მოსაღამოვდა. მოსარკუ ცას უკვე შეეპარა ლილისფერი. ღრუბლები გაუნძრევბლად იწვნენ ციონზე. ზღვის მწუთხე სუნი იდგა.
მთელ დღეს თაკარა, მწველი მზე აცხუნებდა. საღამოჟამს, გაუსაძლისი სიცხის შემდეგ, წვიმა წამოვიდა.
ზღვის ნაპირი უკვე დაცარიელებულიყო. თითო-ორალა დამსვენებელი თუ შერჩენოდა ქვიშიან ნაპირს.
ზაფხულის ცხელი სეზონი იდგა.
კაცი და ქალი ქვიშნარზე გაწოლილიყვნენ. მზეს მოექანცა ორივე. პირი ზღვისკენ მიექციათ. ჩამავალი მზე პირდაპირ სახეში ელამუნებოდათ. კაცს კეპი ჩამოეფხატა, ქვევიდან უჭვრეტდა იისფრად მოლივლივე ზღვას.
იძალა საღამო ჟამმა. შუადღის სულისშემხუთველი სიცხე მოაშთო. აგრილდა.
კაცი წამოდგა. მზენასვამი ტანი ერთიანად გარუჯოდა. ძლივს ითრევდა ფეხებს. სველ შალმზე ნატერფალს ტოვებდა. სიამოვნებდა ფეხშიშველა სიარული, თითქოს ფიანდაზად ეგებოდა ცივი ქვიშა. ქალიც წამოიწია. ნავისაკენ გაემართნენ.
ქალი კიჩოზე ჩამოჯდა. კაცმა ნავს უბიძგა. შემდეგ ნიჩბებს წაავლო ხელი და ზღვისკენ გააცურა.
ნავი თანდათან შორდებოდა ნაპირს. უკან რჩებოდა მწვანეკალთიანი მთები, ტანაშოლტილი ფიჭვებით შემოსილი. მთის გაყოლებაზე კბოდოვანი კონცხი იწყებოდა. კონცხის გაღმა მთები წყდებოდა და განიერი, მწვანე ვაკე იშლებოდა.
- შორს გავცუროთ, - თქვა ქალმა – ისე შორს, რომ ირგვლივ არაფერი ჩანდეს.
კაცმა არაფერი უპასუხა. ნება-ნება უსვამდა ნიჩბებს. მელა მიაცურებდა ნავს შუაგულ ზღვაში. ჯერაც მოჩანდა ქვიშიანი ნაპირი. თოლიები დაქარქარებდნენ ახლოს. ერთობლივი ჭყივჭყივი მოისმოდა დროდადრო.
- ახლა როგორ გრძნობ თავს? ჰკითხა კაცმა.
- რატომ მეკითხები? – კითხვა შეუბრუნა ქალმა, ალმაცერად შეხედა.
- ისე გკითხე.
- დამშვიდდი, უკეთ ვგრძნობ თავს.
ქალი კიჩოდან წამოდგა. ზღვის თავდაწმენდილ სივრცეს მიმოავლო მზერა.
ზღვა იყო წყნარი. ხელები გაიწვდინა უბრყვილო ბამბის ცისკენ. ღრმად შეისუნთქა სალუქი ჰაერი.
- ხომ გეუბნებოდი, აქაურობას არაფერი სჯობს. თითქოს გამშვიდებს. განსაკუთრებით მაშინ, როცა მზე ჩადის – თქვა ქალმა.
ცისა და ძრვის გასაყარს ბაცი ჟოლოსფერი გადაეკრა. დიდი, სისხლისფერი მზე იძირებოდა. მისგან მონაშუქი ზღვის მოსარკულ ზედაპირზე ირეკლებოდა და ჩამუქებულ წყალს ალაპლაპებდა.
- მშობიარე ქალს არ ჰგავს? – თქვა ქალმა.
კაცი გაკვირვებით შეაცქერდა ქალს.
- ზღვაზე გეუბნები, მშობიარე ქალს არ ჰგავს? – გაუმეორა ქალმა.
კაცმა არაფერი უპასუხა. ზღვაში ჩაძირულ მზეს შეხედა. მთელი ძალით დააწვა ნიჩბებს. მზისკენ მიაქცია ნავი. თვალს ჭრიდა მზის ციაგი.
