ჩემო კარგო,
დღეს მერამდენედ იცვალა გვერდი შენგან გათელილმა სიამაყემ ჩემს სასთუმალთან.
წუხელ ქუჩაში აგედევნე უმისამართოდ ხეტიალის, ანდა სხვა რაიმე მიზეზის გამო. მინდოდა კვლავაც მესურვებინა შენთვის ჭრელი სიზმრები, რადგან ვიცი, რომ არ დაეძებ გერქვას გიჟი, თუკი სამარის კარამდე ათრევ ფერად სიცოცხლეს.
მოგყევი საყვარლის ოთახამდე და ისევ დაგინახე გრძნობებგაშიშვლებული პოეზიასთან. არ გიხდებოდა შავ-თეთრი სტროფების სხეულზე ფათური. ზურგი შეგაქციე და მხრებში ამტკივდი მუნკის „კივილივით“.
წასვლა კი ისე გამირთულდა, როგორც სიცხიანს მირთულდებოდა დეკემბერში მარტის ლოდინი.
ის კი მოგიხდა, ჩემი ნაჩუქარი ალუბრისფერი ტუჩის საცხი რომ წაისვი უკან წამოსვლისას და გაფერადებულმა შეაღე სახლის კარი. ყალბი სიამაყით დაადგი ქუსლი ზღურბლზე მიგდებულ წარწერას welcome! და შეხვედი სახლში, სადაც არასდროს დაგლოდებიან.
მე ისევ ჩავიწურე თვალებში პალიტრა და ყელში ცრემლები. უძღები ლოდინით გალოთებულმა გადავხედე თითქმის გახუნებულ ნატვრების სიას:
1.შენ
2.შენ
3.შენ ... და ასე უსასრულოდ.
ჩავიკეცე გულის პარკუჭში ცას მოწყვეტილ თითოეულ მნათობს გაყოლილი და მიწას დანარცხებული ოცნებები.
ხვალ გესტუმრები და ისევ ვეცდები გასწავლო, როგორ დახატო ჭუჭყიან ტილოზე თეთრი ანგელოზი.
შენი კავალერი, ფერწერა!
დარე გოგაშვილი
×