სასტუმროს კარებს სოფლის გოგო მიადგება. თავი წაკრული აქვს თავსაფარით. მხრებზე მოხვეული აქვს თავშალი. სოფლის გოგო მაღალია - თუმცა ქოშები უქუსლოა. დარცხვენით შედის სასტუმროში. შესავალში მეკარეა. იგი მაგიდაზე (რომელიც საწიგნეს უფრო ჰგავს) სასტუმროს წიგნს ათვალიერებს. მეკარე ოდნავ თავს ასწევს. სათვალების ზემოდან იხედება.
- ვინ გინდა?!
- არჩიბა.. ინგლისელი..
- სარეცხი მოუტანე?!
- რა სარეცხი?!
მეკარე სოფლის გოგოს ათვალიერებს - (არა ეს მრეცხავი არაა).
- ბიჭო!. ვასილია!. მერვე ნომერი შინაა?!
რა ნომერი?! სოფლის გოგო გაოცებულია.
- არაა. გევიდა წეხან..
„არაა“: გოგო დაღონებულია..
- ხომ არ იცი: სა წევიდა?!
- ასე დეიბარა თიატრში მივალო..
- რომელ თიატრში?!
- ქართულში..
გოგო გაჩერებულია - (შესაძლოა არც იცის: რაა თეატრი).
- წასულია.. ქართულ თიატრში..
- სადაა თიატრი?!
- გაყევი მარჯვნით და იკითხე: აგერაა ახლო..
სოფლის გოგო გახარებულია: აქ ყოფილა ჯერ კიდევ - უცხოელი.
მიდის თეატრისაკენ. კითხულობს. უჩვენებენ.
გოგო დარცხვენით შედის თეატრში. სახე კუშტი აქვს და მედიდური.
ხოლო სიკუშტეც და მედიდურობაც შიშნარევია.
- ბილეთი!.
ეკითხება ვიღაც.
რა ბილეთი?! გოგო გაშტერებულია.
- რა გინდა?! ხმა ამოიღე!.
უმეორებს იგივე.
- მე.. არჩიბა.. ინგლისელი.. ნახვა მინდა..
- ინგლისელს კი არა ქართველსაც ვერ გაიგებ აქ..
გოგო არ მიდის. ხალხის დენა თანდათან მატულობს. გოგოსათვის უცხოა ყველა. ვიღაცას თვალს მოჰკრავს - (სახე არ უჩანს). გოგო გაექანება. სახე ენთება. შეძახილი თითქმის კივილია:
- ვამეხ!.
უცნობი მოტრიალდება. „არა: ვამეხ არაა“.
გოგო თავს ღუნავს დარცხვენილი. უცნობი ჩერდება. უცქერს.
- ვინა ხარ?!
გოგო თავს ასწევს. მხოლოდ ეხლა ხედავს უცნობი გოგოს თვალებს.
- ინგლისელის ნახვა მინდა.. არჩიბა ჰქვია..
- მერე?!
- აქ არიო.. სასტუმროში მითხრეს..
უცნობს ხიბლავენ თვალები.
- წამოდი.. შეიძლება ვნახოთ.
გოგო მიჰყვება: აწითლული და ალეწილი. ხალხი ზომავს თვალებით. გოგო უცხო ფრინველივით ისვრის დალურსულ ხედვას იქითაქეთ - (მიმინოს თვალებს აუკრავენ და შემდეგ აუხსნიან რომ უფრო მჭრელი იყოს მზერა: სოფლის გოგოს თვალებში ეს მზერაა).
უცნობს კულისებში შეჰყავს გოგო.
- აქ დაიცადე..
გოგო კუთხეში ჯდება განაბული.
ქურდული მზერით ვაჟს ათვალიერებს: „ეგებ აქ იყოს. ეგებ ამათში გამოჩნდეს“. გოგოს გული სასწაულს თუ ელის.
კულისებში ხრიალია. პოეტებსა და არტისტებს კამათი აქვთ.
- პანტომიმა მზადაა... მაგრამ..
- როგორ „მაგრამ“?!
(შემკითხავი პანტომიმის მომწყობია).
- თამარი მოვნახეთ. მედეაც. ქეთევანიც..
- წმ. ნინო?!
- ნინო ვერ მოვნახეთ..
- ქალი დაილია საქართველოში თუ?!
- არ დალეულა.. მაგრამ..
- მაგრამ რა!?
