წერომ დაიგვიანა-
(ეძღვნება ყველა წერომიტოვებულ ბავშვს.)
გუშინ დავინახე, ბარტყი გადმოვარდა ბუდიდან, მერე გაირკვა, წეროსი ყოფილა. მეგონა, წეროს მარტო სხვისი შვილები ჰყავდა, მერე მითხრეს, საკუთარიც ჰყოლია, ოღონდ ახლა უკვე ერთით ნაკლები, რადგანაც პატარა წერო ბაღჩაში ჩამოვარდნისას, კომბოსტოზე დაეცა და სული განუტევა, ეს კი მარტო მე არ დამინახავს-ერთმა ფეხვძიმე მეზობლის ქალმაც შეამჩნია, ოღონდ არ ვიცოდი,ის ქალი ფეხვძიმედ რომ იყო, უბრალოდ მსუქანი და შეუხედავი მეგონა. შეუხედავი მარტლა იყო, -ოღონდ არა ფეხვძიმობის გამო,- მაგრამ გული ნამდვილად კეთილი ქონდა; წეროს ბარტყი რომ დაინახა, თავის ქნევას მოჰყვა, პუტკუნა ხელებს დიდ მუცელზე ისვამდა და გაიძახოდა, ეჰ, რა უნდა ქნას ახლა ამისმა დედიკომო. ჰოდა, იქით ეს ბარტყი იყო გადმოკიდებული ასე უპატრონოდ, აქეთ მე გავიფიქრე ცოტა მოგვიანებით, რას დადიოდა ის წერო აქეთ-იქით, რას დაჰყავდა სხვისი შვილები, თავისი შვილისთვის ვერ მიეხედა და სხვისას მიხედავდა? არა, ნამდვილად უნდა ავუკრძალოთ-მეთქი ეს საქმიანობა, ანუ ბავშვების იმპორტ-ექსპორტი, და მარტო თავისი ბახალების მიხედვის უფლება დავუტოვოთ. მერე თქვეს, უი, წეროსი კი არა, ჭოტისააო,- ის მეზობელი და კიდევ ერთი ქალი დაეჭვდნენ. იმიტომ დაეჭვდნენ, წერო ბუდეს ხეზე არ იკეთებსო.ჰჰო, მაგრამ ჭოტი იკეტებსო? მაშინ შაშვისო. არა, შაშვისა არ არისო. იმდენი იკამათეს, ბოლოს ისიც კი იფიქრეს, თავიანთი ხომ არ იყო. კაცო აბა ვისიაო? ვი სია და ვისიც არისო, ციცარისო. ჩიცარისო? აუ, ნეტა თავს დამანებებდეო.
ჰოდა ამ ფიქრსა და მათ უაზრო კამათში, სად იყო და სად არა, მოვიდა მელაკუდა ფისუნია, ოღონდ მელაკუდა არა, მარტო ფისუნია, და გადასანსლა ის წეროს თუ ვიღაცის თუ რაღაცის ბარტყი, მე კი შემეშინდა და ბევრი ვიტირე. ბაბუამ მითხრა: დაწყნარდი, შვილო, რას იზამ, ესეთია ბუნების კანონი, ეს არი მგლური კანონი და მგლური ცხოვრებაო. მე ვერ მივხვდი, ,,მგლური კანონი,, რა იყო და ბაბუამ მითხრა, არა უშავს რა, რომ გაიზრდები, მერე გაიგებო, მანმადე კი შენს ბაღს ესტუმრეო. ჰოდა, ბაღში რომ წამიყვანეს, ისედაც ცუდ გუნებაზე მყოფს, უფრო გამიფუჭდა გუნება, რადგან ბორში დამახვედრეს იმ თეთრხალათიანებმა და მარტო მე კიარ მომიკლეს გული, არამედ იქ მყოფ ყველა წეროს მოყვანილ და კომბოსტოდან ამოყვანილ ბავშვს. თვითონ კი ისხდნენ, და რაღაცას გემრიელად მიირთმევდნენ, თან ლაქლაქებდნენ. ხან ვიღაცას ლანძღავდნენ, ხან ვიღაცას აქებდნენ. მე კი ფანჯარაში ვიყურებოდი და ისევ იმ ბარტყზე ვფიქრობდი, იმ წერომიტოვებულ ბარტყზე და კიდევ-იმ წეროზე, რომელიც წესით, ბაღშიც უნდა მოსულიყო ჩემს წასაყვანად, მაგრამ ყოველდღე არწივს მივყავდი სახლში, ჩემს ბაბუა არწივს, წერო კი არსად ჩანდა, არსად, არც ჩემი და არც იმ წერომიტოვებული ბარტყის წერო.
