არის ამბები,რომელიც არ იწერება ,თუმცა შევეცდები მოკლედ გიამბოთ ჩემი ისტორია.ზოგჯერ ცხოვრებაში ჩნდება ადამიანი და მასთან ერთად ჩნდება შეგრძნებები, შეგრძნებები ,რომლებიც თავიდაპირველად უცხოა და ძალიან მოგვწონს, ეს ყველაფერი გავს კარგ მუსიკას, ძალიან ბევრჯერ, რომ მოუსმენ და იმდენად შეეგუები ბოლოს გულიც კი გერევა მასზე...
ერთხელ ვთქვი, რომ მინდა ყოველმა დღემ ჩემში კვალი დატოვოს და აღიბეჭდოს გონების ფირზე...რომ არ მაქვს დასაკრგი მოგონება, წამი, წუთი თუ დღე...რომ უბრალო გაღიმებით იწყება ბედნიერება და შემთხვევით მომხდარ ამბავს შეუძლია ყველაფერი შეცვალოს შენში...ჩემი ცხოვრების ამ შემთვევას ეწოდა სერგი... ვფიქრობ შეუძლებელია ავღწერო ის...რაოდენ დიდებული სიტყვების ხლართვის ოსტატიც არ უნდა ვიყო არ მძალმიძს გადმოვცე ის ემოციები რაც მისი ნახვისას დამეუფლა...ა რ შემყვარებია ,მითუმეტეს, რომ საკმაოდ დიდი ვარ ერთი ნახვით სიყვარულისთვის უბრალოდ შეხვედრისთანავე გამართო, რაღაც ისეთი დადებითი მოდიოდა მისგან, და ისე ედებოდა მისი ემოცეიბი დანარჩენებს ,რომ ჩემდა უნებურად მიმიზიდა... ვერაფერს ვერ იპოვნი მასში განსაკუთრებულს იუმორის გარდა მაგრამ რატომღაც ყველას განსაკუთრებულად უყვარს...
ყველაფერი იმაზე მარტივად დაიწყო ვიდრე ვინმეს შეუძლია წარმოდგენა.მელოდია ,რომელის აკორდებიც შეხვედრის პირველივე წამიდან აიღო სერგიმ ძალიან ნაცნობი იყო ჩემთვის და თავიდანვე შორს დავიჭრე თავი მისგან,არვიცი რას გავურბოდი იმას ,რომ ჩემზე 2 წლით პატარა ბიჭს არ შევყვარებოდი თუ საერთო სიყვარულს...თუმცა ჩემი მცდელობის მიუხედავად სერგიმ დაკვრა დაიწყო... მე ვხედავდი მის თვალებში ჩაღვრილ სითბოს ,რომელიც დღითი დღე იზრდებოდა და ძლიერდებოდა...დღითი დღე უფრო მეტი სიყვარული იკითხებოდა მის ხმაში ,როცა ჩემს სახელს წარმოთქვამდა მე კი სულ უფრო და უფრო მიპყრობდა შიში, დიახ შიში რადგან არ ვიყავი მზად ჩემზე უმცროსი სიყვარულისთვის (სიყვარულითვის მზად არასდროს არ ვარ )მეშინოდა ,( შიში დავარქვი იმ გრძნობას რადგან სხვას ვერაფერს მივამსგავსე ) არ ვიცოდი რაუნდა მეპასუხა ,თითქოს სერგიზე ვფიქრობდი გული არ ვატკინოთქო და სინამდვილეში საკუთარი თავი მადარდებდა...საბოლოოდ ყველა ადამიანი მაინც საკუთარ თავზე ფიქრობს...თუმცა ისიცაა,რო ჩვენ არ ვირჩევთ რა იქნება ჩვენი ხვედრი მას შემდეგ რაც ცხრა თვიანი ცხოვრების შემდეგ დედის სხეულს მოვშორდებით და ვიხილავთ სამყაროს საკუთარი თვალით...
2.
სერგი მე არ მომიძებნია შემთვევით წავაწყდი, ზაფხულის 12 რიცხვში და 12 დღის განმავლობაში მას ჩემს თვალებში შემოქონდა მწვანე ბუნება და საბოლოოდ იქ დაივაკა.
