ბუზი ბზუილით კიდევ ერთ სართულს ასცდა და გაღებული ფანჯრის რაფაზე დასხეულდა. ვიდრე ოთახში შეფრინდებოდა, სუსტმა მოზაიკურმა მზერამ წინ ჰორიზონტი შემორკალა - შავ-თეთრ სამყაროს სინათლითა და სიმხურვალით ავსებდა თეთრი კაშკაშა დისკო, რომლის ქვეშ მშვიდად ირწეოდა უკიდეგანო რუხი სივრცე.
პირველი, რასაც საცეცები ფანჯრის მიღმა ინტერიერში შეეხო, იქვე, მაგიდაზე, ნაცრისფერი სამკუთხედი იყო. სამკუთხედიდან ბუზმა თეთრ ზედაპირზე გადაინაცვლა. ჰაერში მაღლიდან წამოსული მოგრძო შავი საგანი ასეულმა თვალაკმა მხოლოდ მოახლოებისას დააფიქსირა. ბუზმა აფრენა მოასწრო...
მხატვარი აბაზანიდან გამოვიდა. საწოლთან ცისფერი ხალათი ჩაიცვა და სამზარეულოში გავიდა. იქ მაცივრიდან გამოღებული ყვითელი სითხით სავსე ბოთლი პირზე მიიყუდა და დაცალა...
ბუზი დაფრინდა. ზედაპირი იყო გლუვი, ფერები - თეთრი, შავი, ნაცრისფერი - ცალ-ცალკე და ერთმანეთში არეული. ბუზი ზედაპირის ჰაერში გაჭრილ დასასრულს მიადგა და აფრინდა. ამჯერად გაცილებით შორს დაჯდა. დაქანებული ვრცელი სითეთრე თითოეულმა თვალაკმა აირეკლა - გარშემო მხოლოდ თეთრი ფერი იყო. ბუზი აფრინდა. დაჯდა. კვლავ თეთრი ზედაპირი, უხეში და საკვებად უვარგისი. ბუზმა თეთრი ზედაპირი დატოვა...
მხატვარი ოთახში დაბრუნდა. ფანჯარასთან სიგარეტს მოუკიდა და წითელი სანთებელა მაგიდაზე ისროლა. შორს, გამჭვირვალე ფარდაში საღამოს ზღვას გახედა. მერე სამკუთხა საფერფლეში ჩააფერფლა და მაგიდაზე ფოტოსურათს მიაწება მზერა. ასე იდგა წუთი, ვიდრე ჟურნალით ხელში დაულაგებელ საწოლთან მივიდა...
ბუზი ისევ თეთრ სივრცეზე მოხვდა. ზედაპირზე გაიარა და ბზუილით ოთახის სიღრმეში გაიჭრა. კვლავ ნაცრისფერ სამკუთხედზე დაფრინდა. მერე მაღლა აიწია და გამჭვირვალე წრიულ ჭრილში ჩაეშვა. გლუვ კედლებს ბოლომდე ჩაჰყვა. ფსკერზე შავი ნალექიც იპოვა. მაღლა ამოფრენისას, ის იყო გამჭვირვალე კედლების დასასრული გამოჩნდა, რომ თავისუფალ სივრცეში წრიულ გასასვლელს თეთრი ბადე გადაეფარა. ბუზი ბადეს მიაწყდა, მაგრამ - უშედეგოდ. ზღუდე ზღუდედ დარჩა, ბუზი - ტყვედ. გლუვ კედელზე გადავიდა... ისევ ბადეს მიაფრინდა ბზუილით...
