წრე
“ამან გატკინა, ამან მოგირჩინა.”
ხალხური
მტკიცედ მქონდა გადაწყვეტილი, რაიმე მეღონა. დილით ადრე გავედი სახლიდან, რომ ბაზრობაზე აულაგებელი დახლებისთვის მიმესწრო. ბევრი ვიარე და ბოლოს სხეულის ნაწილების მაღაზიასთან მივედი. მაღაზია არც ერქვა, დახლი იყო, სამი მხრიდან ტიხრებით გამოყოფილი. ვიდრე ამ დახლს ვიპოვიდი, შორიდან გამყიდვლებს ვათვალიერებდი, რატომღაც მეგონა, რომ ასეთი "ნივთების" გამყიდველი ძალიან უცნაური უნდა ყოფილიყო, ვთქვათ, რომ მეტი ხელი უნდა ჰქონოდა ან რომ სვირინგი უნდა ჰქონოდა მეოთხე ფეხზე. გამყიდველი ჩვეულებრივი იყო. იმდენად ჩვეულებრივი და სტანდარტული, რომ არც კი დაგამახსოვრდებოდა. როგორც რომანებში მეოთხეხარისხოვანი გმირებია და აი ისეთი, რომ აღწერ, საშუალო სიმაღლის, საშუალო წონის, საშუალო სიგრძის ხელ-ფეხით, საშუალო სიგრძის წამწამებით, საშუალო ზომის ცხვირით, რომელსაც არ ჰქონდა არც კეხი, არც აპრეხილი იყო და საერთოდ, თვალის ფერიც კი "საშუალო" ჰქონდა.
მალევე ვიპოვე, რასაც ვეძებდი. არჩეული მკლავი იდაყვში მოვკეცე, ნაჭრის ჩანთაში ჩავიდე და გაჩერებაზე სამარშრუტო ტაქსში ჩავჯექი. ჩანთა კალთაში ჩავიდე და ფანჯარაში დავიწყე ყურება. მალე სამარშრუტო ტაქსიც გაივსო და დავიძარით. ქუჩების და მგზავრების თვალიერება რომ მომბეზრდა, ჩანთაში ჩავიხედე. მკლავი საკმაოზე დიდი იყო, არც კი მიფიქრია, რომ ამხელას ვიყიდდი. ანუ მე მაქსიმუმ იდაყვზე ოდნავ ზევით გადაჭრილი მინდოდა, ამას კი მხრის სახსარიც მოჰყვებოდა და ცოტაოდენი.. ხორციც. მკლავი თითებით ავარჩიე, გრძელი, თლილი თითები ჰქონდა და ლამაზი ფრჩხილები. მკლავი აშკარად მამაკაცს ეკუთვნოდა. თუმცა ამას არსებითი მნიშვნელობა არ ჰქონია ჩემთვის, როცა ვარჩევდი.
მკლავის ყიდვა მეგობრის რჩევით გადავწყვიტე, უფრო ზუსტად, ჩემი მრავალსაათიანი მსჯელობის შემდეგ, მან ამგვარად დამცინა: "გატყობ, მკლავის ყიდვა მოგიწევს შენო". ახლა ვფიქრობ, ნამდვილად არ ეგონა, რომ ამის ჩამდენი ვიყავი, თორემ არ მეტყოდა მსგავსს არაფერს.
ყველაფერი კი აბსოლუტურად სხვანაირად დაიწყო. ვცდილობ თავიდან ავიცილო თანაგრძნობა, და ამიტომ ყველაფერს წვრილმანების გარეშე და არაადამიანური ლექსიკით მოვყვები. უფრო სწორად, ყველაფერს არა, მხოლოდ იმ ნაწილს, რომელიც თანაგრძნობის გამომწვევია.
ხუთშაბათს, 12 სექტემბერს გავხდი ფიზიკური (და ფსიქოლოგიური, ანუ ემოციური) ძალადობის მსხვერპლი. ძალადობის (განხორციელების) ადგილი, გახლდათ ჩემი ბინის მისაღები ოთახი. ძალადობის სუბიექტი - აივანზე გამავალი ფანჯრიდან შემოსული (გადმომძვრალი) ახალგაზრდა (ან არც ისეთი ახალგაზრდა, ახალგაზრდული ენერგიით კუნთებში). ძალადობის ეკონომიკური შედეგი - მისაღებ ოთახს დააკლდა ტელევიზორი და დისკსაკრავი, ე.წ. DVD, ჩემს ოთახს კომპიუტერი, ე.წ. ნოტებოოკ და კიდევ რამდენიმე ნივთი, რომლის ჩამოთვლაც აღარ არის საჭირო იმისთვის, რომ ცხადი გახდეს მძარცველის ვიზიტის მოტივი ჩემს ბინაში. ძალადობის ფიზიკური შედეგი - მარჯვენა ხელის ამოვარდნილობა წინამხრის სახსარში, სისხლჩაქცევები სახეზე, მუცლისა და ზურგის არეებში, ასევე გადაყვლეფილი კანი და სისხლჩაქცევები თითებზე. ძალადობის ფსიქოლოგიური შედეგი - არ მკითხოთ. შეხების შიში, ნდობის დაკარგვა, ფანჯრის შიში, სახლში მარტო დარჩენის შიში, ძილში კრთომა, მეტყველების დარღვევა.
