-ჰო!... ჰო!... მერე რა მინდაო?!... რატომო?!... როდის აკლდა მაგას მზრუნველობა?!... ვის დაემსგავსეო?!... ევასო?!... ჩემთან რაღა უნდა?!... — ლამის, კიოდა ტელეფონში ევა, თავისუფალ ხელს ხან ჰაერში იქნევდა, ხანაც დოინჯად იდებდა წელზე. — მე თავი დამანებოს!... მე რა შუაში ვარ?!... ჰო-და, ძალიანაც კარგი!... მართალია, მისი ცოლი ხარ, მაგრამ ყველა ადამიანს თავისი ცხოვრება აქვს და საკუთარ ბედს ისე გადაწყვეტს, როგორც მოესურვება!... ოჯახი დაინგრევაო?!... ჩემი პირველი ქმარიც მასე მაშინებდა!... მათ რა იციან ხელოვნების?!... სადილი, სარეცხი და თბილი საწოლია მაგათთვის ყველაფერი!... შემოქმედი სულ თავისუფალი უნდა იყოს!... მერე რა თქვა?!... გაგათავისუფლოს!... არ შეგაშინოს ამან!... მეც წამოვედი, მაგრამ ხედავ, არც ხატვა მიმიტოვებია და უმდიდრეს კაცსაც გავყევი ცოლად! მართალია, ასაკით ჩემზე ბევრად უფროსია, მაგრამ ეს კარგიცაა — ორივეს ჩვენ-ჩვენი სამყარო გვაქვს: მე — ფერწერა, მას — ფინანსები. აბა, ერთი ნახე სურათები ავტოგრაფით ,,ევა“ ყველგან იყიდება! მე შვილები არა მყავს,... და თითოეული ნახატი ჩემი შვილია! რამდენიც არ უნდა იყვნენ, ვერც ერთი ქმარი ვერ ჩაკლავს ჩემში შემოქმედ სულს! შენ არ შეგეშინდეს! წავა?! წავიდეს! მთავარია, არ დათმო!.. ტალანტი არ დაასამარო შენში! რატომ უნდა მიუძღვნა თავი სხვას და მთელი ცხოვრება ემსახურო?! მან მოიკლოს, მან დათმოს!... ოჯახი?!... ისტორიაში პიროვნება რჩება და არა ოჯახი! ოჯახს ისევ შექმნი, ჩაკლულ ტალანტს კი ვერაფრით უშველი!... რა თქვი?!... მოვიდა?!... მერე რა?!... მთავარია, არ დათმო, გესმის, არ დათმო!... კარგი, დაგირეკავ მერე!...
ევამ ყურმილი დაკიდა და ჩამოშლილი ქერა თმა უკან გადაიწია. ვიდრე ოთახიდან გავიდოდა, კართან სარკეში წამიერი მზერით ასაკთან გადამწყვეტ ბრძოლაში ჩაბმულ ქალს შეეფეთა...
გრძელი, მოხალიჩებული და მაღალჭერიანი დერეფანი, რომლის კედლებსაც ნახატი სურათები და ანტიკური იერ-სახის ვაზები, სკულპტურები და ორნამენტები ამშვენებდა, ჩქარი ნაბიჯით გაიარა...
მაღალი, თეთრი კარები მძიმედ შეაღო...
ვეებერთელა ცარიელი ოთახის კედლები, იატაკის მსგავსად, სითეთრეს შეემოსა. არსად იყო ფანჯარა, სარკმელიც კი. ჭერიდან კაშკაშა მკვეთრი შუქი ეშვებოდა. ოთახის ცენტრში ბავშვისტოლა თეთრი კვარცხლბეკი იდგა. ზედ ვაშლის მოზრდილი ნაყოფი მადისაღმძვრელად წითლობდა. სიწითლეს მკვეთრი თეთრი ფონი და კაშკაშა თეთრი შუქი უფრო აღვივებდა და მეტ ფერადოვნებას სძენდა. კვარცხლბეკის პირისპირ მდგარ მოლბერტთან ასაკოვანი კაცი იდგა. ეტყობოდა, ვაშლის გამოსახულების დაჰერბარიუმება სურდა. კაცის უკან, კედელზე, თეთრი კონდიციონერის ქვეშ სადგამზე ვიდეოკამერის ანთებული პატარა წითელი თვალი იმას მოწმობდა, რომ მისი ობიექტივი ბაღჩეული ნაყოფის ადამიანის წარმოსახვაზე დამყნობის პროცესს ილუკმავდა...
