დიდ მინდორში, მაღალი ხის მეთექვსმეტე ტოტზე ცხოვრობდა მშვენიერი მინდორელა. არც ჭკუასუსტი იყო, არც ექსტრავაგანტული. ისე, უბრალოდ _ ხეზე ცხოვრობდა მინდორელა. იქიდან მხოლოდ შეყვარებულისათვის საკოცნელად და ყვავილების მოსარწყავად თუ ჩამოვიდოდა. მის შეყვარებულს ერთნაირი სიძლიერით უყვარდა მორწყული და მოსარწყავი ყვავილების გადათელვა. ჯერ აქედან იქით გადაივლიდა ყვავილების ნაზ სხეულებზე, მერე _ იქიდან აქეთ. ეს უცნაური რიტუალი ძალიან უყვარდა და ეს ამბავი (ასევე ,,ძალიან”) ახარებდა, ე.ი. სიყვარული შემძლებიაო...
გადათელვა-გადმოთელვით გულს რომ იჯერებდა, სქელ ტუჩებში მოკლე თითებს ჩაიდებდა და ჩაუსტვენდა (ასე უხმობდა მინდვრის ბოლოში, ხეზე მცხოვრებ მინდორელას). უსტვენდა მთელი ძალით, მთელი ხმით და ტუჩებზე დორბლი ჩამოსდიოდა. მინდორელას არასდროს უნახავს იმის დორბლინი სახე. ალბათ, ამიტომაც უყვარდა. აბა, რაღაცატომ ხომ უნდა ჰყვარებოდა...
ერთხელაც, სანამ მინდორელა სატრფოს შესახვედრად მირბოდა (უფრო სწორად, ფეხის ცერების მონაცვლეობით ფრთხილად მიცურავდა, რათა ჯეჯილისთვის თმები არ დაეწიწკნა), მისი შეყვარებული ჩვეული რიტუალის შესრულებას _ მცენარეების გათელვას აპირებდა. ფეხი ასწია თუ არა, მოთმინების ფიალაავსებული ლორთქო მძლავრად შემოეჭდო წვივზე და მთელი ძალით მიწისკენ მოქაჩა. თან ხელს ყელზე იდებდა: `აი, ,აქა მაქვს უკვე შენი თავგასულობა! ჩაგაგდე, თუ არა ნოკაუტში?!~ ბიჭი პირქვე დაეცა მიწაზე. მისი ლაშებიდან გადმოწვეთილი დორბლი კი _ იას დაეცა კაბაზე. _ ვაიმე, ამ საშინელმა სითხემ ჩემი გაკრახმალებული კაბა სულ დაალბო! _ შესძახა იამ.
_ ისტერიჩკაა, რა ეს გოგო. რა მოხდა, დაალბო, ხომ არ დაალპო?! _ თვალები აუჟუჟუნა ბიჭს იაჟუჟუნამ.
იას თაყვანისმცემელმა ხავსმა, არიქა, საგმირო საქმის ჩადენის შანსი მომეცაო და ისე სწრაფად მოედო წაქცეულ ბიჭს მთელ სხეულზე, რომ ამ უკანასკნელმა შეგინებაც კი ვერ მოასწრო.
ამასობაში მინდორელამაც მოირბინა თუ მოცურა _ თვალდახუჭულმა და ტუჩგამობზეკილმა. ერთხანს ასე გატრუნული იდგა. უკოცნელობით გაკვირვებულმა თვალები გაახილა. ბიჭის ნაცვლად მის წინ ბიჭის ფორმის გორაკი აღმართულიყო. შეხედა და ყველაფერს მიხვდა. მცენარეებს სიწითლემ გადაუარათ სახეზე. `გაგვლანძღე, რაა, მინდორელა, გვითხარი, რამდენი ლიტრი წყალიც გამომიზიდავს ცხოვრებაში თქვენს მოსარწყავად, სულ შხამად, ცეცხლად და ნავთად გექცეთო, ან ის, თქვენი ჯიში გაწყდესო, ან ამ შენი მუტრუკი შეყვარებულივით გადაგვთელე. რაც გინდა ის გვიქენი, ოღონდ ასე შესაბრალისად ნუ მოიკუნტები, რაა, მინდორელა~. _ ყველა მცენარე ამას ევედრებოდა თვალებით. მინდორელა კი ღირსეულად დუმდა, ის ხომ ხის მეთექვსმეტე ტოტის მობინადრე იყო და არა მეთექვსმეტესართულელი ჩვეულებრივი ქალი.
