ვენახის ანგელოზები
ახალშეწამლული, ჯერ ისევ სველი ვაზი მზეზე სხივის. ძირს დაშვებულ, სისველისაგან დამძიმებულ ფოთოლს შაბიამნის წვეთები სცვივა და ფხვიერ მიწაში იჟონება. სიჩუმეს მხოლოდ მათი ტკაპატკუპის ხმა არღვევს.
უეცრად იმ ხმას წყლის თქაფუნი შეერევა: წელზევით შიშველი, შაბიამნის ხსნარით თავპირშეღებილი გოგია საგუბართან წაკუზულა და ხელებს იბანს. წყალს პირზეც რომ შეისხამს და სახეს ჩამოიბანს, მაშინღა გამოჩნდება, რომ შუახნის გამხდარი, სქელულვაშა, ოდნავ შემელოტებული კაცი ყოფილა.
კარგად რომ გაიღვრიჭება, შესაწამლი აპარატისთვის მაშინღა მოიცლის: გარეცხავს, გააჩახჩახებს, მილებსაც დაშლის და საგულდაგულოდ გააკრიალებს. ბოლოს აპარატის ნაწილებს გასაშრობად ყორეზე ჩამოამწკრივებს, შაბიამნით გათხუნულ პერანგს აიღებს და ქოხისკენ გასწევს.
მოკრიალებულ ცაზე ცხრათვალა მზე ღუდღუდებს.
მზვარეზე ჩაფენილ, ლურჯად დაფერილ სველ ვენახს თხელი, სიფრიფანა ორთქლი ასდის.
შორიდან გუგული იძახის.
თავდავიწყებით უსტვენს ვერცხლისფერ ფშატზე შემომჯდარი შაშვიც.
გოგია ქოხში გამართულ ხის ტახტზე ზის, ტანზე სუფთა პერანგი აცვია, ზურგით კედელს მისწოლია და უფილტრო სიგარეტს ნეტარებით აბოლებს.
ტახტის თავთან ხისგანვე გამოჩორკნილი მაგიდაა მიდგმული, ზედ ერთი ნათალი ჭიქა, საფერფლე (კონსერვის ცარიელი ქილა) და გაზეთში გახვეული რაღაც დევს. კედელზე ადამისჟამინდელი, გაშავებული ჭრაქი კიდია.
მოულოდნელად გუგული გაჩუმდება, შაშვიც ხმას გაკმენდს და გარეთ სამარისებური სიჩუმე ჩამოწვება.
გოგია თავს ასწევს და ვენახს გახედავს.
იქ ნიავი არ იძვრის. გასუსულები დგანან ვაზები.
გოგია წამოიწევს, სიგარეტის ნამწვს კონსერვის ქილაში ჩასრესს და თან იმ ვაზებს თვალს არ აცილებს.
უეცრად, თითქოს ნადირი რამ შემოვარდაო, ვენახში სისინით გაივლის ქარი და იქაურობას აახმაურებს.
ელდანაკრავი გოგია წამოდგება და გარეთ გავა.
თითქოს პატრონის გამოჩენამ დააფრთხოო, ქარი უმალ ჩადგება. ვენახი ჩაჩუმდება, გაინაბება, ვაზებს ოდნავ, სულ ოდნავღა უთრთის ფოთლები.
მოულოდნელად იმ სიჩუმეში საშინლად დაიგრუხუნებს და გოგიას მაღლა აახედებს: თრიალეთიდან ერთი უშველებელი, ჩაშავებულ-ჩაბოროტებული ღრუბელი მოდის, თანდათანობით იზრდება, ფუვდება და რუხრუხითა და ჭექა-ქუხილით ახლოვდება.
გოგია უმწეოდ მიიხედ-მოიხედავს, ახალშეწამლულ ზვარს თვალს მოავლებს და თითქოს ამას ელოდებოდაო, ისევ მოვარდება ის გიჟი ქარაშოტი, ვაზებს მიურევ-მოურევს, ვენახის ჭიშკარს გააღებს და მოაჯახუნებს, გააღებს და მოაჯახუნებს.
გოგია ქვემოთ გაიქცევა, ჭიშკარს, რომელსაც ქარი ხელიდან სტაცებს, ჩარაზავს და სწორედ ამ დროს იელვებს, მიწას საშინელი გრუხუნი შეაზანზარებს და მაღლიდან დგრიალით წამოვა წვიმის მსხვილი წვეთები.
ჰაერში სველი მიწის თბილი ოხშივარი დატრიალდება.
აქამდე გაჩახჩახებული, განათებული გარემო ახლა ერთბაშად მოიმრუშხება და ჩამობნელდება. ზოგჯერ იქაურობას ღრუბლებში გაკლაკნილი ელვა თუ გაანათებს.
წვიმს, ალმაცერად უჟაჟუნებს და თითქოს სული ჩაიდგაო, ვენახი ათასნაირი ხმით ივსება: ისმის შიშინი, წყლის ჩხრიალი, წვიმის ჩქაფუნი და კიდევ რაღაც უცნაური, შორეული გუგუნი.
გოგია ნირწამხდარი დგას და წვიმას უყურებს: ცა ფეხად ჩამოდის, ვაზებს წურწურით გასდის შაბიამნიანი წყალი და მიწა წამლისფრად იღებება. გამტკნარებული ხედავს, როგორ ერთბაშად ეყრება წყალში მთელი იმდღევანდელი ნამუშაკარი, რანაირად ირეცხება რის ვაინაჩრობით შეწამლული ვაზი და ნელ-ნელა უსივდება გული.
მაგრამ თურმე ეგ კიდევ არაფერი!
ჩამუქებულ ცაზე კვლავინდებურად გაიკლაკნება ელვა და დედამიწას შემზარავი გრუხუნი შეარყევს.
აცახცახდებიან ვაზები, უცნაურად დაიკვნესებს ბებერი, გვერდზე გადახრილი ფშატიც და უეცრად რაღაც ახმაურდება, ახრიალდება და წვიმას სეტყვა გამოერევა.
სეტყვის მსხვილი მარცვლები კენჭებივით ხტიან ფშატის ტოტებზე, ყორეზე, მიწაზე.
გოგია თავზე ხელებს წაიფარებს და ქოხისკენ გაიქცევა.
ქოხში თავშეფარებული, კარში ჩამდგარი გასცქერის ციდან დაშვებულ დელგმას.
ვაზები აღარ ჩანს, საშინელი ლაწალუწისა და წვიმის ჩხრიალის მეტი აღარაფერი ისმის.
მიწა სეტყვის თოვლივით თეთრი საბურველით იმოსება.
გამტკნარებული სახით უყურებს ამ სურათს, უაზროდ მისჩერებია ჰაერში მოხტუნავე ყინულის ნატეხებს და მიწაზე დაფენილ ფოთოლს.
როდის-როდის ქარი ჩადგება, სეტყვაც გადაიღებს, სამაგიეროდ ახლა წვიმა იმძლავრებს.
ვენახიდან გამოვარდნილი ნიაღვრები სეტყვის მოლურჯო მარცვლებს ყორის ძირში მიხვეტავს.
