ერთ უღრან ტყეში კურდღლების ოჯახი ცხოვრობდა: დედა, მამა და შვიდი ბაჭია. ყველანი ერთმანეთს ჰგავდნენ _ მოკლე, აპრეხილი კუდებით, დაცქვეტილი ყურებით და ფუმფულა, ნაცრისფერი ქურქებით, ოღონდ ერთს, ყველაზე პატარას, თათები თეთრი ჰქონდა, თითქოს წინდები აცვიაო. ამიტომაც ყველა თათუნას ეძახდა. ძალიან ცნობისმოყვარე იყო ჩვენი თათუნა, ყველგან ჰყოფდა თავის მოკლე ცხვირს, სულ დაცანცარებდა, წუთითაც ვერ ნახავდით ერთ ადგილზე გაჩერებულს. ხშირადაც ტუქსავდნენ უფროსები: ვის გაუგია, წესიერი ბაჭია ასე დასუნსულებდეს ტყეში, ერთხელაც იქნება, ხიფათს გადაეყრებიო. თათუნას ეს დარიგება სასაცილოდაც არ ჰყოფნიდა _ ნეტავ, რა უნდა დამემართოს, მე ხომ ისეთი გულადი ვარო (ძალიან გულადად მიაჩნდა თავი ჩვენს პატარა მკვეხარას). ასე გადიოდა დღეები.
ზაფხული იყო. ყველაფერი მწვანედ ღაღანებდა. ნელი სიო ბალახებს ნაზად არხევდა აქეთ-იქით, თითქოს სადღაც ეპატიჟებაო. უამრავი ფრთახატულა პეპელა დაფარფატებდა ირგვლივ, ხან რომელ ყვავილს დაასკუპდებოდნენ და ხან _ რომელს. ტყის ყველა ბინადარი საქმით იყო დაკავებული. კუდბუთქუნა ციყვები მხიარულად დახტოდნენ ტოტიდან ტოტზე და ფუღუროში თხილს და პატარ-პატარა გირჩებს ეზიდებოდნენ.
თათუნას ოჯახიც საქმიანობდა _ მამას კომბოსტო მოეტანა და დედიკო გემრიელ კერძებს ამზადებდა, ოღონდ თვითონ თათუნა არსად ჩანდა. იგი ცოტა ხნის წინ ერთ კოპლებიან პეპელას გამოედევნა – ძალიან მოეწონა და დაჭერა მოუნდომა. არა, კი არაფერს დაუშავებდა, თამაში უნდოდა მასთან, მაგრამ პეპელამ ვერ გაუგო და შეშინებული გაფრინდა. თათუნა არ ჩამორჩა, რაც უფრო შორს მიფარფატებდა ლამაზფრთებიანი მწერი, ბაჭიაც უფრო გულმოდგინედ ცდილობდა მის დაჭერას. კარგა ხანს ირბინა ასე. პეპელა ხან საით გაფრინდებოდა, ხან საით. ასე, რომ, თათუნა ბოლოს ისეთ ადგილზე აღმოჩნდა, ჯერ რომ არ ყოფილა. მიიხედ-მოიხედა, გარემო ეუცნაურა. ცოტა არ იყოს, შეეშინდა კიდევაც. პეპელაც სადღაც გაქრა. ერთხანს დაფიქრდა, ჯერ ერთი ყური აცქვიტა, მერე მეორე, იქნებ რაიმე ნაცნობი ხმა გავიგონოო, მაგრამ ირგვლივ უცნაური დუმილი გამეფებულიყო, მხოლოდ ჭრიჭინების შორეული ჭრიჭინი მოჰქონდა სიოს. გული აუფანცქალდა, ხან ერთ მხარეს გაიქცა სკუპ-სკუპით, ხან _ მეორე, მაგრამ უკან დასაბრუნებელი გზა ვერ იპოვა. ირგვლივ, ყველა მხრიდან, მაღალი ხეები შემორტყმოდა პატარა ველს, სადაც ბაჭია იმყოფებოდა. უკანა თათებზე ჩაცუცქდა და მწარედ დაღონდა.
