– დიახ.
უკიდეგანო გზა ზონამდე, მილიმეტრები კილომეტრებს ჰგავს ... გული, საფეთქლები და პულსი კანის გარეთ მოძრაობს, რითმას ეს მარშუტკის მძღოლიც ჰყვება ისე დაჰყავს...
უკაცრავად, აქ გამიჩერეთ.
რა მძიმე ჩანთაა, უხერხულად უნდა მივათრიო ეხლა ამანათების ოთახამდე თან წინ იმ აბეზარ, „პაცანა „ ჯარისკაცებს უნდა გავუარო ფეხები იმ სიგანეზე რომ გაუშლიათ თითქოს საქართვლოს საზღვარს იცავდნენ... სულ მგონია რომ არ ვუყურებ ხოლმე, მაგრამ ეს პირში გაჩხერილი ასანთს ღერი და ბეცი გამოხედვა ნერვებს მაინც გიშლის და ეს ჩანთაც რომ ერთვება ზედ, ნაზვის ხის ნათურებივით მიციმციმებს ნერვები თავში...
როგორც იქნა მოვედი.
– ერთი ფურცელი მინდა, სანამ არ მოსთხოვ ეს გოგო ქვემოდან ისე გიყურებს თითქოს შენ იყო დამნაშავე პატიმრის ახლობელი რომ ხარ, აშკარად ეტყობა ამ გოგოს სახეზე სიყვარულის დეფიციტი. მინდა, მართლა მინდა ვუთხრა რომ ზეთისაგან გამოწურულ მზესუმზირის ნარჩენს გავს, როცა ასე უღიმღამოდ იყურება, მაგრამ ვიცი ეწყინება, ჯობია იმ ეიფორიაში დარჩეს რაღაცას რომ წარმოადგენს, მუშაობს ესეც ხომ რაღაცაა ჩვენთან საქართველოში, სანამ ფურცელს მომაწვდიდა რამდენი მიფიქრია.
ხო, პიროდობა სად ჯანდაბაში წავიდა, როგორ მეზიზღება ამ ფურცლის შევსება , პატიმარი ბ.წ., ––––––––რომელიც არის ჩემი–––––....
ხო რა მოგიტანე იცი? ის რაც დედაშენმა გამოგიგზავნა მე რა უნდა მომეტანა მე თვითონ მოვედი...
შევავსე, ისევ იმ უღიმღამოსთან მივდივარ ხელი უნდა მომიწეროს, ვაი თუ რამე გამოგრჩა, ცალ თვალს გადმოატრიალებს „ აქ რიცხვი მიუთითე“ მეორე თვალს ამასობაში ასვენებს, მომიწერა ხელი, რა კარგია... კიდევ კარგი ისეთ ოთახში რომ ზის დერეფანში გავლა–გამოვლისას ვერ გხედავს თორემ სიარულის მანერას დაგიწუნებდა, მაინც პატიმრის ახლობელი ხარ რა !
ამანათების რიგში ჩადგომამდე აუცილებლად გთხოვს დახმარებას ვინმე, ამით ხვდები რომ ის ახალია, მერე შენ ასწავლი სად რა როგორ ჩაწეროს სად მიიტანოს და ა.შ. გულუბრყვილო, მიამიტი სახეები აქვთ ახლებს, თავიდან მეც ასეთი ვიყავი, მერე თავით რომ შევასკდი უკიდეგანო სიცივეს ამ კედლებისას მივხვდი გადამივლიდნენ თუ წარბებს ჩემებურად არ მივაახლოვებდი ერთთმანეთთან და ბოლოში ცოტა ზემოთ არ ავწევდი. აქ ყველა პატიმარია, ცოლიც, დედაც, შვილიც, მამაც, ძმაც, დაც, მეგობარიც, აქ ყველა კბილებით იჭერს საკუთარ ადგილს, მხოლოდ ახლებს აქვთ ღიმილიანი სახეები.
არ ვიცი რატომ მირჩევენ ხომლე აზერბაიჯანელი პატიმრის ახლობლები, შესაძლოა იმიტომ რომ შავტუხა ვარ მეც მათსავით, გული ჩემსკენ მოუწევთ ხოლმე და მეც ღიმილით ვხვდები რაღაცას მეუბნებიან საკუთარ ენაზე ქალების უმეტესობამ რუსულიც არ იცის, ამიტომ კაცები აქტიურობენ. ისე ჩვენი ქალები მარტონი მოათრევენ ამხელა ჩანთებს, არადა რამხელა სანათესაო ჰყავს თითოეულ მათგანს, ქეიფის შემდეგ კოცნითა და სიყვარულით რომ აწუხებენ ...აი აზერბაიჯანელები კი კაცებთან ერთად მოდიან, ამბობენ ქალებს ამუშავებენო მაგრამ ციხეზე ხომ მარტოს არ უშვებენ ქმართან, ძმასთან ან მამასთან ახლობლები ქალს.