ბოლოს, როგორც იქნება, წვიმაც მოიტეხინებს.
ახლა ოდნავღა ცრის.
გოგია წელათრეული გავა და ვაზების მწკრივს ქვემოთ ჩაუყვება.
ვენახი გატიალებულა. ტალახში ალუფხულა სეტყვის დიდრონი მარცვლები, დაფლეთილი ფოთოლი და ყვავილიდან ახალგამოსული მტევანი.
უხმოდ ათვალიერებს გავერანებულ ვენახს, ვაზების მაღლა აფშეკილ, ცარიელ რიკებს, მიწაზე დაფენილ დაგლეჯილ ფოთოლსა და ლერწს.
ერთგან შედგება, ძირში გადატეხილ, წაქცეულ სარს წამოაყენებს, მაგრამ ხელს გაუშვებს თუ არა, სარი ისევ წაიქცევა და ვაზსაც თან გადაიტანს.
ახლა მეორეგან გაჩერდება, ჩაცუცქდება და ფრთებგაფართხულ, ტალახში ჩაზელილ შაშვს დააცქერდება.
კარგა ხანს ზის და მკვდარ ჩიტს ჩუმად ათვალიერებს, მერე ფრთის წვერში სამ თითს წაავლებს, ასწევს, გაიქნევს და ღობის იქით, გზაზე გადააგდებს.
წვრილი, ნემსივით წვრილი წვეთები სახესა და მელოტს უჩხვლეტენ, მაგრამ გოგია ვერაფერს გრძნობს, გარინდებული დგას და გაპარტახებულ ვაზებს უსიტყვოდ უყურებს.
ბოლოს ქოხისკენ დაიძრება, კალოშებს მიწაზე უილაჯოდ მიაფრატუნებს, აღარც ტალახს ერიდება და აღარც წყლის გუბეებს.
ქოხში შესული ტახტზე ჩამოჯდება, მერე გულაღმა გადაწვება, თვალებს დახუჭავს და ხელებს მუცელზე დაილაგებს.
ავად ჩამოწოლილ სიჩუმეს წვიმის ფაჩუნი არღვევს.
უეცრად ჭიშკარი გაჯახუნდება და ამას გოგიას ცოლის ტირილნარევი ხმაც ზედ მოჰყვება.
_ უი, მამიკვდეს თავი, ეს რა უქნია ამ ჩამოსანგრევსა ამასა, რა უქნია ესა, ქაა!
გოგია არ ინძრევა, წევს და ესმის ცოლის ფლიქვინი, იმისი ფეხის ხმა და როცა ქალი ქოხის კარში შემოიხედავს, თვალებს მაშინღა გაახელს, უსიტყვოდ ახედავს და ისევ დახუჭავს.
_ რა იყო ესა, ეს რა ღვთის რისხვა იყო, კაცო?!
რაკი ქმარი პასუხს არ გასცემს, ქალი ქოხში შემოვა და კუთხეში მიდგმულ კუნძზე ჩამოჯდება.
თვალებდახუჭული გოგია ჩუმად წევს.
ქალი იდაყვებით მუხლებს დაებჯინება, სახეს ხელისგულებში ჩარგავს, უსიტყვოდ ზუზუნებს და სასოწარკვეთილი ირწევა.
გარეთ ისევ ცრის.
ისლის სახურავიდან ჩამონადენ წვიმის წვეთებს გუბეში წკაპუნი გაუდის.
ბოლოს ქალი თავს ასწევს და მიცვალებულივით გულაღმა გაშოტილ ქმარს მიაჩერდება.
_ რას გაჩუმებულხარ, კაცო, თქვიი რამე, ხმა ამოიღე!
გოგია ოდნავ შეირხევა, მაგრამ თვალებს მაინც არ ახელს.
ქალი წინ გადაიხრება და ტანზე ხელს მოუფათურებს.
_ აი, დასველებულხარ, გოგი, ადექი, გენაცვალე, აბა, ადექი.
გოგია არ ინძრევა.
_ ადექი, ადექი, წავიდეთ შინა, ოხრათაც დარჩენილა აქაურობა.
გოგია ახლაღა გაახელს თვალებს და ცოლს უსიტყვოდ მიაჩერდება.
_ ადე, კაცო, უნდა გასცივდე და მოკვდე, არაა?
_ წადი, ადამიანო, სახლში.
_ მე უშენოთ არსადაც არ წავალ!
გოგია ტახტზე წამოჯდება, ფეხებს ძირს ჩამოუშვებს და ცოლს პირგამეხებული მიაჩერდება.
_ წადი-მეთქი, დედაკაცო, შინა!
ჩუმად უყურებენ ერთმანეთს.
ქალს ცრემლიანი თვალები თანდათანობით უშრება, ადგება, ქოხიდან უსიტყვოდ გავა და ქვემოთ დაეშვება.
ჭიშკრის მოჯახუნების ხმას რომ გაიგონებს, გოგია დაგორგლილ გაზეთს გაშლის, სადაც პურის გამხმარი, გაკოროწებული ნამტვრევები ყოფილა გახვეული, დაიხრება, ტახტქვეშ ხელს შეყოფს, იქიდან ღვინით სავსე სამლიტრიან შტოფს გამოიღებს და წინ დაიდგამს.
საცობის მოხსნაზე კარგა ხანს იწვალებს, მერე ჭიქას მისწვდება, საჩვენებელი თითით გამოწმენდს და ღვინით გაავსებს.
გარეთ ისევ ცრის, თუმცა იქით აღარც კი უნდა გახედვა. ჭიქას აიღებს, ქოხის გაშავებულ ჭერს მიაჩერდება, რაღაც გაუგებარს ჩაილაპარაკებს და დალევს.
ერთხანს გაუნძრევლად ზის, მერე ხალათის ჯიბიდან სიგარეტის კოლოფს ამოიღებს, იქიდან ერთ ღერს ამოაძვრენს, მაგრამ აღარ მოუკიდებს, ჭიქას შეივსებს, ისევ დაიჩურჩულებს რაღაცას, გამხმარი პურის ნატეხს რამდენიმე წვეთს დააპკურებს და ღვინოს ნება-ნება დალევს.
მერე, ფიქრში წასული, სიგარეტის ღერს ჩაიდებს პირში და მოუკიდებს. ჩუმად, ჯავრიანად აბოლებს. ბოლოს მესამედაც დაისხამს.
უეცრად, თითქოს შუქი აანთესო, მაგიდის ზედაპირს კედლის ჭუჭრუტანიდან შემოჭრილი მზის სხივი დაეფინება და ქოხი განათდება.
გოგია თავს მიაბრუნებს და გარეთ გაიხედავს.
წვიმას გადაუღია, ცას ღრუბელი გადაუყრია და იქიდან მზე ისე უზრუნველად, ისეთი ალერსით იყურება, თითქოს ამ არემარეზე სულ არაფერი მომხდარაო.