გურამ თოდაძე
(ეძღვნება ყველა წერომიტოვებულ ბავშვს.)
გუშინ დავინახე, ბარტყი გადმოვარდა ბუდიდან, მერე გაირკვა, წეროსი ყოფილა. მეგონა, წეროს მარტო სხვისი შვილები ჰყავდა, მერე მითხრეს, საკუთარიც ჰყოლია, ოღონდ ახლა უკვე ერთით ნაკლები, რადგანაც პატარა წერო ბაღჩაში ჩამოვარდნისას, კომბოსტოზე დაეცა და სული განუტევა, ეს კი მარტო მე არ დამინახავს-ერთმა ფეხვძიმე მეზობლის ქალმაც შეამჩნია, ოღონდ არ ვიცოდი,ის ქალი ფეხვძიმედ რომ იყო, უბრალოდ მსუქანი და შეუხედავი მეგონა. შეუხედავი მარტლა იყო, -ოღონდ არა ფეხვძიმობის გამო,- მაგრამ გული ნამდვილად კეთილი ქონდა; წეროს ბარტყი რომ დაინახა, თავის ქნევას მოჰყვა, პუტკუნა ხელებს დიდ მუცელზე ისვამდა და გაიძახოდა, ეჰ, რა უნდა ქნას ახლა ამისმა დედიკომო. ჰოდა, იქით ეს ბარტყი იყო გადმოკიდებული ასე უპატრონოდ, აქეთ მე გავიფიქრე ცოტა მოგვიანებით, რას დადიოდა ის წერო აქეთ-იქით, რას დაჰყავდა სხვისი შვილები, თავისი შვილისთვის ვერ მიეხედა და სხვისას მიხედავდა? არა, ნამდვილად უნდა ავუკრძალოთ-მეთქი ეს საქმიანობა, ანუ ბავშვების იმპორტ-ექსპორტი, და მარტო თავისი ბახალების მიხედვის უფლება დავუტოვოთ. მერე თქვეს, უი, წეროსი კი არა, ჭოტისააო,- ის მეზობელი და კიდევ ერთი ქალი დაეჭვდნენ. იმიტომ დაეჭვდნენ, წერო ბუდეს ხეზე არ იკეთებსო.ჰჰო, მაგრამ ჭოტი იკეტებსო? მაშინ შაშვისო. არა, შაშვისა არ არისო. იმდენი იკამათეს, ბოლოს ისიც კი იფიქრეს, თავიანთი ხომ არ იყო. კაცო აბა ვისიაო? ვი სია და ვისიც არისო, ციცარისო. ჩიცარისო? აუ, ნეტა თავს დამანებებდეო.
ჰოდა ამ ფიქრსა და მათ უაზრო კამათში, სად იყო და სად არა, მოვიდა მელაკუდა ფისუნია, ოღონდ მელაკუდა არა, მარტო ფისუნია, და გადასანსლა ის წეროს თუ ვიღაცის თუ რაღაცის ბარტყი, მე კი შემეშინდა და ბევრი ვიტირე. ბაბუამ მითხრა: დაწყნარდი, შვილო, რას იზამ, ესეთია ბუნების კანონი, ეს არი მგლური კანონი და მგლური ცხოვრებაო. მე ვერ მივხვდი, ,,მგლური კანონი,, რა იყო და ბაბუამ მითხრა, არა უშავს რა, რომ გაიზრდები, მერე გაიგებო, მანმადე კი შენს ბაღს ესტუმრეო. ჰოდა, ბაღში რომ წამიყვანეს, ისედაც ცუდ გუნებაზე მყოფს, უფრო გამიფუჭდა გუნება, რადგან ბორში დამახვედრეს იმ თეთრხალათიანებმა და მარტო მე კიარ მომიკლეს გული, არამედ იქ მყოფ ყველა წეროს მოყვანილ და კომბოსტოდან ამოყვანილ ბავშვს. თვითონ კი ისხდნენ, და რაღაცას გემრიელად მიირთმევდნენ, თან ლაქლაქებდნენ. ხან ვიღაცას ლანძღავდნენ, ხან ვიღაცას აქებდნენ. მე კი ფანჯარაში ვიყურებოდი და ისევ იმ ბარტყზე ვფიქრობდი, იმ წერომიტოვებულ ბარტყზე და კიდევ-იმ წეროზე, რომელიც წესით, ბაღშიც უნდა მოსულიყო ჩემს წასაყვანად, მაგრამ ყოველდღე არწივს მივყავდი სახლში, ჩემს ბაბუა არწივს, წერო კი არსად ჩანდა, არსად, არც ჩემი და არც იმ წერომიტოვებული ბარტყის წერო.
გურამ თოდაძე