_ ცოტა იქით მიიწიეთ, _ ჩურჩულით უთხრა ნარცისებს. მერე გათავისუფლებულ ადგილზე დაწვა. _ მე თქვენგან მივდივარ. _ თქვა და თვალები დახუჭა. მიხვდნენ, რაც უნდოდა.
ლორთქომ მაჯაზე დაიხედა: `მე ვერა, გასასვლელი ვარ, ზუსტად ხუთ წამში ჩემს გულისვარდს რომ არ შემოვეხვიო, ისტერიკას დაიმართებს~.
ხავსმა: `კი, დაგფარავდი, მინდორელა, განა რა პრობლემაა, მაგრამ ხომ იცი, დღეს შაბათია, ორი სათის შემდეგ ვისვენებ. ეს ერთი შაბითა დღე მაქვს და...~
მიწამ: `ხომ იცი, შენ უარს არაფერზე გეუბნები, მაგრამ... მეც უნდა გამიგო. იმითაც განებივრებული ვარ, ჩემზე რომ დადიხარ. ცოტა არ იყოს მეუხერხულება, შენი დაფარვის პატივიც მე რომ მივისაკუთრო. ხომ იცი, ისედაც ბევრი მჭორავს _ ყველგან ეგაა გაპარპაშებული, თვალში მაზოლები ამოგვიყვანაო~. ლამისაა ზღვაც შეისყიდოს და დაამიწოსო... ესაო, ისაო... ჰოდა, ვერა რაა, არ გეწყინოს, მინდორელა~.
ჯეჯილმა: `უიმე, დამწვარი ნეშომპალის სუნი მცემს. გაზი დამრჩა ჩართული,~ _ და ჩუმად გაიძურწა, მორს ამოეფარა.
მინდორელას დახუჭული თვალებიდან ცრემლები სდიოდა. ჭიანჭველები მისი თვალის კუთხეში ჩამწკრივდნენ. გამოვიდოდა თუ არა ცრემლი, ზურგზე მოიკიდებდნენ და მინდორელას `ზმეიკიანი~ ჯიბისკენ მიაქანებდნენ, თან ფიქრობდნენ: `მომავლისთვის აწმყოშივე უნდა იზრუნო. რა იცი, რა გვალვები გველის. იქნებ ეს მლაშე წყალი სანატრელი გახდეს. მარაგი ყველაფრისა უნდა გქონდეს ჭკუათმყოფელს.
_ თქვენ რა, ბავშვობაში ზღაპრებს არ გიკითხავდნენ? მინდორელას მხოლოდ შეყვარებულის კოცნა გადაარჩენს, _ ჩურჩულით ჩაიარა ნიავმა.
_ ვისი კოცნა, კაცო, ამ პირდორბლიანისა?! _ აღშფოთდა მუხა.
_ ქალებს ხომ მოკლე ჭკუა აქვთ, მუხა ბატონო... _ თვალი ჩაუკრა ნიავმა და შურდულივით მოსწყდა ადგილს. იცოდა, ამ სიტყვებისთვის ან ია ესროდა ხის ქოშს, ან ვარდი _ ეკლის სავარცხელს.
მცენარეებს ჭკუაში დაუჯდათ ნიავის რჩევა. ბიჭ-გორაკს გახედეს.
ლორთქომ: `აჰა, გაგიხსენი ფეხები, დორბლიანო. რა უბედურებაა 46 ზომა ფეხი. წელში გყავართ გაწყვეტილები, მაგრამ მინდორელას ხათრით აგიტანთ~.
