მე მოვკალი ჩემი ქმარი
ბატონი ტალანი ახლა შინ არაა. ისე წავიდა, სიტყვაც არ უთქვამს.სხვა დროს დავალებებს მაძლევს ხოლმე. ჩემი საქმიანობა დოკუმენტებისა და საქაღალდეების დალაგებით შემოიფარგლება.
ბატონ ტალანს რაღაც დიდი თანამდებობა უკავია ერთ მაღალ შენობაში. ოღონდ წარმოდგენა არ მაქვს სადაა ეგ შენობა, ან ბატონი ტალანი რას აკეთებს იქ. ერთხელ მიხსნიდა დაწვრილებით, მაგრამ ვერაფერი გავიგე, განა იმიტომ რომ გონებაჩლუნგი ვარ, უბრალოდ მეზარება იმის მოსმენა, რაც ნაკლებ ან საერთოდ არ მაინტერესებს. ერთი სიტყვით, ბატონი ტალანი ეკონომისტია, სულ ციფრებს ჩაჰკირკიტებს.
ბატონი ტალანი ცხრა საათისთვის დაბრუნდება, თუ ლუდის დასალევად რომელიმე ბარში არ შეიარა.
ჩვენ უშველებელ სახლში ვცხოვრობთ. ახლა მეორე სართულზე მის ოთახში ვარ. მოხერხებული სავარძელი მაგიდასთან მივაცურე და ვწერ. ვწერ სრულიად უმიზეზოდ. ანდა ასე უკეთესი იქნებოდა, ვწერ იმისთვის, რომ მოწყენილობისგან მარტოდმარტო არ მოვკვდე ამ განიერ და ორსართულიან სახლში.
ბატონ ტალანს ჩემ გარდა სხვა ნათესავი არ ჰყავს. მეც არავინ მყავს. ბატონი ტალანი ჩემი მამობილია.
მშობლებს მხოლოდ ფოტოებიდან ვიცნობ. ბატონი ტალანი ამბობს, რომ დედას ვგავარ. თუმცა ამასწინათ მითხრა, ნელ-ნელა მე მემსგავსებიო. ისე მართლაც არის მცირე მსგავსება ჩვენში. მეც მასავით მაღალი ვარ. მაგრამ ვიმედოვნებ ჩვენი მსგავსება მხოლოდ ამით დამთავრდება. თორემ ვერც დავთვლი, იმდენი პლასტიური ოპერაცია დამჭირდება.
ბატონი ტალანიც ობოლია. თუმცა ის მხოლოდ ორი წლის წინ დაობლდა. ქალბატონი აფრა ოთხმოცდაცამეტი წლისა სიბერით გარდაიცვალა.აი, ასე მარტვად, დაიძინა და აღარ გაიღვიძა.(გაღვიძება დაავიწყდა.)
სასაფლაო ახლოსაა, უშველებელი ეზო რომ არ გვქონდეს, ხეებით სავსე, ალბათ, ტერასიდანაც გამოჩნდებოდა.
მე ვფიქრობ, სწორედ სასფლაოს გამოა, რომ ახლომახლო სახლები არ დგას და შესაბამისად მეზობლებიც არ გვყავს.
მხოლოდ ერთი სახლი დგას დაახლოებით შვიდი მეტრის მოშორებით. იქბალების ოჯახი ზაფხულობით მოდის და ორი კვირით ისვენებენ.
იქბალებს ორი შვილი ჰყავთ. დეიზი და ლუთერი.
ბავშვობაში მე და ლუთერი ვმეგობრობდით. სასაფლაოზე საღამოობით ჩუმად ვიპარებოდით და ფოსფორის დანახვას ვცდილობდით. დეიზი ჭირვეული და განებივრებული გოგო იყო, დღეში ხუთჯერ იცვლიდა კაბებს და სარკის წინ იპრანჭებოდა, ან ჰამაკში იწვა და კმაყოფილი იდიოტის სახით მიშტერებოდა ცას. მერე დედამისს გულს უჭამადა წუწუნით, თვალებს რომ ვხუჭავ ყვითელი ჭიები მელანდებაო.
ოთხი წელია იქბალების ოჯახი აღარ მინახავს.
მე და ბატონი ტალანი ერთად დავდივართ სასაფლაოზე კვირაობით. ის ტირილს ვერ იტანს, წუხილი სიჩუმით მჟღავნდებაო. მე არ მომწონს სასაფლაოზე ჩემს მამობილთან ერთად სიარული. ეს რიტუალს ჰგავს. ჩვენ ვდგავართ ცივი ლოდების წინ და ველოდები, როდის შეირხევა ბატონი ტალანის მაღალი ტანი, რომ სახლში დავბრუნდეთ.
არადა ადრე მიყვარდა სასაფლაო. საათობით ვიჯექი მშობლების საფლავთან და თითებით ახალ კონტურებს ვავლებდი წარწერებზე. ვგრძნობდი, ჩემი წუხილი როგორ ეხვეოდა ბადეში და სიმშვიდისთვის ინადირებდა. ეს იყო ყველაზე მსუბუქი ბორკილი, რომელსაც ვემორჩილებოდი სიყვარულითა და ბავშვური გულუბრყვილობით. მაგრამ ეს ადრე იყო...
ოთხი წლის წინ, როცა გრინვიჩის უნივერსიტეტში სასწავლებლად გავემგზავრე, სასოწარკვეთამ მომიცვა. პირველ ხანებში სრულიად დავიკარგე სამეფოს კოსმოპოლიტურ მეგაპოლისში. მაგრამ მერე, როცა ბატონმა ტალანმა საშობაო არდადეგებზე დაბრუნების ნება არ მომცა, მივხვდი, რომ ლონდონის ”თვალი” ბევრად უფრო მომწონდა, ვიდრე ჩვენი სახლის ხეებიანი ეზო და სასაფლაო.
უკვე ერთი წელია, რაც დავბრუნდი. აქ არაფერი შეცვლილა. სახლი ისეთივე დიდია და განმარტოვებული. ისევ ისმის მასასის ფრთხილი ნაბიჯების ხმა ოთახებს შორის.
მართალია, ბატონი ტალანი ჩვენი ნათესაური კავშირის მიხედვით შორეულ ბიძად მერგება დედის მხრიდან, მაგრამ მამობილს იშვიათად ვეძახი., რადგან ბავშვობიდან ჩამესმოდა, მასასის სიტყვები, ბატონო ტალან, პირველ სართულზე სტუმარი გელოდებათ. ბატონო ტალან, თქვენ გირეკავენ. ბატონო ტალან, რომელ საათზე ივახშმებთ?
ბატონი ტალანი აგვიანებს, საათმა თერთმეტს ჩამოჰკრა. დღეს არც მასასია სახლში, შვილისშვილის დაბადების დღეზე წავიდა.
ახლა ზამთარია. თებერვალი.
გუშინ კოკისპირულად წვიმდა. მეხი ჩამოვარდა, ხე გახლიჩა. ჩემი მამობილი ოთახიდან არ გამოვიდა, ვიცოდი არ ეძინა. მე დაფეთებულმა ჩავირბინე ხვეული კიბე, მასასისთან მივრბოდი. კიბის შუა წელის იმ საფეხურზე, რომელსაც ტრაპეციის ფორმა აქვს, ფეხი დამიცურდა და მოაჯირს ძლივს ჩავავლე ხელი. დღეს დილით საწოლიდან რომ წამოვდექი, მარცხენა ფეხის კოჭი ოდნავ შესივებული მქონდა და ნაბიჯის გადადგმისას ცოტათი მტკივა.
მიხარია, რომ მასასი ჩვენთან ცხოვრობს. რაც დავბრუნდი, ხშირად ვზივარ და ვუყურებ, როგორ აკეთებს ნუშის ნამცხვარს, ან როგორ წურავს ჩემთვის პაპაიას წვენს. მასასის მოუვლელი ხელები აქვს თეთრი ხელისგულებით და მოქნილი თითებით. ერთი განახათ, რა სწრაფად ჭრის ხახვსა და მწვანილებს, ან როგორ აბრტყელებს ცომს.
საათმა უკვე თორმეტს ჩამოჰკრა. ბავშვობიდან არ მიყვარდა ეს კედლის საათი, ყოველთვის უდროოდ ყვირის და მეც სულ გული მისკდება მის ხმაზე, თუმცა ეს საათი ერთადერთია ჩვენს მოღუშულ სახლს რომ აფხიზლებს.
მასასის ქვიშის საათები უყვარს. ჩამოიცლება ქვიშა და, თუ არ ამოაბრუნე, ისე დაღამდება, გეგონება გათენებიდან მხოლოდ რამდენიმე წუთი გავიდაო.
მასასის ისევ უდევს ბუხრის თავზე საათი, რომელშიც ქმრის ფერფლი ყრია. მისი უკანასკნელი სურვილი აღვასრულეო. ძალიან ეშინოდა ჩემს მოხუცს სიკვდილისო, ჩემს ტანს ჭიებს ნუ შეაჭმევინებო. ასეთ დროს თვალები უწყლიანდება მასასის.
ახლა არ ვიცი, რომელი საათია, მაგრამ შუაღამეა და თოვს, დილისთვის სახლის ჭერი თეთრი იქნება, თუ მოყინა კიდეც კარგა ხანს შეახმება სითეთრე ჩვენს მოღუშულ სახლს.
-სიბილ, აქ რას აკეთებ? სიბიიიიიიილ!- ჩემს გაღვიძებას ცდილობს მასასი.
მაგიდიდან თავი მძიმედ ავწიე, არ მახსოვდა ბატონი ტალანის კაბინეტში თუ ჩამეძინა.
ბუხარი აღარ ენთო და ოთახში ციოდა, ფეხები ისე გამყინვოდა, ვერ ვამოძრავებდი. თითები მეწვოდა. მერე მასასის შეშფოთებულ სახეს გადავაწყდი და ოდნავ გონს მოვეგე.
-როგორ შემაშინე, ჩემო გოგო. აქ რას აკეთებდი? მთელი სახლი შემოვირბინე მოხუცი ფეხებით, მაგრამ რას ვიფიქრებდი ბატონის ოთახში თუ გიპოვიდი.
მთლად გაყინული ხარ, სიბილ. მასასიმ შუბლზე ხელი დამადო. სიცხე გაქვს!-წამოიყვირა -, ღმერთო, ავად ხარ, ასე როგორ შეიძლება?
მასასის ხმა შორიდან მესმოდა. გარშემო ყველაფერი დიდად მეჩვენებოდა. მერე მასასის კალთაში ვიჯექი, მაგრამ მასასი აღარ იყო მასასი. შუბლზე ტუჩს მადებდა დედა, აწითლებულ ლოყაზე მკოცნიდა და მიცინოდა. დედა ჩემხელა იყო, მე -ბავშვი.
-ექიმი ხომ არ გამოვიძახოთ?
არა, სიცხე მალე დაუწევს, მე მოვუვლი სიბილს.
-ჰო, კარგი. უნდა წავიდე, სიბილი თუ გაიღვიძებს, უთხარი,... თუმცა არაფერი, არ ვიცი, რა უნდა უთხრა.
ტალამნა კარი გაიხურა და წავიდა. მასასი ძმრიან ნაჭერს ადებდა შუბლზე სიცხიანს.
მე ისევ დიდად მეჩვენება ყველაფერი. დედამ კარი გამიღო და მუსიკის მასწავლებელთან გამისტუმრა. არადა ყოველთვის მასასი მაცილებდა.
ფუჰ, როგორ ვერ ვიტან ნოტებს. მეგონა მუსიკას შევეშვი. არადა ახლა ისევ მივდივარ გაკვეთილზე. მასწავლებელი კარს მიღებს და მეკრიჭება. დიდი პირი აქვს ამ ქალს. ო, როგორ გვძულს ერთმანეთი, მაგრამ ვითმენთ. მიზეზი სხვადასხვაა. მასწავლებელს კარგად უხდიან ჩემს მეცადინეობაში, მე კი შინ დაბრუნებულს შესამჩნევი ღიმილით მაჯილდოვებს ბატონი ტალანი.
მუსიკა კარგი რამეა, მისი მოსმენა ძალიანაც მსიამოვნებს, მაგრამ რა ვქნა, ჩემი საქმე ნამდვილად არაა კლავიშებზე თითების ტყაპუნი.