საღამოვდებოდა, ხეებს ჩრდილები დაუგრძელდა, ზღაპრულ ურჩხულებს დაემსგავსა. რაღაც უცნაური ჩურჩულიც მოესმა თითქოს. გული გადაუქანდა. გაახსენდა, დედა რომ არიგებდა, სოროდან შორს არ წახვიდე, ტყეში ბევრი მტერი გვყავსო. ნეტავ, როგორია ეს მტერი? იცოდეს მაინც, მოერიდებოდა. იქნებ, აგერ იმ დიდი მუხის ფუღუროში ცხოვრობს, ან იმ წაბლის ქვეშ გაბურდულ ეკლებში! ეჰ, რატომ არ დაუჯერა დედიკოს! ცრემლი მოადგა პატარას. ძალიან, ძალიან მოენატრა თავისი დედიკო, მამიკოც, თავისი და-ძმებიც. ახლა სულ მარტო დარჩა! რა ეშველება!
_ დედა, დედიკო! _ მორთო ყვირილი, მაგრამ პასუხი არავინ გასცა.
ალბათ, ძალიან ხმადაბლა ვყვირიო, იფიქრა და ხმას აუწია, თუმცა მუხლები უცახცახებდა _ დედის ნაცვლად ვინმე სხვამ არ გაიგონოს, არ მომძებნოს და არ გადამსანსლოსო. ბოლოს მწარედ ატირდა. ხმამაღლა ზლუქუნებდა და ცრემლები ღაპაღუპით ჩამოსდიოდა.
_ რა გატირებს, შე სულელო, ეს რა აურზაური გაგიმართავს! _ მოესმა უცებ. შეკრთა, მიიხედ-მოიხედა, მაგრამ ვერავინ დაინახა. უფრო უმატა ტირილს.
_ ზევით ამოიხედე, სად მეძებ! _ მოესმა ისევ.
აიხედა. ნაძვის ტოტზე ციყვი შემოსკუპულიყო, კუდს მარაოსავით იქნევდა და ულვაშებს აცანცარებდა.
როგორ გაუხარდა! მართალია, ამ ციყვს არ იცნობდა, მისი მეზობელი არ იყო, მაგრამ არც მტერი იყო, ეს კარგად იცოდა. იმედი ჩაესახა გულში.
_ ჰო, ჰო, რა გატირებს, თუ გშია, გირჩებს ჩამოგიყრი, _ უთხრა ციყვმა, _ რა გქვია?
_ თათუნა, _ უპასუხა ბაჭიამ.
_ მე ბუთქუნა მქვია, ამ ხეზე ვცხოვრობ. მაინც, რა გატირებს?
_ დავიკარგე... _ ძლივს ამოილუღლუღა ყურცქვიტამ.
_ რაო? როგორ შეიძლება ბაჭია ტყეში დაიკარგოს! შენ რა, შინაური ბოცვერი ხარ?
_ ბოცვერი რა არის?
_ შენი ნათესავია, ოღონდ ტყეში კი არა, შორს, ადამიანებთან ცხოვრობს.
_ არა, მე ბაჭია ვარ. ადამიანი რა არის?
_ ეჰ, შენ სულ არაფერი გცოდნია! ადამიანი ორფეხა არსებაა, ძლიერია, თუ დაგვიჭირა, სახლში წაგვიყვანს.
_ მტერია?
_ ჰო, შეიძლება ასეც ითქვას.
_ ვაიმე, აი, თურმე რატომ მაფრთხილებდა დედიკო! ახლა რა მეშველება?