ერთ დღეს მის სახლში ,მის მდივანზე აღმოვჩნდი და სანამ მისი და ყავას აკეთებდა მე უეცრად ფიქრებმმა წამიღო... ერთი წამით წარმოვიდგინე რომ ამ ტახტზე დავსხდებოდით მე და სერგი და ხმამაღლა ვიცინებდი მის მოყოლილ ამბებზე,რომ ამ ტახტზე ერთად დავსხდებოდით და ძალინ დიდხანს ვიკამათებდით თუ რა სახელს დავარქმევდით ჩვენს შვილს, საერთოდ თუ გვეყოლებოდა შვილი...მერე ცივმა ყავამ მალევე მომაფხიზლა და ამ სულელურ ფიქრებსაც თავი დავაღწიე... შიში ნელ-ნელა გაქრა ,ყველა გრძნობა თავის ნებაზე მივუშვი და განზე გამდგარი შორიდან ვათვალიერებდი საკუთარ თავს...სარკის წინ ვდგებოდი და 15 წლის ბავშვივით ვკითხულობდი რას ვიზამდი ხელი ,რომ გამოეწოდებინა... თუმცა ზუსტად მაშინ ,როცა საკუთარი ანარეკლის წინ ვალაგებდი ჩემს გონებაში შემოჭრილ ათასგვარ ფიქრებს. მანამ სანამ საკუთარ მეს ვუდასტურებდი,რომ ეს ყველაფერი არ იყო ჩემი წარმოსახვის ნაყოფი და ნამდვილად ხდებოდა ,მანამ სანამ გამბედაობას ვიკრებდი ,რომ ჩამეკიდებინა ხელი და მასთან ერთად ცეცხლში შევსულიყავი,სწორედ მაშინ ადგა და წავიდა...წავიდა გამომშვიდობების გარეშე...უთქმელად, უხმოდ ,უკან მოუხედავად...წავიდა და წაიყოლა ყველაფერი რისი წაღებაც შეეძლო ჩემგან...ჭიებივით მღრნიდნენ ეჭვები უნდოდა კი წასვლა??? თუმცა წასვლის წინ რატომ არ დამელაპარაკა ,რატომ ჩაიტოვა სათქმელი გულში,ნუთუ მართლა შეუძლია საკუთარ გრძნობებზე არ ისაუბროს,ნუთუ უნდა ,რომ მარტომ ატაროს სიყვარული და გული დაიმძიმოს...მაგრამ იქნებ და არ ყოფილა არც სიყვარული და არაც სხვა რამ ამდაგვარი,იქნებ ყველაფერი მომეჩვენა ,უსიყვარულობისგან ,უადამიანობისგან დაღილს მეც მომინდა ვინმეს ვყვარებოდი და გამოვიგონე ,რომ სერგის შევუყვარდი,თავად სერგიც მე გამოვიგონე და ისეთ კაცად წარმოვიდგინე ,რომელიც სინამდვილეში არასდროს იქნება.
3.