— კორნელი, — შესძახა ევამ, გაკვირვება და აღშფოთება ერთმანეთს სჯაბნიდა მის ხმაში, — რას აკეთებ?!
— ვხატავ! — გაეღიმა კაცს, ისე, რომ საქმე არ მიუტოვებია.
— რას ხატავ?! — არ განელებია ემოცია ქალს.
— ვაშლს! ვერ ხედავ?!
— ვხედავ, მაგრამ რატომ?!
— სკოლის შემდეგ არც მიხატია! თურმე, რამოდენა სიამოვნებას ვიკლებდი?! — კორნელიმ ფუნჯი პალიტრაზე დადო.
— მაკვირვებ! რამ გაფიქრებინა ხატვა დაგეწყო?! ათასი სხვა გასართობი არსებობს! ნებისმიერზე ხელი მიგიწვდება! — უცებ აენთო ქალი
— მთხოვეს საშობაო საქველმოქმედო აუქციონზე გასაყიდად რაიმე გამეტანა. გადავწყვიტე, სურათი დავხატო! ვაშლი ვარჩიე. იოლი მეჩვენა. ხედავ, კონკურენტი გიხდები?! — კორნელის ისევ გაეღიმა. — ვხუმრობ, რა თქმა უნდა! — დაამატა თან.
— მაჩვენე! — ევამ მოლბერტს შემოუარა, დოინჯი გაიკეთა და სურათს ჩააცქერდა.
— როგორიც არ უნდა გამოვიდეს, მხატვრობაში იმდენი მიმდინარეობა და მიმართულება არსებობს, რომელიმეს მაინც მიუსადაგებენ. თუმცა, ძალიან მინდა კარგი ნახატი გამოვიდეს! — თითქოს თავს იმართლებდა კორნელი. — ხომ არის კუბიზმი, სიურეალიზმი... — კაცმა ფუნჯი აიღო. — ...ბოლოს და ბოლოს, მხატვრობა სპორტი ხომ არ არის, ასაკს და სიზუსტეს გადამწყვეტი მნიშვნელობა ჰქონდეს! — უკანასკნელი ფრაზა საკუთრივ მხოლოდ კორნელისთვის იყო ნათქვამი.
— ჩემი პირველი ქმარივით დაიწყე მარტომ საუბარი?! — ხმას აუწია ქალმა.
— არაფერი მნიშვნელოვანი!... — ხელი ჩაიქნია კაცმა.
— მერე, დაგიჯერებენ, რომ ნახატი შენია?! — ევამ მზერა გაუყარა ქმარს.
— აი, ნახე! — კორნელი ზურგისკენ შებრუნდა და ფუნჯით ვიდეოკამერაზე მიუთითა, — ყველაფერს ვიღებ! ფირს სურათს გავაყოლებ. უფასოდ! — კმაყოფილმა დააყოლა თან.
— კარგი! — მრავალმნიშვნელოვნად ჩაილაპარაკა ევამ და მზერა სურათიდან ვაშლზე გადაიტანა. — ასეთი მშვენიერი ვაშლი სად იშოვე?! — იკითხა უცებ ღიმილით.
— კარგა ხანს ვეძებდი. გაჭირვებით ავარჩიე.
— მერე-და, შენ ხომ იცი, ვაშლი როგორ მიყვარს?! — თვალები მოჭუტა ევამ.
— ვიცი!
— ჰო-და, მე ახლა შენი ვაშლი უნდა შევჭამო!
— ეს არ შეიძლება! ხომ გითხარი, გაჭირვებით ავარჩიე-მეთქი! დაწუნებული კანდიდატები ამას ტოლს არ უდებენ. სამზარეულოში აწყვია ყველა. — კაცმა ფუნჯი კარისკენ გაიშვირა. — მე ავარჩიე სათითაოდ!
