჩავიდოდი, სადაც ის დამელოდებოდა. მსახურებისთვის არ მომიკრავს თვალი. დღეს ისინი ძალიან დამფრთხალები და შეშინებულები იყვნენ. ისევე როგორც დაცვის წევრები.
საძინებელში რომ შევედი, მოვწესრიგდი. მიუხედავად იმისა, რომ მაისი გახლდათ, მაინც შედარებით თბილად გამოვეწყე და მუქი ფერის ტანსაცმელი ჩავიცვი. იარაღიც არ დამვიწყებია და როცა საათმა თორმეტს დაჰკრა, ოთახის კარები გამოვაღე და გავედი. სინათლე შედარებით შესუსტებულიყო დერეფანში. ირგვლივ კი სიმშვიდე სუფევდა. არავის ხმა გამიგია. მე ნელ-ნელა დერეფნიდან გამოვიპარე და კიბეებს დაბლა ჩავუყევი. სახლში ბნელოდა. მისაღები ოთახიც ჩაბნელებული დამხვდა. მხოლოდ კიბესთან გაკეთებული პატარა ნათურა ანათებდა სუსტად არემარეს. როცა მისაღებში ჩავედი და ირგვლივ მიმოვიხედე, ვერავინ შევნიშნე. გავბრაზდი მილს ხომ არ დაავიწყდა ჩამოსვლა-თქო, მაგრამ შევცდი. მალევე, მხარზე უფროსის ხელი ვიგრძენი. ის კიბის უკან იმალებოდა.
_ბოდიშს გიხდი, რომ ამ ღამით დაძინების საშუალებას არ გაძლევ _ჩურჩულით მითხრა მან _ხომ ყველაფერი თან გაქვს?
_კი ვუპასუხე და იარაღი დავანახე. მე კიბის უკან მდგარ საკმაოდ მაღალ მცენარეს ამოვეფარე. იქვე სკამი იდგა და იქ დავჯექი. მილსი გვერდით მეჯდა და აქედან ყველაფერი კარგად მოჩანდა. არავინ გამოგვეპარებოდა ისეთი, ვინც კიბეებიდან ჩამოვიდოდა და ან სასტუმრო ოთახში, ან კიდევ გარეთ გასვლას გადაწყვეტდა. მილსი ხმას არ იღებდა. არც მე. სრულ სიბნელეში ვისხედით და მცენარეც ყოველ შემთხვევაში გვფარავდა. თვალი სიბნელეს ოც წუთში შეეჩვია და იქაურობას გაცილებით მკაფიოდ ვხედავდი. მთელ სახლში ისმოდა ექოსავით მომავალი წკარუნი, ზოგჯერ ჩხაკუნი.. ის კი არა ზოგჯერ მეგონა ვიღაცის ფეხის ხმა ისმოდა მთელ სახლში. არცთუ სასიამოვნო გახლდათ ასე ჯდომა და ლოდინი. მილსიც ხმას არ იღებდა, მაგრამ არც უცდია დაეძინა. როცა ორი საათი გახდა, ზემოდან თითქოს ვიღაცის გადალაპარაკება გავიგონე, მაგრამ ვფიქრობ მომეჩვენა
“ამ სახლში აშკარად მოჩვენებები ცხოვრობენ” _ გავიფიქრე და ცივმა ოფლმა კი დამასხა. სულაც არ მეძინებოდა, ან რა დამაძენბდა ახლა?! სამის ნახევარზე მილსი ჩემსკენ გადმოიხარა და ჩურჩულით მითხრა:
_ახლა ყურადღებით იყავი, არაფერი გამოგვეპაროს!