გოგია სიგარეტის ნამწვს თუნუქის კოლოფში ჩააქრობს, სასმისს აიღებს, მაღლა ასწევს, მიიხედ-მოიხედავს, ჩახრინწული ხმით რაღაც გაურკვეველ სიტყვებს ჩაილაპარაკებს, დალევს და ცარიელ ჭიქას მაგიდაზე ხმაურით დადგამს.
მერე იქაურობას მოაწესრიგებს _ პურის ნატეხებს ქაღალდში შეახვევს, შტოფს საცობს მოარგებს და ისევ ტახტქვეშ შედგამს.
ერთხანს კიდევ ზის და კარის ღიობიდან ვენახს უყურებს, ბოლოს წამოდგება, ხალათს გაიხდის, ლურსმანზე ჩამოკიდებულ, შაბიამნის ხსნარით გათხუნულ, ჯერ ისევ სველ პერანგს ჩამოიღებს და ჩაიცვამს.
მზეზე ჩამთბარ, გავერანებულ ვენახს სიფრიფანა ორთქლი ასდის, გაღმა ახოებში გუგული იძახის.
გოგია ჭერის ფიცრებიდან ჯერ წალდს ჩამოიღებს, მერე _ ერთად შეკრული «პრეჟის» კონას, ბოლოს _ სასხლავს, ამ ყველაფერს მაგიდაზე დაამწკრივებს და გარეთ გავა.
სეტყვის ნამოქმედარი მზის ნათელში უფრო ცხადლივ მოჩანს _ დალეწილა, გაუბედურებულა ვაზი, მიწა აღარა ჩანს _ იქაურობა ცერისსიმსხო, მსხმოიარე ლერწითა და დაფლეთილი ფოთლით მოფენილა.
გოგია მწკრივებს დაუვლის, გადამტვრეულ, წაჩეხილ სარებს მოაგროვებს, დაიიღლიავებს, ქოხთან ამოიტანს და ძირს დაყრის. მერე ქოხიდან კუნძს გამოაგორებს, წალდსაც გამოიტანს, ჩაცუცქდება და სარების ჩეკვას (წვერების წათლას) იწყებს.
ამ საქმეს რომ მორჩება, სასხლავს აიღებს და ვენახის განაპირა მწკრივს ჩაუყვება.
სხლავს, ვაზებს ჩამოლეწილ ლერწებს აჭრის, გადარჩენილი, მაგრამ ფოთოლდაგლეჯილი რქა სამ კვირტზე დაჰყავს და იმ ფოთოლსაც მკაცრი, დაუნდობელი დალაქივით პარსავს.
მოსარკულ, მოკარკაცებულ ცაზე დასავლეთისკენ გადახრილი მზე ანათებს და ატალახებულ მიწას თვალდათვალ აშრობს.
ახოებიდან ისევ იძახის გუგული.
სხვლას რომ მორჩება, გოგია თავს ასწევს და დაინახავს, რომ მზე ჩასასვლელად დაღერილა _ სულასწრაფებული გადადის დანახვისის სერზე, რაღაცნაირი ზეიმური სიხარულით ეთხოვება აქაურობას, ალერსიანი, ალმაცერი სხივებით ეფერება გაკორტნილ, გასაცოდავებულ ვაზებს და როცა ბოლოს ჩამუქებულ ქედს ჩაეფარება, ვენახი ჩაყუჩდება, გაირინდება და შიგ ბინდისპირის სიმშვიდე დაისადგურებს.
გოგია აჩქარდება: ახლა მწკრივებიდან ნასხლავი და სეტყვის ნალეწი გამოაქვს და ვენახის ბოლოში ახორავებს.
სულ მალე იქ მტევნის, ლერწისა და შემჭკნარი ფოთლის უშველებელი გორა დადგება.
გოგია თავს ასწევს და დასუფთავებულ, დამასმასებულ ვენახს მზერას მოავლებს.
შორიდან ისმის საძოვრებიდან სოფელში მობრუნებული საქონლის ბღავილი და ძაღლების ყეფა.
დაღლილი და ფეხებდამძიმებული ავა ქოხთან, ცემენტის ავზს სახურავს ახდის და შიგ ჩაიხედავს _ კიდევ ბლომად დარჩენილა შაბიამნის ხსნარი.
გოგია აპარატს ააწყობს და წამლით გაავსებს.
ბინდდება.
ტყისპირიდან ჭოტი იძახის.
გოგია ვაზს წამლავს, აპარატის სახელურს მონოტონურად ამოძრავებს და სანამ მთვარე ამოვიდოდეს, ვარაუდით ასხურებს შაბიამანს.
მერე კი ცაზე დიდი, უშველებელი მთვარეც გამოჩნდება და იქაურობას დღესავით გაანათებს.
გასხლულ, აქა-იქ ფოთოლშერჩენილ ვაზებს შაბიამნის წვეთები სცვივა და ფხვიერ მიწაში იჟონება. ღამის სიჩუმეს მხოლოდ მათი ტკაპატკუპის ხმა არღვევს.
დაღლილობისაგან გასავათებული გოგია ცემენტის ავზის ძირში ზის, ზურგით მის კედელს მიყრდნობია და სძინავს.
იქვე გდია დაცლილი, გადაბრუნებული აპარატიც.
შაბიამნისფრად შეღებილ, სამერმისოდ გასხლულ ვენახს სავსე მთვარე დანათის.
მთვარის ოქროსფერი შარავანდი ადგას თავზე მძინარე გოგიასაც და უეცრად იმ ნათელში, როგორც ფოტოქაღალდზე, ისე თანდათანობით ისახება ჯერ ნაბდისქუდიანი, ულვაშაპრეხილი, მოღიმარი ბერიკაცი, მერე კი ჩიხტიკოპიანი დედაბერიც.
მეკვლე
გცივა, ბებო?
_ ჰა?
_ გცივა-მეთქი?
_ არა, არა.
_ გინდა, ჩაის მოგიტან.
_ რაო?
_ ცხელ ჩაის მოგიტან, გინდა?
_ არა მცივა, გოგო, არა!
_ ხომ არ გშია?
_ ჰა?
_ ხომ არ გშია-მეთქი!
_ რომელი საათია?
_ ათი.
_ რომელი?
_ ათია უკვე, ათი!
_ დილისა თუ საღამოსი?
_ საღამოსი... ორ საათში ახალი წელი მოვა.
_ რა მოვა?
_ ახალი წელი, ა-ხა-ლი!
_ ახალი წელი...
_ გიხარია, ბებო, ახალი წელი?
_ რაო?
_ გიხარია-მეთქი?
_ რა უნდა მიხაროდეს, გოგო?!
_ ახალი წელი.
_ ახალი წელი?!
_ ხო, გიხარია?
_ რა არის გასახარელი...
_ როგორ თუ რა, ახალი წელი მოდის!
_ მერე რა, მოდის და მოვიდეს.
_ დედამ გოზინაყი გააკეთა!
_ რა გააკეთა?
_ გო-ზი-ნა-ყი!
_ ფიჰ!
_ რა იყო?
_ რა იცის, გოგო, დედაშენმა გოზინაყის...