თვალებით ვანიშნებ ხოლმე რომ პირადობა დამჭირდება, თორემ მათ ნათქვამ სახელსა და გვარს ზუსტად ვიცი სწორად ვერ დავწერ ... ჩვენი მეგობრობა იქ მთავრდება ხოლმე სადაც პროდუქტების ჩამონათვალი იწყება , იქ უკვე დამოუკიდებლები ხდებიან...
შემდეგი ეტაპი ციხის თანამშრომლებით სავსე ოთახია, რაღაც მეტიჩრული აპარატი აქვთ, ზედ დადებ ამანათს და შიგნით აღმოჩნდება,ეს აპარატი მეტ თავდაჯერებულობას სძენს ამ უსახურ კედლებს და მათაც სჯერათ რომ 21 საუკუნეა...აქ შინაურულად გექცევიან, ცუდი გარემო არაა ციხე რომ არ იყოს, ესენი შემმოწმებლები არიან, უფრო ადამიანურები ჩანან, ვიდრე რამე ისეთს არ იპოვიან რასაც უკან მოგიგდებენ ეს ვაშლი ზედმეტია, ეს ღია ფერის ზედა არ შედის, აამ შარვალს სარჩული აქვს, ეს კალამი არ იხსნება და ასე უსასრულოდ. კარგი ეს რაც არ შედის და რაც შედის იმის შემოწმება გულს მირევს თავს შეურაცხყოფილად ვგრძნობ, არა უფრო დამნაშავედ თითქოს ამ შემწვარი ქათმის კისერში ჰეროინი გამეჩხიროს, მაგრამ რას იზავ წესია, შეკრა მძიმედ ცელოფანი, როგორც იქნა ბოლო აკორდის დროა,
– პასუხს ელოდები?
– არა.
- თავისუფალი ხარ.
თავისუფალი ხარ! რა მაგარი შეძახილია, მამხნევებს ხოლმე ეს სიტყვები. დიახააც თავისუფალი ვარ... თავისუფალი რომ ვარ იმიტომ ვარ ახლა აქ, და არა სადმე მყუდრო, ვარდისფერ ოთახში, ბავშვის საწოლთან უსიყვარულო მზერით.
***
უკან ვბრუნდები, საზოგადოებრივ მისაღებში პაემნის წინა რეგისტრაცია უნდა გავიარო, აქ კი თავაზიანი, მკერდთან ღილჩახსნილი მანდილოსნები მხვდებიან არაბუნებრივი ფერის ლინზებით ... იმდენად თავაზიანად მესაუბრებიან რამდენადაც რაღაცას წარმოადგენენ, ისინი ხომ მუშაობენ საქართველოში...
აი აქ ხელი მომიწერეთ, აქ კი სახელი და გვარი სრულად.
მეც ყოველ ჯერზე სხვადასხვანაირად ვაწერ ხელს ამით ვრწმუნდები რომ ეს ხელმოწერა ფორმალობაა და მეტი არაფერი, ისეთივე ფორმალობა როგორიც მათი თავაზიანობა !
ესეც მოვაგვარე, სამ საათამდე დრო მაქვს, დრო რომელიც არ ვიცი რაში დავხარჯო, ფული მაინც მქონდეს ამდენი, იმ მოხუც ქალს, პატიმრის დედას, დავუქირავებდი ადამიანს ვინც ივლიდა ამანათის შესაგზავნად მის მაგივრად. ან იმ ბავშვის მამას, ერთი წელი რომ დარჩა, გირაოს გადავუხდიდი , განა მართლა, ფული ვისაც აქვს კარგს ვერაფერს აკეთებს, ჯობია დრო მქონდეს და უფულობით ნაკვები ნაირნაირი ოცნებები.
მოდი საპირფარეშოში შევალ, თმას მოვიწესრიგებ, ჩემი თმა ხომ ძალიან მოსწონს ბ–ს.
