არ გაჩერდე
⏱️ 1 წთ.
👁️ 3
100%
ციოდა, ო როგორ ციოდა, გარეთ საშინელი სიმარტოვის ქარი დაქროდა, გარბოდა, გოგო გარბოდა, მისი კვალს კი ბუნება უმალ აქრობდა, ხალხი ერთობოდა, ჯგუფებად დადიოდა, ყველა აღნიშნავდა, ახალი წლის დადგომას ელოდებოდა. ხმაური იყო, ფეიერვერკებისა და ასაფეთქებლების ხმამ არემარე დაატყვევა, თუმცა მათი ხმაური არ ისმოდა, ყველაფერს მკვდარი სიჩუმის სურნელი დაკრავდა, თითქოს რაღაც უნდა მომხდარიყო. გოგონა გარბოდა, არ იცოდა რატომ, არ იცოდა რისთვის, უკან არ იხედებოდა, სხეულს ვერ გრძნობდა. ცრემლების პატარა ნიაღვარი, ღაწვებზე მდუღარე ჩანჩქერივით ჩამოსდიოდა, მხოლოდ ის ათბობდა, მხოლოდ ის ანუგეშებდა, ფიქრები ფრაგმენტებად, არეულად ახსენდებოდა-ყვავილები, ბევრი ყვავილები, უამრავი ხალხი, მუქი ფერები, კუპრივით შავი, უკიდეგანო მიწა, რომელიც თავისკენ მოიხმობდა, სიტყვები-ვწუხვარ, გამაგრდით, ეჰ , რა სასტიკია ცხოვრება ... გოგონა წაბორძიკდა, თითქოს ვიღაც მის სხეულში შეიპარა და მისი ციცქნა გულის მოშლას ცდილობდა, არ გაჩერებულა....წამის გაელვებაში მოხუცი ქალი შემოეფეთა, ხელს უშვერდა, დახმარებას ითხოვდა - არ გაჩერდა, მოხუცი გაქრა, სიტყვები - „წყეულიმც იყავ“, დარჩა. დედის სურათთან მოტირალი საკუთარი თავი გაახსენდა, მამაც გაახსნედა, მოჭმუხნული სახით, როგორ ეფერებოდა გრძელფეხებას სავარძელში, თავისი დიდი, დაკოჟრილი ხელებით ... სიცივე მთელს სხეულში ატანდა, თითქოს მის დამორჩილებას ცდილობდა, სუსტდებოდა, ძალა ერთმეოდა, მაგრამ არ ჩერდებოდა, რომ გაჩერებულიყო, ისევ იქ აღმოჩდებოდა, იქ, სადაც მისვლა არ უნდოდა, სადაც არასასურველი, მუდმივი სტუმარი იყო. ასაფეთქებლებისა და სიმღერების ხმა ჩაესმოდა, იქვე მოთამაშე ბავშვებს ხედავდა, ბოლოს როდის აღნიშნა? როდის გაიცინა? როდის იყო ბედნიერი? არ ახსოვდა, არაფერი არ ახსოვდა, მხოლოდ ჯოხი, რომელიც მთელს სხეულზე ტანკივით გადადიოდა, დაკოჟრილი ხელი, რომელიც მის სათუთ სახეს არ ინდობდა, იწვა და ხედავდა, როგორ ურტყამდა, არ ინძრეოდა, იმ დროსაც ვერაფერს გრძნობდა, მხოლოდ ხედავდა, მასზე ამოტვიფრულ სამკუთხედს უყურურებდა, თავით ქვევით, ისარს აგონებდა, რომელიც შიგ გულში ურტყამდა...გარბოდა.... ისევ ის მოხუცი ქალი, ისევ ის ადგილი სადაც წაბორძიკდა, ისევ ის ბავშვები, ხო, წრეზე დადიოდა, მისი ცხოვრებაც ხომ წრეს გავდა, როგორ უნდოდა გაეღწია, ეთქვა მივდივარ, აღარ მინდა...ისევ ჯოხი, ისევ ხელები, ფეხები, მაგრამ, რაღაც ისე არ არის, როგორც ადრე,რაღაც ახალია, ბუხარში ცეცხლი გიზგიზებს, სუფრა გაშლილია, ალკოჰოლის სურნელი ასაფეთქებლებისას გაერია - „შენს გამო მოკვდა დედაშენი,შენ ხარ დამნაშავე ლილია, ლილია!!!!!!!!“, ისევ ცივი იატაკი, ამჯერად მათრახი, ჭურჭელის მტვრევის ხმა, წითელი ფერი, ლილია შეცბა, ახლაღა მიხვდა, ახლაღა იგრძნო,ბასრი პირი მის სხეულში,ხო მაშინ გამოცოცხლდა, მაშინ მიხვდა - უნდა გაიქცეს, გარბოდა კიდეც, მაგრამ ეს ფერი, ის მის გონებაში დაილექა, მთელს სხეულში არაადამიანურმა ტკივილმა ელვასავით დაუარა,გაჩერდა,მთვარის მკრთალი შუქი მის წითლად შეღებილ ხელებს ელამუნებოდა, წაიქცა, კვლავაც წითელი ფერის ტვეობაში მოექცა, ცარცივით სხეულზე, გადაკრული ლავისფერი შემზარავ კონტრასტს ქმნიდა, არ უნდოდა გაჩერება, ამჯერად მიხოხავდა, სიცოცხლე უნდოდა, ის ხომ ახლა მიხვდა, შეეძლო შეეცვალა, შეეძლო ხმა ამოეღო,შეეძლო წასულიყო......ღამის 12 საათია ახალი წლის ზარმა ჩამოკრა, მსოფლიოს მასშტაბით ამ დღეს ყველა აღნიშნავდა, ყველა ერთმანეთს ულოცავდა, საჩუქრებს ჩუქნიდნენ და იღიმოდნენ. ლილია საჩუქრად სიცოცხელს ითხოვდა, ბოლო ხმაზე ყვიოროდა, მაგრამ არავის ესმოდა, ისიც მოხუცივით მათხოვრობდა - კიდევ ერთ შანსს...გაჩერდა, წამი მარადისობად გადაიქცა და ისიც მოკვდა, გოგნას ცეცხლოვანი თვალები უსულო სარკეს დაემსგავსა,მის ცივ ტუჩებზე ღამის გაყინული ცრემლები ეცემოდა, მხოლოდ ისღა დასტიროდა, მხოლოდ მას ესმოდა, მაგრამ ვერაფერს ცვლიდა....