იცი, ჩემს სულში ყვავილები ყვავის. ლამაზი, სიფრიფანა, ნაზი ყვავილები. უცნაური სუნი აქვთ - თბილი და მიმზიდველი. მე თვითონ მაბრუებს მათი საოცარი სურნელი, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ხარობენ. მეც მათთან ერთად ვხარობ და მათი სუნით ვივსები. ისე ვივსები, რომ ვიცი, ამ დროს მეც იმავე სურნელს ვაფრქვევ გარშემო.
მე ვუვლი და ვუფრთხილდები ჩემს ყვავილებს. ვცდილობ, არ მოიწყინონ. მაგრამ ხანდახან, როცა აკლიათ სულში მაცოცხლებელი წყალი და სინათლე, როცა აწუხებთ შემოჭრილი ქარი და სიცივე, ვგრძნობ, როგორ უჭკნებათ ნაზი ფურცლები, როგორ იხრებიან წელში და კარგავენ სურნელს. მაშინ მეც ვნაღვლობ. მენატრება ჩემი ყვავილების ჩვეული სუნი.
ხო, ახლა მივხვდი. შენ გგონია, მე მოგხიბლე? არა! ეს, ჩემი სულის ყვავილების საამო სუნმა დაგათრო და გაგაბრუა. შენ კი მე დამაბრალე. ჩემს ყვავილებსაც მოსწონხარ და ხარობენ, როცა მათთან ხარ. იყავი ჩემთან ახლოს, თუ გინდა. ისუნთქე ჩემი სულის ყვავილების სუნით გაჟღენთილი ჰაერი. ოღონდ ნუ მოწყვეტ მათ, კარგი? თუ შეგიძლია. უბრალოდ იყავი... და ისუნთქე.
ნინო ალადაშვილი