ესეც მოვაგვარე ახლა გადავალ იმ კლეტკიან თუ სეტკიან კოლიდორში, თხუთმეტი წუთიღა დარჩა შესვლამდე . აქ დგომა არ მიყვარს აქ განსაკუთრეით ვგრძნობ მზერის ნაირსახეობებს,
მზერა ქალების : „ ვისთან ხარ შვილო“ , მზერა ბაშვების:“მე მამიკო უნდა ვნახო და ბაღში რომ მატირებენ უნდა ვუთხრა,“ მზერა ბიჭების:“ არასდროს შემოუხედავთ ისე თავხედურად როგორც იმ ლაწირაკ ჯარისკაცებს სჩვევიათ“ მზერა მოკლე კაბიანი გოგონების: „ ცოტა წესიერად ვერ ჩაიცვი? საყვარელ კაცთან მოდიოდი.“
გამოვიდა როგორც იქნა ის დაბალი ბიჭი, ერთადერთია ვისაც პატივს ვცემ აქ, ეტყობა რომ კარგი ადამიანია, სწორედ ამ დაბალ ბიჭს პირადობას ვაწვდი და პატარა კარადაში პირად ნივთებს ვინახავ, გვერდით გოგონა მელოდება იცის რომ ჯიბეები არ მაქვს და მაინც მამოწმებს . დაამთავრა, საყვარლად გამიღიმა და გამიმეტა გულის ისეთი აჩქარებისთვის სუნთქვა რომ გიჭირს, იმ ვიწრო დერეფანზე მიმითითა შედიო სადაც ჰაერზე მეტი ფანჯარაა, ტელეფონის ჯიხურის მსგავსი.
მე ხომ ერთფეროვნება მიყვარს აქაც ჩემი ადგილი მაქვს პირველივე ფანჯარა ჩემია, მაგრამ დღეს გვიან მომიწია შემოსვლა. იმ დაბალი ბიჭის ბრალია ისევე ბოლოს გამოიძახა ჩემი გვარი როგორც მისი გვარის პირველი ასოა ანბანის ბოლოში. არაუშავს რა მნიშვნელობა აქვს სად ვიქნები მთავარია ის ჩემთან იქნება 45 წუთის განმავლობაში, ყველა შემოდის და მაინცდამინც ის იგვიანებს, ხელისგულები მიოფლიანდება ხოლმე ნერვიულობისგან, იმ ლოდინში ვხვდები რომ მის გარეშე სუნთქვაც არ შემიძლია, კიდევ ვხვდები რომ უსაზღვროდ მიყვარს და ჩემს გრძნობებს საზღვრები კი არა საფლავიც ვერ გააციებს.
***
მოვიდა. მიღიმის როგორც ყოველთვს, მანიშნებს სად უნდა დავჯდეთ, თითქოს სადმე კაფეში ვიყოთ და მაგიდას არჩევდეს ჩემი წვერიანი ბიჭი. ჯდება , ყურმილის აღების მომენტში ყოველთვის თავისგან მარცხნივ იხედება და გვერდით მჯდომს ათვალიერებს, ჩვევაა, ყოველთვის ასე აკეთებს. მან არც კი იცის რა ლამაზია როცა იღიმის.პირველი სიტყვა ყოველთვის მისია, ისე ძნელად ვიგებ ყველაფერს დარდისაგან, სიყვარულისგან მონატრებისგან გაბრუებულს მისი დანახვისას ლაპარაკის კი არა ფიქრის უნარიც კი მერთმევა, ის კი განუწყვეტლივ მსაყვედურობს და ჩემს შეცვლას ცდილობს, შეცვლას რა ჩემს გულწრფელობას ითხოვს, მე კიდევ რა ვუთხრა არ ვიცი, იმას ვერ ვეუბნები რომ ჭკუას ვკარგავ ისე მომწონს და ამ მოწონებაზე ათასჯერ და კიდევ ათასჯერ მეტად მიყვარს,მცხვენია... მიყვარს მისი ყველა ბგერა, წამწამების დაფახუნების სიხშირე, თითების მოძრაობა, როდესაც ცალი ხელით იღებს სიგარეტს, არ მიყვარს სიგარეტი მაგრამ მიყვარს როცა ეწევა, იმიტომ რომ ის ეწევა. უცნაური ისაა რომ ასიდან ერთი პროცენტი იცის ჩემი გრძნობების სისავსის. ამ 45 წუთში 45 სიტყვასაც არ ვამბობ ალბათ მაგრამ ვიცი რომ იცის რომ ვგიჯდები მასზე, ამიტომ მიღიმის ასე მაცდურად ... ჩვენი საუბარი იმდენად უმნიშვნელო თემებს შეეხება ხოლმე თითქოს მობეზრებული გვაქვს ერთმანეთიო. არადა ზედმეტი მონატრება ისე გარდაქმნის ადამიანს უუნაროდ, რომ ყველაფრის ძალას აცლის. უყურებ და გულში ფიქრობ, რამდენიმე წუთში უნდა დატოვო, სადღაც შორს წახვიდე და ლოდინის რეჯიმი ჩართო, შემდეგი 45 წუთამდე. სასტიკია ცხოვრება.
