დარდის სახედარი
წმინდა გიორგის უზარმაზარ ქანდაკებას ახედა ანგელოზმა, ნეტავ ეს ურჩხული რაღას მოუოქროვებიათო, - ერთი კი გაიფიქრა, მაგრამ აღარ გამოეკიდა თავის ფიქრს. ვირმა წაიფრუტუნა, თითქოსდა კვერი დაუკრაო თავის პატრონს. მერე ლესელიძის ქუჩაზე დაუხვიეს უფლის თეთრმა ანგელოზმა და ჭრელხურჯინიანმა პატარა ვირუკელამ. ამ ქუჩაზე ხომ მეც ხშირად ჩამივლია, დარდთამყრელი ქუჩაა ჩემთვის, ლესელიძის ნაპირებს მიმოედებოდა ხოლმე ადამიანებთან შეხვედრიდან გამოყოლილი იმედგაცრუება, ადგილისა თუ ფუნქციის მოძიების კიდევ ერთი ამაო ცდით მიყენებული გულისტკივილი. მთელი აცდენილობა და არაამსოფლიურობის განცდა ამ მოკლე ქუჩისა და შემდგომი გრიშაშვილისათვის უნდა მიმომეფრქვია, და სანამ ჩემი ბინის ზღურბლს გადავაბიჯებდი, სამყარო გულაღმა უნდა ამომეტრიალებინა, ხელახლა ვშობილიყავ და იმედის ერთი პატარა ნაპერწკალი მაინც უნდა ამეკიაფებინა გულში, რათა პირნათლად წარვმდგარიყავი ყოველდღიური სამსჯავროს ანუ ოჯახის წინაშე. 21 წელია ასე დავდივარ, იმდენი დარდი დამიგროვდა გზადაგზა, რომ ვერ აიწონებოდა, დედამიწას ამძიმებდა და წყვეტდა წელში ეს უცნაური ნივთიერება...
წყნარად მისეირნობდნენ თეთრი, ფრთიანი ანგელოზი და ლეგა ვირი ქუჩის ჩაყოლებაზე, კრეფდნენ ჩემს დარდებს, ჯვარის მამასთან ჩოფურა მღვდელი შეეფეთათ, ანგელოზმა არ შეიმჩნია, თვალი აარიდა და მოპირდაპირე პატარა ბაღისკენ გადაუხვია, ვირიც თან მიჰყვა. სოფიკო ჭიაურელის ქანდაკებას შემოუარეს და ესაინტერესოათ მოქანდაკის ჩანაფიქრი, ჩახდნენ ხუთსაფეხურიან კიბეზე, სიონსა და სასულიერო აკადემიას შორის სივრცეს გახედეს, ამ მიდამოებში 9 წელიწადზე მეტი გავატარე, 24-34! - წესით ყველაზე პროდუქტიული წლები უნდა ყოფილიყო ჩემთვის. ჯერ იმ პატარა საპატრიარქოში ვმუშაობდი, მერე კი ახალგახსნილ აკადემიაში ვსწავლობდი. დაკარგული წლები და იდეები მედარდება. ჩემი იქაური დარდებიც წამოკრიფა ანგელოზმა და ვირუკელას ჩაუყარა მოთეთრ-ჭრელო ზოლებიან ხურჯინში. აკადემიის წინ რამდენიმე როყიო წვეროსანი შეკრებილიყო, ნედლი ღიმილით გამოხედეს უცნაურ ორეულს, მათაც ტურისტებისათვის დადგმული წარმოდგენა ეგონათ ორეულის ეს თანაყოფა.
გამოუყვნენ გზას ნამდვილი ანგელოზი, მწყაზარი, მაღალი და თეთრფრთიანი და სახედარი, ისაც ლამაზი... სადაც ვიწრო გამოსასვლელი იყო, მანქანებისა თუ ხალხის მრავლობის გამო, ფრთებს აკეცავდა თავის ზურგს ანგელოზი. მიადგნენ მეტეხის ხიდის კიდეს, ახალმშენებლობებში აირივნენ, ესიამოვნათ მუშების ფუსფუსი და განახლებული კალაუბნის აივნები. თათრის მოედანზე ვირმა ცოტა ბალახი წამოძოვა და გრიშაშვილზე ამოუძღვა ანგელოზს აჩქარებულად. აქეთ უკვე ნაკლები ცნობისმოყვარე ხვდებოდათ, შეცბებოდნენ შემხვედრნი წამიერად, მერე კი ღიმილს მოიკრეფდნენ სახეზე, აქაოდა, ვერ მოგვატყუებთ, მსახიობობას მიგიხვდითო.
ეზოში ჩავედი, დაჩოქება დავაპირე, მაგრამ ანგელოზმა არ დამანება, მხარზე ვემთხვიე, ვიგრძენი სამოთხის სუნი, დედა რომ სახლში სანთელს აანთებდა ხოლმე სამარიამობოდ, ისეთი. ვირუკელას თვალები დავუკოცნე და გადმოვცალე სული და გული. თანაბრად გადავუნაწილე დანარჩენი დარდიც ხურჯინის ცალებში. სიმძიმისაგან წელში გაიზნიქა სახედარი, მაგრამ არ შეიმჩნია, ერთი კი ამოიხვნეშა ვირულად და გაჰყვა ტაატით უფლის ანგელოზს, საითაც არაა ურვა-ჭმუნვა და დარდ-სევდა, არამედ დაუსრულებელი სიხარული და წარმატება.
17.10.2010., თბილისი.