ხავსმა: `მიდი, მიდი, აიზლაზნე! შენს ფიზიონომიაზე წოლის არანაირი სურვილი არა მაქვს, გიშვებ, მაგრამ ერთი გაბედე და იას კაბა კიდევ დაულბე!..~
ვარდმა ნიავისთვის მოღერებული ეკლის სავარცხელი ბიჭს გაჰკრა: `ადექი და დღეიდან ქალის პატივისცემა ისწავლე!~
მუხამ: `არ აწყენინო მინდორელას, შეიფერე ეს ვარდივით ქალი~.
ვარდმა: `ნუ, შეიძლება მთლად ვარდივით ვერ იყოს, მაგრამ..~
_ ა... ა...ა-ფცი! _ დააცემინა ცხვირში ჭიანჭველაშემძვრალმა ბიჭმა.
_ უიმე... იმ წვეთ დორბლს ვინ ჩიოდა, ახლა სულ დამილაქავა კაბა. _ აღშფოთდა ია. მერე იასამანს მიუბრუნდა. _ არადა, ხომ იცი, ეს ფერი ამ სეზონზე მოდის კივილი და მიწის ყივილია.
_ კლასიკური და სექსუალური წითელი კი ნებისმიერი სეზონის ფავორიტია. _ კორსეტი შეისწორა ვარდმა.
_ ჰა, ჰა, ჰა... _ გულიანად გაეცინა აქამდე ჩუმად მდგარ ყვითელკაბიანს. _ რა ვიცი, ნარცისს მე მეძახიან და თავის თავზე შეყვარებული, როგორც ჩანს, სულ სხვა ვინმეა...
მინდორელამ თვალი გაახილა და შეყვარებული დაინახა. გაუკვირდა, რატომ არ მისტვენსო. აქა ხარ და რატომ დავუსტვინოო _ ბიჭმა. _ უიო, _ გადაირია მინდორელა. შენ რა, ჩემს აზრებს კითხულობო? ბიჭმა მუხლი მოიყარა:
_ ჰო, მინდორელა. მცენარეებმა შენი აზრების წაკითხვა მასწავლეს. მინდა შენი თანდასწრებით ბოდიში მოვუხადო იმისათვის, რომ შენს მოლოდინში მათზე გავლა-გამოვლით ვირთობდი ხოლმე თავს.
_ ეგ არაფერი, _ აროხროხდა მუხა. _ ჩემი ბებერი ფესვებისთვის ერთგვარი მასაჟიც კი იყო.
_ ვისთვის როგორ... _ ჩაილაპარაკა ბალახმა. _ ცხოვრებაში მუშაობით წელებზე ფეხი არ დამიდგამს და წარმოიდგინეთ, რა დღეში ჩავვარდი, წელზე ვიღაცის ფეხი რომ ვიგრძენი...
_ თქვენ აღარასდროს გატკენთ. ჩვენ მაღლა ავფრინდებით, ცაში. _ თქვა მინდორელამ და შეყვარებულს მკერდზე მიეკრო. _ პეპელიკო სადაა?
_ აუ... ბედი არ გინდა?!_ სიბრაზით თეთრი ფრთები წითლად შეეფაკლა პეპელას. _ ხალხი არა ხართ, კაცო?.. სამად სამი დღე ვცოცხლობ და ისიც თქვენს ცაში წაყვანაზე უნდა დავხარჯო! ან აქურობის დათვალიერება არ მინდა, ან _ ქალთან ყოფნა, ან _ ახალი ფრთების ყიდვა, ან... თქვენ რა, უკვე შემაჯექით?! ეჰ, ჩემს ბედს რა ვუთხარი, უბედურ ვარსკვლავზე ვარ დაბადებული... _ ბედს შეეგუა პეპელა და წყვილი ცისკენ გააქანა. ნიავმა ერთი კალათა ბაბუაწვერა დაადევნა სიძე-დედოფალს. მინდორელამ სული შეუბერა და ცა ბაბუაწვერებით გაივსო. ხველება აუტყდა ალერგიულ იასამანს...
_ იქ დაგვხვდება ღრუბლის ფაფუკი საწოლი _ ნეტარებით თქვა მინდორელამ და ენაზე იკბინა. მერე თავი დაიმშვიდა, ცოლი მქვია უკვე და რა პრობლემაა ქმარს ლოგინზე მივანიშნოო.