— ვიცი, ვნახე, მაგრამ მე ის მინდა! — ევამ საჩვანებელი თითი კვარცხლბეკისკენ მიმართა.
— მაგას ვერ შეჭამ! — კორნელის სერიოზულობა შეეპარა ხმაში.
— საინტერესოა, რატომ?! — გრიმასა შეკრა ევამ.
— მოწამლულია!
— ვინ მოწამლა?! — სახე არ შეცვლია ქალს.
— მე! ვიცოდი, მაინცადამაინც ამას მოითხოვდი!
— რით არის მოწამლული? — ისევ იკითხა გრიმასამ.
— სახელი არ მახსოვს, ვირთხების საწამლავია! გახსოვს, ალბერტმა მოიტანა ერთი კვირის წინ სარდაფში მოსაყრელად. შპრიცით მოვწამლე, ნაყოფს გარედან რომ არ დასტყობოდა.
— გგონია, მაგ ზღაპრებს დავიჯერებ?! — ქალი არ იცვლებოდა.
— მე არ ვხუმრობ, ევა! — სანაცვლოდ, სერიოზულად იცვალა იერი კაცმა.
— შენ იცი, უკან დახევა არ მჩვევია!
— კმარა, ევა, დაამთავრე! გითხარი, მოწამლულია-მეთქი და მორჩა!
— უკვე ნერწყვით ამევსო პირი! — ევამ თითი ისევ ვაშლისკენ გაიშვირა და დემონსტრაციული ნაბიჯით კვარცხლბეკისაკენ დაიძრა.
— ევა, გამოდი-მეთქი! — ხმას აუწია კაცმა.
— არ გინდათ გატყდეთ?! — ქალი უკვე კვარცხლბეკთან იდგა, თან არჩეულ გრიმასას ერთგულებდა.
— ევა! — იყვირა კაცმა, ფუნჯი პალიტრაზე დააგდო და ცოლისკენ გააბიჯა. ქალს ვაშლი უკვე ხელში აეღო. — ევა! — ისევ იყვირა კაცმა.
ვიდრე ასაკოვანი ნაბიჯები დაეწეოდნენ, შედარებით, ახალგაზრდა ყბებმა კვარცხლბეკის სითეთრეზე დავანებული ნაყოფის სიწითლე კბილებით გახლიჩეს და ერთმანეთს დააცილეს...
ქალმა მომხვდურ ქმარს ზურგი შეაგება, ნაკბეჩი ხილი კი მაღლა აიშვირა... კაცი ცოლს მხრებში ჩააფრინდა და შეეცადა ცოდვის ნაყოფს დაპატრონებოდა... ქალმა თავისუფალი ხელით იოლად მოიშორა იგი...
— გადმოაფურთხე!... ჩქარა გადმოაფურთხე! — ყვიროდა ქმარი.
— ნაკბეჩი ერთი!... ნაკბეჩი ორი!... ნაკბეჩი სამი!... შეჭმულია! — იცინოდა და გემრიელ ლუკმას ღეჭავდა ცოლი.
სამკუთხა ტანგო არ ცხრებოდა...
პირველი თეთრი კვარცხლბეკი დაეცა...
ბინდი მოიწევდა. თოვდა. თოვდა ისე, თითქოს სხვაგვარი ამინდი არ არსებობდა და არც არასდროს იარსებებდა... ცა ბარაქიანად ყრიდა მაღლიდან დაქუცმაცებულ ზამთარს... მიწაზე თოვლი იმ სიმაღლის იყო, კაცის მუხლს მიითვისებდა... დათოვლილი, გადათეთრებული ნაძვნარი სურათისებრ უძრავად იდგა და ტალახითა და ავტოჭუჭყით პირმოსვრილი გზატკეცილი მოეკუმა გასწვრივ... ავტომობილები მოგონებებივით დროდადრო თუ ჩაივლიდნენ-ხოლმე აბოლებული კუდების ქნევით...
ასფალტის მეორე მხარეს, დათოვლილ ტრიალ მინდორში, გზიდან მოშორებით პატარა ავტოგასამართი სადგური ყურყუტებდა თმენით. ციდა ორსართულიანი კვადრატული შენობის პირველ სართულზე ოპერატორის პულტთან მხოლოდ ერთი კაცი იმყოფებოდა, ფეხები მაგიდაზე შემოეწყო და კედელზე დაკიდებულ ტელევიზორზე მიესო მზერა.