სამი საათი სრულდებოდა. არაფერი მომხდარა. მგონი მილსიც კი დაეჭვებას იწყებდა. ოთხის ნახევარი რომ შესრულდა, მოულოდნელად უფროსის ხელი ვიგრძენი, მხარზე რომ შემეხო და შემდეგ თითი წინ გაიშივრა. დიახ! მეც დავინახე! არადა კიბეებზე ჩამომავალი ადამიანის ხმა არ გამიგია! სიბნელეში მოჩვენებასავით შავი სხეული დავინახე. ადამიანი, რომელიც ქურდული ნაბიჯებით მიიპარებოდა სასტუმრო ოთახისკენ. მე კინაღამ შევხტი და სისხლი გამეყინა. უცნობს თითქოს მამაკაცური მიხვრა-მოხვრა ჰქონდა. მან სასტუმრო ოთახის კარები ნელა მოსინჯა და გააღო. მილსი ფეხზე წამოიმართა. მეც ავდექი და იარაღი ამოვიღე. ორივენი ჩვენი სამალავიდან გამოვედით და სასტუმრო ოთახისკენ დავიძარით. კარებთან რომ მივიპარე, დავწექი და ოთახში ისე შევიხედე. თავიდან უცნობი ვერ შევნიშნე, მაგრამ შემდეგ დარბაზის ბოლოს მოვკარი თვალი. ხვეულ კიბესთან რატომღაც მუხლებზე დამდგარიყო და იატაკზე რაღაცას ამოწმებდა. კარგად დავინახე როგორ გადასწია ფარდაგი, და წვრილი თოკივით ამოსწია. ამას კი ყრუ ჩხაკუნი მოჰყვა და იატაკზე დატანებული საიდუმლო კარიც გაიღო! მილსიც ხედავდა ამ ყველაფერს. უცნობიც ჩავიდა და რატომღაც ხის კარები ღია დატოვა. მე და მილსი სასტუმრო ოთახში შევიპარეთ და ფეხაკრეფით მივუახლოვდით საიდუმლო ჩასასვლელს. გული სწრაფად მიცემდა და ხშირად სუნთქვასაც ვიკავებდი. მრგვალ კარებს რომ მივუახლოვდი, შიგ ჩუმად ჩავიხედე. ეს აღმოჩნდა მიწისქვეშა გვირაბი, სადაც თავდახრილს უნდა გემოძრავა. შიგ არავინ ჩანდა. ორი წუთი დავიცადე და მეც ჩავხტი მილსიც მომყვა, თუმცა იქვე კიბეც ყოფილა. ჩემდა გასაკვირად გვირაბში სინათლე მოჩანდა. აქა-იქ კედლებზე დაკიდებული სანთლები ანათებდა. ვინ მოასწრო მათთვის მოკიდება, ეს გაურკვეველი დარჩა. გვირაბი მალევე მარცხნივ უხვევდა. მე წინ წავედი. უცნობი კი არსად ჩანდა. დაახლოებით თხუთმეტი წუთი ჩუმად ვიარე. საიდუმლო გასასვლელმა ხუთჯერ მაინც იცვალა მიმართულება. ირგვლივ საშინელი ნესტის სუნი იდგა და სუნთქვა ჭირდა. მილსის ხმა არ გამიგია, თუმცა ყველაზე ნაკლებად მასზე ვფიქრობდი. დაახლოებით ხუთი წუთის შემდეგ ჩემს წინ ხვეული კიბე შევნიშნე! მოაჯირს ხელი მოვკიდე. არ ზანზარებდა, Yთუმცა მაღლა რომ ავიხედე, ადგილზე გავშეშდი.. უცნობი შევნიშნე.. ის თითქოს პატარა ფუღუროში გადაადგილდებოდა. უცნობს ფეხებს ვხედავდი, სახეს კი ვერა. მე ისე დავდექი, დაბლა რომ ჩამოეხედა, ვერ დავენახე. აზრადაც არ მომსვლია ახლა სად ვიყავი , რადგან მაღლა ცას ვერ ვამჩნევდი. თითქოს ეს პატარა ქოხი იყო, მაგრამ ბლეიკების მამულში ხომ ასეთი არაფერი შემიმჩნევია მანამდე?! მეშინოდა ვაითუ უკან დაბრუნდეს და დამინახოს-თქო, მაგრამ მოულოდნელად მის ხელებში რაღაც შევნიშნე ... არა მას ვიღაც ეკავა, მაგრამ სრულიად უგონო მდგომარეობაში. უკვე მივხვდი. ეს იყო ფრენკლინი! იარაღი მაღლა გავიშვირე და ის იყო კიბეზე ფეხი შევდგი, რომ უცნობი უცებ ფუღუროს კედელს მიაწვა და საიდუმლო კარები გამოაღო! მე კიბეებს ავუყევი და ამ დროს უკან მივიხედე. მილსი იქ აღარ იყო! ის გვირაბში ჩამოსვლის მერე აღარ მინახავს. სად გაქრა კი?! უცებ დავიბენი, თუმცა არ შევჩერებულვარ. დრო არ ითმენდა. კიბეები სწაფად ავირბინე და ფუღუროში ავედი. უცნობი გარეთ გასულიყო, მეც გავედი და ახლაღა აღმოვაჩინე ზუსტად სად ვყოფილვარ მთელი ეს დრო. უზარმაზარი, ბებერი მუხის შიგნით! უცნობს რომ შევხედე, ის ქურდული ნაბიჯებით, სწრაფად მიიპარებოდა მამულის უკანა კარებისკენ. მეც უკან გავყევი. ამსთან ერთად ხეებს ვეფარებოდი. მალევე, უცნობი უკანა კარებს მიუახლოვდა. იქ კიდევ ერთი კაცი შევნიშნე.. ის დაცვის წევრი იყო! არ შემშლია. უცნობმა მას ჩუმად რაღაც გადაულაპარაკა. ამ დროს თავი ვეღარ შევიკავე, იარაღი მათ მივუშვირე და წინ გავედი.