_ მაგიდა გვექნება? _ ინტერესით იკითხა ბიჭმა.
_ მოშივდა ღიპუნიას?! _ მიეგლასუნა მინდორელა. _ გაშლილი სუფრა დაგვხვდება. გემრიელი კერძებით სავსე ღრუბლის მაგიდა. ღრუბლის სავარძლებზე დავსხდებით, ღრუბ...
_ რას როშავ, ქალო?! მაშ, ხის მაგიდა არ გვექნება ოჯახში? _ წამოიმართა ბიჭი.
_ რემენი შეიკარი ბიჭო, არ გადავარდე! შარი ხარ, ვინა ხარ, ტო?! _ გაცეცხლდა პეპელა.
მინდორელამ მოიწყინა, მგონი აღარ ვუყვარვარ ბიჭსო.
ბიჭმაც მოიწყინა, აბა, კაცი ვარ ახლა მეო?! ერთი მამაპაპური ხის მაგიდა არ უნდა ჰქონდეს სახლში თავმოყვარე კაცსო?! თუ მაგიდას ზოგჯერ მუშტი არ ჩასცხე შენს გემოზე, ბოდიში და რა ჩემი ფეხების კაცი გქვიაო?!
ამასობაში სადგური `ცის ფერიც~ გამოჩნდა. პეპელამ ზურგიდან მგზავრები ჩამოსვა.
_ აუ, პეპ, ვერაფერს რომ ვერ გიხდით?! _ მოუბოდიშა მინდორელამ.
_ ვა, პეპლებიც `პოსლეზე~ მუშაობენ? _ გულწრფელად გაუკვირდა ბიჭს.
_ მშვიდობით, მომავალ ცხოვრებაში მოგინახულებთ _ თქვა პეპელამ და მიწისკენ დაეშვა. `არა რაა, რას გვიშვება ეს მთავრობა.. ხალხში ფული არ არის~. _ ფიქრობდა გზად. სამი დღეს ვცოცხლობ და იმასაც ენთუზიაზმზე მუშაობაში ვატარებ, ჩემი ბედის დედა კი ვატირე...
ბოლოთქმა:
მუხა და პეპელა ერთ დღეს აღესრულნენ. სიკვდილის წინ პეპელამ სულთმობრძავ მუხას გახედა და ამოიკვნესა: `ესეც ჩემი სათრევი გახდება საიქიომდე, ჩემი ბედის დედა კი ვატირე...~ ხავსმა ია მოიყვანა ცოლად. ვარდი და ლორთქო საყვარლებად დარჩნენ. ნარცისი არ გათხოვდა, თავის ღირსად არავინ მიაჩნდა და იმიტომ. იასამანმა ლექსების წერა დაიწყო. ობოლი იაჟუჟუნა მიწამ იშვილა. მინდვრის ბოლოს, მაღალი ხის მეთექვსმეტე ტოტზე ჭიანჭველებმა დაიდეს ბინა. გვიდნენ, ალაგებდნენ, კარადებს სურსათ-სანოვაგით ავსებდნენ და ფიქრობდნენ: `მომავლისათვის აწმყოშივე უნდა იზრუნო ჭკუათმყოფელმა. რა იცი, როდის დაბრუნდება მინდორელა.
ფულს აგროვებს ერთი კაცი..
ფულს აგროვებს ერთი კაცი. აგროვებს და თან ფიქრობს: ,,აი, როცა იქნება, მომიგროვდება გარკვეული რაოდენობის თანხა. საქველმოქმედო ფონდს დავაარსებ. ,,ერთი კაცის ფონდი” ერქმევა. დავეხმარები ღარიბ-ღატაკებს, უსახლკარ-უთვისტომ-უყველაფროებს. ხელს გავუმართავ გაღატაკებულ ინტელიგენციას: ექიმებს, პედაგოგებს, მეცნიერებს. მერე თავსაც მივხედავ. იქნებ დავოჯახდე კიდეც, ამ სიბერეში.