კაცს სოლომონი ჰქვიოდა, თუმცა, ყველა ,,სოლოს “ ეძახდა. სოლოს არ ჰყავდა, უფრორე, აღარ ჰყავდა ცოლი. შვილი არასდროს ჰყოლია. იგი აქ ცხოვრობდა და მისი ოჯახის ერთადერთი წევრი ავტომობილის საწვავი იყო. ამ ღამით მეორე ახალ წელს ხვდებოდა ადამიანურ მარტოობაში.
,,დღეს წლის ბოლო დღეა! რას ისურვებდით მომავალ ახალ წელს?!“ — გაბრწყინებული თვალებით ეკითხებოდა ტელევიზორში ჟურნალისტი ქუჩაში გამვლელ ქალს.
,,ვისურვებდი, პირველ ყოვლისა, მშვიდობას!... რომ მშვიდობა იყოს ყველგან, მთელ სამყაროში! შემდეგ, ჯანმრთელობას! — ქალი, თითქოს-და, მეტი დამაჯერებლობისთვის, ღიმილწასმულ ყოველ სიტყვაზე თავს აქნევდა. — ჯანმრთელობა უმთავრესია!... და რაც მნიშვნელოვანია, რომ ყველა ოჯახში სუფევდეს სიყვარული, სიყვარული და სიხარული, ურთიერთპატივისცემა!... რომ ყველა ოჯახი იყოს ბედნიერი!...“...
— ჩემი ცოლყოფილიც ასე ჭიკჭიკებდა ერთ დროს! — ესროლა ტელევიზორის ეკრანს სოლომ. — მერე სახელოსნო მოითხოვა... და ახლაც მიფრინავს!
მარტო, საკუთარ თავთან საუბარი სოლოს განუყრელი თვისება იყო. რაც უნდა ეკეთებინა, რა თქმა უნდა, თუ არავინ იდგა გვერდით, იგი მუდამ ესაუბრებოდა ვინმეს, მეტ წილად კი — საკუთარ თავს... და ერთიც, როცა საუბარს მოჰქონდა, თავის ყოფილ ცოლს სოლო არასდროს მოიხსენიებდა სახელით. თუმცა, დუმილიც იცოდა — როცა ისვენებდა ან რაიმე მოსწონდა და თნებას ეძლეოდა.
ჟურნალისტს ახალი რესპონდენტი გაეჩერებინა. სოლო მას უკვე აღარ უსმენდა — პატარა კვადრატულ სარკმელში თვალმოჭუტული ხან ცას, ხანაც გზას გასცქეროდა. გარეთ ისევ თოვდა, მონდომებითა და თავგამეტებით, თითქოს დღეს გამოეგონებინათ თოვა.
— იკმარე ახლა! — სოლო ამინდს მიმართავდა, — კიდევ ნუ გამათოვლინებ შემოსასვლელს!... ეს რა ბოლავს?! — ჩაილაპარაკა თავისთვის და წამოდგა, კართან ქურთუკი ჩამოხსნა, ქუდი ჩამოიფხატა და გარეთ გამოვიდა...
გზიდან ავტომობილს გადმოეხვია, მაგრამ ვერ მოდიოდა, რაღაც უჭირდა — დაიძვრებოდა ადგილიდან, გამოაბოლქვებდა და გაჩერდებოდა. შემდეგ ისევ იგივე მეორდებოდა.
სოლომ საყელო აიწია და პირქუში მზერითა და მტკიცე ნაბიჯით გაემართა იქეთ...
სოლოს მიახლოებაზე კარი გაიღო და ავტომობილიდან გადმოვიდა... ქალი, სოლოს ასაკის, გრძელი შავი თმა ჩამოშლოდა, დაფნისფერი სვიტრი და უფრო მუქი კაბა ეცვა.
სოლო ჩქარ ნაბიჯს ადგამდა, სახეში ათოვდა, პირი ღია ჰქონდა. მოჭუტულ თვალებში პირქუში მზერა არ შეცვლია.