ახლა კი მართლა ცუდად ვარ, რატომღაც ისევ კართან ვდაგავრ და ისევ ზარს ვრეკავ. ამჯერად ლექტორი მიღებს კარს. ქალბატონი... სახელს ვერ ვიხსენებ. სტილისტიკას მიკითხავდა მეოთხე კურსზე. საზარლად მკაცრი იყო. სახეზე ირონილული ღიმილით მიწებებული დადიოდა. მერე მერხთან აღმოვჩნდი. წინ ტესტი მიდევს, მე კი სტილისტიკის აზრზე არ ვარ. მტანჯველი შეგრძნებაა. მაგრამ რა დროს სტილისტიკაზე ფიქრია, ვიღაც მომდევს და მივრბივარ. ძალა აღარ მყოფნის. კიბის საფეხურებს ვახტები და იატაკზე ვებერტყები საწოლიანად.
მძაფრი სუნი მცემს. საერთოდ ზედმეტად მგრძნობიარე ყნოსვის რეცეპტორები მაქვს და ეს ხშირად მნიშვნელოვნად მოქმედებს ჩემს განწყობაზე. ადამიანებს ერთი ნახვით ძნელად ვიმახსოვრებ, მაგრამ სურნელის მიხედბით ვცნობ.
-მასასი, მომაშორე, ეს ნაჭერი შუბლიდან,გულს მირევს ძმრის სუნი.
-ჩემო გოგო, სიცხემ დაგიწია, აბა, როგორ ხარ? მითხარი რა მოგიტანო, რას შეჭამ?
-ჯერ არაფერი მინდა, წყალი დამალევინე, ტუჩები ერთმანეთზე მაქვს მიკრული.
წყალს ჟანგის გემო ჩავატანე და გამხსენდა გლანდების ოპერაცია რომ გამიკეთეს, მაშინაც ამ გემოზე ვსვამდი წყალს.
უჰ, ისეთი გახარებული ვარ, დედა პირველად დამესიზმრა, ყოველ სიზმარში ვივლი მუსიკაზე, ყოველ სიზმარში ვისწავლი სტილისტიკას, ოღონდ შინ დაბრუნებულს დედა დამხვდეს.
-რას შეჭამ? ისევ მეკითხება მასასი და მზრუნველი თვალებით მიყურებს. მეც მიყვარს ეს ფუმფულა მოხუცი.
-ვაშლის წვენი მინდა, მასასი.
შვიდი დღე მოვანდომე გამოჯანმრთელებას. წოლამ დამასუსტა და უფრო გავხდი.
ამ დღეებში მოსაყოლი არაფერია. მასასი თავს მევლებოდა, ბატონი ტალანიც დილა-საღამო მოდიოდა და მეკითხებოდა როგორ ხარო.
ახლა სარკის წინ ვდგავარ და ვფიქრობ, ლამაზი ვარ თუ არა. გამხდარი და სწორი ფეხები მაქვს. წელიც წვრილი. ეს მე ვიცი, თორემ ამ ფართო პერანგში შეუძლებელია ჩემი აღნაგობის შემნჩევა.
პატარა და ოდნავ აპრეხილი ცხვირი მაქვს, მწვანე თვალები, შავი თმა და სიცილისას ლოყები მეჩუტება.
ერთხელ მე და ლუთერი სკვერში ვისხედით,მტერდებს საკენკს ვუყრიდით. მერე შუახნის ქალი მომიახლოვდა და მითხრა, ლამაზი გოგო ხარ, ბედნიერი იყავიო.
ჩევნ შეგვეშინდა და გამოვიქეცით. მას შემდეგ, როცა მე და ლუთერი ვჩხუბობდით, ის ”ლამაზ გოგოს” მეძახდა და მე ეს საოცრად მწყინდა. რა სულელი ბავშვი ვიყავი.
დღეს სამშაბათია, დილის თერთმეტი საათი. და თავში ყოვლად სულელურმა კითხვამ გამირბინა. რა გავაკეთო, რომ ბედნიერი ვიყო?
გარდერობი გამოვაღე, სულ ბოლო თაროზე შეკუჭული ჯინსი როგორც იქნა მოვძებნე და ჩავიცვი. გამგანიერებია. ბატონ ტალანს სძულს, როცა დახეულ-გაქუცულ შარვალს ხედავს ჩემს ტანზე. მისი თქმით, ჩემისთანა გოგომ მოხდენილი კაბებით უნდა იაროს.
ნეტა მაშინ გენახათ, ბატონი ტალანის სახე, როცა აეროპორტში მელოდებოდა. იმის ნაცვლად, რომ ეკითხა, როგორ ხარო, ან ეთქვა-მომენატრეო, რას დამსგავსებულხარო მომახალა, მკლავში ჩამავლო ხელი და ისე სწრაფად ჩამსვა მანქანაში, კინაღამ ჩემოდნები იქვე დამრჩა.
რაც დავბრუნდი, სახლიდან იშვიათად გავდივარ და რაღა დანიშნულება აქვს ამდენ ტანსაცმელს?.. ის კი არა, ახლა აღმოვაჩინე, რომ ერთი ჩემოდანი ისევ ამოულაგებელია. ბატონი ტალანი ყოველი თვის ბოლოს ანგარიშზე ფულს მირიცხავდა. მეც უგზო-უკვლოდ ვხარჯავდი ათას წვრილმანში.
ახლა, ცოტა ხნით დავფიქრდი და მგონია, რომ სულელური ცხოვრება მაქვს, შიგადაშიგ სევდიანი მონაკვეთებით. თუმცა ხანდახან იმასაც ვფიქრობ, რომ პირიქით, სულ სევდიანია და სევდაში სისულელეები არ არსებობს.
მერე გამახსენდა, რომ მხოლოდ შარვალი მეცვა და ისევ გარდერობისკენ შევტრიალდი. თვალში be always ready! წარწერიანი მაისური მომხვდა. მახსოვს, სანამ წამოვიდოდი რამდენიმე დღით ადრე ვიყიდე zara-ს მაღაზიაში.
ის იყო სამზარეულოში გასვლას ვაპირებდი, რაღაც გემრიელის ჭამა მინდოდა, რომ ტელეფონმა დარეკა.
-Hello, baby.
კინაღამ ყბა ჩამომივარდა მისი ხმის გაგონებაზე.
მერე ნომერს დავხედე. ეს ჯეკი იყო.
აღარც მახსოვდა ჩემი პირველი ლონდონელი შეყვარებული.
ჯეკის ინტელექის კოეფიციენტი საკმაოდ დაბალია, მაგრამ მაინც სასიამოვნო ვინმეა.
სულ რამდენიმე ინტერესი აქვს. გვერდით hot baby ჰყავდეს და სერფინგში გამართულ შეჯიბრებებში გაიმარჯვოს. უპრობლემო ტიპია, როცა დავშორდი, რა თქმა უნდა, ეწყინა, მაგრამ ბევრიც არ უნერვიულია. იმდენად თავისუფალია ვალდებულებებისგან, რომ დაახლოებით ორი მეტრის დისატნციაში მაინც მეგობრებად დავრჩით.
ჯეკმა მითხრა, მეილზე რამდენჯერმე მოგწერეო და უკვირდა, რომ არ ვუპასუხე. რაც ჩამოვედი, აღარც კი მახსოვს სადაა ჩემი ლეპტოპი. ხანდახან ისეთი შეგრძნება მეუფლება, თითქოს ორი საუკუნით უკან დავბრუნდი. განსაკუთერბით მაშინ, როცა ჩემი მამობილი მასასის ნათურების გამორთვას და სანთლების ანთებას ავალებს. და ვვახშმობთ ჩვენ ორნი უშველებელი შანდლებით განათებულ მაგიდასთან.
ჯეკი ლაპარაკს აგრძელებდა, ერთ კვირაში რაღაც მაგარ ფართის ვაწყობ და მინდა შენც იყოვო.
მოვიფიქრებ-მეთქი და ტელეფონი გავთიშე. მერე ჩემი ლეპტოპი მოვძებნე და მეილზე სამოცდათოტხმეტი წერილი იყო მოსული. ვისგან აღარ. მაგდენს რა წაიკითხავდა.
რაღაც ავნერვიულდი, მგონი სახეზე წამოვწითლდი კიდეც, საწოლზე ზურგით გადავეშვი და გარდიგარდმო გავწექი. ეს მშველის, გონების კონცენტრაციაში.
გადავწყვიტე, წავსულიყავი. მთელი დღე აფორიაქებული დავბორიალებდი ოთახებში და მირიამ მაკებას live humble-ს ვუსმენდი. ყოველთვის მსიამოვნებს ამ ქალის სადა ხმა და ახლა განსაკუთრებით მამხნევებდა აფრიკული ფოლკლორის მარტივი ნოტები.
დღევანდელი დღე კარგად უნდა დავიმახსოვრო. ვხვდები, რომ დღეს მიღებული გადაწყვეტილება ან ისევ ოცდამეერთე საუკუნეში დამაბრუნებს, ან ორი საუკუნით უკან გავაგრძელებ ცხოვრებას.
მანქანის ხმა შემომესმა. ე.ი. მოვიდა.
ვახშმისას უმადოდმ ვიყავი, ლუკმას ზანტად ვღეჭავდი და ჩაყლაპვას ვაჭიანურებდი. გამახსენდა ბავშვობაში რომ უჭმელი ვიყავი. შემეცოდა მასასი, საათობით მელოდებოდა, როდის გავათავებდი საუზმეს,საკუთარი ხელითაც მაჭმევდა ხშირად, მოთმინება რომ დაელეოდა. მერე სადილის დროც მოდიოდა, ორივენი ვწვალობდით.
სათქმელს როგორც იქნა თავი მოვუყვარე და ჩემდა გასაოცრად პასუხად ეს სიტყვები მოვისმონე:-კარგი, სიბილ შენ თუ ასე გინდა, წადი. მერე კაბინეტში შევიდა ბატონი ტალანი და დილამდე იქ დარჩა.
ისე გამაოგნა მისმა საქციელმა, კინაღამ სკამზე დავეწებე გაშეშებული.
მასასიმ ჩემი წასვლის ამბავი რომ გაიგო, ცრემლები ჩამოუგორდა, ხომ მალე დაბრუნდებიო.
რა თქმა უნდა, აბა, რას ვიზამ-მეთქი.მაშინ გულწრფელად ასე ვფიქრობდი.
აეროპორტში მარტო წავედი. ვერ ვიტან გამომშვიდობებას. თვითმფრინავმა როცა მიწაზე სრიალი დაიწყო და აფრინდა, თითქოს რაღაც ჩამწყდა შიგნით, გული, ღვიძლი, ნაღველი ფილტვები, ყველა ორგანი ერთმანეთში აირია. კარგად არ ვგრძნობდი თავს.
თვითმფრინავში სიზმარი ვნახე.
მასასი სამზარეულოში ხახვს ჭრიდა, მერე თვალები ამეწვა და დავხუჭე. რომ გავახილე, დედაჩემს ვხედავდი, მიცინოდა და ხახვის დაჭრას განაგრძობდა. მაშინდელივით დიდად მომეჩვენა ყველაფერი. თვალები უფრო მეტად ამეწვა, ტირილი მოვრთე. დავპატარავდი, ბავშვად ვიქეცი, მამამ ზურგზე შემომისვა, თავზე დავაყრდენი ნიკაპი და ღია ფანჯრიდან ცას ვუყურებდით. მამას ვთხოვე მთვარე ჩამომიღე, არ გავუფუჭებ, გპირდები-მეთქი.
თვითმფრინავი ჰითროუს აეროპორტში დაეშვა. სიზმარი შეწყდა.
სიზმრებს არასდროს ვაქცევ ყურადღებას. ხშირად არაფერს ვნახულობ. ეს კი ისეთ უცნაურ შეგრძნებას მიტოვებდა, ვნახულობდი მშობლებს, სიცოცხლეში რომ არ ვიცნობდი. ისე დავტოვე სახლი, სასაფლაოზე არ წავსულვარ. არ მინდოდა სევდიანი განწყობა ამკიდებოდა.
სიამოვნებით ვიტირებდი მასასის კალთაში თავჩარგული, რომ შემძლებოდა.
ჯეკი უკვე მელოდებოდა. სხეული კიდევ უფრო დაკუნთვოდა. ისევ ისეთი მხიარული ჩანდა. შემომთვაზა ჩემთან დარჩიო, მაგრამ 22 jermyn street hotel-ში ვამჯობინე წასვლა. სტუდენტობის ბოლო წელს სტუდენტური საცხოვრებლიდან ამ სასტუმროში გადმოვედი.
უნდა ვაღიარო, რაღაც შიშს ვგრძნობდი, ამას მგზავრობაც ემატებოდა.