ფულს აგროვებს ერთი კაცი. აგროვებს და თან ფიქრობს:
,,არა, ჯერ თავს მივხედავ, მერე გაღატაკებულ ინტელიგენციას და ბოლოს _ იქნებ დავოჯახდე კიდეც, ამ სიბერეში. თავდაპირველად, კრემისფერს რომ ეძახიან, ისეთ კოსტიუმს შევიძენ და ამავე ფერის შლაპას, ბოლოებზე თაგვისფერი კანტით. ახალი ხელჯოხიც მექნება, თუმცა... არა, გვიანია უკვე. შალვა ნუცუბიძემ, რომელიც ახალგაზრდობაში ყოველთვის თან ატარებდა ხელჯოხს სტილისთვის, ასაკში შესულმა მასზე უარი თქვა: ვინმეს არ ეგონოს დავბერდი, დავუძლურდი და საყრდენად მჭირდებაო. ჰო, კრემისფერი კოსტიუმი... ამ დროში გულისპირზე მიხაკს აღარავინ იბნევს, თორემ ამაზედაც შეიძლებოდა ფიქრი. სად არის ჩემი ჯიბის სარკე _ ჩემი უტყვი მეგობარი? ჰო, აი აქ ყოფილა... მდა... ახალგაზრდა, ვაღიარებ, აღარ მეთქმის, მაგრამ ჯერჯერობით არც მთლად მამაჩემს ვგავარ, ასე არაა? ხა, ხა, ხა! ხომ გახსოვს, მეგობარო, რას ამბობდა ამის თაობაზე მარკესი (შენთვის ხშირად წამიკითხავს მარკესი და არა მხოლოდ ის): ,,გამიგონია, კაცი რომ დროთა განმავლობაში მამამისს ემსგავსება, სწორედ ეს არის სიბერის ნიშანიო. მე, ეტყობა, მარადიული ახალგაზრდობა მაქვს დაბედებული, რადგან ჩემი ცხენისებრი პროფილი არასდროს დაემსგავსება მამაჩემის კარიბულ პროფილს”.
ფულს აგროვებს ერთი კაცი. აგროვებს და თან ფიქრობს: ,,შეგროვილ თანხას ქველმოქმედებას მოვახმარ, ეს უდავოა. თუმცა, ურიგო არ იქნებოდა, ნაწილი საკუთრივ ჩემი და ჩემი მომავალი ოჯახის კეთილდღეობისთვის გამომეყენებინა. კეთილდღეობა, ანუ დღეთა სიკეთე _ განა დიდებული სიტყვა არაა?.. ,,დიდებული” ეს სიტყვა შენს თავს მაგონებს, მარგარეტ. ო, მარგარეტ... ნეტავ, სად ხარ ახლა და რისთვის ან ვისთვის იხარჯები?.. ვნანობ, უაღრესად ვნანობ და გულზე ლოდად მაწევს ჩვენი განშორება. მაშინ ორივენი ახალგაზრდები ვიყავით. ერთსა და იმავე სკოლაში ვმუშაობდით მასწავლებლად. მთელი პედკოლექტივისათვის მარგო იყავი და მხოლოდ შენი მონა-მორჩილისათვის _ ,,მარგარეტ”.
