მეტრეველი ლელა - Metreveli Lela

(ზღაპარი)

გათენდა. დათოვლილ ტყეში მზის პირველმა სხივებმა შეაღწიეს. ტყის ბინადრებმა გაიღვიძეს და ახმაურდნენ. მხოლოდ კურდღლების ქუჩაზე, ერთ კოპწია სახლში, შვიდი Dდღის ბაჭიას ჯერ კიდევ გულიანად ეძინა. ბაჭიას ბიბი ერქვა. მამა კურდღელი ეზოში შეშას აპობდა, ჩქარა ბუხარი ავანთო, ჩემი ნაბოლარა ბიჭი არ გამიცივდესო. ბიბის უფროსი და-ძმები უკვე ქუჩაში გუნდაობდნენ.
მამამ შეშა სახლში შემოიტანა და ბუხარს შეუკეთა. დედა კურდღელი უმალვე საუზმის თადარიგს შეუდგა: კომბოსტოს ღვეზელი გამოსაცხობად დადგა და ბლომად სტაფილოს წვენი გამოწურა. სითბომ და სასიამოვნო სუნმა ცხვირში რომ შეუღიტინეს, ბიბიმ თვალი გაახილა და, სანამ დედას მოუხმობდა, ყურები დაცქვიტა _ ბაჭია იყო და აბა, რას იზამდა?! სწორედ ამ დროს გაიგონა, როგორ უთხრა დედამ მამას:
_ მალე ახალი წელი მოვა. სახლი ხომ დავაწკრიალე, ახლა გემრიელი საჭმელები უნდა მოვამზადო, რომ ახალ წელს შესაფერისად შევხვდეთ, შენ კი იქნებ ნაძვის ხეზე იზრუნოო.
_ დედიი! _ დაიძახა ბიბიმ, _ ახალი წელი ვინ არის?
დედა საწოლ ოთახში შემოვიდა, ბიბი ააყენა და უთხრა:
_ მაგას სულ მალე გაიგებ, ჩემო პატარავ!
მალე კოხტად გამოწყობილი ბიბი სამზარეულოში გაშლილ სუფრას მიუჯდა. სასაუზმოდ უფროსი და-ძმებიც შემოვიდნენ. ბიბიმ ახლა მათ ჰკითხა, ახალი წელი ვინ არისო, მაგრამ პასუხად მხოლოდ ის მიიღო, მალე ნახავო.
ბიბიმ მადიანად ისაუზმა და ფანჯრის რაფაზე შესკუპდა. ახალ წელზე ფიქრი არ ეშვებოდა: ძალიან პატივსაცემი ვინმე უნდა იყოს, რაკი დედა და მამა ასე ელიანო. უცებ ფანჯრიდან დაინახა, რომ მეზობელ სკვერში, სადაც მისი და-ძმები ხშირად თამაშობდნენ, ლამაზი მოწითალო-მოყავისფრო არსება ნაძვის ხეზე დახტოდა და ზედ ოქროსფერ და ვერცხლისფერ ბრჭყვიალა ქაღალდებში გახვეულ ვაშლებს, კაკლებს, თხილებს კიდებდა. კენწეროზეც უზარმაზარი, ვარსკვლავის ფორმის ფიფქი მიამაგრა. “ალბათ ესაა ახალი წელი, _ გაიფიქრა ბიბიმ, _ ჩვენკენ მოდის”, მაგრამ ეს აზრი უმალვე უარყო, რადგან ქუჩიდან უფროსი ძმის ხმა შემოესმა:
_ შეხეთ, ციყვი ნაძვის ხეზე სათამაშოებს კიდებს!
ცოტა ხანში დათოვლილ გზაზე სხვა უცნაური არსება გამოჩნდა, ხელში მოწნული კალათა ეჭირა და გრძელ ფუმფულა კუდს მოაქნევდა. კალათაში წითელი ბაფთით შეკრული ვერცხლისფერი მოსაწვევები ეწყო. “ნამდვილად ეს იქნება ახალი წელი”, _ გაიფიქრა ბიბიმ, იმ არსებამაც რომ მათი სახლისაკენ შემოუხვია და კარზე დააკაკუნა.
_ მობრძანდით, მელია, რაზე შეწუხებულხართ? _ შეშინებულმა იკითხა დედამ, თან ბიბის ოთახის კარი მიხურა.
_ აი, მოსაწვევი მოგიტანეთ. ნუ გეშინიათ, არაფერს დაგიშავებთ, _ დაამშვიდა სტუმარმა დედა კურდღელი.
“არა, ამას თურმე მელია ჰქვია და ახალი წელი რანაირად იქნება?” _ დაასკვნა ბიბიმ. მელია წავიდა. დედამ წითელი ბაბთა გახსნა და მოსაწვევის კითხვა დაიწყო:


