ახლა მე ვზივარ რიწის ტბის პირას და აფხაზეთს ვუყურებ თვალებში.. მისი თვალები უწინდელივით არ ლივლივებს.. ის ცივია.. მეც ცივი ვარ.. ამდენი ხნის შეხვედრის შემდეგ ერთმანეთს თითქოს ვერც ვცნობთ.. მე გავიზარდე, ის კი.. ის დაპატარავდა.. ახლა მე ვზივარ რიწის ტბის პირას და წყალზე არეკლილ საკუთარ სახეს ვუყურებ.. თვალებში ოჩამჩირეს ვხედავ.. ავხედე ცას და ვიგრძენი ტკივილი სახელად სოხუმი.. ახლა მე ვზივარ რიწის ტბის პირას და განვიცდი აქ ყოფნას.. მე მაინც ვერ ვიგრძენი საკუთარი სიმთელე რადგან მიწა ვარ (და მიწადვე ვიქცევი) და მაკლია ჩემი ნაწილი, როგორც დიდოსტატს მარჯვენა, როგორც თეიმურაზს მარგო, როგორც ტარიელს ნესტან-დარეჯანი, როგორც იგის ნი..
ახლა მე ვზივარ რიწის ტბის პირას და ხელები მიკანკალებს, ამას ვერ დავაბრალებ შინაგანი წნევის მერყეობას, ვერც გრილ ნიავს დავაბრალებ სხეულის კანკალს.. მე ვიგრძენი ის რაც 17 წლის წინ უნდა მეგრძნო.. მაშინ როცა მე აფხაზეთი მელოდებოდა, სხვა ქალაქში დავიბადე.. აქ კი ყოველ ნაბიჯზე ოჩამჩირეს ვეძებ.. მე ვენებში ახლაც მესმის ფსოუს ხმაური, ჩემს გულში შავი ზღვა ტალღობს, ოღონდ მთლიანი, წითელი საზღვრის გარეშე..
ახლა მე ვზივარ რიწის ტბის პირას და ირგვლივ დახვრეტილი ჩიტები დაფრინავენ.. მე დავინახე როგორ აშველებდა ერთი ჩიტი მეორეს თავის ფრთას (მაშინ როცა ორივეს დახვრეტილი ჰქონდა ფრთები) მე აქ ვნახე ცარიელი ტყე, რომელსაც სულაც არ უხარია წელიწადის დროების ცვლა, რადგან ის ბავშვები არ შემოირბენენ აქ ვისაც ის ელოდება.. (მას ჰგონია ასე)მცივა.. და ღირსიც ვარ რომ მცივა, რადგან ამდენ ხანს არ მოვაკითხე ოქუმს..
ახლა მე ვზივარ რიწის ტბის პირას და აფხაზეთს ვუყურებ თვალებში..მეშინია, რომ შევძულდები.. ამდენ ხანს რომ არ მოვაკითხე ალბათ ამიტომ მპასუხობს სიცივით.. ის ხომ ჩემი მომავალია, მე კი ის ვარ ვისშიც ის ხედავს საკუთარ მომავალს.. ამით ვგავართ ერთმანეთს მე და ის. კიდევ იმით, რომ ერთი სისხლი გვაქვს, რადგან მასზე ჩემი წინაპრების სისხლია დაღვრილი.. გენეტიკურად ჩვენ ერთნაირი აგებულება გვაქვს.. ის არ არის მთელი.. ის პატარა ბავშვია ჯერ კიდევ..