საკუთარი თავი უკვე მერამდენედ დავაყენე კედლის ყურეში და დავტუქსე თანაც ,ისევ სხვის გამო...უკვე მერამდენემ ჩამისახა იმედი გულში და მერე ამ ცარიელი იმედის ანაბარად მიმატოვა...რა ქვია ახლა ამ ტკივილ ნარევ მოგონებას ,უიმედო სიყვარული ??? თუმცა რომელ სიყვარულზეა ლაპარაკი, ან ვინ მითხრა რომ სერგის ვუყვარვარ არც მე არ მიყვარს . მიყურებდა მიღიმოდა და შიგადაშიგ ხელს მხვევდა ხოლმე მორიდებით და ვითომ ეს არის სიყვარული.შეუძლებელია მჯეროდეს რაღაცის ასე დაუსაბუთებლად...შეუძლებელია ველოდებოდე ადამიანს ,რომელსაც ერთი სიტყვაც არ დასცდენია...თუმცა ისიც მსმენია,რომ ამბობენ უთქმელი გრძობა უფრო ძლიერია ვიდრე გამხელილიო ,მაგრამ სერგი ამდენად ძლიერია??? როგორც არ უნდა იყოს ,რამდენად ძლიერიც არ უნდა იყოს თუ არ მეტყვის, თუ მხოლოდ შემომხედავს და მისი თვალებიდან ათასი სიტყვა იყვირებს , ამას რამე აზრი ექნება??? ეს უსათაურო ურთიერთობები მანადგურებს...რწმენა მეკარგება ,რომ საერთოდ არ არსებობს სიყვრული...ჩემსკენ მოილტვიან,მაგრამ ბოლომდე არავინ მოდის ,ყველა გზაში ჩერდება,ამიტომაცაა ,რომ აღარ მჯერა ადამიანების ,ამიტომაცაა ,რომ აღარ მჯერა საკუთარი თავის.ყველა დასაწყისი განსხვავდება ერთმანეთისგან მაგრამ დასასრული ყველას ერთნაირი აქვს,უფრო სწორად დასასრული საერთოდ არცერთს არ აქვს ,საბოლოოდ ყველაფერი უმისამართოთ იკარგება სივრცეში, და ამ ყველაფერში არავინაა დამნაშავე ჩემს მეტი,საკუთარ თავს თავადვე ვანადგურებ,ამ წლების მანძილზე ყველაფერი გავაკეთე იმისთვის ,რომ უჩინარი გავმხდარიყავი...ყველა ღონე ვიხმარე თავი დამერწმუნებინა იმაში,რომ ცხოვრება სიყვარულის გარეშე ბევრად მარტივია,გამუდმებით ვფიქრობდი,რომ სიყვარული მხოლოდ წიგნებში და ფილმებშია ამაღელვებელი და რეალურ ცხოვრებაში არცერთ ადამიანს არ შეეძლო მისი გადმოტანა ,ამიტომაც არ მივეცი არასდროს ჩემ თავს შეყვარების უფლება.საბოლოოდ არც სერგის არ შევიყვარებ...იქამდე ვიფიქრებ მასზე ვიდრე ,თავად არ მოწყინდება ჩემი ყურადღება,იქამდე დაველოდები მის წერილს ,სანამ საბოოლოოდ არ დამიდასტურებს იმას რაც ისედაც ცხადია. სერგიც არ ჩქარობს ,არაფერს მეუბნება ,ისე შემომიგდებს ხოლმე ერთ ორ სიტყვას და მერე ოსტატურად გადააქვს საუბარი სხვა თემაზე ,ალბათ მასაც ეშინია პასუხის,ალბათ ისიც ერიდება ტკივილს...სიყვარული ,რომ გამოვიდეს არ უნდა დაგეგმო ,თავისით უნდა მოხდეს ,მე კი გულუბრყილო ბავშვივით მჯერა ,რომ ყველაფერი შეიძლება ისე ,მოხდეს როგორც მე მსურს.
4.
