დავდივარ დამძიმებული, ჩემი სევდით და დარდებით. თან დამყვებიან ერთგული, ბედის უჟმური ფანდები. ამ ჩემს ყოფას კი ავგულას, არაფრით არ ვედარდები. ალბათ ერთხელაც დრო მოვა, და სადღაც მეც დავმთავრდები. და თავად მარადისობას, მლავებში ჩაუვარდები. მერე, ვინიცის სამყაროს, კიდევაც მოვენატრები...
ნანა აბესაძე