- შენ რომ გინდა მისთანა ვერ ვიშოვეთ..
მოდის სხვა. მოჰყავს ქალები.
- ამათში ამოარჩიე..
მომწყობი ათვალიერებს.
- უაცრავათ.. ესენი არ გამოდგებიან..
- („უკაცრავათ“ ქალების მიმართ არის). ქალები მიდიან.
- გამაგებინე ერთი: რა გინდა?!
- ნინოს მაღალი თეძოები უნდა ჰქონდეს.. თვალები გიშერის.. მაგრამ ისეთი გიშერის სილუშეც რომ ციალობდეს შიგ.. მკერდი აკვრივებული...
- მერე საქართველოში არ მოიძებნება აგეთი?!
- რა ვიცი?! ვინც მოიყვანეთ - არც ერთი არ ვარგოდა..
- ლამაზები არ იყვნენ თუ?!
- მათი სილამაზე ბიზანტიურ ღვთისმშობლისაა. მჭლე არის ყველა.. სისავსე არ აქვთ... არც ვნება..
- ასეთი თუ გინდა რუსებში ამოარჩიე..
- არა: უთუოდ ქართველი უნდა იყოს..
- ვინ გაიგებს?!
- ვინ გაიგებს?! რასსა უჩინრად ამხელს თავის თავს.. დღეს რასსის ზეიმია..
სოფლის გოგო გარინდულია კუთხეში გუგულივით. ყურს უგდებს ბაასს. არაფერი ესმის - (ნუ თუ სიზმარშია?!).
- მაშინ ნინო ნუ იქნება..
ამბობს ერთი.
- ნინოს გარეშე პანტომიმას არ გავმართავ..
- კაცო!. ვინ გაარჩევს გიშერში სილუშის ციალს?!
- გეუბნები: რასსა უხილავ ხაზებშია..
ჯიუტობს მომწყობი.
პოეტებს და არიტსტებს ვინმე (რომელმაც გოგო შემოიყვანა) უახლოვდება. სახეზე სიცილი აქვს.
- ნუ თუ ამდენ ხანს ნინო ვერ გამონახეთ?!
- გამოვნახეთ.. მაგრამ არც ერთი არ მოსწონს...
- ეგებ ეს სოფლის გოგო მოეწონოს..
ამბობს მოსული სიცილით.
ყველანი კუთხისკენ გაიხედავენ: საწყალი გოგო წითლდება. მიდიან მისკენ: გოგო ილეწება. აკვირდებიან: გოგო იწვის.
- აბა ადექ!.
გოგო დგება. სახე: კუშტი და მედიდური. შიშნარეობა არ ემჩნევა. მხოლოდ ალი ედება.
სინჯავენ თვალით.
- ლაზათიანი ტანი აქვს..
სოფლის გოგო თავს იწყევლის - აქ რომ მოხვდა.
- მოხსენით თავსაფარი.. მოაცილეთ შალიც..
გოგო გრძნობს: თითქო ატიტვლებენ. მთელი ტანი ნაკვერჩხალია: მხოლოდ ისეთი - ცრემლი რომ მოადგება. გოგო თვალებზე ხელს იფარებს.
- ნუ გცხვენია.. ჩამოუშვი ხელი..
გოგო ხელს ჩამოუშვებს. შუბლს ღუნავს. იცქირება გალურსული.
- ეს არის.. ნამდვილი ნინო.. წაიყვანეთ..
იძახის მომწყობი.
- რომ ვერ შეისწავლოს?!
- რა შესწავლა უნდა?! მარტო გამოჩენაც საკმაოა.
სოფლის გოგო მიჰყავთ.
* * *
თეატრის დარბაზში არჩიბალდ მეკეში ზის. დარბაზი გაჭედილია ხალხით.
სცენაზე მიდის მიმოდრამა - (შიგადაშიგ „სიტყვაცაა“): „ცოტნე დადიანი“. შანშე. ეგარსლან. ვარამ გაგელი. ყვარყვარე. კუპრო შოთაჲ. სარგის თმოგველი. ჰერელნი. კახნი. თორელი გამრეკელი. მესხნი. ტაოელნი. შეთქმულნი ნოინების კარვების წინ არიან. ელიან დასჯას. მოდიან ნოინების ბრძანების აღმასრულებელნი. მიჰყავთ შეთქმულნი. ტანსაცმელი უნდა გახადონ. სიცხეში უნდა გაიყვანონ საწამებლად. ამ დროს შემოდის მაღალი კაცი. იხდის სამოსელს. „ვინ არის?“ - „დადიანი ცოტნე“. - „რა გსურს?!“ - „იგიც დაისაჯოს.“ - „რისთვის?“ - „იგიც შეთქმულებთან იყო“. ნოინებს უკვირთ - (მონღოლებს სიმართლე უყვარდათ). ხდიან დასჯას. შეთქმულნი იხარებენ. ეხვევიან ცოტნეს.