_ როგორ არ იცის!
_ დაეწვა?
_ არა.
_ აბა?
_ ძალიან გემრიელი გამოუვიდა!
_ გემრიელი არა, ის...
_ ნუ იცი რა, ბებო, ეგრე!
_ რა ნუ ვიცი, გოგო, რა! როდის აქეთია, დედაშენი გოზინაყს აკეთებდა საახალწლოდ?!
_ რა ქნას აბა, შენ აღარ შეგიძლია და...
_ რაო?
_ შენ აღარ შეგიძლია-მეთქი!
_ ჰო, მე აღარაფერი შემიძლია, მარტო თქვენ ხართ ამ ოჯახში ყველაფერი...
_ ოო, კარგი რა, ბებო!
_ ბიჭი რას აკეთებს?
_ ტელევიზორს უყურებს.
_ ენაცვალოს ბებო... მამაშენი?
_ ისიც.
_ ჰა?
_ ისიც ტელევიზორს უყურებს!
_ თიკა, თიკა!
_ რა გინდა, დე!
_ მოდი აქ!
_ ხო, რა გინდა...
_ მომეხმარე, გოგო, ხო ხედავ, გავწყდი წელში!
_ მითხარი, რა გავაკეთო, არაფერს მავალებ და...
_ გავალებ, თორემ... სუფრა გადააფარე მაგიდას, თეფშები და დანა-ჩანგალი გაწმინდე.
_ გავშალოთ უკვე?
_ აბა, არ გავშალოთ?! თერთმეტი დაიწყო უკვე...
_ უი, რა კარგია!
_ ის მწვანე არ გინდა, თეთრი სუფრა გადააფარე... ცელოფანი არ დაგავიწყდეს, გესმის?
_ შენ ბევრი დაგრჩა?
_ გოზინაყი მაქვს დასაჭრელი, ეს ინდაურიც მოიხარშა, მგონი... საცივი უნდა დავიწყო.
_ მერე, მოასწრებ?!
_ რას მოვასწრებ თქვენს ხელში, თითის განძრევა არ გინდათ არავის!
_ გახსოვს, ბებომ რა საცივი იცოდა?
_ არც მე გამომდის ნაკლები, ნუ გეშინია!
_ კი, შენც კარგი გამოგდის, მაგრამ...
_ წადი, გოგო, ნუ გაიტლიკე ენა... მამაშენს დაუძახე, რო მიცივებია იმ ტელევიზორს!
***_ მეძახდი, გულიკო?
_ ნახე ერთი, ეს ინდაური თუ მოიხარშა.
_ შენ ვერ ნახავ?
_ კაცო, მარტო მე ვარ ამ ოჯახში?! გავწყდი ქალი წელში, აღარ შემიძლია მეტი, დილიდან ფეხზე ვტრიალებ!
_ ოქრო ხარ, გულიკო, ოქრო!
_ ენა კი გაქვს, ნუ გეშინია...
_ კი მაგრამ, მე არ გაგეგზავნე დილას ბაზარში?! მომეცი ერთი, ჩანგალი...
_ უჯრაშია.
_ გენახა ერთი, რა ამბავი იყო, არ მეგონა, ცოცხალი თუ გამოვაღწევდი იქიდან. რომ ჰკითხო, ხალხს ფული არა აქვსო... რა გინდა, მოხარშულა უკვე... ფულის მეტი რა აქვთ, სულ ორ-ორ ინდაურს ყიდულობდნენ!
_ აი, ამ ლანგარზე ამოიღე და მერე გოზინაყი დამიჭერი.
_ კალენდარში ეწერა, მოხარშულ ინდაურს გარეთ გადგმა უხდებაო.
_ გადგი, მერე! ოღონდ, ჯერ მარილი მოაყარე.
_ აბა, მარილი?
_ ცხვირწინ არ გიდგას?!
_ სად, ქალო?
_ ეს რა არის?! ხელი თუ არ დაგიდო კაცმა, ვერ იპოვი!
_ ჰო, კარგი, კარგი...
_ ძალიან არ დაამლაშო, შენებურად.
_ იფ რა ინდაურია!
_ მაგ ფასად ორს იყიდიდა კაცი...
_ ორს არა, სამს. იცი, რა სიძვირე იყო?
_ დროზე ქენი და დამიჭერი ეს ოხერი გოზინაყი, მე საცივი უნდა დავიწყო.
***_ გძინავს, დედა?
_ ჰა?
_ არაფერი, გძინავს-მეთქი?
_ რა დამაძინებს...
_ ხომ არ გცივა?
_ რაო?
_ ხომ არ გცივა-მეთქი!
_ არა, არა!
_ თუ გინდა, გულიკოს ვეტყვი და ჩაის აგიდუღებს.
_ რად მინდა ჩაი!
_ არც გშია?
_ ჰა?
_ ხომ არ გშია-მეთქი!
_ აჰ, არა, არა!
_ აბა, არაფერი გინდა?
_ რომელი საათია?
_ თერთმეტის ნახევარი. საათ-ნახევარში ახალი წელი დადგება.
_ რა დადგება?
_ ახალი წელი!
_ ახალი წელი?!
_ ჰო. გულიკო საცივს აკეთებს.
_ რას აკეთებს?
_ საცივს.
_ ფიჰ!
_ რა იყო?!
_ რა იცის გულიკომ საცივის!
_ როგორ არ იცის, შენ არ ასწავლე?
_ მე კი ვასწავლე, მაგრამ...
_ კარგი რა, ნუ იცი შენ ეგრე...
_ რა ვიცი, ბიჭო, რა?
_ ჰო, კარგი, კარგი... ესე იგი, ჩაი არ გინდა, ხომ?
_ ჭირი მინდა მე, ჭირი და სიკვდილი!..
_ მოდი რა, ნუ ვიჩხუბებთ, დედა, ამ საღამოს მაინც ნუ ვიჩხუბებთ...
***_ რა ქენი, გადგი ინდაური?
_ კი.
_ კატა არ მიეპაროს.
_ რა უნდა აივანზე კატას!
_ ახლა გოზინაყი დამიჭერი.
_ დანა?
_ უჯრაშია. ალესე ცოტა.
_ დედაჩემმა იცოდა კარგი გოზინაყი...
_ რას შვრები, რას! მაგიდა არ უნდა გადაწმინდო?!
_ ტილო?
_ ყველაფერი ხელში უნდა მოგაწოდოს კაცმა!
_ გულიკო...
_ გადამრევენ მე ესენი, გადამრევენ!
_ მოდი რა, დღეს მაინც ნუ ვიჩხუბებთ, კარგი? თუ გინდა, შეგიღიტინებ, გინდა?
_ გაიწი იქით!
_ შეგიღიტინებ, რა მოხდება?
_ გაიწი-მეთქი!..
_ ეგრე, შე ქალო, გაიცინე, ახალი წელი მოდის!
***_ ბებო გეძახის, ბიჭო, არ გესმის?
_ აუ, ტელევიზორს ვუყურებ, რა!
_ გეძახის, შე დებილო!