_ რა უნდა გეშველოს. აქ ადამიანები არ არიან, აქ მარტო ჩვენ ვართ, მტერს კი რაც შეეხება, არც ოთხფეხები არიან ნაკლებ საშიშნი. თუმცა, რას გელაპარაკები, თუ დაღამებამდე სახლში არ დაბრუნდი, მართლაც რაღაც შეგჭამს, შენ ხომ ხეზე ამოსვლა არ შეგიძლია!
_ ვაიმე, ვაიმე, რა მეშველება! ღრიალს უმატა ბაჭიამ. სულ დაავიწყდა, რომ იკვეხნიდა, ძალიან გულადი ვარო.
_ ჰო, კარგი, კარგი, ნუ ღრიალებ. რაღაცას მოვიფიქრებ.
ციყვი ცოტა ხანს ჩაფიქრდა.
_ ის მაინც თუ გახსოვს, აქეთ რომ მორბოდი, მზე სახეში გაჭყეტდა თუ ზურგში?
თათუნა დაფიქრდა.
_ სახეში, სახეში, _ დაიძახა უცებ.
_ მაშ, კარგი. მოდი, ასე მოვიქცეთ: მე ტოტებზე ვირბენ, შენ ქვევიდან მომყევი. თუ ვერ დამინახავ, ან ჩამომრჩები, დამიძახე. როგორმე, მივაგნებთ შენს სახლს.
ძალიან გაუხარდა ყურცქვიტას. გულიც გაუმაგრდა და მხიარულად გამოედევნა მშველელს.
ირბინეს, ირბინეს და უცებ ნაცნობ ბექობზე აღმოჩნდნენ. დიდი ფუსფუსი იყო ატეხილი, ყველა სწრაფად დარბოდა აქეთ-იქით.
_ შენები არიან? _ ჰკითხა ბუთქუნამ.
_ კი, კი, ჩემი მეზობლებია, მაგრამ ნეტავ რა შეემთხვათ, რას დარბიან?
_ მიდი ახლოს და გაიგებ. აბა, კარგად იყავი. სხვა დროს გზას დაუკვირდი, თორემ მართლაც შეიძლება მგელმა ან მელაკუდამ ჩაგახრამუნოს.
_ ნახვამდის, ბუთქუნა, დიდი მადლობა. შენ ჩემი მხსნელი ხარ. შენ რომ არა, ვინ იცის...
_ ჰო, კარგი, კარგი. სალაპარაკოდ არ ღირს, _ დაირცხვინა ბუთქუნამ, კუდი დაუქნია და სწრაფად გაქრა.
ბაჭია თავისი სოროსკენ გაეშურა. მთელ საკურდღლეთს იქ მოეყარა თავი. მამა ულვაშებს იგლეჯდა, დედა კი გულწასული მისვენებულიყო ბალახზე და მეზობლები გრძელ ყურებს უსრესდნენ.
თათუნას გული გაუსკდა _ ნეტავ დედას რა დაემართაო და სწრაფად მიირბინა მასთან.
_ დედიკო, დედიკო!
_ თათუნა?! თათუნა დაბრუნდა, ჩვენი თათუნა, ცოცხალი ყოფილა! _ მორთეს ღრიალი და-ძმებმა, რომლებიც ამდენ ხანს ჩუმად იცრემლებოდნენ.
_ თათუნაო?! _ ნელა გაახილა თვალები დედა კურდღელმა, მერე თათები შვილისკენ გაიწოდა და გულში ჩაიკრა პატარა, თავიდან ფეხებამდე გალოკა.
რა ბედნიერი იყო თათუნა! ცხვირი ცხვირზე გაუხახუნა დედიკოს და გულში დაიფიცა, რომ არასოდეს მიატოვებდა მას და დღეიდან ყველაფერს დაუჯერებდა.
თათუნა დღესაც იმ ტყეში ცხოვრობს და მართლაც სამაგალითო ბაჭიაა.
ჯულუხიძე ციცინო - ტყეში დაკარგული ბაჭია
⏱️ 1 წთ.
👁️ 4
100%