ჯეკმა ათასი კომპლიმენტი მითხრა, მაგრამ ისეთი გაბრუებული ვიყავი, ლაპარაკის თავი არ მქონდა.
კიდევ კარგი, რომ ცხელი შაპი და რბილი საწოლი არსებობს. 22 jermyn street hotel-ი ერთ-ერთი ძვირადღირებულია ლონდონის სასტუმროებს შორის, მაგრამ ბატონი ტალანი ჩემს ყველა ხარჯს უპრობლემოდ იხდის.
{აქამდე თითქმის სულ საკუთარ თავზე ვლაპარაკობ. არ მინდა ისე გამომივიდეს, თითქოს ჩემი მამობილი იმისთვის მჭირდებოდეს, რომ უზრუნველად ვიცხოვრო. ბატონი ტალანისა და მასასის მეტი არავინ მყავს. ესაა ჩემი ოჯახი.}
ცხოვრება ისე სწრაფად შეიცვალა, მეგონა, საკუთარი თავი არ მეკუთვნოდა. ეს იყო დროის ფუქსავატურად ფლანგვა, რომელიც ბარებში სიარულითა და ათასი კოქტეილით გაბრუებულ გონებაში იფლანგებოდა. ყოველი საღამო half moon pub-ში იწყებოდა და მერე გათანგული ვიღვიძებდი სასტუმროს ფუმფულა საწოლში.
მაშინ როცა ცოტა ხნით აღარ წვიმდა, bond street-ზე მივდიოდი და იმ სკამთან ჩავლისას, სადაც რუზველტი და ჩერჩილი სხედან, ყოველთვის მეღიმებოდა. ერთხელ, მორიგი სეირნობისას, სკამთან შევჩერდი და მათ შუაში დავჯექი.
მარტივი არაა, ასეთ ადამიანებს შორის ყოფნა. ძალაუნებურად თავს უფლებას ვერ მისცემ რუზველტისა და ჩერჩილის გვერდით სისულელეზე იფიქრო, ან საერთოდ არ იფიქრო და უდარდელი გამომეტყველებით ფეხი ფეხზე გადაიდო.
იცით რა, ჩუმად მივმათავ ორივეს, ყველას ხომ ჩვენ ჩვენი მისწრაფებები, სურვილები და ამბიციები გვაქვს, არა?
ალბათ, თქვენ გაგიკვირდებათ, ახლა რასაც გეტყვით, მაგრამ მე არანაირი ამბიცია არ გამაჩნია. ერთადერთი სურვილი მაქვს, მინდა შეწყდეს ეს მომაბეზრებელი წვიმა.
ვსველდები და არ მსიამოვნებს, შეიძლება ქოლგა რომ მქონოდა, ესეც არ მენატრა.
ხედავთ, რა უპრობლემო ადამიანის გვერდით სხედხართ? -ეს რომ გავიფიქრე, ჯერ რუზველტისკენ შევტრიალდი და მივაშტერდი, არაფერი რომ არ მითხრა, მერე ჩერჩილს მივუბრუნდი და იმანაც რომ მხოლოდ მომღიმარი სახე დამახვდერა, მხარზე ხელი დავადე, თანაგრძნობის ნიშნად.
ინფანტილურ საქციელში ნუ ჩამითვლით ამას. რუზველტი და ჩერჩილი კი არა, მაწანწალაც კი იმსახურებს თანაგრძნობას, როცა გამოქანდაკებულს სკამზე დაგაკრავენ და თანაც უმიზეზოდ მოცინარი სახით.
პატარა ჩინელმა ჩამიარა და ჩემს ყურებაში კისერი მოეღრიცა.
რა პატარა თვალები აქვს ამ ხალს, რომელიღაც ფაბრიკაში დამზადებულ ერთი სერიის თოჯინებს ჰგვანან. ეს რომ გავიფიქრე ,ხმამაღლა გავიცინე, მერეღა მივხვდი, როცა ჩემს მოპირდაპირე სკამზე მჯდომმა ქალმა ბავშვი ხელში აიყვანა და წავიდა.
მეც აზიიდან მოვდივარ, დედაჩემი კავკასიელი ყოფილა, როგორც ბატონი ტალანი მიყვებოდა. მამა ფრანგი მუსულმანი. საერთოდ ბატონი ტალანი დედაზე უფრო მეტს მიყვებოდა.და ხშირად იმეორებდა, რომ მე დედას უფრო ვგავარ. მსიამოვნებდა ამის მოსმენა.
წარმოდგენა არ მაქვს, ჩემი ცხოვრება როგორ წარიმართება, არ ვიცი რისი კეთება მომინდება, მაგრამ ყოველთვის მინდოდა, უდაბნოში შევხვედროდი ახალ წელს. ქვიშაზე დავანთებ ცეცხლს და ვიცეკვებ. თუნდაც იყოს თაკლამაკანის უდაბნო.
შემცივდა, არც თბილად მეცვა, არც ქოლგა მქონდა. რუზველტი და ჩერჩილი დავტოვე, მე წამოვედი. ჯიბეში ტელეფონი აბზუილდა.
-სიბილ, სად ხარ?
-ტაქსიში ვზივარ და სასტუმროში მივდივარ. მოხდა რამე?
-საღამოს მორგანთან არ წამოხვალ? ხვალ ალაბამაში მიფრინავს ახალ სცენას იქ იღებენ.
-....
რა გჭირს, სიბილ აქ ხარ? და სისიმ როგორც სჩვევია მოგუდულად დაუსტვინა.
-ჰო, ჰო მოვალ.
მე და სისი ერთად ვსწავლობდით. არც ისე ჭკვიანია, მაგრამ გულკეთილია. თმას ყოველ კვირას სხვადასხვა ფრად იღებავს. ამ ბოლო დროს გამაოცა, წიგნების კითხვა დაიწყო და ბოლოს მასთან რომ ვიყავი, მაგიდაზე გოთიკური არქიტექტურის ჟურნალი შევნიშნე. მე დიდი ხანია გოთიკამ გამიტაცა. საერთოდ მისტერია ბავშვობიდან მიზიდავდა. ალბათ, ამიტომაც არ მეშინოდა ლუთერთან ერთად სასაფლაოზე ხეტიალი.
სისი ნელ-ნელა იხვეწება და ეს მომწონს.
მორგანი დამწყები რეჟისორია, ჯერ მხოლოდ რამდნიმე მოკლემეტრაჟიანი ფილმი აქვს გადაღებული. ეს მისი პირველი სერიოზული ნამუშევარი იქნება, ფილმს თუ სწორად მახსოვს ”ბროლი ქვიშაზე” ჰქვია.
-სიბილ, დადაგვიანდა, ვიფიქრე აღარ მოხვიდოდი.
-სისი მოვიდა?, ჰო წეღან სადღაც მოვკარი თვალი, ვიღაც ახალ ბიჭთან ერთადაა.
მერე მორგანიც უცბად გაქრა. ბევრნი იყვნენ. როგორც წესი ყველაფერი ყირაზე იყო უკვე. მორგანი თავად უკრავდა. ეს რაღაც ჯაზისა და ფოლკის ელემენტების ნაზავი იყო. კარგი კომპოზიცია იქმნებოდა საერთო ჯამში.
შიგადაშიგ პიტნის კოქტეილს ვწრუპავდი და ბილიარდს ვეთამაშებოდი მორგანის მეგობარს, რომელიც იმ საღამოს გავიცანი. მოკლე კაბა მეცვა და ოდნავ უხერხულად ვგრძნობდი თავს. მაგრამ მერე როცა მის მანქანაში ვიჯექი, ვგრძნობდი, რომ ფეხებზე მეკიდა, ჩემი კაბის სიგრძე და ისიც რომ იმ ბიჭის სახელი არ ვიცოდი.
მანქანიდან რომ გადმოვედი, ისიც გადმომყვა, ლოყაზე მაკოცა და მერე ტუჩები ჩემს ნიკაპსა და ქვედა ტუჩს შორის შეაჩერა. ფილმისთვის კარგი კადრი იქნებოდა. სილას ხომ არ გავწნავდი? არ მიყვარს ასეთი უხეში საქციელი. ხელი მკერდზე მივაბჯინე და მშვიდობიანად შემოვტრიალდი შენობისკენ. სასტუმროს ჰოლში შევედი.
ახლახანს გავიღვიძე და თავი მტკივა. მასასის გამოწურული პაპაიას წვენი მინდა. ტელეფონს ვიღებ და ნომერს ვკრეფ. მასასი მპასუხობს.
-სიბილ, ჩემო გოგო, როგორ მომენატრე. ხომ კარგად ხარ, რას აკეთებ მანდ? იცი, ბატონი ტალანი ესესაა წავიდა.
-მოიცა, სამსახურში ამ დროს წავიდა? რომელი საათია მასასი? უჰ, სულ დამავიწყდა, რომ ოთხი საათია სხვაობა. ახლა სახლში ცხრა საათია დაწყებული. ჩემთან პირველი.
მასასი არ მისმენს, კითხვებს მაყრის. ჩქარ-ჩქარა ლაპარაკობს.
-იცი, როგორ მოვიწყინე, სიბილ, მთელი დღეები ჩუმად ვარ, ვის უნდა ველაპარაკო? შენ წახვედი, ბატონი ტალანი კი გვიან ბრუნდება, ვახშმობს და მერე კაბინეტში მუშაობს გვიანობამდე.
რას აკეთებ შენ, სიბილ, სულ არ გიყვარვარ, სულ არ გენატრებით, ჩემო გოგო?
-მასასი, მისმინე, მასასი, სულ მიყვარხარ შენ და ბატონი ტალანიც, მენატრებით და აუცილებლად ჩამოვალ, მაგრამ ჯერ ვერა.
მასასი, გესმის ჩემი?
-ჰო, სიბილ.
-ახლა უნდა გავთიშო.
და აღარაფრის თქმა დავაცადე ჩემს ფუმფულა მოხუცს. ტელეფონი კუთხეში მოვისროლე და როგორც მჩვევია, საწოლზე ზურგით გადავეშვი.
მინდოდა მეტირა მეკივლა, რაღაც გამეკეთებინა, რომ ემოციებისგან დავცლილიყავი.
კიდევ კარგი, ცხელი შხაპის შემდეგ, გრილი ამშვიდებს, და აფორიაქებულ სხეულს აწყნარებს. გონებასაც უფრო რაციონალურს ხდის.
საერთოდ მგონია, რომ წინასწარ არაფერი უნდა დაგეგმოს კაცმა. არც მოფიქრებული წესებით ცხოვრებაა მთალდ ჭკვიანური.
არ ვაპირებდი, სურვილიც არ მქონდა, ამდენი დამეწერა. ვითომ საინტერესოა?
მაგრამ ვაითუ ვინმემ გადაწყვიტოს წაკითხვა, შუა გზაში ხომ არ მივატოვებ მკითხველს. რას ვიფიქრებდი უსაქმორიბის ჟამს დაწყებული საქმე ასე თუ გამიტაცებდა?
გავიდა ხანი.
ჩემს ანგარიშზე ყოველი თვის ბოლოს ირიცხებოდა საკმაო თანხა და ბატონი ტალანის დუმილი.
დაუნინგ სთრითზე ტაქსი გავაჩერე და სასტუმროში ვბრუნდებოდი. ისე, ძალიან მ ოუხერხებელი ვარ. მანქაბის ტარება ვერ ვისწავლე. მემგონი ამის მიზეზი ის ავარიაა, რომელიც წლების წინ მოგვიხდა მე და ბატონ ტალანს. მაშინ ცამეტი წლის ვიყავი. უკვე შებინდებული იყო, როცა შინ ვბრუნდებოდით. ბატონ ტალანს ჩათვლიმა და მანქანა გზიდან გადავიდა. მსხვილ ბოძს შევასკდით.(შევეჯახეთ.)
ჩემი მშობლებიც ავტოკატასტროფაში დაიხოცნენ. რამდენჯერ მინატრია, ერთი მაინც გადარჩენილიყო-მეთქი, მაგრამ არჩევანს ვერასოდეს ვაკეთებდი.არ ვიცოდი რომლის სიცოცხლეს ვნატრობდი. მერე მივხვდი, რომ არ ღირდა ასეთი მტანჯველი სურვილებით შეპყრობა და ამაზე აღარ ვფიქრობ.
მაშინ მსუბუქი ტვინის შერყევა მივიღე და შუბლი გამეჭრა ჩამსხვრეულ საქარე მინაზე.