_ დებილი თავი გაბია!
_ შენ იცი, რას გიზამ?
_ აუ, გადი, რა!
_ დედა! დედა!
_ მორჩი ახლა!
_ აგე, გეძახის, ხო გაიგე!
_ აუ, გააჭირა, რა...
***
_ რა გინდა, ბებო, რა!
_ მოხვედი, შვილო?
_ ხო, რა გინდა?
_ მომეცი აბა შენი ხელი...
_ ეე, კარგი რა, ბებო!
_ მომეცი, ბიჭო, რა მოხდება...
_ აჰა!..
_ გენაცვალოს ბებო... ჩემო ვაჟკაცო, ჩემო იმედო...
_ აუ, კარგი რა, ბებო!
_ რატომ, შვილო, რატომ არ გიყვარს ჩემი მოფერება, ბებერი რომ ვარ, იმიტომ? ვინ მყავს შენს მეტი, გენაცვალოს შენი ბებო...
_ აუ, ბებო, რაა!
_ აი, ერთხელაც გაკოცებ, ერთხელაც და მეტი აღარ...
_ კარგი, ხო, წავედი...
_ რომელი საათია?
_ თერთმეტია. ერთ საათში ახალი წელი იქნება.
_ რა იქნება?
_ ახალი წელი.
_ ახალი წელი?
_ ხო, რა იყო?
_ არაფერი, არაფერი...
_ კარგი, წავედი ახლა...
_ მოიცა... ჩამოჯექი ცოტა ხანს, რაღაც უნდა გითხრა...
_ რა გინდა.
_ ჩამოჯექი, რა მოხდება...
_ აუ, ტელევიზორს ვუყურებ, რა!..
_ დაჯექი, ბიჭო, არსად გაგექცევა ის ტელევიზორი!
_ კარგი, აჰა, დავჯექი!
_ შვილო, პაპა გახსოვს?
_ პაპა?
_ ჰო.
_ ისე, ბუნდოვნად...
_ მაინც, რანაირად?
_ მახსოვს, ერთხელ, ახალი წელი იყო და გარედან კარზე დააკაკუნა...
_ ჰო, ჰო!
_ ჩვენ რაღაც ვკითხეთ, ვინ არისო თუ რაღაც... თან სულ გვეცინებოდა...
_ მერე?
_ მერე შემოვიდა და შემოიტანა დიდი ლანგრით მანდარინები, კანფეტები და ნამცხვრები... კანფეტებს იატაკზე ყრიდა და თან ამბობდა, შემოვდგი ფეხი, გწყალობდეთ ღმერთიო...
_ ფეხი ჩემი _ კვალი ანგელოზისო?
_ ხო, ფეხი ჩემი _ კვალი ანგელოზისო.
_ მერე, მერე?
_ მერე ხელში ამიყვანა... თოვლის სუნი ჰქონდა, თოვლის და სიცივის...
_ სიცივის სუნი ჰქონდა, ბიჭო?!
_ ხო. შენ ხომ არ გცივა? თუ გინდა, დედაჩემს ვეტყვი და ჩაის აგიდუღებს.
_ არ მინდა, არა!
_ არც გშია?
_ არა, არაფერი მინდა.
_ წავალ მაშინ, კარგი?
_ წადი, შვილო, წადი...
***_ თიკა!
_ ხო, დედიკო!
_ გადააფარე, შვილო, სუფრა?
_ კი. თეფშებიც დავაწყვე, დანა-ჩანგალიც...
_ ხომ გაწმინდე, დედიკო?
_ როგორ არა!
_ მარილი? მარილი ხომ არ დაგავიწყდა?
_ არა. მარილიც ჩავდგი და ხელსაწმენდებიც.
_ ყოჩაღ! აბა, მომეხმარეთ ახლა ყველანი, შენ ესენი გაიტანე, მამაშენი პურს დაჭრის!
_ ღვინო არ ჩამოვასხა?
_ ღვინოც ჩამოასხი და პურიც დაჭერი!
_ რომელი საათია?
_ თორმეტის ნახევარია უკვე... დედაშენი არ გამოვა სუფრასთან?
_ ვეტყვი, რა ვიცი...
_ ძალიან შეეხვეწე, იცოდე!
_ ეჰ, ხო იცი, რანაირი ქალია...
_ შენი ჭირიმე, ოღონდ ახლა შეიკავოს ყველამ თავი, ოღონდ ახლა ნუ ვიჩხუბებთ და თუ გინდა, მომკალით!
***_ რაო, არაო?
_ ეე, გამანებე რა თავი...
_ ეს ახალი წელი თუ არ ჩაგვაშხამა, ისე როგორ იქნება!
_ რომელი საათია?
_ თხუთმეტი წუთი აკლია!
_ მიდი, ბიჭო, უთხარი. გამოვიდეს, იქნებ შენ მაინც დაგიჯეროს...
_ მიდი, შვილო, მიდი, ხომ იცი, მაგას ამ ოჯახში, შენს მეტი არავინ უნდა!
***_ ბებოო...
_ უი, მოხვედი, შვილო?!
_ ხო.
_ მოდი, გენაცვალე, მოდი... აი, აქ ჩამომიჯექი.
_ მითხარი, ბებო, გიყვარვარ?
_ რაო?
_ გიყვარვარ-მეთქი?
_ მიყვარხარ, შე ციგანო, აბა, არ მიყვარხარ?!
_ ძალიან გიყვარვარ თუ ისე რაა...
_ ჰა?
_ ძალიან გიყვარვარ-მეთქი?
_ ძალიან, შვილო, ძალიან... ვინ მყავს, მე საწყალს, შენს მეტი?
_ მართლა?
_ მართლა, აბა, ტყუილად?!
_ მაშინ, ადექი ახლა და წამოდი...
_ რაო?
_ წამოდი-მეთქი!
_ შენც კარგი მამაძაღლი ხარ, ნუ გეშინია!
_ აუ, კარგი რა, ბებო!
_ რა კარგი, ბიჭო, რა კარგი!
_ სადაცაა ახალი წელი დადგება, წამოდი რა, გეხვეწები...
_ დედაშენმა გამოგგზავნა?
_ წამოდი და გაკოცებ, გინდა?
_ რაო?
_ გაკოცებ-მეთქი!
_ რას ამბობ, ბიჭო?!
_ აი, ლოყაზე გაკოცებ, აჰა!
_ შენ რას გეტყვი, მე შენ...
_ აუ, რა გატირებს, ბებო?!
_ ჰა?
_ რატომ ტირი?
_ არ ვტირი...
_ კარგი ახლა, კარგი, დაწყნარდი...
_ გენაცვალოს შენი ბებო...
_ ახლა წამოხვალ?
_ ოხ, შე ციგანო, შე ციგანო...
_ ადექი, აბა, ადექი!
_ დამაცადე...
_ რაღა დაგაცადო, საცაა თორმეტი შესრულდება... თუ გინდა, ხელში აგიყვან, გინდა?
_ არა, არა!
_ აგიყვან!
_ უიმე, დამსვი, ბიჭო!