იცი ახლა ვზივარ და ვტირი.. ხელი გაგიშვი აფხაზეთო მაშინ როცა ფეხი აიდგი.. შენ ახლა სხვასთან ხარ.. და ვტირი, რადგან არ ვიცი როგორ გექცევიან ჯერ კიდევ პატარას.. ვტირი, რადგან შენ ჩემთან გინდა! შენ ელოდები ჩემს მოსვლას, მე კი არ ვიცი რაღას ველოდო.. ამდენ ხანს რომ ვერ გნახე, ალბათ ამიტომ ვერ მცნობ.. ალბათ ამიტომ ხარ ცივი.. მე ვარ.. შემომხედე, შენსავით მწვანე მაქვს თვალები.. ნახე გავიზარდე, დედას აღარ დავყავარ ხელჩაკიდებული, მამა აღარ მაძინებს თავის მკლავებში.. ნახე დამოუკიდებლობას ვსწავლობ.. მე ხომ ისე გავიზარდე, რომ შენზე მხოლოდ წარმოსახვა და ფიქრები ტრიალებენ თავში.. ახლა კი მე ვზივარ რიწის ტბის პირას და მე ვხედავ რომ ბევრად უფრო ლამაზი ხარ ვიდრე თქმულებებში, ბევრად უფრო ღრმა ხარ და მე შენამდე ვერ ვაღწევ რადგან ის წითელი ჯალათები ნაბიჯის გადმოდგმის უფლებას არ მაძლევევენ, რომ მოვიდე შენთან.. მაგრამ შენ ხომ იცი.. შენ იცი რომ მე მოვალ..
იცი გაზაფხული აქ სხვანაირია უშენოდ.. ცარიელი, მიუხედავად იმისა, რომ ირგვლივ ყვავდება ყველაფერი, მაინც ვერ ვგრძნობ სილამაზეს..
ახლა გაზაფხულია და მე მცივა.. მცივა რადგან რიწის ტბის პირას შენივე ნიავი არ მაძლევს გათბობის უფლებას.. მაგრამ იცი რა? მე გაგათბობ..
მე სახლში მისულს მაინც მაწუხებს უსახლობა.. საკუთარ ოთახში უცხო ვარ.. საკუთარ ქალაქში თავს ზედმეტად ვგრძნობ.. მე მიყვარს მატარებლები და ველოსიპედები, მაგრამ იცი ? მე შენი სანაპირო მეოცნებება.. ზღვა ლურჯზე ლურჯი.. ცა კი ცის ფერი.. მეოცნებები და გამიგე შენგან სიშორე.
ახლა მე ვზივარ რიწის ტბის პირას და ვეძებ ილორის წმინდა გიორგის.. მოქვის დინებას გავყევი და მივხვდი, რომ უნდა დავბრუნებულიყავი უკან, რადგან მენახა ბედია.. გზად იმდენი რამ ვნახე, რომ მივხვდი შენ დედინაცვალის ხელში ძალიან ცუდად ხარ..
სიშორეს მხოლოდ მანძილით ვგრძნობ, რადგან ვიღვიძებ სხვაგან და ვიძინებ სხვაგან.. ხო სხვაგან რადგან მე აქ არ უნდა ვიყო.. მაგრამ ვიცი, რატომაც ვარ შენგან შორს, იმიტომ რომ მიყვარდე იმაზე მეტად ვიდრე მეყვარებოდი მაშინ როცა შენთან გავიზრდებოდი..
რამდენი რამ მაკავშირებს აფხაზეთო შენთან.. შენ ჩემი ნაწილი ხარ, ისევე როგორც მე შენი.. შენ მე მჭირდები, რადგან მე შენს გარეშე საქართველო არ ვარ.. მე შენს გარეშე კავკასიონს ვეღარ ვუყურებ თვალებში.. (ზე)ცას ვეღარ ვუსწორებ თვალებს..
მაკლიხარ და მინდა იცოდე, რომ განვიცდი, რომ დილის 5 საათზე შენს სანაპიროზე არ ვარ და არ ველოდები მზის ამოსვლას შენებურს, რადგან მე ლიანდაგების ქალაქში გამომკეტეს და გზა შენამდე შორია..
ახლა ვუყურებ შენს სურათს და მე ვზივარ რიწის ტბის პირას.. ასე შორიდან..უხმოდ..
სალომე ბეთლემელი - რიწის ტბის პირას
⏱️ 1 წთ.
👁️ 4
100%