I
ყოველი დღე ერთმანეთს ჰგავს.მე ჩაის ვასხამ, დედას სძინავს,მამის ადგილი უკვე მერამდენე წელია არავის დაუკავებია. გარეთ კარგი ხედია-მეთქი ვერ გეტყვით,მაგრამ დილიდანვე დედის ამჟავებული სახის ყურებას კი სჯობს.მოპირდაპირე სახურავებზე ხანდახან კატები და ჩიტები სხდებიან,მზეს ეფიცხებიან და ბებერ ძვლებს ითბობენ.შემდეგ სახურავები ისევ ცარიელდება.აგვისტოში ქალაქში ჩარჩენილი გოგონები ამოიტანენ პირსახოცს,წყლის ბოთლებს და მზის ქვეშ (ი)წვებიან. ეს ზუსტად ის ხალხია,სექტემბერში თავს რომ იწონებენ რუჯით და ტყუილების გუდას პირს უხსნიან,ვითომ რომელიმე ზღვისპირა კურორტზე იყვნენ,მერე კი ცხვირაბზუებულები დააბიჯებენ ქალაქში. ნეტავ,თავში იმდენი ჭკუა ჰქონდეთ რამდენიც სიამაყე.
ამ აღმართზე არაფერია ახალი,საბედნიეროდ.
ერთხელ ტურისტი გოგო მომადგა, სანაპირო სად არის-ო. მეც მოვიკრიბე გონება და ავაწყვე ერთადერთი წინადადება:
- Я проважу вам – და როგორც საბჭოთა კავშირის შემარცხვენელ შთამომავალს,პიონერის ყელსახვევის ფერი დამედო.
სანაპირომდე გავყევი,გზაში ბევრი ილაპარკა.მიმტკიცებდა,რუსი ვარ-ო,მაგრამ თავს დავდებ ეგ თუ რუსია,მაშინ ჩემს ვენებში სუფთა შვედური სისხლი ჩქეფს.
ჰო და,იმას ვამბობდი, რომ ბევრი ილაყბა-თქო.არქიტექტურასაც გადასწვდა.
ამბობდა : – თქვენი არ იცით რა ბედნიერი ხალხი ხართ თბილისელები.ჩვენ ვიკითხოთ აბა, ერთ შენობას წელიწადში 5-ჯერ შეიძლება შეუცვალონ ფასადი.
მინდოდა აქ,ჩემს უბანში ამომეყვანა და დამემტკიცებინა, რომ ის შენობები ქალაქის ცენტრის ერთ მიყრუებულ ქუჩაზე ამაყად რომ აზიდულან ერთი მეოთხედი ფასისაც არ იქნებიან ამ სახლებისა.თუმცა ჩემი რუსულისადმი დამოკიდებულება ალბათ უკვე შეამჩნიე + იმხელა აყლაყუდა დახვდა თვითონაც კარგად გაართმევდნენ თავს. თანაც, არამგონია გიდად ვივარგო.
ისე ჩვენში დარჩეს, სომეხი ვეძახო და…ჰმ.
ეგ გოგო ამ ამბის მერე ერთხელ კიდევ შემხვდა,სახელის კითხვა კიდევ დამავიწყდა.ამჯერად სხვა კაცთან ერთად იყო.
დღეს საახალწლო არადადეგები დამთავრდა და ახლა სკოლაში მივდივარ.
სკოლა- ცოდნის ტაძარი და მე თუ მკითხავთ, საკმაოდ ბევრი უსარგებლო ადამიანის აღმზრდელი,მათ შორის ჩემიც.
II
ვის არ შეხვდებით აქ: გალესილ გოგონებს,თავის მხრივ ,,არაფორმალებს“, რომლებიც არავის ეხატება გულზე. ,,კაი ბიჭებსა“ და მათზე გაგიჟებულ ხუთოსან გოგონებს.ხუთოსნებზე შეყვარებულ ,,სკრიპაჩებს“ და კიდევ ბევრ სხვას. მოკლედ, ,,გველებს“, ,,მაიმუნებს“ , ,,მგლებს“ (საკუთარი გაგებით), ,,ჭიანჭველებსა“ და ,,სპილოებს“.ქალაქში ზოოპარკი ზედმეტია, თუ ასეთი სკოლები მრავლადაა.
ზოოპარ..მომიტევეთ ცოდნის ტაძარშიც ყოველი დღე ერთმანეთის მსგავსია. ერთ ბნელ კუთხებში მგლებს მორიგი მსხვერპლი ჰყავთ დათრეული.საკლასო ოთახში მხოლოდ ერთი ფარატინა ფურცლის ხელში ჩაგდების მსურველები სხედან. საბოლოოდ ამ ფურცელს რამდენიმე შოკოლადის კოლოფით იყიდით. თუმცა, მასწავლებელსაც გააჩნია.აი მაგალითად:სულ რაღაც ერთი ძვირფასი შოკოლადით შეიძენთ დამაკმაყოფილებელ შეფასებას. ფულსაც თუ წააშველებთ მაშინ ,,კარგსაც’’ შეიძება გამოკრათ ხელი. ,,ფრიადი“ ოო აქ ცოტა რთულადაა საქმე. ფულის გარდა, ერთი-ორი მაღალი თანამდებობის ნათესავიც დაგჭირდებათ.