ჩემს მამობილს მარცხენა ბეჭი ჰქონდა ამოვარდნილი და ფეხი მოტეხილი. ის ფეხი ახლაც სტკივა ხანდახან. ამ შემთხვევას არასდროს ვიხსენებთ.
ბატონი ტალანი ძალიან ნერვიულობდა შუბლზე ჩემი პატარა შრამის გამო. ექიმმა გვანუგეშა, რომ ორ წელში პლასტიკური ოპერაციით გამოსწორდებოდა. მაგრამ მომდევნო ზაფხულს მასასიმ ერთი კვირით სოფელში წამიყვანა. გასაოგნებლად ლამაზი სოფლიდანაა მასასი. როცა მე ჯერ კიდევ მეძინა ისლით გადახურულ სახლში, ჩემი მოხუცი დილაობით, რაღაც ბალახებით ბრუნდებოდა შინ. ბოლოს მასასიმ მალამო დაამზადა და შუბლზე წამისვა. საშინელი სუნი ჰქონდა. დაახლოებით ისეთი, ორღობეში ვიღაც ნაგვით დატვირთული ურიკით რომ ჩაგიქროლებს, მერე ნეხვს გადააწყდები სადმე და შენ ამ დროს ჟასმინისა და გოლესთანის სურნელით გაჯერებული ტანსაცმელი გაცვია. მაგრამ ფაქტია, რომ ოთხ დღეში ჩემი ნაჭრილობევი კანი ჯერ გლუვი გახდა, მერე სამი წვრილი ხაზი ამოივსო და უკვე აღარაფერი მეტყობოდა.
-აი, მოვედით. -მითხრა მძღოლმა.
-აქ ცხოვრობთ?
-ჰო,- თან ფული გავუწოდე, მანქანიდან გადმოვედი.
სასტუმროს ბარში ცოტა ხნით გავჩერდი. ყინულიანი წყალი დავლიე და ნომერში ავედი.
ვერ დავიძინე. მერე იატაკზე ჩამოვცურდი და ხალიჩაზე გავწექი.
ბავშვობაში, როცა რამე მეწყინებოდა, ყველაფერს ჩემს ობლობას ვაბრალებდი. მეგონა, მშობლები რომ მყოლოდა, არასოდეს ვიტირებდი.
მასასი კალთაში ჩამისვამდა და მეფერებოდა. ბატონ ტალანსაც შუბლზე შეკრული ნაოჭები ეხსნებოდა და მეორე დღეს ახალ თოჯინას მჩუქნიდა.
და მაინც მე იღბლიანი ვარ. სრულიად ბუნებრივად შეიძლებოდა უპატრონო მაწანწალა ვყოფილიყავი.
სახლში დარეკვა მომესურვა, მაგრამ სიტყვებს თავს ვერ ვუყრიდი. გამოდის, სათქმელი არაფერი მქონდა. ვერ ვიტან საკუთარ თავს, როცა ემოციების სიჭარბისგან ვიბნევი და ხელის გულები მიცივდება. ახლაც ასე დამემართა. ეს ისეთი შეგრძნებაა, თითქოს ერთბაშად თხუთმეტ კილოს იკლებ და სადაცაა გამჭვირვალე გახდები.
კიდევ გავიდა ხანი.
ახლა აპრილია, ვგიჟდები ამ თვეზე. ჩემთან რაღაცები შეიცვალა. ხომ გახსოვთ სახლიდან გამოქცეულს რომ ვგავდი, მაგრამ მაშინ მზის შუქი არ ჩანდა. ახლა მე და სტიფენი სინგაპურში ვართ. აუცილებლად უნდა შემხვდეთ ერთხელ მაინც და საკუთარი თვალით ნახოთ, რა ლამაზი ცოლი ვარ.
არ ვაპირებდი გათხოვებას, მაგრამ მას შემდეგ, რაც უიმბლდონის არტ უნივერსიტეტში ჩავაბარე, ბევრი რამ მოხდა.
სისი ამბობს, რომ საოცარი ადამიანი ვარ. Lucky-ს მეძახის.
სტიფენი ჩემი ქმარია. ის ოცდატერთმეტი წლისაა, მაგრამ ზუსტად ოცდაექვსი წლისას ჰგავს. ეს ჩემი ჩვევაა, საყვარელ მამაკაცებს ყოველთვის ასაკს ვაკლებ.
მე ოცდასამის ვარ. სტიფენი ამბობს, რომ დეი დორისივით მეჩხვლიტება ლოყები სიცილისას და ძალიან მოსწონს.
ჩემი ქმარი ფოტოგრაფია, ზოგჯერ ხატავს კიდეც. სტიფენი ლონდონის ერთ-ერთ ცნობილ ჟურნალში მუშაობს. ძირითადად მოდელებს უღებს, მაგრამ ოდნავადაც არ ვეჭვიანობ.
ახლა მეც ჩემი საქმე მაქვს, აქამდე მგონი არ მითქვამს, რომ ჟურნალისტი ვარ. მეც იმავე ჟურნალში ვმუშაობ, საკუთარი სვეტი მაქვს. სტატიებს ხელოვნებაზე ვწერ. საინტერესოა, უამრავ განსხვავებულ და ცნობილ ადამიანთან მიწევს ურთიერთობა.
ერთ კვირაში ბარსელონაში მივფრინავთ. სტიფენის ნამუშევრების გამოფენაა.
ახლა ისეთი ბედნიერი ვარ, ჩემნნაირი ჰედონისტის კვალობაზე ზედმეტად გახარებული დავაბიჯებ დედამიწაზე.
მე და სტიფენმა უკვე გადავწყვიტეთ, რომ ბარსელონადან პირდაპირ ბატონი ტალანისა და მასასის სანახავად წავალთ.
ჩემი მამობილი ისევ მაღალ შენობაში მუშაობს, რომლის მდებარეობაც ჯერ კიდევ არ ვიცი. ის ახლა ორმოცდაცხრა წლისაა, მაგრამ, ალბათ, ორმოცდაერთისას ჰგავს.
ყოველთვის, როცა სახლში ვრეკავ, მასასი იღებს ყურმილს და დაუსრულებლად მეკითხება როგორ ვარ. წუწუნებს, რომ ძალიან ვენატრები, და ისე დაბერდა, ძლივს დადის, ფეხები მტკივაო.
ტელეფონი აზუზუნდა.
-სიბილ, რას აკეთებ?
-რა ვიცი, არაფერს, ვწერ. სტიფენმა იცის, რომ დროდადრო ჩემს ლეპტოპში რაღაცას ვბეჭდავ, მაგრამ წარმოდგენა არ აქვს, რომ ჩემს და ახლა უკვე ჩვენს ცხოვრებაზე გიყვებით.
-სიბილ მისმენ?
-ჰო
-საღამოს ასუკამ თავისთან მიგვიწვია ჩაიზე.
-ჩინებულია! სტიფენ მალე მოხვალ?
-სამ საათში დავბრუნდები. ჰო, მართლა, კინაღამ დამავიწყდა მეთქვა, არადა ამისთვის დაგირეკე, ახალი კონტრაქტი გავაფორმეთ. ერთ თვეში დავიწყებთ გადაღებებს.
-ესეც ჩინებულია. მიყვარხარ.
-მეც აგრეთვე.
ტელეფონი გავთიშე და აულაგებელ საწოლზე გადავეშვი, მერე მუცელზე დავწექი, ხელები კისერზე შემოვიდე და ფეხები ავათამაშე.
ჩემი ქმარი ძალიან ჭკვიანია და ისიც ჩემსავით იღბლიანი. ძალიან მგავს, ალბათ, ამიტომაც შემიყვარდა. თუმცა სტიფენი ამბობს, რომ მასავით ვერასოდეს მეყვარება.
შეიძლება ასეცაა, მაგრამ მე ჩემნაირი სიყვარულით მიყვარს ის.
ასუკა კარგი გოგოა. სინგაპურში გავიცანით მე და სტიფენმა ერთ-ერთ საღამოზე. ასუკა კომიქსებს აკეთებს. მომწონს მისი ნამუშევრები. ისეთი სახე აქვს, დანახვისთანავე მიმიზიდა.
ყოველთვის სიამოვნებით მივდივართ მე და სტიფენი ასუკასთან. მყუდრო სახლი აქვს. ასუკა საუცხოოდ ამზადებს ჩაის. მის სახლში ისეთი სურნელი დგას, მთელ ტანში სასიამოვნო ჟრუანტელს მივლის. ვერ წარმოიდგენთ რა სიამოვნებას ვგრძნობ, როცა პორცელანის ფინჯნანში ჩასხმულ სითხეს, ნელ-ნელა ვსვამ, მერე უფრო მოხერხებულად ვჯდები ბამბუკის სავარძელში და ვუსმენ სა დინ დინგს, ჩემთვის გაუგებარ ენზე რომ მღერის. ამ საღამოსაც ასე იყო. ისევ სა დინ დინგს ვუსმენდით, რომელიც თურმე ლაგუს ენაზე მღეროდა. ასუკა მიყვებოდა, ლაგუს {ენაზე} სოლომონის კუნძულებზე ლაპარაკობდნენო. ამ ენის მცოდნე ბოლო ადამიანი ოცი წლის წინ გარდავცლილა. ბაოლოსა და სამასოდუში რაღაც სხვა მონათესავე ენაზე ლაპარაკობენო ახლა.
ასუკასთან საათები შეუმჩნევლად გადის. შუაღამეა, ცა შავია, უვარსკვლავო, და ასე მგონია, სინგაპურს ნეონის შუქი ანათებს.
მანქანა მისრიალებს ასფალტზე, მინდა, ცოტა ხანს ასე გაგრძელდს.
-სტიფენ!
-რა იყო?
-არაფერი, უბრალოდ, ასუკას ჩაი ყველა სასმელზე მეტად მათრობს. იცი, სტიფენ, მეც აზიიდან მოვდივარ. ყოველთვის მიზიდავდა აღმოსავლეთი. მამაჩემი მუსლმანი იყო.
სტიფენ, როცა შენ ორმოცდაერთის იქნები და... მე, მე რამდენის ვიქნები მაშინ? ხომ იცი ანგარიში არ მეხერხება. მითხარი.
სტიფენმა გამიღიმა, გადმოიხარა, შუბლზე მაკოცა, მერე ისევ შემომხედა, მიყვარს როცა ასე მიყურებს. ჩემი ქმარი მაღმერთებს.
-სიბილ, შენ მაშინ ოცდაცამეტის იქნები.
-ჰო, შენ რომ ოცდაერთის გახდები და მე ოცდაცამეტის, მოდი თაკლამაკანის უდაბნოში წავიდეთ.
-იქ რა გვინდა, სიბილ? შენ ხომ გველების გეშინია.
-ჰო, მეშინია, თან ძალიან მეშინია, მაგრამ ქვიშაზე ცეცხლი დავანთოთ, მაგათ ცეცხლის ეშინით, არა?
-სიბილ, მგონი მართლა მთვარლი ხარ.
-არ ვიცი. ამ გოგოს დიდი გავლენა აქვს ჩემზე. სტიფენ, მისმენ?
-ჰო, სიბილ
-იცი ასუკა რას ნიშნავს?
-არა.
-ხვალის სურნელს.
სასტუმროში ვცხოვრობთ, ოცდამეთხუთმეტე სართულზე.
-სტიფენ, ლიფტი რომ გაფუჭდეს, ფეხით რამდენ ხანში ახვალ ჩვენს სართულზე?
-არ, ვიცი, მაგრამ არ გაფუჭდება.
ლიფტში შევედით.
-აი, მე საერთოდ არ ავალ ფეხით, რომ გაფუჭდეს.
-რამდენ სისულელეს ლაპარაკობ სიბილ, მაგრამ მგონი ამ სისულელეების გამო მიყვარხარ.
-აბა, რას ამბობ, მე ხომ ძალიან ჭკვიანი ვარ?
-ჰო, შენ ყველანაირი ხარ, სიბილ. სტიფენი ლოყაზე მკოცნის. ზუსტად ისე, როგორც მე ლუთერს ვკოცნიდი, როცა სანაძლეოს წავაგებდი. ის ჯილდოდ ყოველთვის ჩემს კოცნას ითხოვდა.
ლიფტის კარი იღება. სტიფენი კარს აღებს. მეძინება, ერთი სული მაქვს, დავწვე. ტანსაცმელს ვიხდი და გზადაგზა იატაკზე ვყრი. უსიზმროდ მძინავს.