_ ხელი კარგად მომხვიე!
_ დამსვი, შე მამაძაღლო, არაფერი იტკინო!
***
_ ესეც ბებოო!
_ გაგიჟდი, ბიჭო?!
_ რომელი საათია?
_ ჩქარა, ჩქარა!
_ ჩასვი სავარძელში, რამდენ ხანს უნდა გეჭიროს ეგრე!
_ დაჯექი, ბებო... აი, ასეე! გავხსნა შამპანური?
_ ჩქარა, ჩქარა!
_ ჭიქები, ჭიქები!
_ აუ! აუ!
_ გიხარია, ბებო?
_ აბა, მივუჭახუნოთ ერთმანეთს!
_ გაგვიმარჯოს, მრავალ ახალ წელს დაგვასწროს! დედა, გილოცავ, მრავალს დაესწარი!
_ გილოცავ, ბები!
_ მეც გილოცავთ, შვილებო...
_ აბა, დავლიოთ და გადავკოცნოთ ყველამ ერთმანეთი!
_ მოდი, გულიკო...
_ აკოცეთ, ბებოსაც აკოცეთ!
_ გენაცვალოთ ბებო...
_ მოდი, თიკა, გაკოცო... შენც, შვილო...
_ ბებოს?
_ აჰა, ბებოსაც!
_ იცოცხლეთ, შვილებო, გაიხარეთ... მრავალს დაესწარით, სულ ჯანმრთელად, ბედნიერად, სიხარულით... გიყვარდეთ ერთმანეთი... ფეხბედნიერი ყოფილიყოს ეს ახალი წელი ჩვენი ოჯახისთვის, ბარაქა და დოვლათი მოგცეთ ღმერთმა... წმინდაო გიორგი, გადმოხედე შენის მოწყალე თვალით ჩემს შვილებს, შვილიშვილებს _ გამიმრავლე, ამიღორძინე...
_ ასე არ სჯობია?
_ ჰა?
_ ასე არ ჯობია-მეთქი?
_ რა სჯობია ასე?!
_ ტკბილად ყოფნა...
_ მერე, ქალო, მე მეუბნები მაგას?!
_ აბა, ვის ვუთხრა?!
_ შენს თავს უთხარი!
_ რა ვუთხრა ჩემს თავს, რა!..
_ გულიკო!
_ ჰო, რა ვუთხრა!
_ რა გთხოვე, გულიკო, მე შენ?
_ ვაიმე, გავგიჟდები!.. ახლაც მე ვარ დამნაშავე?!
_ აუ, არ იჩხუბოთ, რა!..
_ გავწყდი წელში, დილიდან ფეხზე ვტრიალებ, ჩემი მომხმარე არავინაა, სახლი, სამსახური, სარეცხი, შინ და გარეთ... პურს არ მოგიტანს არავინ, პურს!
_ დედა!
_ ვერ ხედავთ, რას დავემსგავსე?
_ არც ადრე ყოფილხარ დიდი მზეთუნახავი!
_ ბებო!
_ ეგეც მე ვარ? რატომ მაგას არ აჩუმებ, მითხარი, რატომ არ აჩუმებ!
_ ნეტავი ფეხი მოგტეხოდა და შენ ჩემს ოჯახში არ შემოსულიყავი...
_ აუ, ბებო, რაა!
_ კარგი რა, დედა, კარგი, ნუ ჩამაშხამეთ ეს ახალი წელი!
_ ჰო, გაუსწორე კუდი, გაუსწორე!
_ მომაშორეთ ეს გამოყრუებული დედაბერი, თორემ არ ვიცი, რას ვიზამ!
_ გულიკო!
_ აუ, დედა, რაა!
_ წამოდი, შვილო, წამიყვანე ჩემს ოთახში... ახია ჩემზე, ახი...
_ რა არის ახლა ეს, რა!
_ დაიწვას ჩემი გაჩენის საათი...
_ კარგი, დედიკო, დაწყნარდი...
_ გამორთე, გოგო, ეგ ოხერი ტელევიზორი!
***_ აუ, ბებო, არ იტირო, რა!..
_ არა, შვილო, არ ვიტირებ და დედაშენის ჯიბრზე არც მოვკვდები!.. მომეცი ხელი...
_ აჰა, ოღონდ არ იტირო, კარგი?
_ ჰო, ჩემო ვაჟკაცო, ჩემო იმედო... გენაცვალოს ბებო... რა მითხარი, რისი სუნი ჰქონდაო?
_ რა სუნი?!.
_ ხელში რომ ამიყვანა, სიცივის სუნი ჰქონდაო, არ მითხარი?
_ ა, პაპას?
_ ჰო.
_ კი, სიცივის და თოვლის.
_ რაო, როგორ ამბობდა, შემოვდგი ფეხიო?..
_ შემოვდგი ფეხი, გწყალობდეთ ღმერთი, ფეხი ჩემი _ კვალი ანგელოზისო!
_ კვალი ანგელოზისო?
_ ხო, კვალი ანგელოზისო... არ იტირო ახლა, არ იტირო!
_ არ ვიტირებ, ნუ გეშინია.
_ თუ გინდა, აქ მოგიტან საჭმელს...
_ რაო?
_ საჭმელს გამოგიტან-მეთქი!
_ არა, არაფერი არ მინდა!
_ არც ჩაი?
_ ჰა?
_ ჩაიც არ გინდა? მე თვითონ აგიდუღებ და მოგიტან.
_ არა, შვილო, არა!
_ რას იზამ, აბა, დაიძინებ?
_ რაო?
_ დაიძინებ-მეთქი?
_ კი, შვილო, კი, დავიძინებ, აბა რას ვიზამ... კვალი ანგელოზისო?
_ ხო... დაიძინე.
_ და სიცივის სუნი ჰქონდა?
_ ხო, სიცივის. წავალ მე, კარგი?
_ წადი, შვილო, წადი...
_ დაიძინე, იცოდე!
_ დავიძინებ, აბა, რას ვიზამ...
ბიჭი გავიდა და ოთახში სიჩუმე ჩამოწვა.
ქუჩიდან კანტიკუნტად ისმოდა სროლის ხმა _ ეშხში შესულ `აჩაინ~ ბიჭებს ახალი წლის დადგომა უხაროდათ.
სოფი
ჩვენი ჯერ არ მოგვეკრიფა, ხეივნისა, ჯერ ისევ ესხა და სჭამდნენ ჩიტები. გაუვარდებოდა ჩემი კაცი ყვირილითა და ტაშისცემით — გაეცლებოდნენ ის გასაწყვეტლები, შესხდებოდნენ, შეიხორხლებოდნენ თუთაზე და გამოსცქეროდნენ იქიდან. შინ რო შემოვიდოდა, აიშლებოდნენ, მობრუნდებოდნენ და დაუწყებდნენ ისევ ჭამას. ახლა უნდა გენახა, ქა, ჩოგი თავდაყირა ეკიდა და ისე კიკნიდა მარცვალსა!
დატანჯეს კაცი.