_შეჩერდით თორემ გესვრით! _ამ ყვირილზე ჰაერში გავისროლე, რათა ჩემ სიტყვებს უფრო მეტი ეფექტი ჰქონოდა. ამაზე ორივე შეხტა და გამოიხედა. ჩემს გასაკვირად, უცნობი ვისაც ხელში ბავშვი ეკავა, კარებისაკენ გაიქცა. დაცვის წევრი კი წინ გადაეფარა. მე მათკენ გავექანე იმ შიშით, რომ ბავშვს არ მოხვედროდა, უცნობს არ ვესროლე, რისთვისაც დავისაჯე. გაისმა კიდევ ერთი ხმა. დაცვის წევრის იარაღმა იქუხა და მხარში ტკივილი ვიგრძენი.. აუტანელი ტკივილი და მიწაზე დავენარცხე.
_მოხვდა! _დაიყვირა დაცვის წევრმა. მე შოკში ვიყავი ჩავარდნილი, სანამ ცოტა გონს მოვეგე და მივხვდი რა მოხდა. რა ძალამ მიყო არ ვიცი,. მაგრამ მუხლებზე დამდგარმა, იარაღი ავიღე და დაცვის წევრს დავუმიზნე. სანამ რამეს მოასწრებდა, ვესროლე.. პირდაპირ მუცელში მოხვდა და ჩაიკევა. შემდეგ უცნობს შევხედე ბავშვი რმომ მიჰყავდა. ბოქლომი აეხსნა კარებისთვის და გაეღო... კარებს იქით კი.. მანქანა შევნიშნე! არც მჯეროდა! გამტაცებელს ტყეში, ღობესთან მანქანა ელოდა! უცნობმა, რომ გაიგონა კიდევ ერთი გასროლის ხმა, გაშეშდა, შემოტრიალდა და ნანახისგან შეჰკივლა. ის კაცი არ ყოფილა! ქალის ხმა იყო.. მამაკაცურად კი ეცვა! ის წამით გაშეშდა. მე მხარს შევხედე. სისხლი მდიოდა და თავბრუ მესხმოდა, მაგრამ ჭრილობა სასიკვდილო არ უნდა ყოფილიყო. მე ფეხზე წამოვდექი და რაც შემეძლო სწრაფად მისკენ წავედი. გამტაცებელს ეს არ გამოპარვია. შეტრიალდა და მანქანის კარებს ეცა. მძღოლს ვერ ვხედავდი. კარები რომ გამოაღო, პირველი ბავშვი შესვლა, მერე თვითონ ჩაჯდა და იყვირა წავედითო! მანქანა კი არ დაძრულა. მე სასოწარკვეთას მივეცი და ბორბალს ორჯერ ვესროლე. აქედან ერთი ავაცდინე. ჯერაც კარებთან არ მივსულიყავი და მანქანა მაინც არ იძვროდა. რა მოხდა?! მოულოდნელად ავტომობილის ოთხივე ფანჯარა დაბლა დაეშვა. კარებთა მისულმა შევნიშნე, რომ მძღოლის გვერდით გათიშულ მდგომარეობაში მყოფი მამაკაცი იჯდა. თვითონ მძღოლში კი.. არც მეტი არც ნაკლები, მისტერ მილსი შევიცანი! აი სად დაიკარგა ის ბოლო ოცი წუთის განმავლობაშო, მაგრამ საიდან გაიგო კი მან რომ გამტაცებელს მანქანა ელოდებოდა. როცა ქალმა დაინახა, რომ დაიჭირეს, სასოწარკვეთილებისგან შეჰკივლა, გადმოსვლა მოინდომა, მაგრამ მილსს კარები ჩაეკეტა, ხოლო მე იარაღი მიმეშვირებინა.