ბოლო ზარს რომ დაუცადო, მინიმუმ ფსიქიკა შეგერყევა ან უარესი – მათ დაემსგავსები.
-მგონი სჯობს აქაურობას გაეცალო.რას ფიქრობ?
-როგორც ყოველთვის,რა დამრჩენია…
III
ჰაერი,სუფთა ჰაერი, თითქოს სუფთა და ამ დროს ვინ იცის რამდენი სახიდან აორთქლებული ცრემლებით გაჟღენთილი.
დღეს ქალაქში სევდის სურნელი ტრიალებს. გადასარევია, თუ ოდესმე ამინდის პროგნოზს ცოტა ლირიკულად განიხილავენ, აუცილებლად საპატიო სტუმრის სტატუსით უნდა მიმიწვიონ,წამყვანად!
ვაჰმე,ბედკრულო საქართველოვ,შენი შვილებიანად.
- და ახლა? ვკითხულობ მე იმიტომ, რომ ვიცი რა მოხდა წეღან და მომავალში გახედვის სურვილიც არ მაქვს. არ მაქვს რა, მეშინია.აი, მამაჩემს ეზიზღებოდნენ ჩემნაირები.მერე რა, მეც მეზიზღება ხოლმე მისნაირები და თვითონ.
-ვინ ხარ? ამჯერად შენ კითხულობ. მე კი გიპასუხებ: – დღეს ცოტა ადმიანს თუ დაესმის კითხვა ,,ვინ“ ?
სახლი ორი ქუჩის იქეთაა, თუმცა ესეც საკმარისია შეხედო ერთი-ორ გამვლელს,აათვალიერო,დააკვირდე სახეზე და ბრახ! ხასიათი გაგიფუჭდეს (ეგეც თუ შეგრჩენია).
თბილისი- ქალაქი,რომელიც მეზიზღება და იშვიათად,როგორც დედა ვალდებულების გამო მიყვარს. არა უშავს, არც ქალაქს უყვარს ჩემნაირები.
,, საქართველოში იბადებოდნენ
და შემდეგ მუდამ სწუხდნენ ამაზე…“
მეც ჩემო მეგობრებო,მეც ვწუხვარ, რომ აქ დაიბადეთ.თქვენს გარეშე ვინ იცის,იქნებ უკეთესიც ვყოფილიყავი…ჰმ.
კიბე,კიბე.ვინ იცის,რამდენჯერ გადამიყვლეფია მუხლი.რამდენჯერ დაუყრიათ ის,რაც მანამდე,რამდენიმე საათით ადრე ჩაუყრიათ კუჭში. კარი – რამდენჯერ გაჯახუნებული.ამ ბოლო დროს ხმა ამოიდგა,ერთს ამოიჭრიალებს და მერე აუცილებლად დააყოლებს მოსალმებას.სულ აქაა,არ გარბის.მოკლედ სხვებს არ ჰგავს.
ოო,არყის ბოთლები,ესეც ყოველდღიურობის ნაწილია,თუმცა დღეს ადრე დაუწყია.
- სად ეგდე? – ჰო,კიდევ უფრო ადრე დაუწყია.ჩვეულებრივ,პირველ ფაზაში ტირის.
მობარბაცებს…
აიცილა ერთი ხელი,მეორე.წარმატებულად გაირბინა კორიდორი,მირბის უკან,კარებისკენ და არიიის!
-ჰო გაიქეცი,გაიქეცი.ეგ არ გიშველის!
ჰაერი, სუფთა ჰაერი. თითქოს სუფთა და ამ დროს ვინ იცის, რამდენი სახიდან აორთქლებული ცრემლით გაჟღენთილი.
ეპილოგი:
ზოგი იმდენად ღარიბია,რომ ფულის მეტი არაფერი გააჩნია.
ბოსე,ეს ბიჭი უსიცოცხლო თვალებით და აჩეჩილი თმით ყველაზე ღარიბია, საკუთარ სამყაროში.
ბოსე, ეს ბიჭი ზუსტად იმ ადამიანების კატეგორიას განეკუთვნება რომლებიც უწყვილოდ რჩებიან თუნდაც ოთახში თანაბარი რაოდენობის გოგო-ბიჭი იყოს და საერთოდაც მშობელ დედასთანაც კი, ყველაზე დაუცველებად და მარტოსულად გრძნობენ თავს.
ბოსემ, რომელიც ნიჰილიზმის ისეთ ღრმულში გადაშვებულა თავქვე მარიანისაზე კიდევ უფრო ღრმა რომ არის,მომიტევოს.მას, რომელსაც 15 წლის თავზე უკვე ჩაუკეტავს ყველა გზა სულიერი თავისუფლებისკენ,მომიტევოს იმიტომ, რომ მას ყველაფერი შეიძლება ვუწოდოთ გარდა პიროვნებისა.თუმცა გავა დრო (ბევრი თუ ცოტა) და იგი შეიცნობს ღმერთს როგორც საკუთარ თავს და იმ კლიტულს გასაღებებს მოარგებს რომელიც ოდესღაც ცხელ გულზე ჩაკეტა. ( თუმცა მერწმუნეთ ამისთვის დიდი ძალისხმევა იქნება საჭირო) და თუ იღბლიანიც აღმოჩნდება,ვინ იცის იქნებ ედელვაისსაც შეაწვდინოს ხელი. მანამდე კი ბოსეს დიდი გზა აქვს გასავლელი.
×