მე ვუთხარი, ადექი, მოკრიფე და მოიშორე-მეთქი!
აბა, რას ამბობ, ქალო, მჟავეა ჯერაო.
მა ეგ ჩიტები რაღამ დააქიმითა-მეთქი, ქა?
რა ვიცი, გაუწყდათ მაგათ სინსილაო!
გაიტანა ბოლოს სკამი, დაჯდა, დაიჭირა ცოცხი და დაუწყო ქშევა. ჯერ ახლო არ ეკარებოდნენ. ისხდნენ ზოგი კაკალზე, ზოგი — თუთაზე და უყურებდნენ იქი¬დან. მერე ნელ-ნელა გაუბედეს — ჯერ ერთი მოფრინდა, მერე — მეორე. სხედან, განა სჭამენ ან რამე, არა, სცდიან, აბა, ერთი, რას იზამსო. აიშალა ბოლოს მთელი დუნდგო და წამოვიდა თათრის ჯარივითა!
ჯერ ცოცხი ესროლა და გააფრთხო, მაგრამ ისევ რო მოფრინდნენ, ატეხა ერთი ტაშისცემა და ყვირილი — აგინებს, აგინებს, რო მეტი არ იქნება, აღარ შეარჩინა მკვდარი და ცოცხალი, მაგრამ არ ეპუებიან, ქა?
ჩამოიარა ეფრემას ბიჭმა, გადმოეყუდა ღობეზე და უყურებს გაკვირვებული: რა იყო, გოგი, რა მოგივიდაო?
რაღა რა მომივიდა, კაცო, გამაგიჟეს ამ ჩიტებმა, ყურძენს მიჭამენო!
მერე, არ იცი მაგათი წამალიო?
რა წამალიო?
რაიო და კონსერვის კარობკები უნდა დაუკიდოო!
რა კარობკები, ბიჯო, რას ამბობო?
მე ვუთხარი — შენი ჭირიმე, კოლა, მოდი, თუ იცი რამე, გვასწავლე, თორე დაიტანჯა კაცი, აი, ქათმები, რომელსაც ხელს დაადებ, იმას დაგიკლამ-მეთქი!
წავიდა, მოიტანა საიდანღაც ერთი დიდი კალათა თუნუქის კოლოფი, ჩამოამწკრივა მთელ ხეივანზე და ერთმანეთზე მავთულით გადააბა, მერე უცებ ჩამოსწია ის მავთული და ისეთი ჟღარუნი აუყენა, რო ძაღლმა კუდი ამოიძუა და ეზოდან წკავწკავით გავარდა. ჩიტებს ხო თვალიც ვეღარსად მოვატანეთ!
დავუკალი კარგი ჯაჭვედა დედალი, გავუშალე ლაზათიანი სუფრა, მაგრამ სულ ტყუილად.
ჯერ კი ერიდებოდნენ, მაგრამ მერე და მერე ისე შეეჩვივნენ, ისე გაუთამამდნენ, რო აინუნშიც აღარ აგდებდნენ.
მოკლედ, სულ გაგალეს მთელი ხეივანი, ერთი საღი მარცვალი აღარსად შეარჩინეს!..
დარჩა ეს საწყალი ჩემი ქმარი იმ წელიწადს უღვინოდ და ჩამოყარა ყურები, მაგრამ ჩამოიარეს ერთ მშვენიერ დღესაც ვიღაც ჯეელმა ბიჭებმა ყვირილით — ყურძენი, დასაწური ყურძენიო!
გავედით, გავხედეთ — კახელები არიან დიდი მანქანითა.
რას აფასებთო?
ორმოცდაათ თეთრს კაპიკი არ მოაკლდებაო.
მუქთი, ქა!
გავუსინჯეთ გემო — შაქარი!
განა შეევაჭრა ან რამე, არა! ბიჭის ქორწი¬ლისთვის რის ვაინაჩრობით შეკოწიწებული ერთი ხუთასი ლარი მქონდა შენახული, მაიტა აქაო! და გამოვუტანე, რაღას ვიზამდი...
ჩვენ ახლოს არ მიგვაკარეს — იმ კახელებმა სულ თავისი ზურგით შეზიდეს მარანში ერთი ტონა ყურძენი და გაამსეს საწნახელი. გოგიამ თვალი მიყო — აბაო, დატრიალდი ეხლა შენებურათაო და გავუშალე მეც კარგი სუფრა.
დასხდნენ და დაიწყეს პატარა ჭიქებით სმა. ახლა სჭამენ, სჭამენ, საწყლები, რო სულ ერთმანეთსა სტაცებენ ხელიდანა. მშივრები, ქა!
მამიკვდა გული.
ცოტა რო დანაყრდნენ, ერთი ეუბნება: გოგია ძიაო, ამ ყურძენს ძაან მაღალი შაქრიანობა აქვს და, იცოდე, წყალი უნდა დაასხაო, ას ლიტრაზე ათი ლიტრა მაინც უნდაო.
ხოოვო, ეგრეაო, — უთხრა მეორემაც, შოფერმა, — არ დაასხამ და ცოფი გამოგივაო.
დავასხამ, მა რას ვიზამ, კაცოო, მააო! — და ეცინება ულვაშებში თავისებურად.
ის ბიჭები რო გააცილა, მობრუნდა და — აბა, დედაკაცო, წყალი გაათბე, ფეხები უნდა დამბანოო!
მე ვუთხარი, კაცო, ნასვამი ხარ, დაწექი, დაისვენე, სად გაგექცევა ეგ ყურძენი-მეთქი.
არა, თავისნათქვამაა ძალიან.
რაღა უნდა მექნა, გავათბე წყალი, ჩავაყრევინე ტაშტში ფეხები და ვბან. რაღაცას ბურტყუნებს თავისთვის, მივუგდე ყური — წყალი არა, მაგათი ყველაყისამაო, გამომივიდნენ ეგენიც მასწავლებლებიო!..
მე ვუთხარი, კაცო, გოგი, ადგილის კურდღლისა ადგილის მწევარმა უფრო არ იცის? რახან გითხრეს, კიდეც უნდა დაასხა-მეთქი.
ნეტაი შენა, მოგცლიაო და ჩადგა საწნახელში.
პირველი წვენი რო წამოვიდა, მომატანინა ჭიქა და დაილოცა — აბაო, მრავალ შემოდგომას დაგვასწროსო, ბარაქა და დოვლათი არ მოგვაკლოს ღმერთმაო! — მიიყუდა, დალია და გაუნათდა თვალები, — რა არი, რა არიო! გასინჯე შენცაო.
დავლიე, ტკბილია, ტკბილი, რო ყელსა სწვამს!
კაცო, ძაან ტკბილია-მეთქი.
მა როგორ გინდაო, ესაო კახური რქაწითელია, განა ჩვენებური კრიკინააო!
ხოო და, იმიტომაც უნდა წყლის დასხმა, კრიკინა რო არ არი-მეთქი.
აბა, ყური მიგდე, დედაკაცოო, იმათი ანგარიშით, იცი ამას რამდენი წყალი უნდაო? ორმოცდაათი ლიტრაო!