_გთხოვთ გეყოფათ გაქცევაზე ფიქრი. ახლა უკვე ვეღარაფერს იზამთ _თქვა მილსმა და ქალს შეუტრიალდა. ამ დროს მეც მანქანას მივუახლოვდი.
_აჰ, ალექს! თქვენც აქ ხართ! არ ელოდით გამტაცებლის მანქანის მძღოლი რომ მე ავღმოჩნდებოდი?! _ ეშმაკურად შემომხედა უფროსმა. ამ დროს ქალმა კიდევ ერთხელ სცადა კარები გაეღო. _ გთხოვთ გაჩერდეთ მისს როულს!
მისს როულს?! ნუთუ ის იყო?! ბავშვის მომვლელი, რომელიც წინა დღეს უგონოდ იპოვეს. ვერც დავიჯერე სანამ მილსმა მანქანაში სინათლე არ აანთო. იმ წამსვე მოვკარი თვალი ქალის შეშლილ სახეს. ის გონებაწასულ ბავშვს ებღაუჭებოდა.
_რა სჭირს ფრანკლინს?! დროზე თქვი!@ _შეუბღვირა მილსმა
_არ მომეკაროთ! _შეჰკივლა ქალმა. ის უკონტროლო იყო. _ იცოდეთ, თუ არ გამიშვებთ, ბავშვს მოვკლავ!
_აი მაგას ნამდვილად არ გირჩევდით. პირველი თქვენ მოხვდებათ ტყვია თავში. _შევყვირე და იარაღი ქალს დავუმიზნე. ამან იმოქმედა. როულსმა ბავშვს ხელი გაუშვა და აცახცახდა. მორჩა! ეს იყო გამარჯვება! მილსმა ის მანქანიდან გადმოიყვანა
_თქვი რას სჭირს ფრანკლინს!
_ძინავს.. წამლით გავთიშე.. _ძლივს მომესმა ქალის ხმა, რომელსაც აჩეჩილი თმები ჰქონდა და სრულიად არანორმალური ქალის შთაბეჭდილებას ტოვებდა.
ამ დროს მთელ მამულში ხმაური ატყდა. დაცვის წევრებმა მოირბინეს.. ნანახი არ ეჯერათ. რამდენიმე წუთში მისტერ ბლეიკიც გამოჩნდა უცებ დავმშვიდდი... ქალი დაიჭირეს, მილსი მას გაეცალა და ჩემთან მოვიდა._ალექს მაპატიე, რომ მარტო დაგტოვე. მანქანამდე მოსვლა უნდა მომესწრო. ეს არ იყო ადვილი გადაწყვეტილება. ჰაერში შენ ისროლე?.. ისღა შევამჩნიე, დაცვის წევრი რომ დაეცა... _მილსი მისკენ წავიდა.
სახლის უკან, რკინის ღობესთან ატყდა ერთი ამბავი მე იარაღი დაბლა დავაგდე. დაცვის წევრებმა პოლიციეს გამოუძახეს. მანქანის ნამდვილი მძღოლი როგორც გავიგე, ჩემს უფროსს მაშინ გაეთიშა, როცა დაცვის წევრმა მე მესროლა... სულზე მიუსწრო. მალე მისის ბლეიკი და ელისიც გამოჩნდნენ. მივხვდი ვერავინ შეამჩნია დაჭრილი რომ ვიყავი.
_ფრენკლინ! ჩემი ბიჭი _მილსი ჩაძინებულ ფრენკილნს ეცა და ხელში აიყვანა. უზარმაზარი სიხარულით ეცნენ მას ყველა. მისს როულსი კი სასოწარკვეთილებისგან გმინავდა და ორი კაცი ძლივს აკავებდა მას.