დაემშვიდობეთ!
მისი ბოლო სიტყვებია რომ ჭკუით ვიყო.
მეც ვეტყოდი რომ ჭკუით იყოს მაგრამ ვენდობი, ბოლომდე ვენდობი და ვიცი ჭკუით იქნება.
მისი ხმის გათიშვასთან ერთად ჩემი ტვინიც ითიშება, ითიშება შემდეგ 45 წუთამდე.
მხოლდ ერთი შეგონება არ მასვენებს ხოლმე, შეგონება რომელსაც ცხოვრებისგან დაღლილი დედაკაცები მაძლევენ,ისეთები ცხოვრების მთავარ მიზნად გათხოვება რომ მიაჩნიათ და მერე 10 წლით უფროსებს რომ გვანან : მერე გაქრება ეგ ყველაფერი, მერე განელდება, გგონია რომ გიყვარს ...
მერე განელდება ყველაფერი? მოგონებად იქცევა მხოლოდ სიყვარული? თრთოლვა მთელი სხეუისა და სულისა წარსულს ჩაბარდება? მაშ რაღაა აზრი სიცოცხლისა თუ არა სიყვარული. სულაც არა!!! დრო რომ გავა მისი ჭაღარა წვერი შემშლის ჭკუიდან,დრო რომ გავა მისი ძარღვებ შემობერილი ხელები მომგვრის ჟრუანტელს... მერე იყოს სირთულეები სადაც სიყვარულია იქ სირთულეების მეტი რა არის ... ღმერთსა და ადამიანს შორის სიყვარულია და სირთულეების ზღვა... მერე რა როდის უთხრა ღმერთმა ადამიანს შენ მირთულებ ყველაფერს, ყველა ნაბიჯზე სცოდავ და დავშორდეთო, პირიქით უფრო უყვარდება და ახლოს ყავს...
სიყვარული დამღლლელი მაშინაა, როდესაც მხოლოდ წარმავალ ბენიერებაზეა დაფუძნებული,არ არის გამობრძმენდილი ტანჯვაში, მოთმინებაში, მონატრებაში,შემოინახე მეოჯახევ შენი უნიათო რჩევა დარიგება სიყვარულზე შენი მეორე ცხოვრებისთვის !
***
ვიღებ პირად ნივთებს და უკან გზაზე ვბრუნდები, ვბრუნდები მარტოობასთან ახალი ძალით, მეტი სიყვარულით, მეტი ერთგულებით, მეტი შემართებით.
გამოდიხარ ძალაგამოცლილი და ელოდები გამვლელ ტრანსპორტს, ისე გიღიმიან იქიდან გამოსულს გაბოროტებენ.შენ კი მარტოსული ზეცას ეფერები ნუგეშს ელოდები და.... მოდის ღმერთი, თითქოს გულში გიკრავს, ღმერთი, თავად ღმერთი!!! და ეს განუგეშებს პატიმრის ახლობელს. ნუგეშს იქვე ტოვებ და ღმერთსაც ემშვიდობები შემდეგ შეხვედრამდე.
ტრანსპორტი სავსე არაა და ადგილს გითმობენ მაინც „პატიმრის ახლობელს“.
გზა ისეთივე ხანგრძლივია როგორც დრო 45 წუთიდან შემდეგ 45 წუთამდე. თავი საშინლად გტკივა, ფანჯარასთან დაგითმო ადგილი.... კარგი კაცია მიხვდა რომ გიყვარს იქ ჯდომა და თვალების დახუჭვა, ბ–ს სახე რომ კარგად დაიმახსოვრო შემდეგ 45 წუთამდე. მაინც რა ლამაზი იყო... ასეთი ლამაზი როდიდანაა... ადრე ასე არ მომწონდა....
მაინც როდის შემიყვარდა ასე ...