დარბაზში გულებია მარტო. თვალები ცრემლებს მალავენ.
გულებში გულია არჩიბალდის. თვალები არჩიბალდის ყველას თვალებშია. ირხევა გვარის ხერხემალი. შორიდან ანათებენ სახეები ირუბაქიძის. სიმართლე მზის - სირაინდე ხმალის: ზვავდება გული. თვალები ცრემლებს ვეღარ აკავებენ. არჩიბალდ მეკეში თავის თავს აღარ ეკუთვნის: მიაქვს სადღაც მომსკდარ ნიაღვარს. ტალღა იკარგება (იკარგება?!) ოკეანეში.
მიმოდრამას მოსდევენ სხვა სცენები: რასსის ნატეხები.
გურულთა სიმკვირცხლე და კისკასი სიმღერა (რომელმაც მსგავსი არ იცის სამყაროში). მეგრთა დათასმული ძრაობა და შემპარავი მზერა (რომელსაც მოაქვს ზღვის ნაპირების სურნელი). სვანების დაკორძილი კუნთები და ჰიმნი „ლილე“ (რომელიც შუბნაკრავი მზეა). ქართლელთა კამბეჩური უდრეკობა და გულის სიმართლე (რომელიც ნიშანია მძლეობის თუ გამძლეობის). კახთა როკვა და ხმალი (რომელიც ვაჟას გამოისროლის). ხევსურთა ფარიკაობა (რომელიც ცდის უშიშარ მორკინალს). იმერთა რასსიული დახვეწილობა და სიდარბაისლე (რომელიც ედავება ყველა რასეებს).
არჩიბალდ მეკეში თავის თავს აღარ ეკუთვნის. იგი ყველას ეკუთვნის: ყველა აქ მყოფს. ყველანი ძმებია. მისი ძმების კრებულს მიაქვს იგი შორეულ ფესვებისაკენ. მეკეში ბურანშია. მას ყველაფერი ავიწყდება. ერთი რამ ახსოვს მარტო: ხვლიკისფერი ქვა ჰამადანში ნახული. ჰაა: ეხლა ესმის საოცარი სიტყვა ზედ ამოჭრილი:
„ჩემი ძმა
არ ყოფილი
ვითარ მიყვარდის
უმეტეს მზისა
და უმეტეს ხმალისა
რამეთუ იყო იგი
სხვაჲ ჩემი“.
* * *
ზეიმი საკონცერტო დარბაზში გადააქვთ.
საარტისტო ოთახში ზის სოფლის გოგო: „ნინოდ“ მორთული.
ელის არჩიბალდს. ნუ თუ ვერ მონახეს ამდენ ხანს?!
- ვერ ნახეთ?!
ეკითხება შემომყვანს დაღონებული.
- მითხრეს: აქ არისო.. ნუ გეშინია... ვნახავთ..
- რომ ვერ ნახოთ?!
- როგორ ვერ ვნახავთ?!.. რა საქმე გაქვს მასთან?!
- ჩემი ძმის ამბავი მინდა გამოვკითხო..
- ვინაა შენი ძმა?! ინგლისში იყო თუ?!
სოფლის გოგო თავს ღუნავს. შემკითხველს ვიღაც უძახის. უცხო კაცი მიდის. გოგო დამცხრალია.
პოეტები და არტისტები კაბარესთვის ემზადებიან.
დარბაზი ავსილია მაგიდებით. ერთ მაგიდას უზის არჩიბალდ ესტრადის ახლო. უზის მარტო.
სასმელები და საჭმელები - ქართველებმა რომ იციან. „სუფრაც რასსის ნიშანია“ - ამბობს ერთი პოეტი. ორკესტრი სიმებიანი. ქეიფი. ქართული ქეიფი (ესეც რასსის ნიშანია?!).
ესტრადაზე: ხან პოეტი - ხან არტისტი.
სახელებს კინოს ტილო ამცნევს.