ქალი ავტომობილის სალონში შეძვრა და იქედან ვეებერთელა ძვირფასი ქურქი გამოათრია... სოლოს მისვლისას უკვე ბეწვის საყელოს ხელებით ყურებზე იფარებდა.
— რა დაემართა?! — ხმამაღლა შორიდანვე შეეხმიანა სოლო.
— არ ვიცი! — ქალს დათბუნული ყურებისთვის ხელი არ მოუშორებია. — რამდენი ხანია ასე მოვდივარ?!... თუ ამას სიარული ჰქვია?!
— რას შვება?! — სოლო თითქმის ყვიროდა, თითქოს თოვას მიჰქონდა სათქმელი.
— გაეშვება, დაიძვრება და გაჩერდება! მერე ვაწვალებ და იგივეს იმეორებს! — ქალიც ხმამაღლობდა. — შეძლებთ, გააკეთოთ! — მუდარამ და იმედმა გაიყვეს ქალის სახე.
— გააღეთ! — სოლო ავტომობილის კაპოტთან მივიდა.
ქალი სალონში შეძვრა. სოლომ კაპოტი ახადა და ავტომობილის ორგანიზმს დააცქერდა. ქალი იდგა და იმედით სავსე თვალებით ახალ მითითებებს ელოდა,
— აბა, ჩაჯექით და გაუშვით! — სოლო ძრავაში გადაეყუდა.
ქალი მანქანაში ჩაჯდა. ძრავა ფორხილებდა, ვერ მძლავრობდა, ხმოვანებაზე იტყობდა, რომ უჭირდა.
— კარგი, გამორთეთ! — გასძახა სოლომ. — გასაგებია!
— გააკეთებთ! — ქალი ლამის გადმოფრინდა მანქანიდან.
— მავთულს და შლანგის ნაჭერს მოვიტან! — სოლომ ქალს ზურგი შეაქცია და ავტოგასამართისკენ წამოვიდა, თუმცა, უმალვე შედგა და ქალს მიუბრუნდა, — თუ გსურთ, ვიდრე გავაკეთებ, ღუმელთან გათბით.
— არა, გმადლობთ! — იუარა ქალმა.
— როგორც გსურდეთ! — ნაბიჯი განაგრძო სოლომ.
— დიდი დრო დასჭირდება?! — მოაძახა ზურგიდან ქალმა.
— ათი-თხუთმეტი წუთი! — სოლო არც მიბრუნებულა.
ქალი საჭეს მიუჯდა. სოლო მხრებში მოხრილი თავსხმა თოვაში მიაბიჯებდა.
უკან რამდენიმე წუთში დაბრუნდა და ძრავაში უსიტყვოდ გადაეყუდა. ქალი გადმოვიდა, ქურქის საყელოებით ისევ ყურები დაითბუნა და თოვლზე ფეხების ბაკუნს მოჰყვა...
ორივე — თოვაცა და სოლოც ერთნაირად ინდომებდნენ. სოლო ადრე მორჩა.
— აბა, გაუშვით! — მისცა ქალს ნანატრი მითითება.
ქალს არ დაუხანებია, უმალ საჭესთან გაჩნდა. ძრავამ ერთი ინდომა... და აიშვა, ახმიანდა, აბღავლდა, აღმუვლდა. ქალი იმ დრომდე არ მოეშვა, ვიდრე სოლომ კაპოტი არ დახურა.
ძრავა დაცხრა, დადუმდა. ახლა ქალის ჯერი დადგა. ავტომობილიდან გადმოფრინდა და ატომურ მადლიერებად იფეთქა:
— არც ვიცი როგორ გადაგიხადოთ!... გაკეთდა, ხომ?!... ქალაქში ხომ ჩამიყვანს?!... როგორი სიკეთე მიყავით, თქვენ ვერ წარმოიდგენთ?!... — მერე უცებ დაცხრა და სალონში შეძვრა. იქედან ხელჩანთა გამოიყოლა, თან — რამდენი უნდა გადაგიხადოთ?! — კითხვითა და ჩანთაში ქექვით სოლოსკენ დაიძრა.
