მერცხლების გადაფრენა
მაშინ, როდესაც სხეულზე სიცივისგან სუსხიანი ლაქები ჩნდება, მერცხლები თბილ ქვეყნებში მიფრინავენ. მიფრინავენ, რადგან სიცოცხლე გაიხანგრძლივონ და ახალი ძალებით შეძლონ ბრძოლა არსებობისთვის, გადარჩენისთვის, ცხოვრებისთვის.
ისინი გარბიან . . . თუმცა არა მხოლოდ სიცივის გამო.
- - - - - - - -
ქალაქის ქუჩაში ადამიანები შეკრებილიყვნენ და თითქოს ერთმანეთისთვის გაუგებარ თემაზე საუბრობდნენ. მათი სახის გამომეტყველებაში დაბნეულობა, სირცხვილი და უღმერთობა შეინიშნებოდა.
რამდენიმე წუთიანი დუმილის შემდეგ, წრე შეკრეს და დასჯილი ბავშვებივით დასცქეროდნენ რაღაცას. დამნაშავის თვალებით უყურებდნენ ერთმანეთს და საკუთარი გულის ცემა ესმოდათ / ან შეიძლება გაეგოთ იმ შემთხვევაში გული რომ ჰქონოდათ.
წრის შუაგულში მერცხალთა გუნდი ესვენა . . . მე რა ვიცოდი მერცხლებს თუ სიკვდილი შეეძლოთ . . .
9 მათგანი ფრთამოტეხილი იწვა ძირს, ხოლო მეათე გაგიჟებით იქნევდა ფრთებს. ხან მათ დატრიალებდა თავს, ხან კი ადამიანებს. თითქოს სურდა ნისკარტით თვალები დაეკორტნა, მაგრამ ის ამას არ იზამდა.
დამაყრუებლად ჭიკჭიკებდა. უსამართლობას თავისებურად ებრძოდა.
ათას რამეს გრძნობდა თავისი ციცქნა გული. გაცილებით მეტს ფიქრობდა, ვიდრე იქ მყოფი ნებისმიერი დამნაშავე . . .
ალბათ, მხოლოდ ღმერთი უსმენდა რას ამბობდა გაბრაზებული, დარდით აღსავსე მერცხალი, რომელიც გასწირეს მარტოობისთვის.
გასწირა ადამიანთა იმ ჯგუფმა, რომელთაც ვერ გაეგოთ მეგობრობის, ერთიანობის არსი.
ქუჩაში მხოლოდ მერცხლის ტირილი ისმოდა. ნუთუ, ვეღარ გადაიფრენს უწინდებური ხალისით?!
ნუთუ, შიშში უნდა იცხოვროს, რომ ადამიანი კვლავ გამოცდის თავის გაკეთებულ შურდულს და იმ პატარა ფრთასაც მოსტეხს?!
ალბათ, ამიტომ მიფრინავენ ფრინველები შორს. ამიტომ ეშინიათ ასე ძალიან ჩვენი. ამიტომ გვიფრთხიან, როცა ხელს ვუწვდით.
ისინიც ხვდებიან, რომ გამოწვდილი ხელი, ყოველთვის სიკეთეს არ მოიცავს . . .
ნანუკა ჭკუასელი