კონფერანსიე - მაღალი და ბრგე პოეტი: რომლის თვალებში გულის გადახსნაა მარტო. პოეტს დავიწყებია რომ ქვეყანაზე პროზით ლაპარაკობენ. რითმებს ისე ისვრის როგორც მონარდე კამათლებს - („დუშაში“ გამოდის ყოველთვის).
არჩიბალდ მეკეში თვრება: ღვინით და არეთი. უფრო უკანასკნელით. მის გვერდითაა მაგიდა. მაგიდას უზის ლამაზი ქალი - (ქერა რუსი). ქალთან ქართველია ასხეპილი. არჩიბალდ მეკეში ხანდახან ქალს გადახედავს. ქალს მოსწონს ლაღი სახე. მაგრამ „ასხეპილს“ ეს არ მოსწონს. არჩიბალდ ამას ვერ ამჩნევს. რა იცის „ასხეპილმა“ მისი სილაღე!?
არჩიბალდ მეკეში ხანდახან ფითრდება: თითქო უცხო ლანდს მოჰკრა თვალი. „ვამეხ“.. სადაა ნეტავ?! როგორ დაშვენდებოდა ამ ზეიმს.. ვაი.. თუ.. არა.. შეუძლებელია.. მეკეში რაღაცას კვნეტავს: ფიქრის კბენას თუ კვნეტავს. სახე უფითრდება. „ასხეპილი“ ამ ფითრს სხვანაირ ხსნის: წყრომა თუა მოპირდაპირის. რა იცის „ასხეპილმა“ მისი გაფითრება?!
ესტრადაზე ატაცებაა და თვითონაც ატაცებულია.
არტისტს ცვლის არტისტი. პოეტს პოეტი.
გამოდის ერთი პოეტი. „სიკვდილი ირრუბაქიძის“ - ამბობს ნელი ხმით.
(ირრუბაქიძის?! „ვიღაც“ წამოვარდნას აპირებს).
პოეტი ჩერდება. ხალხს თვალს გადაავლებს. თითქო ფაკირია. ფერი ეცვლება. ცალ კუთხეს იკვნეტს ბაგისას. საფეთქელში თითქო ელვა ხვდება.
(საფეთქელი „ვიღაცასი! ელვაა თვითონ გამსკდარი)
პოეტი იწყებს. ლექსი თითქო ბუციფალია. პოეტი: თითქო ალექსანდრე რომელიც ურა ცხენს იურვებს.
„ვიღაც“ თავდაღუნული უსმენს პოეტს. კუნთებს თითქო ყურები გამობმიათ. კუნთებში ესხმიან სიტყვები. სიტყვები ლითონებია: „ხმალის ჩამოვარდნა და ორად გადამსხვრევა“..„აივანზე ასვლა!.. „ცხენის აწყვეტა და გავარდნა“.. „ლამაზი ხასის გადევნება და ცხენის ქამანდით დაჭერა“.. „ცხენზე შეჯდომა და ცხენის გაჭენება“.. „ლუში ტევრები ყანის და მზის მეწამული ღვარები“.. მრავალი მრავალი სხვა. „ვიღაცა“ გარინდულია: მთელი სხეული ორკესტრია თითქო: ვინ აახმაურა ორკესტრი?! არ იცის. არაფერი იცის.. იცის მხოლოდ: არა: აგონდება - მამისგან დატოვებული პერგამენტი. მაგრამ ამან საიდან იცის - პოეტმა? ვიღაც აყვანილია მაღლა: ატორტმანებული. უსმენს პოეტს - (თუ თავის თავს?!). პოეტი განაგრძობს. უეცრად სიტყვა - თითქო ხმალის დარტყმევა და ხმალის შუაზე გადატეხვა: „კვდება ირრუბაქიძე“..
- არ მოკვდება..
ყვირის „ვიღაც“ წამომხტარი.
ვინაა?! შეშლილი თუა. პოეტი ჩერდება. გადმოხედავს.
- მე ვარ ირრუბაქიძე..
იძახის ვაჟი. სივრცეში იხედება - თითქო გადარეული.
ჩოჩქოლი გაგუდული. პოეტი აღარ ათავებს. გავარდება.