_ვინ დაიჭირა?! _ იკითხა ქრისტოფერმა აკანაკალებული ხმით. სანამ მილსი ჩემსკენ ამაყად გამოიშვერდა ხელს, უცებ წავბარბაცდი, კონტროლი დავკარგე.. ვეღარც ვხედავდი, თავბრუ დამეხვა და ჩავიკეცე.
_ალექს!... _ელისის კივილიღა შემომესმა.
ვერ გეტყვით რამდენი ხანი მქონდა გონება დაკარგული, მაგრამ გონზე რომ მოვედი, პირველი რაც შევნიშნე იყო თეთრი ოთახი და რომ მე ვიწექი... ვერც მივხვდი სად ვიყავი, მაგრამ მალევე გამახსენდა ის, რაც თავს გადამხდა. თავი დაბლა დავწიე და დედაჩემი შევნიშნე. სკამზე მჯდომს ეძინა. მის გვერდით ელისი დავინახე, მიყურებდა. რომ დაინახა გონს მოვედი, სასწრაფოდ მომიახლოვდა. რაღაც უცნაური სითბო ვიგრძენი სხეულში.. რთული ამის აღწერა. ელისმა შემდეგ, დედაჩემი გააღვიძა და ოთახიდან გავიდა.
_დიდი ხანია აქ ვარ? _ვკითხე ხმადაბლა და შევეცადე წამოვწეულიყავი, მაგრამ ჩემს გვერდით ექათანი მდგარა და მითხრა სჯობს ცოტა ხანი მოიცადოო. დედა სასწრაფოდ მომიახლოვდა და ყველაფერი გამომკითხა. ელისი რომ დაბრუნდა, შევხედე, გაბრწყინებული თვალები ჰქონდა. მას ოთახში მისტერ მილსი, მისტერ და მისის ბლეიკები და ჯორჯ უილსი შემოჰყვნენ. ექთანი ლამის გადაირია ამდენი ხალხი ერთად არ შეიძლებაო!
_ფრენკლინი როგორ არის? _ვკიტხე პირველი რაც გამახსენდა
_ისიც აქ არის მადლობა რომ გადაგიხადოს _უცებ ოთახში პატარა ბიჭი შემოვიდა. პირწავარდნილლი ქრისტოფერი. მოვიდა და ჩამეხუტა. ეს იყო ჯილდო იმისა, რომ მე ფრენკლინი გადავარჩინე და ამით მე ბედნიერი ვიყავი.
_რა მჭირს? დიდი ხანია აქ ვარ? – ვკითხე ისევ
_არა, გუშინ ღამე რომ გადმოგიყვანეთ მას შემდეგ – მიპასუხა მამაჩემმა, რომელიც ჩემთან ყველაზე ახლოს იდგა და მაკვირდებოდა. _ ახლა უკვე საღამოა..
მე შევეცადე ხელი გამეტოკებინა და მხარს დავხედე. იმ ღამით ბეწვზე გადავრჩი. ღმერთს მადლობას ვწირავ, რომ ტყვია მხარში მომხვდა და არა სხვაგან.. ახლა ცოცხალი არ ვიქნებოდი. მაგრამ ამაზე დიდხანს არ მიფიქრია. შემდეგ ყველამ იმდენი კითხვები მომაყარა როგორ გრძნობ თავსო, რომ კინაღამ ისევ ცუდად გავხდი. ექთანმა, რომელიც საბრძოლო განწყობაზე იყო და დათმობას არ აპირებდა, პალატიდან ყველანი გაყარა. მხოლოდ მშობლები დარჩნენ.
რამდენიმე დღეში გამოვკეთდი. მაისი იწურებოდა. დილით უნდა გამოვწერილიყავი საავადმყოფოდან და წინა საღამოს ისევ უამრავი ხალხი დამადგა თავს. პირველი ჯორჯ უილსი მოვიდა.
_ჰა რა ქენი მისს უინპეგთან? _ვკიტხე ჩვეული ხალისით
ჯორჯი იქვე ჩამოჯდა და გაიბადრა
_მოვწონვარ ალექს! მგონი ყველაფერი კარგადაა. ხვალ უნდა შევხვდე!