დილით სტიფენს საუზმე მოაქვს ჩემთვის. მიყვარს მისი მომზადებული ტოსტები და ალუბლის წვენი. თითქმის სამი წელია მასასის გამოწურული ვაშლისა და პაპაიას წვენი აღარ დამილევია. სახლი სულ უფრო ხშირად მახსენდება და მონატრება მიმძაფრდება.
სინგაპურში მზე დიდია და ოქროსფერი. ვცდილობ დილის ძილი დიდხანს არ გავჭიმო და დავტკბე სინგაპურის ოქროსფერი ცის ყურებით.
-სტიფენ, იცი, მე მზეზე ვარ შეყვარებული.
-ჰო, მაგრამ შენ ხომ ჩემი შეყვარებული ხარ?- სტიფენი გაკვირვებულ და ნაწყენ სახეს იღებს. თან იცვამს. სამსახურში აგვიანდება.
-რა ვიცი, მგონი აღარ მიყვარხარ.- ვეუბნები ჩემს ქმარს, საწოლიდან ვხტები, თმას ვუჩეჩავ და აბაზანაში შევრბივარ.
დღეს მე და ასუკა წმინდა ენდრიუს ტაძარში მივდივართ. ასუკა ფოტოებს გადაიღებს. სტიფენი ასწავლის , მითითებებს ხშირად აძლევს. ნიჭიერი გოგოა ასუკა.
წმინდა ენდრიუს ტაძარი ნეო-გოთური არქიტექტურის ნამდვილი შედევრია. ლონდონში სწავლისას ბვერი რამ წაკითხული მქონდა, მაგრამ ახლა, როცა ამ უაზარმაზარი კათედრალის წინ ვიდექი, კინაღამ დავმუნჯდი აღფრთოვანებისგან.
ისე, მოხდა, რომ ჩემი და ასუკას მეტი შიგნით არავინ იყო.
ბავშვობაში ბუნდოვნად მახსოვს მე და მასასი კვირაობით დავდიოდით ერთ ძველისველ სამლოცველოში. მასასი დიდხანს იყო დაჩოქილი ხატების წინ და ჩუმად ბუტბუტებდა. არ ვიცი, რას ევედრებოდა, ღმერთს, მაგრამ მახსოვს, ზოგჯერ თვალები უწყლიანდებოდა.
კარგა ხანია ღმერთზე არ მიფიქრია. მასასი მეუბნებოდა, ეს ტაძარი უფლის სახლიაო. ძალიან მინდოდა ერთხელ მაინც დაგვხვედროდა უფალი სახლში, როცა მე და მასასი მასთან მივდიოდით.
მერე მივხვდი, რომ ღმერთი მატერიაა და თუ მე არ გავაცოცხლებდი მას ჩემში, ყოველთვის ასეთი ბავშვური პრიმიტიული წარმოსახვით დარჩებოდა, ჩემს გონებაში.
შუადღისას მე ასუკამ და სტიფენმა ერთად ვისადილეთ კაფე ”იგუანაში” მექსიკურად მომზადებული ქათამი ბრინჯითა და სუნელებით პირველად გავსინჯე.
კიდევ კარგი, ხვალ ბარსელონაში მივფრინავთ, თორემ სინგაპურში რომ დიდი ხნით დავრჩე, უთუოდ გავსუქდები. მაგრამ სტიფენი ამბობს, რომ კალორიების არ უნდა მეშინოდეს და მგონი მართალიცაა. მე ხომ ბუნებრივად წვრილი ძვალი და მაღალი ფეხები მაქვს.
ეს ბოლო საღამოა სინგაპურში, არ ვიცი კიდევ როდის ჩამოვალ ამ ქალაქში, მეძნლება ასუკას დატოვება, მე ხომ განშორებებს ვერ ვიტან. ასუკა სულ დაფიქრებულია, სახის გამომეტყველება ხშირად ეცვლება. ჩუმად, შეუმჩნევლად დადის და ცოტას ლაპარაკობს. ასუკა ჩვიდმეტი წლისაა და მარტო ცხოვრობს.
სინგაპურის მზეც მომენატრება.
სტიფენი ამბობს, რომ ზოგჯერ ზედმეტად მგრძნობიარე ვარ და სევდიანი. მას კი ჩემში ის გოგო უყვარს, რომელიც ათას სიულელეს ლაპარაკობს, აღფრთოვანებულია წვრილმანი სიახლეებითაც კი და ისე იცინის, რომ დეი დორისივით ეჩხვლიტება ლოყები. არ ვიცი, ეს შედარება საიდან მოიტანა.
-სტიფენ, მგონი სიცხე მაქვს. სტიფენი შუბლს მისინჯავს.
-საიდან მოიტანე? პირიქით, გრილი ხარ.
-ჰო, კარგი.
და სტიფენმა იცის, რომ ახლა აღარაფერი უნდა მითხრას, თორემ ავტირდები. სტიფენს ჩემი ესმის, ამიტომაც მიყვარს ასე ძალიან.
თვალებს ვხუჭავ. საწოლი უფრო ფართოდ მეჩვენება, კარგა ხანია ეს შეგრძნება არ დამუფლებია.
სახლში ნუშის ნამცხვრის სუნი დგას. ე.ი. დავბრუნდი. ბიბლიოთეკაში ვარ და რაღაც წიგნს ვეძებ. ვფურცლავ, ვკითხულობ, ჩემთვის სრულიად გაუგებარ ენაზე. მორგანი, სისი, ჯეკი ასუკა,მასასი, ბატონი ტალანი ერთმანეთს ენაცვლებიან, სრული ქაოსია.
მერე მასასი მოდის ჩემთან, მკოცნის, ტირის, ისევ მკოცნის, მიყურებს.
-როგორ ხარ, ჩემო გოგო, მითხარი, მითხარი, სიბილ, ყველაფერი მომიყევი.
-ჰო, მასასი, ჰო... მიყვარს ჩემი ფუმფულა მოხუცი. როგორ შეცლილა, კოჭლობს.
-რატომ ხარ ჩუმად, სიბილ, მითხარი როგორ ცხოვრობდი...
რამდენიმე დღეა კანი გამომიშრა, ყველა ძარღვი მეტყობა, ნიკაპთან ზოლად დამყვება ლილისფერი ხაზი. ჯერ ახალგაზრდა ვარ, არ ღირს ნერვიულობა ასეთ წვრილმანზე.
თითები, ჩემი გამხდარი და გრძელი თითები, იშვიათად რომ ვინმეს ასეთი თითები ჰქონდეს, ანდა ხელის მტევანი, ზომიერად შერწყმული წვრილი ძვლები.
გაწეწილი შავი თმა მაქვს მზისგან გახუნებული და ვარდისფერი ტუჩები, ოდნავ გაცრეცილი, მცივა. აღმოსავლური მზე შორსაა.
საიდანღაც ისმის მელოდია, egyption fantasy, მგონი ეგაა.
-იცი რა მასასი, ერთ საიდუმლოს გაგანდობ, თუმცა მერე, ალბათ, ჩვეულებრივი ამბავი დაერქმევა.
მე მოვკალი ჩემი ქმარი, ან უბრალოდ ქმარი.
იცი, როგორ ვუყვარდი? ოჰ, არ შემიძლია მისი სიყვარულის გადმოცემა. გინდა გითხრა როგორ გავთხოვდი? იმ დღეს ცოტა ხნით მოვიწყინე და გავთხოვდი. იცი, როგორ უხდებოდა ჩემს გრძელ თითს ბეჭედი?
მოვკალი, მაგრამ მაინც მინდა მოგიყვე ჩემს ქმარზე. მას ჩვეულებრივი გული ჰქონდა, ცოტა ხანს უცემდა უცნაურად და მერე შეწყდა. ახლაც მცემს სისხლის სუნი, ძველი სისხლის. სადღაც ხორცზე მოსხმული სისხლიანი სოუსები უყვართ თურმე.
მასასი გააღე ფანჯრები, ხომ იცი ცუდად მხდის, მძაფრი სუნი.
მე ის მოვკალი.მაგრამ ცუდი არ ვარ, შენ ხომ გიყვარვარ, მასასი? ბატონ ტალანსაც ხომ ვუყვარვარ, ხომ?
ერთმანეთში არეული მელოდიები ისმის, ის წყვილი ისევ ცეკვავს პატა პატას, პირველად მასასის სოფელში რომ ვნახე და ახლაც მაშინდელივით შორიდან ვუყურებ.
ძალიან დავიღალე, მეძინება.
პაპაიას წვენი მომიტანე რა, მასასი.
თვალებს ვახელ, ჩემს გვერდით სტიფენს სძინავს. ის ჩემი ქმარია. ღმერთო, რა უაზრო სიზმარი ვნახე. სტიფენი სიცილით მოკვდება, რომ მოვუყვები.
ტელეფონს დავხედე, ახალი შეტყობინებაა სისისგან. მორგანმა დაასრულა ფილმის გადაღება და მალე პრეზენტაცია იქნება. ”ბროლი ქვიშაზე”, ” ბროლი ქვიშაზე”-სათაური მომწონს.
ახლა სინგაპურში ღამის ოთხი საათია. დილით ბარსელონაში მივფრინავთ.
არ ვიცი წინ კიდევ რა მელოდება, ალბათ, მე და ჩემს ქმარს შვილები გვეყოლება. ჩემსავით ლამაზი შვილები, როგორც სტიფენი ამბობს.
არა, მაინც რა უცნაური სიზმარი იყო. როგორ შემეძლო სტიფენის მოკვლა. მე ხომ ასე ძალიან მიყვარს ჩემი ქმარი.
სადაცაა, მზე ამოვა და მინდა გამგზავრებისას კარგად დავიმახსოვრო ოქროსფერი მზით გაწითლებული სინგაპურის ცა.
რაღა დავწერო? უკვე გითხარით, რომ ძალიან ბედნიერი ვარ.
ჰოდა, სწორედ აქ, სასტურმროს ოცდამეთხუთმეტე სართულის ფანჯარაზე შემომჯდარი, სადღაც აღმოსავლეთის ცასთან, დაგემშვიდობებით.
ნახვამდის.
მულომბე
ქუჩაში გავიდა თუ არა, მაშინვე ის გაიფიქრა, კარი თუ ჩავკეტეო. მაგრამ რა მნიშვნელობა ჰქონდა ჩაკეტვას. წორედ ეს ჩაკეტილობა იყო, რომ ტანჯავდა და მოსვენებას არ აძლევდა.
ღმერთს ნუ ეთამაშებიო,- ეუბნებოდა დედა; ეუბნებოდა კი არა, უყვიროდა.
არადა საერთოდ აღარ იცოდა თამაში,ბავშვობის მერე არ უთამაშია.
კუჭი ასტკივდა, მოიკრუნჩხა, ორი დღის უჭმელი იყო, წყალს სვამდა მხოლოდ, ისიც იმიტომ, რომ პირი უშრებოდა გამუდმებით.ლაილა ლამაზია,-გაიმეორა გონებაში და სიამოვნების ღიმილმა გადაურბინა სახეზე. ოფლმა დაასხა, ხელისგულები გაუცივდა.
ლაილა მარტო ლამაზი კი არა, ჭკვიანია, მარტო ჭკვიანი კი არა, მშვიდია და აუღელვებელი.
ლაილა ნახატია, ლაილას ყველა ამჩნევს, მაგრამ არ იცის ლაილა თუ ხედავს მას.
ჯერ ვერ ხვდება სიყვარულის არსს, სიყვარული, ალბათ, ლაილაა, მაგრამ ეშინია, ოღონდ ვერ ხვდება რატომ ეშინია.
ლაილას დანახვაზე იბნევა, ლოყები უხურდება და უწითლდება. თავში თითქოს უროს ურტყამენ და ფეხისგულებში ატანს, ისეთ მოდუნებას გრძნობს.
ლაილა უღიმის და ესალმება, თვითონ ხმას ვერ იღებს და მხოლოდ თავს ხრის პასუხად. უცინის და თვალს აყოლებს ლაილას ზურგს, სანამ თვალით მისწვდება.
იცის, ლაილა არასოდეს შეიყვარებს, მაგრამ იქვე სჯერა, რომ სასწაულები ხდება, ოცნებები სრულდება.
ლაილას წაბლისფერი თმა და ხორბლისფერი კანი აქვს. ლურჯი დიდი თვალები უციმციმებს, გაბუტული ტუჩებიდან ორი ოდნავ დიდი კბილი მოუჩანს, როცა იღიმება.
ლაილას სიცილიც უხდება.