— არაფერი! — სოლო იდგა და უტყვი მზერა ღიმილს მიუგავდა. — ასე კარგა ხანს იმუშავებს, მაგრამ ხელოსანს თუ დროზე მიუყვანთ, უმჯობესი იქნება!
ქალი შედგა:
— ძალიან გთხოვთ!...
— არაფერი-მეთქი! — კატეგორიულად გააწყვეტინა სოლომ.
— კარგით, გმადლობთ! — ქალმა ხელი გაუწოდა.
— ხელები დასვრილი მაქვს! მომიტევეთ! — სოლომ გაშავებული ხელები გაშალა, ერთში ბრტყელტუჩა ეჭირა.
ქალმა მშიერი ხელი თმაზე გადაისვა და შემობრუნდა...
მანქანა ნელა დაძრა, სახიდან ღიმილი არ მოშორებია, სოლოს ხელი დაუქნია და გზას აედევნა.
სოლო არ განძრეულა, იდგა, თავისუფალი ხელი თოვისთვის შეეშვირა და ისევ იმ ღიმილის მსგავსი უტყვი მზერით დაჰყურებდა თეთრ ფიფქებს შავ ხელის გულზე რომ ამთავრებდნენ არსებობას...
— ბატონო კორნელი, ხომ არ მიირთმევდით რამეს?! შემიძლია მხოლოდ მინერალური წყალი შემოგთავაზოთ! იქნებ უბრალოდ წყალი გირჩევნიათ?!
— კონიაკი ფეხზე დამაყენებდა!
გამომძიებლის კაბინეტში მხოლოდ ორნი იყვნენ.
— ბატონო კორნელი, ვიდრე ადვოკატი მოვა, — გამომძიებელი სათქმელს წონიდა, — შეიძლება ერთი ადამიანური, მაგრამ მძიმე კითხვა დაგისვათ?!
— ბრძანეთ! — კორნელი სკამის საზურგეს მიაწვა.
— თქვენ ცნობილი კაცი ბრძანდებით, ყველა გიცნობთ. ბევრი სიკეთე გაქვთ გაკეთებული ადამიანებისთვის, ქალაქისთვის... ასეთი ადამიანები ყოველთვის საზოგადოების თვალსაწიერში არიან... — გამომძიებელი ყოყმანებდა, აშკარა იყო, თქმა უჭირდა. — ...ისინი და მათი ოჯახები ყურადღების ცენტრში არიან ყოველთვის... გამონაკლისი არც თქვენი ოჯახია... იცოდით, რომ ცოლი გღალატობდათ?
ოთახში სიჩუმე ჩამოწვა... ჩამოწვა და გაიწელა...
დუმილი ისევ გამომძიებელმა დაარღვია:
— მე მონაჭორს არ გეუბნებით, თუმცა, როცა ყველგან გცნობენ, ძნელია რაიმე დამალო და შეუმჩნეველი დარჩე... ქალაქის გარეუბანში ერთ-ერთ სასტუმროში ნარკოგამვრცელებელი გვეგულებოდა. იქვე ერთ-ერთ ნომერში საეჭვო მამაკაცი და ქალი ავიყვანეთ. ქალი თქვენი მეუღლე აღმოჩნდა. თქვენდამი პატივისცემით საქმე იოლად მოგვარდა და მიჩუმათდა...
გამომძიებელი გაჩუმდა, მეტი აღარაფერი უთქვამს.
დუმდა კორნელიც, იჯდა სკამის საზურგეს მიყრდნობილი და უტყვი მზერა გამომძიებლის მაგიდაზე ცელოფნის პაკეტში ჩადებულ ვიდეოკასეტაზე მიჰყინვოდა...
შუადღე იყო, უქარო, თეთრი, კაშკაშა შუადღე. თოვლიანი მინდორი ზამთრის მზის ქვეშ დამაბრმავებლად ბრწყინავდა, ბრწყინავდა თოვლის უთვალავი კრისტალი, ჯერ კიდევ გუშინ სისველე და სიცივე რომ ახლდათ თან. მზეს სითბოც მოჰქონდა, თვალუწვდენელ სითეთრეს ნანატრი სითბოთი ავსებდა...