- მას შემდეგ ყველაფერი სხვანაირად მეჩვენება, - თქვა ქალმა. თავი ზღვისკენ მიაბრუნა. მოციმციმე ჭავლებს გასცქეროდა. შემდეგ ხელებში ჩარგო თავი. მაჯაზე დაჩნეულ ნაჭრილობევს მიაჩერდა და ყველაფერი ისევ თვალწინ წარმოუდგა: ჩაკეტილი კარი, ვენიდან სისხლის წითელი ზოლი, მეწამული წყალი, გარედან კარების მტვრევა.
კაცმა ნაპირისკენ გაიხედა, შორს გამოეცურათ. ზღვის კიდე უკვე აღარ ჩანდა. მხოლოდ ჩამუქებულ მთებს თუ დალანდავდი თვალსაწიერზე.
- შორს ხომ არ გამოვცურეთ? – თქვა კაცმა.
ნუ გეშინია. არაფერი დამემართება. არ შემიძლია იმ მთებსაც ვუყურო და საერთოდ, მსურს, რომ არაფერი იყოს ირგვლივ. მხოლოდ თვალუწვდენი ზღვა!
ირგვლივ მდუმარება ჩამოწვა. კაცი ძალდაუტანებლად უსვამდა ნიჩბებს. ჯანღი დაიძრა შორიდან. ზღვა მკრთალი ნისლით დაიფარა.
რძისფერ ბურუსში დაიბლანდა სივრცე. ქალმა ცისკენ აიხედა. ბურუსს მიმოავლო თვალი.
- ბურუსი, თეთრი ბურუსი.
- რა თქვი?
- არაფერო, ისე ჩემთვის, - უპასუხა ქალმა. ისევ ცისკენ მიეწვდინა თვალები – იცი, ერთმა რა თქვა?
- რა?
- არაფერზე არცერთი რიცხვი არ იყოფაო. ორი რომ ორია, შეიძლება სამზეც გაიყოს, ხუთზეც, ათასზეც, მაგრამ არაფერზე – არასოდეს. ასევე ვართ ჩვენც. ყველაფერზე ვიყოფით არარაობის გარდა.
- მეორემ იცი, მერე რა თქვა? – უთხრა კაცმა.
- რა?
ორი რომ ორია, ამაშიც ვტყუივართო. ცისქვეშ ყველაფერი ტყუილზეა აგებულიო.
- შენსაც მაინც არ იშლი. ასე არაფრით შეიძლება.
- წარმოიდგინე, რომ შეიძლება – უპასუხა კაცმა.
ქალს ხმა არ გაუღია. კიჩოდან წამოდგა, ტანთ გაიხადა და უწყინარ ზღვას მისცა თავი. ნავის შორიახლო დაცურავდა.
სქელი ნისლი ზღვისკენ იწევდა. ბურუსში ეხვეოდა არემარე. ერთიანად გაბუნდოვნდა სივრცე. შემდეგ ისე ჩამოწვა ნისლი, ერთმანეთსაც ვერ ხედავდნენ.
ქალი ამოვიდა ზღვიდან, კიჩოზე ჩამოჯდა. ირგვლივ არაფერი ჩანდა. ბურუსს შთაენთქა ყოველივე.
ქალს გააჟრჟოლა, კანკალი დაეწყო. იგრძნო, როგორ გაეყინა სისხლი ძარღვებში.
- ასე შორს არ უნდა წამოვსულიყავით – თქვა კაცმა. ნიჩბებს თავი გაანება. ახლოს მიიწია.
- ცოტა ხნით მაინც მინდოდა გავშორებოდი.
- სისულელეა – მიუგო კაცმა.
-ბურუსია ყველაფერი. ყველგან ბურუსია – თქვა ქალმა.
კაცი ქალის შიშნეულ თვალებს ჩააშტერდა. ხელები მოჰხვია.
- თუ ასე გამოგრძელდა, ნაპირამდე ვეღარ გავძლებ – თქვა ქალმა, ჟრჟოლას აეტანა.
- რა მოგივიდა? – ჰკითხა კაცმა.
- ისევ დამეწყო – უპასუხა ქალმა. სიცივისაგან თრთოდა. სახეზე მიწისფერი ედო.
- რა დაგეწყო, თქვი, რა მოგივიდა? – ჩააცივდა კაცი.
არაფერი ჩანდა ირგვლივ. გაბუნდოვნებული სივრცე კვამლისფერ ნისლსი ჩანთქმულიყო. თეთრი, რძისფერი ბურუსი ჩამოწოლილიყო ზღვაზე.
ვერულავა თენგიზ - Verulava Tengiz
⏱️ 1 წთ.
👁️ 2
100%