„ასხეპილი“ პოეტის მეგობარია. შეურაცხებას თუ ხედავს?! წამოხტება და მეკეშს ხელს მოუქნევს. მეკეში ელვად ხელს ახვედრებს და მოქნეულს იცდენს. შემდეგ ორივე ხელით ჰაერში აიყვანს და აჩერებს. ერთი გამეტება და „ასხეპილი“ ძირს უნდა დაერტყას. მაგრამ უეცრად მეკეში რბილდება. „ასხეპილს“ დაუშვებს. ხელებს უკან მოიჭდობს და თავდაღუნული თითქო ელის დარტყმევას.
„ასხეპილი“ უკან იხევს გაოცებული..
ხრიალი მდუმარებაში გადადის.
მოვარდება პოეტი (კონფერენსიე). მეკეშს ორ სიტყვას ეტყვის. „ასხეპილს“ - სამს. ხუთი სიტყვა საკმაოა რომ ინციდენტი გათავდეს.
მეკეში - ეხლა დარცხვენილი - პოეტს ათვალიერებს. ნეტავ ვისა ჰგავს?! ისეთივე უშუალობა - როგორც სიადვილე.
ესტრადას უკან პოეტს ემუდარებიან: ხელმეორედ წაიკითხოს ლექსი. პოეტი უტეხია. „არას გზით“: იძახის.
მეკეში ისევ კონფერენსიეს ათვალიერებს. თითქო მის თვალებში ვიღაც დაინახა - მაგიდას დაეყრდნობა დაღუნული. შემდეგ ისევ აიწევს და გაქვავდება. პოეტი აღარ სჩანს.
არჩიბალდ მეკეში ძმებშა და ისევ ის სიტყვა აგონდება ხვლიკისფერ ქვაზე ამოჭრილი: სიტყვა - ძმის მიმართ. „ძმა“ ეხლა მას ურტყამს - (ხომ მოუქნია?!). ტკივილი ფესვების. მაგრამ „წყენა“ არა: ერთი წვეთიც.
მეკეში ტკივილს უსმენს გარინდული.
* * *
ესტრადის თავანზე კინო - ტილო სახელებს ამცნევს:
ნინო - ქეთევან - თამარ - მედეა: პანტომიმა.
- რაა ბატონო სულ ნინო და სულ თამარ..
ჩურჩულობს ვიღაც..
- სხვა ქალები გაწყდა თუ?!
კვერს უკრავს მეორე..
ერთი ჯგუფი იღიმება. მაგრამ ესტრადაზე უკვე გამოსულია ქალი. ტილოზე სახელი იჭრება: ქეთევან, ღიმილი ჰქრება. ქალის სახე თითქო ზმანებაშია წამებას რომ ელის. დარბაზის განაბვაში რაღაც მსერავი გაირბენს. დარბაზი გასუდრულია.
გამოდის მეორე. ტილოზე: მედეა.
- ეს ვიღაა?!
კითხულობს ერთი.
- კიდომ კარქი რო სამისათვის მაგეც მიუმატებიათ.
ამბობს მეორე.
- ვინაა კაცო!?
- სულერთი არაა: ვინაა!?
ქალი კოლხის სილამაზეა და რისხვა. ამორძალი - იგი ხმალზეა ათამაშებული. თუ გახელდა - ძუძუს აშანთავს. თუ იძია შური - საკუთარ ბავშვებს დაახრჩობს.
- ძაან ლამაზი ყოფილა..
ამბობს ერთი.
- მწყრალი კია ღმერთ წინაშე..
მიუგებს მეორე.
- თუ ჩაგიგდო ხელში..
- შენს მტერს მაშინ..
ჩურჩული წყდება. გამოდის მესამე.
აქ ტილო საჭირო არაა. დარბაზი ფეხზე დგება და ჰკივის: თამააარ. ასეთი წამწამები მარტო თამარს აქვს.
დარბაზი სხდება. გამოდის მეოთხე. კინო ამცნევს: ნინო.
დარბაზი ინგრევა ტაშის გრიალით. მის წინ დგას წარმართი ასული რომლის რასსა წყაროს თვალში გავლებული სპეკალია. სისხლი მართალი და შეურეველი. ასეთი იყვნენ ალბად ქართველი ტომების ასულნი შავზღვას რომ მოადგენ პირველად. დარბაზი ინგრევა ტაშის გრიალით.
„ნინო“ ილეწება: არ იცის რა ჰქნას.
