ვინ უფრო გიყვარს?
თინა და ირა ჩააცივდნენ თავის დიდედას:
- დიდედა! გვითხარი, ვინ უფრო გიყვარს - მე თუ თინა? - ეკითხებოდა ირა.
- დიდედა, გვითხარი, ვინ უფრო გიყვარს - მე თუ ირა? - ეკითხებოდა თინა.
დიდედა იღიმებოდა.
- ორივე!
- მაინც რომელი? - არ ისვენებდნენ გოგონები.
- ერთიც და მეორეც!
მაგრამ ბავშვებს ეს პასუხი არ აკმაყოფილებდათ.
- მაშ კარგი! აი, ჩემს თვალებში ჩაიხედეთ და ვის სახესაც დაინახავთ, ის უფრო მეყვარება.
ჯერ თინა მივარდა, ყელზე შემოეხვია და თვალებში ჩააშტერდა: როგორც იყო, თავისი თავი დაიანახა და ძალიან ეამა.
ირას რომ არ სწყენოდა, არაფერი გაუმხილა.
მერე ირა ჩაუჯდა კალთაში. ახლა იმანაც ჩახედა დიდედას თვალებში, ჩაიცინა და ისიც კმაყოფილი დარჩა.
ბევრზე ბევრი
გოგიას ძალიან უყვარს ხილი, ტკბილეული. თუ რამეს მოჰკრა თვალი, აღარ არის მოსვენება:
- ბები, მომე ვაშლი! ბევრი ვაშლი მინდა!
- ბები, მომე თხილი! ბევრი, ბევრი თხილი! ბევრი კანფეტი...
ერთხელ ბებიამ ჩაისვა გოგი კალთაში და დაუწყო ბაასი:
- გოგი, არ მომწონს, მაგისთანა თვალხარბი რომ ხარ. რა ამბავია, სულ ბევრს და ბევრს რომ გაიძახი, აბა, ვნახოთ, რა გაქვს ბევრი!
- თავი ერთია!
- ცხვირი - ერთი!
- პირი - ერთი!
- შუბლი - ერთი!
- თვალი - ორი!
- ხელი - ორი!
- ფეხი - ორი!
გოგია ჩაფიქრებული უსმენდა.
- ბები, შენ დაგავიწყდა, რომ თმა მაქვს ბევრზე ბევრი! - უთხრა გოგიამ ბებოს. ბებიას გაეცინა და ბევრი თხილი მისცა.
მე რომ შემეშინდა?!
ელისოს ეძინა. დედა ფეხაკრეფით დადიოდა, რომ ბავშვს არ გაღვიძებოდა.
მაგრამ ელისომ უეცრად ტირილით გაიღვიძა. ბავშვი შეშინებული იყო, თვალებს აცეცებდა და ცხარე ცრემლებს ღვრიდა.
- რა იყო, ელისო? რა დაგემართა? სიზმარში ხომ არაფერი ნახე? - შეეკითხა შეშფოთებული დედა.
- ვნახე.
- რა ნახე, არ გახსოვს?
- მახსოვს.
- აბა, მომიყევი, რამ შეგაშინა.
- მე... მე ვნახე... რომ მოსკოვში მივდიოდი.
- მერე, მანდ რა არის საშიში? პირიქით, უნდა გაგხარებოდა. - გაეცინა დედას.
- მიხაროდა, მაგრამ... მერე... ქუჩაში... ბევრი, ბევრი ხალხი იყო... მე დავიკარგე... და შენ ვეღარ გნახე...
და ელისომ უფრო უმატა ტირილს.
- მოიცა, ჩემო გოგონა! ახლა ხომ ჩემთან ხარ, რაღა გატირებს? - უალერსებდა დედა.
- მე რომ შემეშინდა?! - არ ცხრებოდა პატარა ელისო.
×