ლაილა ლამაზია, მაგრამ შორსაა.
ზაფხული არ უყვარს იმიტომ, რომ ლაილა სადღაც მიდის და თვეობით არ ჩანს.
ითვლის აგვისტოს უკანასკნელ დღეებს და ზოგჯერ ისეთი სიხარული ეუფლება, რომ ბავშვივით უნდება ხტუნვა, ლაილა სადაცაა გამოჩნდება, უბრალოდ თვალს მოჰკრავს, თუ ლაილამ შეამჩნია და მიესალმა, ათასჯერ წარმოდგენილი სცენა აუხდება, მაგრამ ვეღარ ბედავს, რომ მართლა ჰკითხოს, როგორ დაისვენა , უთხრას, რომ ის ლამაზია და მას ლაილა უყვრს, ჰო, უყვარს. ეს სიტყვა საიდან მოიტანა, ფიქრში არასდროს უხსენებია, ეს რაღაც ახალია და ძალიან კარგი, ისეთი კარგი, რომ ნანობს, რატომ აქამდე არ მოიფიქრა, არ მოიფიქრა კი არა, არ შეუყვარდა, მაგრამ ახლა უფრო მეტად ეშინია, ლაილა ახლა შორსაა, წამის შემდეგ კი ისე შორსაა, რომ მისი სახე ავიწყდება, მაგრამ მან იცის, რომ ლაილა ისევ ლამაზია.
ჰაერი იბერება, იხუთება, მიწის სუნი დგება და წვიმას იწყებს, წინწკლები ეცემა სახეზე, ხელებზე...წვიმს...
წვიმას მძაფრი სუნი აქვს, ლაილას სუნი უფრო მოსწონს, ლაილა მალე მიდის, მაგრამ ლაილას სუნი დიდხანს რჩება და ისიც იქამდე იცდის, სანამ ლაილა სულ არ გაქრება.
წვიმა ასველებს, მაგრამ მაინც ნელა მიდის, სახლში რომ დაბრუნდება, ეზოში შესაძლოა ლაილა დაინახოს. ლაილა სადღაც იქვე ცხოვრობს, ესეც კარგია. ყველა ხომ არ ხედავს ლაილას მასავით ხშირად, სხვები ხომ არ ცხოვრობენ ლაილასთან ახლოს?
ლაილა ყველას ხომ არ მიესალმება, მას კი გამრჯობას ეუბნება და უღიმის კიდეც.
ლაილა ლამაზია,- იმეორებს თავისში ჩუმად და წითლდება.
ნელა მიაბიჯებს, მაგრამ ლაილაა არსად ჩანს. უფრო ძლიერად წვიმს, დასველებულს თავდაც წვეთები დასდის...
დღეს ლაილა არ იყო.
ღილაკს აჭერს თითს და კარს უკვე აღებენ.
-სად ხარ აქამდე?ექიმმა გითხრა, ნახევარი საათით ისეირნეო, შენ კი მთელი დღეა დაიკარგე. კარი არ უნდა ჩაგეკეტა? ღმერთო, რა დავაშავე ასეთი, რომ ამისთანა უბედურებას ვუყურებ, ვერ კი ვშველი ვერაფერს. სიკვდილი შვება იქნება ჩემთვის, მაგრამ შენი დარდი წამყვება და ვერც იქ მოვისვენებ. შენი პატრონი აღარავინ იქნება და ვინ იცის, მაშინ რა მოგივა, უფრო არ გამიუბედურდე.
უბედურება რა არის? ლაილაა კარგია, ლაილა იცინის, ე.ი. ლაილა უბედური არ არის.
აბა, თვითონ ყოფილა უბედური? ეს ქალი ტირის, ქალი კი არა დედაა, ეს დედაა. დედა ტირის. დედა არის უბედური. უბედური, უბუდური,- იმეორებს თავისში,- უიბდური, უბუდური, ბუდიური... და სიტყვა იკარგება, უკვე აღარც ახსოვს.
-არ დაჯდე სკამზე, აბაზანაში შედი, გაიხადე და მეც შემოვალ. ოჰ, რა დღეში ვარ, ვეღარასოდეს გავიხარებ მე საცოდავი.
წყალი ცხელია, სიამოვნებს სითბო, ორთქლი დგება და აბაზანა თეთრდება, იბურება. დედა თავზე შამპუნს ასხამს და რაღაცას ბუტბუტებს, სახე უსველდება, ტირის.
თვითონ კი ორთქლში ეხვევა, ცხელი წყალი კანს უწითლებს, სიამოვნებს და დუნდება, ეძინება.
პირსახოცმოხვეული დაგს, დედა საცვალს აცვამს, სველ თმას უმშრალებს და სამზარეულოში მიჰყავს.
-დილით ჩაი რომ გაგიმზადე, რატომ არ დალიე? არც თაფლიანი პური გიჭამია. მთელი დღე მშიერი ხარ, შე საწყალო? რა მეშველება ან მე, ან შენ, ჰა? რომ არ ვიმუშაო, ვინ გვარჩენს? სახლშიც როგორ გამოგკეტო, რამე რომ მოხდეს, მეშინია, ღმერთო, ან მიშველე და გამომიყვანე ამ ჯოჯოხეთიდან, ანდა წამიყვანე, დამასვენე, რა ვიცი, იქნებ, იქ უფრო ვერ დავისვენო. ოჰ, რატომ გავჩნდი საერთოდ?
წვნიანი ცხელია, ენას სწვავს, უგემურად ეჩვენება და არ უნდა ჭამა, მაგრამ იცის, რომ დედა უფრო მეტად ატირდება, ამიტომ პურს კბეჩს და ნელა ღეჭავს, ძლივს ყლაპავს ლუკმას.
-ჩემი ჭკვიანი, ჩემი კარგი კარგი ბიჭი,- ამბობს დედა და ლოყაზე კოცნის, თავზე ხელს უსვამს, ეფერება.
მისი საძინებელი პატარაა და მყუდრო, კედლები სულ ერთი ფერია, ოღონდ არ იცის, როგორ ახსნას ფერი. საწოლი რბილია, საბანი ფაფუკი, ბალიში დიდი და ფუმფულა. უყვარს სიზმრები. ის სიზმრები, ლაილას რომ ხედავს, ლაილა იცინის, ელაპარაკება კიდეც, მაგრამ ვერასოდეს იმახსოვრებს რას ეუბნება, სმაგიეროდ, ახსოვს, რომ თვითონ სხვანაირია, უფრო მაღალია და აღარც ისეთი წვრილი ხელები აქვს. ფეხებზე იხედება და ხედავს, რომ მასაც ისეთივე ტერფები აქვს, როგორიც სხვებს.
ლაილა აღარ მიდის, მის გვერდით დგას და იცინის. ლაილას მშვიდი სუნი აქვს, ლაილა მარტო ლამაზი კი არა, ზედმეტად მშვენიერია. ლაილა სხვებს არ ჰგავს. ლაილა არ ტირის...
-ექიმო ბენჯამენ, სასწაულის მოლოდინი მქონდეს?
-იცით, ქალბატონო ოსანე, პასუხი არ მაქვს. ამ ეტაპზე იმის საშიშროება, რომ მდგომარეობა გამწვავდეს, არ არსებობს, თუმცა დამამშვიდებლების მიღება არ შეუწყვიტოთ, ადვილი შესაძლებელია, აგრესიული ფონი მოჰყვეს და მაშინ, ალბათ, უმჯობესი იქნება ჩვენთან დავაწვინოთ.
-ოჰ, ოღონდ აქ არა, არ შემიძლია, შვილს საკუთარი ხელით ვერ მოვიყვან აქ, სულ რომ გაველურდეს, მაინც სახლში მეყოლება.
-ჰო, მაგრამ უნდა იცოდეთ, რომ მსგავსი ავადმყოფებისგან ნებისმიერი საქციელი მოსალოდნელია. ღმერთმა ქნას, გამწვავება არ მოჰყვეს, ვიმეორებ, ამ ეტაპისთვის საშიში არაფერია.
არადა დედას ხშირად მოჰყავს აქ, ტანზე ხდიან, ხალათს აცვამენ, რკინის მაგიდაზე აწვენენ და სადღაც შეჰყავთ. იქ იძინებს, მაგრამ სიზმრებს ვერ ხედავს. ლაილა არ არის საავადმყოფოში, აქ საზიზღარი სუნია, წვიმასაც კი უკეთესი სუნი აქვს.
ბატონი ბენჯამენი ექიმიააო,-ერთხელ დედამ უთხრა,მაგრამ მას არ მოსწონს ექიმი, ექიმს სულ თეთრი ხალათი აცვია და გულზე რაღაც ჰკიდია, ყოველ მისვლაზე ეუბნება დედას, რომ, თუ წამალს არ დალევს, საშიში გახდება. საშიში ცუდია, იმიტომ რომ დედა ყოველთვის ტირილს იწყებს, რატომ უნდა გახდეს საშიში?ლაილას ხომ არ ეშინია მისი?
ექიმმა არაფერი იცის, იმიტომ რომ სულ საავადმყოფოშია, აქაურობა კი საზიზღრობაა.
წამლები არ უყვარს, მაგრამ დედა მაინც ასმევს იმიტომ, რომ დედას ექიმი ბენჯამენის სჯერა, ექიმი ბენჯამენი კი იდიოტია, ატირებულ დედას ამშვიდებს და მხრებზე ხელს ხვევს. დედა არ უშლის ბენჯამენს ასეთ საქციელს.
თვითონ კი ლაილას ვერსოდეს მიეკარება. ლაილას სუსტი მხრები აქვს, ჩამოშლილი თმა უფარავს ხანდახან, ლაილას გრძელი და გამხდარი თითები აქვს, ლაილას საჩვენებელ თითთან პატარა ფერმკრთალი ხალი აქვს, ლაილა მშვენიერეია.
ექიმი ბენჯამენი ამბობს, რომ ფიქრი არ შეუძლიათ ასეთ ავადმყოფებს, მაგრამ აბა, რა იცის, ბენჯამენმა, რომ ის ლაილაზე გამუდმებით ფიქრობს. ექიმი ბენჯამენი უბედურია, ჰო, უბედურია იმიტომ, რომ ის არ იცნობს ლაილას, ლაილა საავადმყოფოში არ არის, საავადმყოფოში მხოლოდ ექიმი ბენჯამენი და მახინჯი ქალები არიან, მათ წამლები უჭირავთ უხეში ხელებით და თეთრი ხალათები აცვიათ, უკან შეკრული თმა და განიერი მხრები აქვთ. ისინი არ იცინიან.
ექიმი ბენჯამენის კაბინეტი მასავით სასაცილოა, ზედმეტად გრძელი და ვიწროა, თაროებზე უამრავი წიგნი უწყვია, გადაუშლელი წიგნები, მაგიდაზე ჟურნალები აწყვია, სიეტლიდან გამოწერილი ჟურნალები, სადაც ყოველ გვერდზე ადამიანის თავის ქალა ხატია და ტვინი ცალკეა გამოყოფილი, ისრებით კი წარწერებზეა მინიშნება. ყოველთვის ამ ჟურნალებს ჩაშტერებია და მაინც არაფერი იცის, ექიმი ბენჯამენი იდიოტია, დედა ფიქრობს, რომ ასეთ ავადმყოფს მხოლოდ ბენჯამენი უშველის, საშიში რომ არ გახდეს. ერთხელ უკვე იგრძნო შიში, როცა ლაილასთან სიახლოვის შერცხვა, როცა გაიფიქრა, რომ ლაილა შეუყვარდა, მაგრამ შიშმა ცუდი არ გახადა, უბრალოდ რაღაც ეტკინა, მოიკუნტა, შიში უბედურია, შიშიც ტირის, ალბათ.
დღეს აღარ წვიმს, მზე აჭერს შუადღეს, ექიმმა თქვა, ნახევარი საათით ისეირნოსო. ეზოში ბავშვები თამაშობენ, მოპირდაპირე მხარეს დამდგარა შვიდ-შვიდი ბავშვი, ხელები ჩაუვლიათ ერთმანეთისთვის, მარცხენა ჯგუფი ყვირის,- ვისი სული გსუუურს?! მარჯვენა ჯგუფი პასუხობს,-მარიამასიიი!- სიფრიფანა გოგო გამოეყოფა ჯგუფს და მთელი ძალით მირბის, მაგრამ ვერ არღვევს მოპირდაპირე ჯგუფს და იქვე რჩება, ბავშვები ყვირიან- მარიამას სული ჩვენიააა!”-
მარიამა- ეს ახალია, აქამდე მხოლოდ ლაილა არსებობდა, მარიამა-ლაილა, ლაილა-მარიამა,- იმეორებს თავისში და იღიმება.