არჩიბალდ თვალს ვერ აცილებს. „ის“ ხომ არ არის?! არა. აქ როგორ მოხვდებოდა?! ქართველი ქალები ერთიმეორეს ჰგვანან. მაგრამ თვალის წინ „ისაა“ მაინც. ხომ უწოდა „მას“ ნინო: იქ - „საირმეში“?! მზის ჩასვენებისას ყვითელი ალი ნელდება. „საირმეს“ მთები მაშინ ლილისფერ სამოსს მოისხამენ. ლუშ სამოსიდან ლუში თვალი იხედება: ძვირფასი თვალი რომლის გუგაში თითქო მზის ნატეხია გარჩენილი.
„ნინო“ იწვის. ველურია. მან პანტომიმა რა იცის?! მიჰყვება სხვებს რხევაში როგორც მთვარეული. ხანდახან დარბაზში გაისვრის ცქერას მაგრამ ვერაფერს ხედავს. მხოლოდ ერთი მაგიდა იტაცებს: ესტრადასთან რომაა. მაგრამ რათ აქვს იმ მჯდომს ცალი სათვალე. ეს მას რომ არსად უნახავს?! უცხო კაცი მონოკლს იხსნის და ისე უცქერს. „ნინო“ მიჰყვება სხვებს. ჩამოიარს ესტრადის პირას. კიდევ გადაისვრის ცქერას: და უეცრად ესტრადიდან გადმოხტება.
- არჩიბა.. არჩიბა..
- მატასი.. მატასი..
მატასი პირქვედამხობილი მუხლებზე ეხვევა.
არჩიბალდ წამოაყენებს.
ჩოჩქოლი. ხრიალი. გაოცება.
- სად არი ვამეხ?! სად არის ვამეხ?!
არჩიბალდ მატასის თვალებს ხედავს. ამ თვალებს როგორ მოატყუებს?! არჩიბალდ იბნევა. მატასი მისი დუმილით ირევა.
- სად არის?! მითხარით.. თქვენ იცით..
არჩიბალდმა იცის. მაგრამ მან იცის სხვა სიმართლეც: უფრო მაღალი. ამ თვალებს სხვას ვერას ეტყვის.
- ვამეხ სპარსეთშია..
- სპარსეთში?! მაშ რუსეთში არ ყოფილა.. არ დაუხვრეტიათ..
- არა. დამშვიდდით..
- ვამეხ.. ვამეხ.. ვამეხ..
და თითქო ვამეხ ნახა - არჩიბალდს ეხვევა.
მატასის სახე ცრემლით ილტობა.
არჩიბალდ ცრემლს იმაგრებს.
დარბაზს სტოვებენ.
* * *
ზეიმი ივსება აზარფეშივით.
ვინ შესვამს?!
* * *
- დედა ნინო როგორაა?!
- მადლობთ.. კარქათ..
- ბაბუა სარიდან?!
- ისიც კარქათაა..
არჩიბალდ მატასის აცილებს. ქუჩაში სიცარიელეა.
- ხომ ჩამოხვალთ ჩვენსა?!
- სად?!
- სოფელში..
- ჩამოვალ..
- ვამეხს ჩამოყვებით..
- ჩამოვყვები..
მატასი ხარობს. არჩიბალდ ტკივილს მალავს.
მიდიან ვერის ხიდზე. ეს ვინაა?!
- სერ არჩიბალდ!.
- ტაბაჲ ხან!.
სპარსი თუ ჰინდუ თუ ეგვიპტელი მატასის უცქერის.
- გაიცანით: ვამეხის დაჰ..
- ჰაა ვამეხის... სადაა ეხლა?!
- შემდეგ გიამბობთ..
არჩიბალდ ტკივილს ვეღარ მალავს. კიდევ კარგი: რომ ღამეა. უფრო კარგი: რომ მატასიმ ინგლისური არ იცის.
„ვამეხის“ გაგონებაზე მატასი ილეწება.
უცხო კაცს უჭვნეულ უცქერს.
აცილებენ მატასის.
- მაშ უთუოდ მოხვალთ?!
- უთუოდ..
- ვამეხთან ერთად!?
- მასთან ერთად..
ემშვიდობებიან. ხელს ართმევენ.
მატასი აღარ სჩანს.
არჩიბალდის მარჯვენას რაღაც შერჩა - ცხელი და მშრალი: მატასის ხელის თრთოლვა - ვით ბადეში გაბმული მიმინოსი
გრიგოლ რობაქიზე - გველის პერანგი ( გაგრძელება)
გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (მზის ნარქენი)
⏱️ 1 წთ.
👁️ 3
100%