ერთი მეწაღე ისე გაღარიბდა, რომ ერთი ბეწო ტყავის ნაჭრის გარდა აღარაფელი ებადა. დარჩენილი ტყავისგან მხოლოდ ერთი წყვილი ჩექმების შეკერვას თუ მოახერხებდა.
მეწაღემ თარგი გამოჭრა და სამუშაო მომდევნო დღისთვის გადადო და რადგანაც ის გულკეთილი კაცი იყო და სინდისიც სუბთა ჰქონდა , მშვიდად დაწვა და ტკბილ ძილს მიეცა.
დილით, როცა მეწაღე სამუშაოდ დაბრუნდა ნახა, რომ ჩექმები უკვე შეკერილი იყო. მას მომხდარი ვერაფლით აეხსნა, ძლიერ გაოცებული დარჩა. ჩექმები ხელში აიღო, რათა უკეთ ისინი უკეთ დაეთვალიერებინა. ჩექმები სრულიად უნაკლოდ იყო შეკერილი, ასე რომ მეწარემ ერთი ნაკლიც ვერ უპოვა.
ჩექმებს მუშტარი მალევე გამოუჩნდა. მას ფეხსაცმელი ისე მოეწონა , რომ მასში ჩვეულებრივზე მეთი ოქროს ფული გადაიხადა. მეწაღეს ეხლა ორი წყვილი ჩექმების შესაკერი ტყავის ყიდვა შეეძლო.
მეწაღემ ტყავი გაამზადა და შეინახა, რათა მეორე დღეს სამუშაოს შედგომოდა, მაგრამ მას ამის გაკეთება არ დასჭირდა. როცა სამუშაო ოთახში შევიდა ჩექმები უკვე გამზადებული დახვდა. სამუშაო კვლავ უნაკლო ოსტატობით იყო შესრულებული. ეს ჩექმებიც მაშინვე გაიყიდა. მას კი ეხლა ოთხი წყვილი ჩექმის შესაკერი ტყავი ჰქონდა.
მომდევნო დილით მეწაღემ ეს ოთხი ჩექმაც შეკერილი იპოვა. ასე გაგრძელდა შემდგომშიც. ღამით მეწაღე გამოჭრილ თარგებს ტოვებდა, დილით კი ჩექმები შეკერილი ხვდებოდა. სულ ცოტა ხანში ის კვლავ შეძლებულ ადამიანად იქცა.
ერთ საღამოს, ახალი წლის დადგომამდე, მეწაღე თარგს ჭრიდა თავის ცოლს უთხრა:
_ რა მოხდება? თუ ჩვენ ამ საღამოს არ დავიძინებთ და ვნახავთ თუ ვინ გვეხმარება ასე კარგად.
ცოლს ძალიან გაუხარდა ლამფის შუქს დაუწია. ორივენი კუთხეში დაკიდებული კაბების უკან დაიმალმნენ და სულგანაბული ელოდნენ, თუ რა მოხდებოდა.
შუაღამე დადგა თუ არა, საიდანღაც ორი შიშველი ქონდრისკაცი გაჩნდა, მეწაღის სამუშაო მაგიდას მიუჯდნენ და თავინთი პაწაწინა ხელებით მარჯვედ შეუდგნენ მუშაობას. გაოცებული მეწაღე მათ თვალებს ვერ აშორებდა, ისინი გაუჩერებლივ მუშაობდნენ სანამ ყველა ჩექმა ბოლომდე არ შეკერეს. როგორც კი სამუშაოს მორჩნენ ქონდრისკაცები გაიქცნენ, მათი კვალიც არსად ჩანდა.
მეორე დღეს მეწაღის ცოლმა თქვა: _ ამ პატარა ქონდრისკაცებმა ჩვენ გაგვამდიდრეს, ჩვენ კი ვალდებულები ვართ, მათ ამისთვის მადლობა გადავუხადოთ. მათ არ აქვთ არანაირი ტანსაცმელი. იცი რა? მე მინდა მათ პიჯაკები, შარვლები და წინდები მოვუქსოვო. შენ, კი მათ პატარა ფეხსაცმელებს შეუკერავ.
_სიამოვნებით. - უპასუხა მეწარემ.
საღამოს, როცა ყველაფერი უკვე მზად იყო. მასპინძლებმა საჩუქრები ტყავის ქვეშ დამალეს და თვითონაც საიმედო ადგილას დაიმალნენ, რათა ენახათ თუ რას მოიმოქმედებდნენ ქონდრისკაცები.
როგორც კი, შუაღამემ ჩამოკრა, ქონდრისკაცები მაშივე გამოჩნდნე, რათა სამუშაოს შედგომოდნენ. მაგრამ საწაღე ტყავის ქვეშ მათთვის განკუთვნილი საჩუქრები იპოვეს. თავიდან გაოცებულები ათვალიერებდენ, მაგრამ შემდეგ სახეზე სიხარულის ღიმილი აღებეჭდათ. ძალიან გაიხარეს. თანსაცმელი მაშინვე ჩაიცვეს და ამღერდნენ.
_ჩვენ რა ლამაზები ვართ.
_კოხტად მოკაზმულები,
_რამდენი გვიმუშავია,
_დასვენების დროც მოსულა.
შემდეგ ქონდრისკაცები ახტნენ_ დახტნენ, მაგიდებს და სკამებს გადაახტნენ და ბოლოს კარის ზღურბლს იქით ისკუპეს.
ეს,იყო და ეს, ამ დღის შემდეგ ისინი აღარ გამოჩენილან, მაგრამ, მეწაღე სიკვდილამდე ბედნიერად და უზრუნველად ცხოვრეობდა.
თარგმანი მარიამი შელეგია
იდუმალი ქონდრისკაცები
⏱️ 1 წთ.
👁️ 0
100%