მეც და სერგიც ერთმანეთს ვეთამაშებით,ორივეს გვენატრება ერთმანეთი,ორივეს გვინდა ბედნიერება და ამავდროულად ორივეს გვეშინია წინ წაწევის ,ერთმანეთან მიახლოების ,არც მე და არც სერგის არ გვყოფნის გამბედაობა ყურადღების მიღმა დავტოვოთ დანარჩენი სამყარო და ეთმანეთი გავაბედნიეროთ.ამ თამაშში კი ძალიან ბევრი დრო იკარგება,უთქმელობით უფერულდება ეს ჯერ კიდევ გაურკვეველი გრძნობები და საბოოლოოდ მტვრად იქცევა,მერე წავალთ ცალ-ცალკე და ისევ დავაჯერებ თავს ,რომ ასე სჯობდა.სერგი რას იფიქრებს არვიცი,ალბათ ისიც შეეგუება არდაწყებული ურთიერთობის დასრულებას...ის ფოტო რომელზედაც მე და სერგი ვართ დარჩება მხოლოდ წარსულის მოგონებდად ახალგაზრდა წყვილი,რომელიც ბედნიერები უყურებენ კამერას...შეიძლება ერთ დღეს წავშალო კიდეც ან არ წავშალო ,თუმცა მაინც იმაზე დიდხანს იცოცხლებს ვიდრე ჩვენ...არვიცი სერგის ოდესმე თუ ქონია მსგავსი შემთხვევა ,ჩემთვის კი პირველი არ იქნება ასეთი დასასრული ,დასასრული დასაწყისის გარეშე...თუმცა როგორც მონეტას ,სხვა დანარჩენსაც ორი მხარე აქვს ...ჩვენს ამბავსაც აქვს კარგი მხარე და ეს კარგი მხარე სწორედ ის ბუნდოვანებაა რაც თან ახლავს ჩვენს ისტორიას.არც მე და არც სერგი არასოდეს ვუსაყვედურებთ საკუთარ თავებს ,რომ ყველაფერი ვცადეთ და არაფერი გამოგვივიდა,ჩვენ არაფერი გაგვიკეთებია ერთმანეთის შესანარჩუნებლად და არც მომავალში ვაპირებთ რამის გაკეთებას...ადამიანები წლობით აშენებენ და ერთ წუთში შეიძლება თავზე დაემხოთ ყველაფერი ,ჩვენ კი ასე არ დაგვემართება ,რადგან რაც არ ყოფილა ,ის ვერც დაინგრევა ,თუმცა ხომ შეგვიძლია წარმოვიდგინოთ,რომ ყველაფერი სხვაგვარად იყო,ჩვენ ნავში ვზივართ ,რომელსაც ნიჩბები არაქვს და ვერ გადავადგილდებით...სინამდვილეში უნიჩბო ნავი ჩემი წარმოსახვაა და მე უბრალო ხის სკამზე ვზივარ და გვერდით არავინ მიზის...ჩემი წარმოსაახვა ,რომ სერგის შევუყვარდი და ისე სავსე ვარ ბედნიერებით მინდა ეს წამი სამუდამოდ გაიყინოს...
5.
ისევ სარკის წინ ვეჩხუბები ჩემს ანარეკლს და ფიქრს ვუკრძალავ...ყველაფერი რასაც ვხედავ ,ყველაფერი რაც მესმის ჩემი წარმოსახვაა...საინტერესოა ვინ ვიქნებოდი მე სერგის გვერდით,საინტერესოა დავემსგავსებოდი თუ არა იმ ისტერიჩკა სულელ გოგოებს ,რომებიც ავადმყოფურად ეჭვიანობენ ყველაფერზე,რომლებიც ყოველ ღამე ელოდებიან ქმრის დაძინებას ,რომ მის ტელეფონში შეტყობინებები შეამოწმონ არა ეს გოგო მე არ მგავს...მე არ მსურს გვქონდეს ერთ ჩვეულებრივი ოჯახი,რომელთაც ცოტახნით ყოფნით ბედნიერება და მერე ერთმანეთის ატანა აღარ შეუძლიათ...ალბათ სერგიც იპოვნის სხვას და მეც აღარ მომინდება მისი სახელის გახსენება ,როგორც სხვა დანარჩენების... ალბათ ჩემს მოსაწყენ ცხოვრებას ვერ გაუძლებდა და მაინც გაიქცეოდა ,ვერც მე ვუძლებ ჩემს ცხოვრებას და ამიტომაც ავირჩიე გზა ,რომელიც არ არის საუკეთესო გამოსავალი ვრჩები მის მეგობრად მანამ სანამ თვითონ არ გაწყვეტს ყველა კავშირს ჩემთან,მე ყოველთვის ვიქნები ვიღაცის მეგობარი,თუმცა ძალიან ძნელი წარმოსადგენია გავხდე ვინმეს ცოლი... სინამდვილეში თავადაც არ ვიცი რაიქნება ,სინამდვილეში თავადაც არ ვიცი რამინდა და ამიტომაც დავწერე ჯერ არ მომხდარი ამბავი ისე თითქოს უკვე ყველაფერი დასრულდა...
×