_ძალიან კარგი.. ოღონდ მანამდე თმები დაივარცხნე! _ გავეხუმრე, თუმცა უილსი იმ წამსვე სარკეს ეცა. მის შემდეგ მისის ბლეიკი მოვიდა და იმდენი მადლობა გადამიხადა, რომ ალბათ სიცოცხლის ბოლომდე მეყოფა. ელისი ყოველ დღე მოდიოდა და დიდხანს რჩებოდა. ძალიან მიყვარდა, მაგრამ აბა როგორ ვეტყოდი?! თუმცა ვფიქრობ ამას თვითონაც კარგად ხვდებოდა ქალებს ხომ ვერაფერს გამოაპარებ?! და ვფიქრობ არც ის იყო გულგრილი ჩემს მიმართ. იმ საღამოს გვერდით მეჯდა და რაღაც სასაცილოს მიყვებოდა. პალატაში მისტერ ბლეიკი შემოვიდა, პატარა ფრენკლინთან ერთად.
_დიდი მადლობა კიდევ ერთხელ ალექს, რომ ჩემი ბიჭი ახლა ჩემთანაა_როცა მე და ელისი ერთად დაგვინახა, გაეღიმა და პალატიდან მალევე გავიდა. მოგვიანებით მილსი მეწვია. ჩვეული გაბრწყინებული სახითა და ეშმაკურად მოელვარე თვალებით.
_აჰ, ალექს! მეგონა უკვე ფეხზე იყავით და პოლიციელის ფორმას ირგებდით. _გაიბადრა მილსი _ შვებულება დაგიმთავრდა! _ახარხარდა. მეც გამეცინა. _სამწუხაროა მაგრამ.. დაწინაურებას ვერ აცდებით. _ისევ აუელვარდა თვალები. მე დიდი მადლობა გადავუხადე.
_მისტერ მილს, გთხოვთ გამარკვიოთ გარკვეულ დეტალებში.. საიდან აღმოჩნდით თქვენ იმ ღამით მანქანში.. საიდან დაასკვენით რომ როულსი იყო გამტაცებელი.. და რომ მას ჰყავდა თანამზრახველები.. როულსის დასახიჩრებულ სახეზე რას იტყვით? _ უამრავი კითხვა დამიგროვდა.
მილსი დასერიოზულდა. მე სმენად ვიქეცი.
_კარგი მოგიყვები, ოღონდ მოკლედ, რადგან ბევრი დრო არ მაქვს ალექს. მაპატიე _ თქვა მან და დაიწყო _თავიდან ბავშვის დაკარგვის ამბავი რომ გავიგე, საკმაოდ დავიბენი. მოსამსახურე უგონოდ იპოვეს. გამსკდარი ტუჩითა და დაკაწრული სახით. მისი მონაყოლის შედეგად შევიტყე, რომ უცნობმა მას ჩაარტყა და ის დაბლა დაეცა. პირველი ეჭვი იყო ის, რომ რამდენადაც ძლიერად არ უნდა დაგარტყა, სახის დაკაწვრა თითქმის გამორიცხული იყო. შემდეგ მან ჩემთან საუბარში, ყველა მამაკაცზე მიიტანა ეჭვი ერთის გარდა.
_ვის გულისხმობთ? _ვკითხე მე
_რათქმაუნდა თქვენ ალექსს _დაჯდა იქვე მილსი
ეს ძალიან გამიკვირდა და უცნაურად მეჩვენა. მე რაშუაში ვარ-თქო
_ახალგაზრდა მამაკაცი, რომელიც ვითომდა როულსმა დაინახა სავსებით შეიძლება ყოფილიყავით თქვენ, მაგრამ მას შეეშინდა ეჭვი მიეტანა პოლიციის წევრზე. ამის შემდეგ თქვენგან ვიგებ, რომ ღამის სამ საათზე დერეფანში, მესამე სართულზე ვიღაც დადიოდა. საქმე იმაშია ალექს, რომ მეც მომესმა როულსის ფეხის ხმა ! მისი ოთახი ჩემს გვერდით იყო და რომ გამოვიდა, მეც მეღვიძა. მან თქვა მეორე სართულის დერეფანშივე დამარტყესო, მე მომესმა რომ გადიოდა და დაახლოებით ნახევარ საათში, უკან რომ ბრუნდებოდა.. შენმა მონაყოლმა ეჭვი გამიორმაგა. ამას კიდევ ფრენკლინის ოთახში ნაპოვნი წამალი მიემატა. უტყუარი ცნობები კი არ გამაჩნდა, მაგრამ ჩემი საკმაოდ სერიოზული ვარაუდი კი მქონდა.