მხატვარი საწოლზე წამოჯდა. ჟურნალი იატაკზე მოისროლა და ფანჯრისკენ გაიხედა. ზღვიდან ცხელმა ქარმა დაჰბერა, თეთრი გამჭვირვალე ფარდა ოთახში ააფრიალა და მაგიდას გადააფარა. მხატვარი ფანჯარასთან მივიდა, შორს სივრცეს გაუშტერა თვალი. ჰორიზონტზე, ზღვისა და ცის გასაყართან წითელი მზე ისე ჩაიკარგა, როგორც მონეტა ტელეფონ-ავტომატში. მხატვარმა ფანჯარა დახურა, ბზუილი მოესმა - დატყვევებული მწერი თავისუფლებისთვის იბრძოდა. მაგიდაზე ბროლის საყვავილეს ფარდა გადაჰფარებოდა და ტყვე გამხდარიყო ბუზი ბროლის. ოთახის კუთხეში ტელეფონის ზარმა დარეკა. მხატვარი მაგიდას მოშორდა. წითელ აპარატს ყურმილი ააცალა და საწოლზე ჩამოჯდა: ,,... მე ვარ... ,,მარგალიტის ზღვა”? - მხატვარმა ოთახის შუაგულში თეთრ ქსოვილგადაფარებულ მოლბერტს გახედა, - ...ვიცი... მახსოვს... როგორც დაგპირდით... ხვალ მზად იქნება!... თქვენც ასევე!”.. - მხატვარმა ყურმილი აპარატს დაუბრუნა...
ბუზი ბზუილით ბორგავდა გამჭვირვალე კედლებში. დაკიდებული ბადეზე დადიოდა და გასვლას ლამობდა. მხოლოდ, როცა გარემომცველი სამყარო ერთბაშად გაშავფერდა, ბუზი დაცხრა...
დილით მხატვარი პირველად ფანჯარას მიადგა. ზღვა კრიალა ცის ქვეშ მშვიდი სილურჯით ირწეოდა. მხატვარს ბზუილი მოესმა და მაგიდაზე ბროლში დატყვევებულ ბუზს დახედა. გაეღიმა. ფარდა გაასწორა და ფანჯრისკენ წაიღო ხელი. გათავისუფლებული მწერი საყვავილედან ამოფრინდა, ჰაერში რამდენჯერმე წრე მოხაზა და მაგიდაზე ბუზის სიახლოვეს დაჯდა. ბუზი აფრინდა. აფრინდა მეორეც. მხატვარმა ,,ბროლის ბუზს” გააყოლა თვალი... და ისევ ფანჯრისკენ მიბრუნდა...
,,ბროლის ბუზი” დიდხანს ფრენდა, ვიდრე დაჯდებოდა. რუხი ზედაპირი ყველგან ერთგვარი იყო - მაგარი და გლუვი. ბუზი ისევ აფრინდა...
მხატვარი მოლბერტთან მივიდა, თეთრი ქსოვილი ააცალა და საწოლზე მოისროლა. სურათს დააცქერდა...
ბუზი უსწორმასწორო ჭრელ ზედაპირს მიაფრინდა. გაიარა და ადგილი აფრენით მოინაცვლა...
მხატვარი ხატავდა. მზერა დაეძაბა და ფუნჯს ქირურგის სიფრთხილით უსვამდა...
ბუზი ჭრელ ზედაპირთან ფრენას მოჰყვა. ერთმანეთში აირივნენ თეთრი, შავი, რუხი ფერები. ფრენის ტრაექტორიაში რაღაც ჩაერია და ბუზმა რამდენჯერმე იცვალა მიმართულება...
მხატვარმა ხატვა შეწყვიტა და ბუზს მზერით აედევნა. მწერი ჯიუტად არ წყვეტდა სურათის წინ ფრენას. მხატვარმა ფუნჯი მოუქნია, მაგრამ - ამაოდ...
ბუზი კვლავ არ იცვლიდა ფრენის არეალს. ზედაპირზე ქროლვით იდღაბნებოდნენ ფერები...
მხატვარი ფუნჯმომარჯვებული უცქერდა ბუზს და სასურველ მომენტს ელოდა...
ბუზი ზედაპირს მიაფრინდა. მისი საცეცები რუხ ფერს შეეხო. იმავ წამს ბუზმა ძლიერი უხეში შეხება იგრძნო, რომელსაც დაბნელება მოჰყვა. გაჰქრა ზედაპირი, ფერები, სამყარო, და თვით ბუზიც...
მხატვარმა მომენტი იგრძნო. გველივით შემართული ხელი თავდასასხმელად მოემზადა...
ადამიანის რეაქცია მწერის რეაქციაზე სწრაფი იყო. ბუზი ფუნჯისა და ლურჯი ზედაპირის შეხების წერტილად იქცა. იგი ფერში ჩაიფლა. მხატვარმა ფუნჯი გაუსვა, ერთხელ, მეორედ... და ,,ბროლის ბუზი” საბოლოოდ გაუჩინარდა ,,მარგალიტის ზღვაში” ...