ისეირნოსო, მაგრამ მას არ უნდა სიარული, სკამზე ჩამოჯდება, მულომბეს ხის ქვეშ და ბავშვებს უყურებს, ბავშვებს არ ეშინიათ მისი, რომ ეშინოდეთ, ტირილს დაიწყებდნენ, ისინი კი ყვირიან, იცინიან, ვერც კი ამჩნევენ.
ის მხოლოდ მარიამას ეძებს. ახლა მარიამა წრეში ჩამდგარა და ბურთის დაჭერას ცდილობს.
მარიამა ბავშვია, ღრუბელივით ბავშვი, ღრუბლისფერია მარიამა, მარიამას გრძელი თმა აქვს, ლაილასავით სწორი თმა, მაგრამ ბავშვის თმა მუქია, მუქი შავი ფერია, ჰო, მარიამას შავი თმა და შავი თვალები აქვს, მრგავლი თვალები.
მარიამა ლამაზია, მაგრამ ლაილა უფრო მშვენიერია, მარიამა თუ იცნობს ლაილას? ეწყინება, თუ არ იცნობს, რომ იცნობდეს, უფრო ბედნერი იქნება მარიამა, მაგრამ მარიამა ისედაც იცინის.
ბურთი წრიდან გადავარდა, მარიამა მირბის, მაგრამ ბურთი ბალახებში ჩაიკარგა.
- მომიძებნი ბურთს?
მარიამა არ მიესალმა, სხვა რაღაც უთხრა, მგრამ დაბნეულობისგან ვერ გაიგო.
მარიამას წითელი ტუჩები ჰქონია, მარიამა თვალებს აფახულებს.
-ბურთი მაღალ ბალახებში ჩავარდა, არ მომიძებნი?
უნდა, რომ გაიცინოს იმიტომ, რომ უხარია, მარიამას მისი მართლა არ ეშინია, მაგრამ არ იცინის, იქნებ ასეთ დროს სიცილი არ შეიძლება.
მოუძებნის ბურთს, როგორ არ მოუძებნის, ბურთი იქვე გდია, იღებს და მარიამას აწვდის. ბავშვს უხარია, ბურთს ორივე ხელს მაგრად უჭერს, იღიმება და სანამ ის დახრილია, ლოყაზე კოცნის. მარიამა ბავშვებთან სირბილით ბრუნდება, წრე ისევ იკვრება, ისევ ყვირიან, ისევ ხტუნაობენ ბავშვები.
მხოლოდ დედა კოცნის ხოლმე, დღეს კი მარიამამ აკოცა. მარიამა კეთილია, მარიამა არ იცნობს ექიმ ბენჯამენს და თეთრხალათიან ქალებს, მარიამა არ იცის, რომ საავადმყოფოში მას საშიშს ეძახიან.
-მომიძებნი ბურთს?- იმეორებს სიტყვებს თავისში და იღიმება, უნდა, რომ მარიამასთან ერთად ისიც დასდევდეს ბურთს, მაგრამ, ალაბათ, ასე მოქცევა არ შეიძლება, მარიამა ბავშვია, ის კი... თვითონ ავადმყოფია, მაგრამ ამას მხოლოდ ექიმი ბენჯამენი ამბობს, ექიმი ბენჯამენი უბედურია, ის არც მარიამას იცნობს.
მულომბეს ფართო და გრძელი ტოტები აქვს, მისი ფოთლები ჩრდილავს მზის შუქს, გრილდება, ბინდდება.
უკვე ჩანს ცაზე ის რაღაც მრგვალი, ყვითელი, ბავშვობაში ახსოვს ზღაპრები მთვარეზე.
მულომბეს ფოთლები შრიალებს, ახლა ადგება და სახლში წავა, ნახევარი საათი, ალბათ, დიდი ხნის წინ მორჩა, მაგრამ ექიმი ბენჯამენი სულელია, ნახევარი საათი ცოტაა, ოთახზე ლამაზი მულომბეს ტოტებია, თეთრ ჭერზე მშვიდია ცა...
კარი ღიაა, სახლი ჯერ ისევ ცარიელია, დედა მუშაობს, მაგრამ უკვე გვიანია, ალბათ, გზაშია.
-მაღალ ბალახებში ჩავარდა ბურთი,- იმეორებს თავისში და იცის, რომ მარიამა ღრუბლისფერი ბავშვია. ლაილას უხდება ღიმილი, სიცილიც...
-ბატონო ბენჯამენ, გთხვთ, ჩაი ჩვენთან ერთად დალიოთ.
-სიამოვნებით, თქვენთან ყოფნა საამურია, ოღონდ უბრალოდ ბენჯამენი დამიძახეთ.
ოთახში გაიჭედა ექიმი ბენჯამენი, ის საავადმყოფოში უნდა იყოს, ის აქაურობას არ უხდება.
-ჰეი, მეგობარო, როგორ ხარ?- ექიმი მხარზე ადებს ხელს და უმეტყველო თვალებით შეჰყურებს.
დედა ქაშანურის ფინჯნებში ასხამს ჩაის, მერე ტკბილეული და მწიფე ატმები შემოაქვს. ჩაი ცხელია, ზედმეტად ტკბილია და არ მოსწონს, დალევა ეზარება, დედა დროდადრო ახსენებს, რომ ჩაი გაუცივდება.
-ოსანე, ვიმედოვნებ, კვლავაც მექნება საღამოს თქვენთან ერთად გატარების სიამოვნება. იქნებ მომავალი კვირას თქვენვე შეარჩიოთ სანახავი.
-ბატ... ბენჯამენ, ამაზე ფიქრი ადრეა, ვნახოთ...
- ბენჯამენი დოყლაპიაა, ეს სიტყვა, საიდანღაც ახსოვს, როგორ უხდება დოყლაპიობა ბენჯამენს, ის ახლა აღარც ბატონი ბენჯამენია და აღარც ექიმი ბენჯამენი, ის უბრალოდ სქელი კაცია, ჩაწითლებული ლოყებით და წვრილი გაურკვეველი ფერის თვალებით, ოდნავ შემელოტებული, გაჭაღარავებაც დასწყებია. ბენჯამენი ისეთი დიდია, რომ ოთახი გაავსო, კედლები იზნიქება და, თუ არ წავიდა, ოთახი დაინგრევა.
-ბენჯამენი ემშვიდობება მას, ხელს უქნევს, მერე დედასკენ ბრუნდება, წელზე მსხვილ მკლავს ხვევს და კოცნის ლოყაზე,ბენჯამენს მოკლე და გატენილი თითები აქვს, დაბრუნდეს ბენჯამენი საავადმყოფოს ოთახში, მახინჯ ქალებთან უფრო ასატანია მისი ყურება, ვიდრე ოსანესთან, ჰო, ოსანესთან, ოსანეს ახლა ჩვეულებრივი ქალის სახე აქვს, ამ საღამოს გაქრა დედა, ბენჯამენი წავიდა, ოთახში დარჩნენ ოსანე და თვითონ, თითქოს დედა ჯერ არ მოსულა.
ბალიშზე როგორც კი თავს დადებდა, მაშინვე იძინებდა, ლაილა მოდიოდა სიზმარში. ამაღამ ძილი აღარ მოდის, უნდა, რომ მალე გათენდეს, სულ დღე იყოს, იჯდეს მულომბეს ჩრდილქვეშ მარიამასთან, ლაილაც გამოჩნდება მერე.
მავუმ, უძველეს დროში ადამიანთა მფარველმა უმთავრესმა ღმერთმა, იმძლავრა და ძილი მოვიდა წამწამებთან. სიზმარი ბევრი ნახა, ოღონდ ვერც ერთი დაიმახსოვრა, უსიამო გუნებაზე გამოეღვიძა. დღეს დოყლაპია ბენჯამენთან წაიყვანს დედა, მამაკაცური გარეგნობის ორი ექთანი ისევ ჩააცვამს ხალათს და რკინაზე გაწოლილს შეაცურებენ სადღაც, იძულებით დააძინებენ, რისთვის აკეთებენ ამას? იმისათვის, რომ საშიში არ გახდეს? ის არც არადსროს გახდება საშიში, ექიმ ბენჯამენს ჰგონია, რომ მისი ტვინი ისეთი არაა, როგორც სიეტლის ჟურნალებში ხატია, რომ რაღაც აკლია მის გონებას, ამიტომაც დაარქვეს ავადმყოფი, ყველას ჰგონია, რომ მას ლაპარაკი არ შეუძლია, არადა რომ იცოდნენ, რამდენს ფიქრობს, რამდენს ლაპარაკობს თავისში, რამდენს აკვირდება.
ბავშვობის მერე, თუმცა აღარ ახსოვს როდის დამთავრდა ბავშვობა, გაჩუმდა და მას შემდეგ ხმა არ ამოუღია, იმიტომ რომ დაიღალა, შეცნობა თავისში მოისურვა და ასეც გადაწყვიტა. ექიმი ბნეჯამენიც მერე გამოჩნდა, თუმცა უკვე წლებია, ექიმი ვერაფრეს ხვდება, ყოველ შეხვედრაზე დამამაშვიდებელ აბებს უწერს, ეს იმიტომ, რომ საკუთარი უვიცობის ეშინია, დედასაც ეშინია და ამიტომ ენდობა დოყლაპია ბენჯამენს, გამოდის, რომ ყველას ეშინია მისი, თავად კი ისეთი მშვიდია, ისეთი ბედნიერია, არც მარიამას და არც ლაილას არ ეშინიათ მისი.
-ძვირფასო ოსანე, ხვალ ახალ ჟურნალებს გამომიგზავნიან, არსებობს სხვა, ბევრი მეთოდიც, რომლითაც შესაძლებელი იქნება გავაუმჯობესოთ პაციენტის მდგომარეობა, რათა თავიდან ავიცილოთ ფსიქიკური აშლილობა.
-დედა ისევ ტირის, -ოღონდ ეგ არ მოხდეს, ოღონდ ეგ არა, ღმერთო, დამიფარე-.
მაგრამ თვითონ ყოველთვის მშვიდადაა, მობეზრდა ერთი და იგივე სცენის ხილვა, ახლა ბენჯამენი ოსანეს მხრებზე მოხვევს ხელს და დაამშვიდებს, დედა გვიან შეწყვწტს ქვითინს.
კარისკენ მიდის, სახელურს ფრთხილლად წევს დაბლა და გრძელ კორიდორში მიაბიჟებს,ექთანი მიჰყვება უკან გრძნობს, მაგრამ არ მოიხედავს, ახლა მხოლოდ მულომბეს ჩრდილში ჯდომა და მარიამას ყურება სურს, მერე ლაილაც გამოჩნდება.
მარიამა ღრუბლისფერია, ლაილაც ლამაზია,მგაგრამ ჯერ ფერი არ აქვს.
-აი, ხომ ხედავთ, ჩემი ეჭვი მართლდება, ცოტა ხანში მივალთ მეტად სავალალო მდგომარეობამდე, მისი დღევანდელი საქციელი,დაუკითხავად გასვლა ოთახიდან და გაპარვის სურვილი, ამასთანავე მცდელობაც, საწყისი ნიშნებია.
-რა ვქნა, მირჩიეთ რამე.
-საჭიროა მკურნალობის ახალი კურსის ჩატარება.
-ხომ არაფერი დაუშავდება?
-არა, ნუ ღელავთ, ოსანე, ხვალვე დავიწყოთ.
დედა მისდევს და ძლივს ეწევა, უნდა ხელი ჩასჭიდოს, მაგრამ თან ფრთხილობს, ექიმმა ბენჯამენმა უთხრა, რომ ნებისმიერი რაექცია მოსალოდნელია.
ის მიდის და ფიქრობს, მულომბეს ხე რომ მოჭრან, მარიამა აღარ თამაშობდეს ბურთით, ლაილა ისევ წავიდეს დიდი ხნით, რა ეშველება, როგორ აიტანს მახინჯ ბენჯამენს?