ათიოდე წლის წინ ჩვენი სასწავლო ნაწილი შემხვდა. ხომ გახსოვს? უთუოდ გეხსომება... აშკარა იყო, არ ესიამოვნა ჩემი დანახვა. სანამ მივუახლოვდებოდი, თვალშისაცემად სქელშუშიანი სათვალეები (აი სიბრმავემდე მისული მხედველობადაკარგული ადამიანები რომ ატარებენ, სწორედ ისეთი) სწრაფი მოძრაობით მოიხსნა, გამელოტებული თავზე კი ქუდი დაიფარა. მერე უფრო მშვიდი, თავდაჯერებული კაცის მოძრაობით ძვირადღირებული ლაბადა გაიხსნა და გაბღენძილმა პიჯაკის გულისჯიბიდან მოოქროვილი საათი ამოიღო, ვითომდა დროის გასაგებად... ხომ გახსოვს, მარგარეტ, ყოველთვის შეძლებულად ცხოვრობდა და ამის დემონსტრირება ხიბლავდა... მე, მადლობა ღმერთს, არც მხედველობა დამიკარგავს და არც ჩემი ქოჩორით ვარ უკმაყოფილო, ამიტომ მასთან შეხვედრისთვის დიდი მზადება არ დამჭირვებია. ერთი ეგაა, ფეხსაცმლის გაქლეტილი წვერის დამალვას დროდადრო შარვლის ჩამოქაჩვით ვცდილობდი. თუმცა, უნდა ითქვას _ უშედეგოდ. ლაბადაზე არ მიდარდია, შელახული საყელო კაშნეთი მოხერხებულად მქონდა დამალული... ისეთი ტონით მომესალმა, თითქოს მის წინაშე უპატიებელი შეცდომა ჩამედინოს... იქნებ ასეცაა? შენ ხომ, მრავალი წლის წინ ჩვენ ორს შორის ჩემს სასარგებლოდ გააკეთე არჩევანი, მარგარეტ... თავს ძალა დავატანე და შენი ამბავი ვკითხე. მითხრა, რომ არ გათხოვილხარ... მაშინ ჩემი ელეონორა ცოცხალი მყავდა. ო, რომ იცოდე რარიგ დამნაშავედ ვიგრძენი თავი იმის გამო, რომ მე მქონდა ოჯახური სიმყუდროვე, შენ კი მარტოობა გტანჯავდა. ახლა მეც მარტო ვარ, მარგარეტ...
აი, შევაგროვებ, როცა იქნება საჭირო რაოდენობის თანხას და მოგეახლები. მდაბლად დაგიკრავ თავს, თაგვისფერკანტიან შლაპას ჩემთვის ჩვეული ჟენტლმენური ჟესტით (ხედავ, თავსაც ვიქებ) მოგიხდი, იდნავ შესამჩნევად გაგიღიმებ და გეტყვი: ,,ო, მარგარეტ”... ხელკავით გავივლით ქუჩებს (შემოდგომა იქნება უთუოდ) ფოთოლცვენაში. თეთრად შეღებილ სკამზე ჩამოვსხდებით და შენ კეკლუცად მეტყვი: ,,რა ვქნა, ბატონო, წავიკითხე, მაგრამ ვერაფერი გავუგე ამ თქვენს სანაქებო ,,ულისეს”. ნუ გამიწყრებით, თუკი მასზე საინტერესო აზრის გამოთქმა არ ხელმეწიფება”.
ოჰ, რა გამახსენდა ახლა, რომ იცოდე! შენთვის თავის მოწონების გამო, მზად ვიყავი, უკადრებელი მეკადრა. წიგნაკში საგანგებოდ ვიწერდი ჩემზე მილიარდჯერ გონიერი ადამიანების გამონათქვამებს. ისეთივე მონდომებით ვიზეპირებდი, როგორც ჩემი ფრიადოსანი მოსწავლეები პირისა და ბრუნვის ნიშნებს. განზრახული მქონდა, ხელსაყრელ მომენტში ჩემს სიტყვებად გამესაღებინა... იქნებ, ხვდებოდი კიდეც, მაგრამ შენი დიდსულოვნება ნებას არ გაძლევდა, ჩემთვის გეგრძნობინებინა. ერთხელ, სკვერში ვსეირნობდით, უცებ ჭექა-ქუხილმა გააყრუა მიდამო. შემოგხედე და მიქელანჯელო ბუონაროტის სიტყვები დავიბრალე: ,,ცა მრისხანებს, რადგან ისეთ მშვენიერ თვალებში, როგორიც შენ გაქვს, ჩანს ისეთი გონჯი, როგორიც მე ვარ”. მინდა გითხრა, რომ ერთხელ მეც დაგიჭირე სხვათა სიტყვების მითვისებაში (სახელდობრ, ანატოლ ფრანსისა), მაგრამ აბა, როგორ შევიმჩნევდი... მახსოვს, შენს თავგადასავალს მიყვებოდი. აი, ის მოპარული სიტყვებიც: ,,ერთ ყმაწვილ კაცს, რომელსაც ცუდ თვისებებთან ერთად ბევრი კარგიც ჰქონდა და მხოლოდ ამ უკანასკნელს აჩენდა, მე, ცოტა არ იყოს, მოვეწონე”...