_ მაშინ ერთი კითხვა მექნება. რატომ იმ ღამითვე არ მოახერხა როულსმა ბავშვი მამულიდან გაეყვანა?!
_ვერ მოახერხა ალექს. მას ორი მოკავშირე ჰყავდა. ერთი დაცვის წევრი ვინ კარებს გაუღებდა და მეორე მძღოლი, ვინ წაიყვანდა ფრანკლინს. იმ ღამითვე უნდა როულს გადაეყვანა ბავშვი მამულიდან, მაგრამ მის მოკავშირესთან ახლოს სხვა ორი კაციც იდგა. ისინი მათ დაინახავდნენ. ამის გარდა, მანქანაც საკმაოდ შორს იყო გაჩერებული ვიდრე წინა ღამით. მოსამსახურეს უნდა ეჩქარა და რადაც არ უნდა დასჯდომოდა გაეყვანა ბიჭი მამულიდან. მას გაუმართლა და მისი მოკავშირე კარებთან მარტო აღმოჩნდა.. რაც შეეხება მანქანას, ბავშვის გადაყვანა ხელით გაჭირდებოდა. ბორბლების კვალს კი სრულიად მოულოდნელად გადავაწყდი, როცა მამულს ვათვალიერებდი.
ჩემთვის გაცილებით ნათელი გახდა მომხდარი ამბავი.
_იმ ქალმა საიდან იცოდა საიდუმლო გასასველელის შესახებ?
_აჰ! _გაეღიმა მილსს _ ერთ გარემოებას თავიდანვე არ მივაქციე ყურადღება. ეს ქალი ამ მამულში ადრეც ცხოვრობდა. ასეთ სახლებს კი საიდუმლო გასასვლელები ყოველთვის აქვთ. მე რომ მამულში მანძილს ვზომავდი სახლიდან უკანა გასასვლელამდე და ამასთან ერთად ვფიქრობდი რამდენი ხანი დამჭირდებოდა შემოვლითი გზიდან მივპარულიყავი მანქანასთან, ვერც წარმოვიდგენდი, რომ ფრენკლინი მუხის ხეში ჰყავდათ დამალული. იქ რომ საიდუმლო ოთახი არსებობდა, ამას ჩემი ფანტაზიაც კი ვერ მისწვდა. _გიღიმა მილსი _თუმცა საბოლოო ჯამში შენი დიდი დახმარებით ყველაფერი კარგად დასრულდა. ამ ბოლო სიტყვებზე, ისე თითქოს დენმა დამარტყაო, მილს შევხედე და ვკითხე
_ის კაცი.. დაცვის წევრი, რომელსაც ვესროლე.. _ვეღარ დავასრულე
_გადარჩა, თუმცა რთული ოპერაცია დასჭირდა და ის ახლაც საავამდყოფოშია. შენ სწორად მოიქეცი ალექს. სრულიად გამართლებ და ბოდიშსაც გიხდი, რომ მარტო დაგტოვე იმ ღამით საიდუმლო გასასვლელში..შენ ისეთი დაძაბული იყავი, რომ ჩემი წასვლა არც გაგიგია მგონი _გაეღიმა მილსს და საათს დახედა. ახლა უნდა ვიჩქარო, თორემ ქალაქის თავი მელოდებაო. დამემშვიდობა და პალატიდან გავიდა. მეორე დღეს კი გამომწერეს..
მინდა ასე დავასრულო ჩემი ამბავი. მილსმა მართლაც დამაწინაურა, რამაც უზომოდ გამახარა. ელისთან განსაკუთრებული ურთიერთობა მქონდა და მილსის აზრით ქორწილიც არ უნდა ყოფილიყო შორს. ყოველ შემთხვევაში მე ელისს სიყვარულში მალევე გამოვუტყდი და იმავე გრძნობით მიპასუხეს. ეს იყო დიდი ბედნიერება. ახლა უკვე ივნისია. ჩემი მშობლები, მე და მისტერ მილსი ჩარლზსტონის დასახლებისკენ მივდივართ. ელისის დაბადებიდ Dდღეა.. და ჩვენ იქ უკვე გველიან...
შველიძე დიტო -Shvelidze Dito
⏱️ 1 წთ.
👁️ 4
100%