მთელი ზამთარი უჩა ჯერ ჩიტუნებს უყრიდა საკენკს და მერე თვითონ საუზმობდა. ხარობდა, უმალ რომ მოასუფთავებდნენ ხოლმე ფანჯრის რაფას ჩიტები და თვითონაც მადიანად შეექცეოდა. მაგრამ აი, ერთ დილას ჩიტებმა ნისკარტიც არ დააკარეს პურის ნამცეცებს. იქნებ ბურღული ეამოთო, უჩამ ახლა ერთი მუჭა საკენკი დაუყარა, მაგრამ ჩიტებმა ფრთაც არ შეარხიეს, _ ისხდნენ გაკვირტულ ხეხილზე და საამოდ ჟღურტულებდნენ. ბიჭუნამ უყურა, უყურა და გული ამოუჯდა.
_ ჩიტები გამებუტნენ, _ შესჩივლა მამას.
_ როგორ თუ გაგებუტნენ? _ მუხლზე შემოისვა მამამ უჩა.
_ ჩემს დაყრილ საკენკს არ ეკარებიან, სხედან და ჭიკჭიკებენ. მამიკო, იქნებ ხილი ესიამოვნებათ? _ ჩამოუსხლტა უჩა მამას მუხლიდან და ლარნაკიდან ვაშლი აიტაცა.
მამამ ფანჯარა გამოაღო. გაზაფხულის თბილი ჰაერით აივსო იქაურობა, ერთი ბეღურა წამით შემოიჭრა ოთახში, სიხარულით დასჭყივლა და ისევ უკან გავარდა.
_ ხედავ, ჩიტუნებმა მოციქული გამოგიგზავნეს, დილა მშვიდობისა გისურვეს, გმადლობთ კეთილი გამოზამთრებისთვისო, შენ კი ემდური, გამებუტნენო.
_ მაშ, რატომ არ კენკავენ? _ უკვირდა უჩას.
_ გაზაფხულმა სითბოსთან ერთად სასუსნავიც გაუჩინა ჩიტებს. აი, ამ ვაშლის ხეს, იცი, რამდენი თვალით უხილავი ჭიაღუა ახვევია?! თუ არა ფრთოსნები, კვირტშივე ჩაკვდება მისი ნაყოფი, ჩიტები გადაბარულ მიწაშიც ათასნაირ მავნე ჭუპრს პოულობენ და გეახლებიან. მეტი რაღა უნდათ? თავს ასდით.
_ მერე ფრენით ხომ დაიღლებიან! მე კი იმდენი ნამცეცი დავუყარე, ყველას ეყოფა, _ არ ეთმობოდა უჩას ჩიტებთან მეგობრობა.
_ ჩიტმა უნდა იფრინოს და საზრდო ისე იშოვოს, ფრენა იმისი შრომაა და შრომით მოპოვებული ლუკმა ტკბილია.
_ თუკი ზამთარში... _ თავისას არ იშლიდა უჩა.
_ ზამთარში სცივათ, ყველაფერი გაყინულია, მაშინ ჩიტუნებს ფრენაც უჭირთ და საზრდოს მოპოვებაც. ასეთ დროს უნდა დაეხმარო. ადამიანებსაც აქვთ ხოლმე გაჭირვება: ხან ავადმყოფობა დაატყდებათ თავს, ხან მოულოდნელი უბედურება. ამ დროს მეგობრები არ ტოვებენ, ზრუნავენ მათზე; ჯანმრთელმა ადამიანმა კი თავისი შრომით უნდა ისაზრდოოს და იარსებოს. ჩიტებმაც იციან თავიანთი ძალ-ღონით მოპოვებული საკვების მადლი! ყური მიუგდე, რა საამოდ ჟღურტულებენ.
_ მაშ, ჩიტებს არ შიათ, მამიკო? _ უჩას სიხარულისაგან თვალები უბრწყინავდა.
_ ჩიტები გამებუტნენ, _ შესჩივლა მამას.
_ როგორ თუ გაგებუტნენ? _ მუხლზე შემოისვა მამამ უჩა.
_ ჩემს დაყრილ საკენკს არ ეკარებიან, სხედან და ჭიკჭიკებენ. მამიკო, იქნებ ხილი ესიამოვნებათ? _ ჩამოუსხლტა უჩა მამას მუხლიდან და ლარნაკიდან ვაშლი აიტაცა.
მამამ ფანჯარა გამოაღო. გაზაფხულის თბილი ჰაერით აივსო იქაურობა, ერთი ბეღურა წამით შემოიჭრა ოთახში, სიხარულით დასჭყივლა და ისევ უკან გავარდა.
_ ხედავ, ჩიტუნებმა მოციქული გამოგიგზავნეს, დილა მშვიდობისა გისურვეს, გმადლობთ კეთილი გამოზამთრებისთვისო, შენ კი ემდური, გამებუტნენო.
_ მაშ, რატომ არ კენკავენ? _ უკვირდა უჩას.
_ გაზაფხულმა სითბოსთან ერთად სასუსნავიც გაუჩინა ჩიტებს. აი, ამ ვაშლის ხეს, იცი, რამდენი თვალით უხილავი ჭიაღუა ახვევია?! თუ არა ფრთოსნები, კვირტშივე ჩაკვდება მისი ნაყოფი, ჩიტები გადაბარულ მიწაშიც ათასნაირ მავნე ჭუპრს პოულობენ და გეახლებიან. მეტი რაღა უნდათ? თავს ასდით.
_ მერე ფრენით ხომ დაიღლებიან! მე კი იმდენი ნამცეცი დავუყარე, ყველას ეყოფა, _ არ ეთმობოდა უჩას ჩიტებთან მეგობრობა.
_ ჩიტმა უნდა იფრინოს და საზრდო ისე იშოვოს, ფრენა იმისი შრომაა და შრომით მოპოვებული ლუკმა ტკბილია.
_ თუკი ზამთარში... _ თავისას არ იშლიდა უჩა.
_ ზამთარში სცივათ, ყველაფერი გაყინულია, მაშინ ჩიტუნებს ფრენაც უჭირთ და საზრდოს მოპოვებაც. ასეთ დროს უნდა დაეხმარო. ადამიანებსაც აქვთ ხოლმე გაჭირვება: ხან ავადმყოფობა დაატყდებათ თავს, ხან მოულოდნელი უბედურება. ამ დროს მეგობრები არ ტოვებენ, ზრუნავენ მათზე; ჯანმრთელმა ადამიანმა კი თავისი შრომით უნდა ისაზრდოოს და იარსებოს. ჩიტებმაც იციან თავიანთი ძალ-ღონით მოპოვებული საკვების მადლი! ყური მიუგდე, რა საამოდ ჟღურტულებენ.
_ მაშ, ჩიტებს არ შიათ, მამიკო? _ უჩას სიხარულისაგან თვალები უბრწყინავდა.