ცოტა არ იყოს, მეც შევფიქრიანდი, ქა — ამდენმა წყალმა ემანდ ღვინო არ წაახდინოს-მეთქი და გავჩუმდი, აღარაფერი მითქვამს.
სამი კვირა ჭაჭაზე ადუღა და მერე ბალონებში გადაიღო. ნოემბერში კიდევ გადაიღო და დეკემბერში, მესამედაც რო გადაიღო, ძმისწულები ჩამოუვიდნენ ქალაქიდან. დალიეს, მოილხინეს. უფროსი ბიჭი იძახდა, კახურად დავასხათ, კახურად, თორე დაგვხოცამს ესაო, ძაან მაგარიაო, მაგრამ ვინ დაუჯერა, სუ პირთამდინ ავსებდნენ და ბოლომდინ სცლიდნენ.
ჯერ ის საღვინეც არა ჰქონდათ ძირამდინ დაყვანილი, რო უმცროსი ბიჭი აუხირდა — შენაო, ბიძაჩემოო, ჩემი ძმა გიყვარს და მე არაო!
აბა, რას ამბობ, კაცოო?
რასაც ვამბობო!
არაო, შვილოო, შენც მიყვარხარო!
არაო, არ გიყვარვარო!
მიყვარხარო!
არ გიყვარვარ, შენი ასე და ისეო! — და წამოავლო საღვინეს ხელი.
ატყდა ერთი დავიდარაბა და წიოკი. დიდი ბიჭი შუაში ჩავარდა, ეხვეწება, ემუდარება — კარგი, ბიჭო, რა მოგივიდა, ცოფი ხო არ დალიეო! მაგრამ აღარა ქნა, ქა, ისეთი პირით აგინა, ისეთები უთხრა, რო ყურში არ შეიშვებოდა. ბოლოს წამოხტა და გავარდა იმ უკუნეთში გარეთ.
ავიღეთ ფარნები და წავედით სამივენი საძებნელად, მაგრამ რაღას ვიპოვიდით — დაეკრა თურმე ფეხი და ქალაქში წასულიყო.
მივბრუნდით შინა. ისეთები ვართ, დანა რო დაგვკრა, სისხლი არ გამოგვივა, არც მე და არც იმათ.
არ უნდა მეთქვა, მაგრამ გაბრაზებული ვიყავი და ვეღარ მოვითმინე — კაცო, ხო გითხრეს და რატო არ დაასხი ის ოხერი წყალი-მეთქი!
ჰე, გაგიჟდა, გასულელდა, სუ მილეწ-მოლეწა ყველაფერი. ძმისწული რო იქ არა ჰყოლოდა, უსათუოდ მომკლავდა!
არაო, — იმანა თქვა, — ღვინო რა შუაშიაო, პირველად ხო არ აკეთებს, არ იცით, რანაირი ხასიათი აქვსო?
ერთი კვირის მერე ჩვენი ბიჭი მოვიდა, ენაცვალოს იმას დედა!
ბიჭო, გურამო, ეს ახალი ღვინო რო არ გაგისინჯია შენაო?
დასხდნენ და დაიწყეს სმა.
გოგია კახურად ასხამს, ლამის ნახევრად ავსებს ჭიქებსა, ის კიდევ: თითო პალტავა არ დავლიოთ, მამიო?
ეს პალტავა უნდა ნახოთ, რა არი — ნახევარ ლიტრაზე მეტი ჩადის შიგა!
არაო, შვილო, ჭიქებითა ვსვაათ, ესე აჯობებსო.
ეე, გაშრა, კაცო, ყელიო!
დამიჯერე, შვილო, სხვანაირი ღვინოა ესაო.
რა სხვანაირი, მაგისთანები დამილევიაო?
ცოფია, ბიჭოო!
მაიტა, დედი, პალტავა მაიტაო!
რა ვქნა, გოგი-მეთქი?
მოუტანე და ჩაიხეთქოს მუცელიო!
მივუტანე.
დალია. შენაო, მამიო, რათა ხარ ეგეთი ჟმოტიო?
რა ვარო?
რაც გაიგეო!
არა, არა, რა არი ეგა, რა სიტყვააო.
რაი და ძუნწი ხაარო.
ბიჭო, უმაღლესი დაგამთავრებინე, ქალაქში ბინა გიყიდე, გაცმევ, გაჭმევ, გახურავ და კიდე მე ვარ ჟმოტიო?!
ძუნწი ხარ, მა რა ხარ, ერთი მანქანა გენანება რო მიყიდოო!
კაცო, სადა მაქ მანქანის ფულიო?
ისე კარგა გააქო, რო!
მაშ, მტყუნისო?
მტყუნის დედაო!
რაიო?!
წადი, შენიო, და წამოავლო იმანაც საღვინეს ხელი, უნდა დაარტყას, ქა! ჩავვარდი შუაში. ატყდა ერთი გამიშვი და გამოუშვი. ვწივივარ და ვკივივარ, ვწივივარ და ვკივივარ. ესენი იგინებიან, იგინებიან, რო აღარაფერი შეარჩინეს ერთმანეთს. ახლა, ხან აქედან მომხვდება თავში, ხან — იქიდან, იმ გაწევ-გამოწევაში სუ შემომახიეს ხალათი.
ძლივს დავაშოშმინე, ქა!
ბიჭს მაღლა გავუშალე ლოგინი, ამას დაბლა, ფეჩთანა.
მე შუაღამემდე არ დამეძინა — ვიტირე, ვივაგლახე.
დილით რაღაც ლაწალუწის ხმამ გამაღვიძა. ვაიმე! წამოვხტი და გავვარდი კარში.
შესულა ჩემი ქმარი მარანში, შეუტანია დიდი კეტი და ამტვრევს ამ სავსე ბალონებსა!
ვეცი ხელებში, რას აკეთებ, კაცო-მეთქი!
მამეცა, უნდა დავლეწო სულა, ამისი მამტანის მკვდარი და ცოცხალი, ამისიო!
შე კაი კაცო, მაგის მამტანმა არ დაგარიგა, წყალი დაასხიო, რატო არ დაასხი-მეთქი!
ოხ, შენი დედა, შენიო და დამიშვა კეტი. აი, ეხლაცა მტკივა მხარი.
შემოვარდა ბიჭი და გამოუწია ყელი: ბოდიში, მამი, მაპატიე რა, მე ვარ ყველაფერში დამნაშავეო.
არაო, შენ არაო, კახელების ბრალია ყველაფერი, მაგათი ასე და ისეო!
გამოვბრუნდი და გამოვედი გარეთ.
აბა, ის კახელები რა შუაში იყვნენ, საწყლები, კარდაკარ მოსიარულენი, მშივრები, ქა, მშივრები. ხო უთხრეს, წყალი დაასხი, თორე ცოფი გამოგივაო, რატო არ დაასხა.
თავისნათქვამაა და იმიტომა.
შატაიძე ნუგზარ - Shataidze Nugzar
⏱️ 1 წთ.
👁️ 3
100%