არათანაბარი ნაბიჯებით მიდის,წონასწორობის დაცვა უძნელდება, არადა მანქანაში ზის, დედაც გვერდითაა, შვილს დამფრთხალი შეჰყურებს და მძღოლს მისამართს ეუბნება. ნეტა რას ფიქრობს ეს ბრტყელსახიანი მძღოლი? უცხოა, მაგრამ, ალბათ მიხვდა, რომ მისი მგზავრები საცოდავი დედა და ავადმყოფი შვილია. ჯანდაბა! ექიმი ბენჯამენი იმდენად ხშირად იმეორებს ამ სიტყვას, რომ თვითონაც ეჭვი ეპარება უკვე. მერე რა, თუ არ ლაპარაკობს, მერე რა, თუ ხანდახან სხეული უდუნდება, მერე რა, თუ წვრილი ხელები და დაბრეცილი ტერფები აქვს.
ტაქსი ჩერდება, მანქანიდან გადმოდის, დედა სწრაფად აძლევს ფულს მძღოლს და ლიფტის ღილაკს ნერვულად აღერს თითს, გაუბედავად უყურებს შვილს, აშკარა შიში აჩნდება სახეზე, სულ იმ ბრიყვი ბენჯამენის ბრალია.
ცა შავია, ღრუბლები არ ჩანს ღამით, მაგრამ მარიამა ღამითაც ღრუბლისფერია, ტლაილას აქამდე ფერი არ ჰქონდა, ახლა კი აქვს, ლაილა დილისფერია, ფერმკრთალი მშვიდი დილისფერი. თვითონ ფერი არ აქვს, მაგრამ ხვალიდან საავადმყოფოს მძიმე სუნი აეკიდება და ვეღარ მოიშორებს. აუტანელი გრძნობა ეუფლება, ძილი გვიან, მაგრამ მაინც მოვიდა.
ექიმ ბენჯამენს დიდი სახე აქვს, ამობურცულ ლოყებში ჩაჰკარგვია წვეტიანი ცხვირი, ისეთი მახინჯი კანი აქვს, ისეთი ფართო, რომ გუშინდელი აუტანელი გრძნობა მეორდება, სახელსაც არქმევს, ეს ზიზღია.
კანი ერთ-ერთი საფარველი ორგანოა, მაგრამ ექიმ ბენჯამენს საკუთარ კანზე გამოუტანია შინაგანი სომახინჯე და შუბლი ოფლით რომ უპრიალებს უკვე აუშმორდა,-მყრალი დოყლაპია- იმეორებს ბაგეებს შორის.
ექიმი ბენჯამენი მხარზე ხელს ადებს და ეუბნბა, -ნუ გეშინია, ბიჭო!- ყვითელ კბილებში ამაზრზენად მოძრაობს წითელი ენა.
დაჭიმულობას გრძობს, მარჯვენა მხარი, რომელზეც ბენჯამენის კოტიტა თითები ადევს, ეწვის.
კანში მოთავსებული სხვადასხვა რეცეპტორები აღიქვამენ სიცივეს, სითბოს, ტკივილს. ეს შეგრძნებები მნიშვნელოვან როლს ასრულებენ გარემოსთან ორგანიზმის ურთიერთმოქმედებაში.
-ძვირფასო, ოსანე, ოთახიდან გადით, დასივენეთ, ნურაფერზე ინერვიულებთ, ნუ ტირით,- დედას ეხვევა ბენჯამენი და ექიმის გაბერილ ტანში იკარგება დედის სხეული.
გონება ებინდება, ლურჯმა აბებმა მოიტანეს ძილი...ჟანგისფერია სივრცე დახუჭულ თვალებს მიღმა...
არც ერთი სნეული არ იჯერებს საკუთარ ავადმყოფობას, არც ერთი ხელმოცარული არ აღიარებს საკუთარ უსუსურობას, იციან, მაგრამ ისევ ილუზიაში ყოფნა ურჩევნიათ.
არც ერთ პატიმარს არ ავიწყდება მზის ნათება, არასდროს უქრებათ მზის ხილვის სურვილი, მათ ყოველ ფიქრს მიწებებული აქვს იმ დღეზე ოცნება, როცა კარი გაიჭრიალებს, პირდაღებული მოწსყდება დაჟანგებულ ჩარჩოს და სინათლე შემოვარდება.
დედა ეუბნებოდა, აქ კარგად გიმკურნალებენო, მერე ისევ სახლში წაგიყვანო, თვალცრემლიანი წავიდა დედა, ბენჯამენი, ალბათ, თავის ოთახში შეიყვანს და დაამშვიდებს, სიეტლიდან გამოწერუილი ჟურნალებით დააჯერებს, რომ მის შვილს სათანადოდ უმკურნალებენ.
დედა გულუბრყვილოა, დოყლაპია ბნეჯამენი კი გაიძვერობისგან ყარს.
ძნელია, სიკვდაილამდე ძნელია მარტოობა, მაგრამ არც ერთი მარტოსული არ უტყდება ერთსულობას.
საავადმყოფოს ოთახში, ალბათ ვერ დაეტევა მულომბე, ვერც მისი ჩრდილი, მაგრამ კედლიდან კედლამდე ოცდაათი ნაბიჯი ეტევა, დაწანწალებს საკუთარ ნეფეხურებზე, წვივები ისევ წვრილი აქვს, მაგრამ ტერფებზე ტკივილს აღარ გრძნობს, აღარც ადრინდელივით ებრიცება სიარულისას, სხეული გამოეფიტა, უფრო გახდა, მაგრამ გრძნობს, შიგნით რაღაც გაუბევრდა, რიტმულად სუნთქავს, ეს გულია-უმთავრესი ორგანო.პალატაში ექიმი ბენჯამენი შემოდის, ბრიყვული სიცილით ავსებს ოთახს,მამაკაცური გარეგნობის ექთანს რაღაცას ეუბნება, ისიც თვს უქნევს და უჯრიდან ნემსებს იღებს და გადის. ცოტა ხნაში ექთანი ბრუნდება, თეთრი აბები უდევს ხელის გულზე, გამჭვირვალე წყლიან ჭიქას აწვდის და წამალს პირში უდებს, თეთრი აბები ყოველთვის მწარეა. ამას იმიტომ ასმევენ, რომ საშიში არ გახდეს, -მყრალი მშიშარა,- ამბობს ბაგეებს შორის და მაღალ ჭერს აშტერდება. პალატაში ახლა მარტოა, ისევ დააბიჯებს საკუთარ ნაფეხურებზე, ნაბიჯებს თუ ოდნავ დააპატარავებს უფრო მეტი იქნება, უკვე ოცდაცამეტია, დღეიდან ოცდაცამეტ ნაფეხურზე ივლის.გამხდარია, თითქმის არაფერს ჭამს, მაგრამ სხეული აღარ უდუდნდება, რაღაც ახალი შემოვიდა შიგნით, უფრო სწორად ამას ყოველთვის გრძნობდა თავისში, მაგრამ, ახლა გაბევრდა, გაძლიერდა, ეს სულია- ადრე რომ ყველაზე მძიმე ეგონა.
არც ერთ უბედურს არ ავიწყდება ბედნიერად ყოფნის ჟამი. ახლა ექიმი ბენჯამენივით საავდმყოფოში ცხოვრობს, მაგრამ, ის იცნობს დილისფერ ლაილას, ღრუბლისფერ მარიამას. მულომბე უფრო გაიზრდებოდა, ალბათ, უფრო ფართო ჩრდილი ექნება ახლა მულომბეს.
- ამასწინათ დედა მოვიდა მასთან, მწიფე ატმები მოუტანა, მაგრამ არ შეჭამა, ამაოდ ეხვეწა დედა, ახლა დედა ქალია, მას ოსანე ჰქვია, ოსანე გულუბრყვილოა და იდიოტი ბენჯამენის სჯერა.
მყუდროებას ისევ არღვევს ექიმი, პალატაში შემოდის ბენჯამენი, სკამზე ჯდება, მსხვილ ფეხებს გან-განზე ალაგებს და უმეტყველო, უფერო თვალებით შეჰყურებს. ექიმი ბენჯამენი უთუოდ დაიბნევა, ვერ უპასუხებს სწრაფად რამდენია ცხრა გავმრავლოთ ორზე, გავყოთ სამზე, გავმრავლოთ ექვსზე და გამოვაკლოთ სამი. ექიმ ბენჯამენს ჩაზნექილი კეფა და წინ წამოვარდნილი შუბლი აქვს, ალბათ, ტვინის ნახევარსფეროები კარგად ვერ ეტევა მის მართკუთხედ ქალაში.- ბებერი გარყვნილი”- ამბობს ბაგეებს შორის და მის სახეზე დაწინწკლულ კანს ზიზღით უყურებს.
- როდემდე უნდა იყოს ჩემი შვილი აქ? ნუ დამიმალავთ, ყველაფერი მითხარით, ნუთუ ის უკვე იმ მდგომარეობაშია... ოჰ, ღმერთო ჩემო, ამას ვერ გადავიტან,-ოსანე ქვითინებს, მხრები უთრთის. ექიმი ბენჯამენი ხარბად დაჰყურებს ქალის შიშველ მუხლებს- დაწყნარდით, ძვირფასო, მომენდეთ, რას ვიაზამთ, ის ხომ დიდი ხანია, ავადმყოფია,- ექიმი ბენჯამენი ისე ცქმუტავს ოსანეს დანახვაზე, რომ კარის ჩაკეტვა დაავიწყდა.
- ოცდამეთოტხმეტე ნაბიჯი კარის ზღურბლზეა, ოდამეთხუთმეტე ოთახს მიღმაა, გრძელ კორიდორში მშვიდად მიაბიჯებს, იატაკი ცივია, ჰაერი შეკუმშულია...
ბენჯამენი ოსანეს ტლანქ სხეულზე იკრავს, ოსანე აღარ ტირის, ის ახლა უღონოა, ბენჯამენის უხეშ კანს გრძნობს ოსანე, ბენჯამენის აშმორებულ სუნთქვას ვერ უძლებს ქალის სუსტი სხეული. ოთახი იბინდება, გარყვნილი ბებრი ოფლს მსუქანი მაჯით იწმენდს, ოსანე ქრება, დედა ალბათ, უფრო ადრე გაქრა.
მარცხენა მხარეს რაღაც სტკივა, ხეხრემალთან უფრო უმძაფრდება, მხრებში მოხრილია.
სიფრიფანა მზე დღეს არ ინდობს, სხივები თამაშობენ, მულომბეს ახლა უფრო დიდი ჩრდილი აქვს, მულომბე ძალიან დიდია, მულომბესთან სიგრილიეა.
სიმშვიდე ეუფლება რძისფერი ჰაერი მსუბუქად ჩადის სხეულში. მკლავებს ფართოდ შლის, იღიმება, ახლა სიცილიც შეიძლება.
ლაილა ხომ არ წასულა ნეტა? ლაილაც რძისფერია ახლა, ოღონდ ლაილას წაბლისფერი თმა და ლურჯი თვალები აქვს.მარიამა ისევ ღრუბლისფერია, ბავშვების ხმა ესმის,
-ვისი სული გსუუუურს?- .
-მარიამასიიიიიი!
თვალები დახუჭა, ახლა მარიამა გაიქცევა, ნეტა თუ გაარღვევს წრეს, მარიამას სულიც ღრუბელივით მსუბუქია,მარიამა მშვენიერეია.
- მუხლებთან შეხებას გრძნობს, წამი ჩერდება თითქოს,ფაფუკი ხელი ეხება მის სხეულს,მარიამას თბილი ხელები აქვს.
-არ მეთამაშები?
-მარიამას შავ თვალებში ირეკლება მისი სახე,მაღალი შუბლი და ჩავარდნილი ყვრიმალები აქვს, მარიამას თვალებში ირეკლება თაფლისფერი თვალები.
-არ მეთამაშები?- მარიამას ხმა მკაფიოდ ისმის, მარიამასს დაჟინებული მზერა აქვს, ახლა აუცილებლად უნდა უპასუხოს,მარიამას ეწყინება, თუ წავა, მას კი უფრო მეტად დასწყდება გული მარიამა რომ წავიდეს.
-რა ვითამაშოთ?
- აი, გამომართვი ეს ძაფი, ერთი ბოლო შენ შემოიხვიე ხელზე, მეორეს მე შემოვიხვევ, მერე მეორე თითით გამონასკვე და საჩვენებელი თითით დაიჭირე ნასკვი, ვინც უფრო მეტ ნასკვს გააკეთებს, ის გაიმარჯვებს.
მარიამას ლაილასავით ტკბილი სუნი აქვს. მულომბე შრიალებს, ფართო ფოთლებში მზე ოდნავ აღწევს.
მოდებაძე თეკლა - Modebadze Tekla
⏱️ 1 წთ.
👁️ 2
100%