ამის შემდეგ დავიწყე თვითმკურნალობა, საკუთარი თავის არქეოლოგიური გათხრები. საკუთარ თავზე ძალადობის შედეგად ვნახულობდი მეგობრებს და ვარწმუნებდი თავს, რომ მათთვის არაა აუცილებელი ყველაფერი ესმოდეთ და მათაც განცდილი ჰქონდეთ იგივე. არც ისაა აუცილებელი, რომ მათ იცოდნენ, როგორ მოექცნენ ჩემნაირებს, როგორაა სწორი ჩემთან ურთიერთობა მანამ, სანამ ყველაფერი გამივლის. ვიდრე მკლავის საყიდლად წავიდოდი, ორი დღით ადრე დავასკვენი, რომ ისეთი ტიპი, როგორიც მე ვარ, არ უნდა გახდეს ძალადობის მსხვერპლი. ყველაზე სასაცილო კი ამ დასკვნის ემოციური დანართი იყო - გამიხარდა. გეგონებოდა რამეს ცვლიდა ის, რომ ჩემი სირთულე, რაც აბსოლუტურად არანორმალური იყო სხვებისთვის და ამიტომაც ითვლებოდა სირთულედ, სინამდვილეში კი ერთი უბრალო "ჩაციკლვა" გახლდათ, კმაროდა იმის მიზეზად, რომ მე არა და არ უნდა გავმხდარიყავი ძალადობის მიზეზი. თუმცა ყველაზე საცოდავები მაინც ჩემი მეგობრები იყვნენ.
მე ჩვეულებრივი სახით ვიჯექი მათთან შეხვედრების დროს, ჩვეულებრივად ვხუმრობდი და თუ (ანუ აუცილებლად) ჩამოვარდებოდა საუბარი იმაზე, თუ როგორ ვარ, ვიწყებდი იმ წაკითხული აბდაუბდის მოყოლას, რაც სულაც არ იყო აბდაუბდა მანამ, სანამ ჩემისთანას ჩაუვარდებოდა ხელში და არასწორი ინტერპრეტაციის მსხვერპლი გახდებოდა. ერთ-ერთი შეხვედრისას კი, არ ვიცი რატომ, შეხებაზე ჩამოვაგდე საუბარი და მოვაყოლე ყველაფერი, რაც ვიცოდი, შეგრძნება-აღქმიდან, ნერვიული იმპულსებიდან დაწყებული, ახალშობილებში (და არამარტო) შეხების მნიშვნელობიდან და მასზე რეაქციებით დამთავრებული. რა თქმა უნდა, ამ ყველაფერს თან ახლდა პირადი გამოცდილება, თითოეული კრთომის აღწერა, მისი თანმხლები განცდის ხელებით გადმოცემა და ამ ყველაფრის ანალიზი. ჩემმა მეგობარმა, რომელსაც საკმაოდ პახაბნი ანეკდოტი გავაყწვეტინე ამ მსჯელობით, და რომელმაც სრულიად დარწმუნებული ვიყავი, ძალიან ცოტა რამ გაიგო ჩემი ნაბოდვარიდან, მითხრა - "გატყობ, მკლავის ყიდვა მოგიწევს შენ".
ასე გადავწყვიტე მეყიდა მკლავი, რომელიც ახლა ჩანთაში მიდევს. სახლში მისვლისთანავე ჩანთიდან ამოვიღე და დივანზე დავდე. დიდხანს ყურების შემდეგ გადავწყვიტე, რომ მითრიდატეს მეთოდი გამომეყენებინა და ნელ-ნელა დავიწყე მიჩვევა. რამდენიმე კვირის შემდეგ, როცა უკვე ძალიან გავუშინაურდი, მკლავი წელზე მოვიხვიე და სასიამოვნო ჟრუანტელმა დამიარა. თუმცა მალევე მოვიცილე რომ არ გამენელებინა ეს შეგრძნება. ორ თვეში გამიქრა ყველანაირი ფსიქოლოგიური სიმპტომი ძილში კრთომის გარდა და გადავწყვიტე მკლავთან ერთად დამეძინა. ორი კვირაც არ დასჭირდა უკანასკნელი სიმპტომის გაქრობას და აღარ დავაყოვნე, გადავწყვიტე ერთი დიდი ქეიფი მომეწყო.
მკლავი საგულდაგულოდ დავმალე. ისე, რომ სტუმრები სადმე არ გადაწყდომოდნენ და მისაღებ ოთახში ჩვეულ მხიარულებას შევუერთდი. რა თქმა უნდა, საუბარი ჩემს მდგომარებაზე და ამ მდგომარეობიდან გამოსვლაზე ჩამოვარდა. მილოცავდნენ დაბრუნებას, ახლა უკვე თამამად მიტყაპუნებდნენ მხარზე ხელებს და უდარდელად ცლიდნენ ჭიქებს. ლაპარაკი ქვეყანაში არსებულ ვითარებაზე ჩამოვარდა, ჩემი მეგობრის მოსამართლე ქმარმა, რომელსაც ვერაფრით ვერ ვუწოდებ მეგობარს, საუბარი ბაზრობაზე უკანონო საქონლით ვაჭრობაზე, და კერძოდ, მსჯავრდებულთა სხეულების ნაწილებით ვაჭრობაზე ჩამოაგდო. აღმოჩნდა, რომ მკლავები, რომლებიც ბაზრობაზე იყიდებოდა, ქურდებს, მძარცველებს და სხვა ავაზაკებს ეკუთვნოდათ. რაც უფრო დიდი იყო მკლავი, მით უფრო მძიმე იყო დანაშაული.
ამაზე ჩემმა ერთ-ერთმა მეგობარმა ჩვენი საუბარი გაიხსენა, უფრო სწორად, ის გაიხსენა, რაც თვითონ მითხრა მკლავის ყიდვის შესახებ (იმის გამხსენებელი არ იყო, რაც არ მოუსმენია). გაგვეცინა, მე - ცალყბად.
მხეიძე სალომე - Mkheidze Salome
⏱️ 1 წთ.
👁️ 2
100%