სოლოს თოვლისგან გაწმენდილი ავტოგასამართთან მისასვლელი გზის პირას პატარა მოასფალტებული ადგილიც გაესუფთავებინა ზამთრისგან. იქ გასაშლელი სელის სკამი დაედგა და ფეხიფეხგადადებული მზეს მიფიცხებოდა. სახეც მნათობისთვის მიეშვირა, თვალებზე მზის შავი სათვალე ეკეთა და თბილი ამინდით ნებივრობდა.
გარშემო სიჩუმე იდგა, დროდადრო ჩავლილი ავტომობილის ხმა ან მოშორებით ნაძვნარიდან მომწვდარი ყვავის ჩხავილი თუ მოაღწევდა-ხოლმე. ცა მოწმენდილი იყო, ლურჯი, კამკამა, ჰაერი კი — სუფთა და გამჭვირვალე. მზე უკვე ზენიტიდან დაჰყურებდა ტრამალს.
ანაზდად მთვლემარე სოლოს ავტომობილის ხმა მოსწვდა. მის გამოცდილ სმენას ეჭვიც არ შეჰპარვია, რომ მანქანა მისკენ მოდიოდა. თვალები გაახილა და გუშინდელი პაციენტი იცნო...
ავტომობილი შორიახლო გაჩერდა... კარი გაიღო... ქალის ნაცნობი ფიგურა მისკენ მოემართებოდა. სოლო წამოდგა. ქალს ხელში ჩანთა ეჭირა. მოვიდა და სოლოს ღიმილი მოუტანა.
— მე ვარ!... უკან ვბრუნდები!... — თქვა და უხერხულად შეიშმუშნა. — ახალ წელს გილოცავთ! — და სოლოს ცელოფნის ჩანთა გაუწოდა. — იცოდეთ, თუ არ გამომართმევთ, ძირს დავდებ!
— გმადლობთ! — სოლომ ჩანთა გამოართვა.
— უკეთესი საჩუქარი მინდოდა, მაგრამ მაღაზიები თითქმის ყველა დაკეტილია!... ამასაც შემთხვევით გადავაწყდი!
სოლო ჩუმად იდგა.
— კარგად იყავით! ხელი ხომ გაქვთ სუფთა?! — ქალს გაეღიმა და სოლოს ხელი გაუწოდა.
სოლომ ჩანთა მეორე ხელში გადაიტანა...
— როცა აქეთ მოვხვდები, აუცილებლად შემოგივლით!
სოლომ სათვალე მოიხსნა, ღიმილის მსგავსი უტყვი მზერა აღბეჭდოდა სახეზე.
ქალი შებრუნდა... სოლომ სათვალე მოირგო... ავტომობილმა გზაზე გადაუხვია და კაშკაშა სითეთრეში გაუჩინარდა...
სოლო შემობრუნდა... სავარძელში მოკალათდა და ჩანთა ფეხებშუა ჩაიდგა...
პირველად ხელს ბოთლი მოჰყვა. ამოიღო. შამპანური იყო, ასფალტზე დადგა.
— მშვენიერია! — ჩაილაპარაკა და ხელი ისევ ჩანთაში ჩააცურა...
მეტი არაფერი იყო — მხოლოდ მომცრო მართკუთხა შეფუთული... ამოაძვრინა... ვერცხლისფერი ფოლგა მზის სხივებზე თვალისმომჭრელად აელვარდა... უმალ შემოხსნა და გვერდზე მოიქნია...
ხელში ნახატი სურათი შერჩა — გაზაფხულის პეიზაჟი,... მწვანე ბუნება... ტყე...
ახლა ნამდვილად ეღიმებოდა... უცნაურად, მაგრამ ეღიმებოდა...
უცებ ნახატი ღონივრად თავს უკან მოისროლა...
...სუფთა, ქათქათა თეთრ თოვლში სურათი ჩაფლულიყო... მხოლოდ ერთი კუთხე დარჩენოდა ზევით... მზიანი თოვლი ნათელს ხდიდა უფრო... გაზაფხულივით მწვანე ფონზე წითელი, მწიფე ვაშლისფერით მხოლოდ ერთი სიტყვა ეწერა გაკრულად ზედ — ,,ევა“...