ო, მარგარეტ...”
ფულს აგროვებს ერთი კაცი. აგროვებს და თან ფიქრობს:
,,ელეონორა, ჩემო საბრალოვ, ვინ იცის, ციდან დამცქერი ერთდროულად გახარებული და დასევდიანებული თვალებით. გიხარია, რომ ქველმოქმედება განმიზრახავს და სევდა გეუფლება, რომ არ გახსენებ. ხვალ მოვალ შენს საფლავზე და შენს საყვარელ მინდვრის ყვავილებს მოგიტან. მომიტევე, რომ საფლავის ქვა დღემდე არ გაქვს. აი, მოვაგროვებ გარკვეული რაოდენობის თანხას და...
ჩვენი შვილები, გეცოდინება, უცხოეთს არიან. მათ მეც ისევე ვერ ვნახულობ, როგორც შენ. როგორც უფალმა შენ გაგმიჯნა ჩემგან, ისევე უგულოდ გამმიჯნეს მათაც თავისგან. არაფერს იწერებიან, მაგრამ ვიცი, რომ კარგად მოეწყვნენ, შენ მანდ ნუ იდარდებ, გთხოვ...
ყველასათვის ელენევ და მხოლოდ ჩემთვის _ ელეონორავ! მიჭირს და მიმძიმს მარტოობა. მე, მოგეხსენება, ძლიერი მამაკაცი ვარ, სულით არასდროს დავცემულვარ, მაგრამ ახლა... ნუ გამიწყრები, თუკი მარგარეტს შევირთავ. ეს ჩემთვის იქნება ისეთივე შვება, როგორც ხელჯოხის შეძენა კოჭლისათვის, სათვალისა უსინათლოსთვის, პურის ლუკმისა მშიერისათვის. დაარქვი რაც გსურს, ოღონდ არა ,,ღალატი”. არამც და არამც, უძვირფასესო ჩემო _ ელეონორა...”
ფულს ეძებს ერთი ქალი: ელვაგაფუჭებულ ხელჩანთაში, ჯიბეში, მეორე ჯიბეში, ბიუსტჰალტერისკენაც გააპარა ხელი დარცხვენილმა, მაგრამ ვერც იქ იპოვა. ,,ნუთუ ამომაცალეს? არა, ჩემი ხნის ქალს ქურდობას ვინ მაკადრებდა... ღმერთო, გამახსენე სად შევინახე”. ნირწამხდარს ზურგს უკნიდან ქალის აქოშინებული ხმა ესმის:
_ მარგო მასწ, მარგო მასწ! აი, ეს დაგივარდათ. _ ყოფილი მოსწავლე გაქუცული საფულეს უწვდის.
_ ოჰ, გმადლობ, შვილო, გაგახაროს ღმერთმა.
საფულეს ხსნის და ფულს ითვლის: ,,ამით პროდუქტს შევიძენ... ამას შავი დღისთვის გადავინახავ... ამ დარჩენილი ლარით კი ვინმე ჩემზე გაჭირვებულს შევეწევი”. ლარიანს იღებს და შორიახლოს მდგარ ჩაფიქრებულ მათხოვარს უგდებს ძველისძველ ქუდში. გზას განაგრძობს. მერე ტყვიანაკრავივით ტრიალდება. გახევებულს გაფართოებული სევდიანი თვალებიდან ცრემლი უგორდება ,,საბრალო, საბრალო... ალბათ ვერც მიცნო”.
ფულს აგროვებს ერთი კაცი. აგროვებს და თან ფიქრობს:
,,ესეც ლარი. როგორ ჰგავდა ეს ქალი მარგარეტს. თუმცა არა, ვერ იყო მასავით დიდებული... ასე, ლარს ლარი მიემატება, მოვაგროვებ საჭირო რაოდენობის თანხას და მერე...”