“ყველას, ყველას, ყველას!
31 დეკემბერს, საღამოს 10 საათიდან საახალწლო კარნავალზე გეპატიჟებით ნაძვების სკვერში.
ვბრძანებ: ამიერიდან ტყეში მშვიდობა დამყარდეს. ცხოველებს ერთმანეთისა აღარ უნდა ეშინოდეთ.
მეფე ლომი”.
_ რა კარგია, _ თქვა გახარებულმა დედამ, _ ჩვენი ბაჭიები კარნავალზე კარგად გაერთობიან. სასწრაფოდ საკარნავალო კოსტიუმები უნდა მოვუმზადო.
ბიბი ახლა იმით დაინტერესდა, კარნავალი რა იყო, ისიც გაიფიქრა, ახალ წელს იქ შევხვდებიო, მაგრამ უეცრად ციდან ხმაური მოესმა და ყურადღება იქით გადაიტანა. რაღაც ვერცხლისფერი, ფრთებიანი, დიდი საგანი ტყის განაპირას დაეშვა და ხმაურიც შეწყდა. მერე იმ საგნის კარი გაიღო და კიბე ჩამოეშვა. მალე კიბეზე ძალიან ლამაზი, დაქარგულ თეთრ კაბაში გამოწყობილი, შავთმებიანი არსება ჩამოვიდა. თავზე გვირგვინი ედგა. უკან მისივე მსგავსი, არანაკლებ ლამაზი, უცნაურად ჩაცმული არსებები მოჰყვებოდნენ.
“აი, ეს კი ახალი წელია”, _ გაიფიქრა ბიბიმ თეთრკაბიანზე, მაგრამ ამ აზრის უარყოფაც მალევე მოუხდა.
_ ბავშვებო, _ თქვა თეთრკაბიანმა, _ როგორც დაგპირდით, ახალ წელს ტყეში, ცხოველებთან ერთად შევხვდებით. თოვლის პაპას საიდუმლოდ ვთხოვე და სურვილი შემისრულა. ხომ ხედავთ, ვერტმფრენიც კი გამოგვიგზავნა. მოდი, ახლა პირდაპირ კარნავალზე წავიდეთ. მეფე ლომმა მიგვიპატიჟა.
“ეჰ, ადამიანები ყოფილან”, _ დაასკვნა ბიბიმ. მშობლებისაგან ჰქონდა გაგონილი, ბავშვები ადამიანების შვილებს ჰქვიათო.
ამასობაში მოსაღამოვდა კიდეც. დედამ ბაჭიები საკარნავალო კოსტიუმებში გამოაწყო და, მამასთან ერთად, ნაძვების სკვერისაკენ წაუძღვა. ბიბის სპაიდერმენის კოსტიუმი ერგო და სიხარულით აღარ იყო.
მთელი ტყე აყრილიყო და ნაძვების სკვერისაკენ მიემართებოდა. ლომები, ვეფხვები, დათვები, შვლები, ირმები, მელაკუდები, მეზობელი კურდღლები _ ყველა საკარნავალო კოსტიუმში იყო გამოწყობილი. ცაში დაფრინავდნენ ნაირ-ნაირი ფრინველები.
ნაძვების პარკი ლამპიონებით იყო გაჩირაღდნებული. პარკის შემოსასვლელში დიდი საათი ეკიდა. ციყვებს ყველაზე დიდ ნაძვის ხეზე იმდენი სათამაშოს დაკიდება მოესწროთ, წიწვები აღარ უჩანდა. ირგვლივ იყო საქანელები, სასრიალოები... ყველაფერს აგვირგვინებდა ათასგვარი ნუგბარით სავსე სუფრა. რაც მთავარია, ყველა ცეკვავდა. ბავშვებიც აქ იყვნენ და მხიარულობდნენ. ის უცნაური ტანსაცმელი თურმე მათი საკარნავალო კოსტიუმები იყო.
თეთრკაბიანი გოგო ისე ლამაზად ცეკვავდა, კარნავალის დედოფლად აირჩიეს. დედამ ბიბის აუხსნა, გოგოს პრინცესას კოსტიუმი აცვიაო. შეიძლება გოგო მართლა პრინცესა იყო, რადგან ყველა თვალებში შესციცინებდა, ნამდვილი პრინცესა ხარო. პრინცესა ბიბისაც ეცეკვა და ძალიან გაახარა.
უცებ ცაზე ისევ ვერტმფრენი გამოჩნდა, ილუმინატორიდან თეთრწვერა ბაბუმ გადმოიხედა და დაიძახა:
_ აქ ვეღარ გავჩერდები, ქალაქში მიმეჩქარება, ამიტომ თქვენს საჩუქრებს ციდან ჩამოგიყრითო.
და დაიწყო დიდი თუ პატარა ყუთების ცვენა. საოცარი ის იყო, რომ საჩუქარი ყველას თვითონ აგნებდა. ბიბის ველოსიპედი ერგო და თვალები სიხარულით გაუბრწყინდა.
უცებ საათმა რეკვა დაიწყო.
_ თორმეტი შესრულდა, ახალი წელი შემობრძანდა, ფეხბედნიერი ყოფილიყოს! _ თქვა მეფე ლომმა და ღვინით სავსე ყანწი დაცალა. ყველა სადღეგრძელოებს ამბობდა, ერთმანეთს კოცნიდა და ულოცავდა.
_ უკვე ახალი წელია, მომილოცნია! _ გულში ჩაიკრა დედამ ბიბი და ბაჭია მიხვდა, რომ ახალი წელი იყო ნაძვის ხე, თოვლის პაპა, საჩუქრები, ტკბილეული, კარნავალი, მხიარულება, ბავშვები, მეგობრობა, მშვიდობა და ახალი ცხოვრების დასაწყისი.