ფულს აგროვებს ერთი კაცი...
შენ ქვის მთლელი ხარ
გამოკვეთე ჩემი სხეული მარმარილოსგან ასი წლის წინათ. გადმოგისროლა ჟამთა აღმწერელმა წიაღიდან ნაპირებისკენ დროის ტალღის მიმოქცევისას. მე კი დამტოვა იქ, უძველესი.
გამოვიტანე ტანი ჩემი ქვაში ნაკვეთი და სიმჩატე მეუცხოვა... რადგან მძიმე იყო და მტკიცე ქვა ჩემი სამყოფელის. მე დავდიოდი რხევით და დამქონდა სიფაქიზე შენი ხელობის. გადაჯაჭვული იყავ თასმით ცხოვრების ბორბალს და ვერ შეძელი უკუსვლა _ ჩემკენ. დრო, მბრძანებელი ჩემი ასწლეულის, იყო ნელი და უშფოთველი. შენი _ ჩქარი და გამომცდელი, ბობოქარი, უფრო მოძრავი, ვიდრე იქ, ჩვენთან, მარმარილოეთში...
სანამ მიიღე შენი სახელი ახალ სამყაროში, გერქვა უწონობა. გაშლილი გქონდა თავი შენი დედამიწის მთელ ზედაპირზე და ეძებდი ცენტრს, რომ მის გარშემო შეგეკრიბა შენი სიმძიმე. გადმოვისროლე ქვა, ნატეხი ჩემი ნატერფალის და ჰა, მოგეცა ღერძი. დამაკლდა რაღაც ამ ნატეხით და წამოვედი მის საპოვნელად. მოვდიოდი ცივად ნაკვეთი, შიშველი ფეხით და ექო ჩემი ნაბიჯების შენში ისმოდა. ამოდიოდა ეს ხმა შენგან მელოდიებად... გრძნობდი ფორმას ჩემი ნატეხისას და შეიყვარე ყოველგვარი ლამაზი ფორმა _ ქალის, შენობის... ვერ აღიდგინე როგორ მოხვდი ასი წლით აქეთ და დაიწყე ყველაფერი ძველის სიყვარული. ყველა ძველ ნივთზე უძველესი იყო ქვა, შენს შიგნით _ ჩემი ნებით შენში შთანთქმული. ასდიოდა სუნი ასწლოვანი მარმარილოსი და თავბრუს გახვევდა...
...შემოვაბიჯე შენს სამყოფელში...
შენ თითქოს გეცნო ჩემი პროფილი, წელი, ფეხები, მარმარილოსგან კაცის გულში წვდომის ხერხები... გრძნობ, მსხვრევადია მხრები ჩემი და არ მეხები.
მე მოვიტანე აქამომდე ფორმა შენი წარმოსახვის.
დავიბზარები, ერთ ნაბიჯსაც თუკი გადმოდგამ და აღარასდროს აღარ ვიქნები. გასწი ფიქრები! მე სრულვიქმნები ხელთუქმნელობით. ნაღარაფერს გადამისწორებ, თორემ ისევე გადამისროლებს სადმე დროება და სათნოება დაიტბორება ამაოებით.
რუხ თრთვილის ფენად თმას მომედო ვერცნობის შიში. მეგონა უტყვი თავი ჩემი მასალის გამო, რომლითაც ვიშვი. იმ ქვების მტვერი (გრძნობის ნაგრამი) მოვიტანე შენამდე პეშვით, რომ უსიტყვებოდ მომეყოლა შენი ამბავი.
ვერ გაიხსენე... თუმცა ახლაც, როგორაც მაშინ, ლილიან ქარში ჩემი კვეთისას _ ჩამუხლული ხარ და იგივე სიმია ხმაში. ისევ ქვათა სონეტს მღერიხარ...
მე ენას ვიდგამ:
_ შენ ქვის მთლელი ხარ!..
როსტიაშვილი ნათია - Rostiashvili Natia
⏱️ 1 წთ.
👁️ 3
100%