მორიგეობა (morigeoba)
ბექას ჯერ ისევ ეძინა, მაგრამ უკვე გრძნობდა, როგორი ირონიით ატყობინებდა ნაბახუსევი ორგანიზმი, რომ გამოღვიძება-გამოფხიზლებისკენ მოდიოდა და თავის ცივ ბინაში იყო და არა ნესტიან ტყეში.
ამაოდ შეეცადა ძილში დაბრუნებას, რომ ენახა, რით დამთავრდებოდა ამბავი. ეს უცნაური სიზმარი ბოლო დროს აეკვიატა და აცვიფრებდა თავისი ნატურალიზმით და რეალისტურობით: ის იდგა ასწლოვანი `დაჟანგული~ ფიჭვების ტყეში, პატარა მინდვრის პირას. დაბალი, ნაცრისფერი ღრუბლები თბილი ქვეყნებისკენ მიიჩქაროდნენ და ტყის ნისლიან სუნთქვას ტოვებდნენ. ნისლი იდგა მინდორზეც და მის გადაღმა მხრებჩამოყრილი ტყე აკვარელში მონიშნული კონტურით მოჩანდა მხოლოდ...
უეცრად ღრუბლებიდან უზარმაზარი ლაინერი გამოყვინთავდა, არაბუნებრივი, მაგრამ წყნარი პიკირებით სწრაფად ახლოვდებოდა და სწრაფადვე უჩინარდებოდა ნისლში. ყველაფერი ეს ხდებოდა როგორღაც საზეიმოდ, შენელებული ტემპით და ჩუმად.
ბექა მთელი ძალ-ღონით გარბოდა თვითმფრინავისკენ. ის ვერცხლისფერი, დაღლილი ვეშაპივით იწვა მუცელზე, დაუზიანებელი, ბურუსისგან გაოფლილი ილუმინატორების ბუნდი ელვარებით, რომლებშიც ტყის უსწორმასწორო სილუეტი ირეკლებოდა.
შემდეგ ბექა უეცრად სავარძლებიანი სალონის გრძელი გვირაბის თავში აღმოჩნდებოდა. სალონში არავითარი მოძრაობა არ იყო. მხოლოდ თვითონ გადაადგილდებოდა _ თითქოს მიცურავდა, და მგზავრთა სახეებს ჩაჰყურებდა. ბექა ხედავდა, რომ ყველა მკვდარი იყო. მგზავრთა გამომეტყველება წყნარი და გულგრილი იყო, როგორც მანეკენებს აქვთ ხოლმე. ბექა შეჩერებას ცდილობდა, მაგრამ ვიღაცის ნება მოქნილ და დრეკად ზამბარასავით რბილად, მაგრამ დაჟინებით ეწეოდა ბოლოსკენ. ყველა სავარძელი დაკავებული იყო, გარდა ერთისა, რომელიც _ ბექა დარწმუნებული იყო ამაში _ მას ელოდა.
ძალას უნდოდა სავარძელში ჩაესვა, მიუხედავად მისი თავგანწირული წინააღმდეგობისა და სწორედ ამ ჭიდილში ეღვიძებოდა ოფლში გაღვრილს.
ვერ იტყოდი, რომ ბექას ამ სიზმრის ეშინოდა. ამაში ინტრიგა უფრო იყო, მაგრამ ერთი და იმავე სიუჟეტის გაუთავებელი ნახვა გვარიანად მობეზრდა.
`ეგრე ხომ გაუბერავ, ჯიგარო!~ _ გაიფიქრა და საბოლოოდ გამოფხიზლდა. აი, გამოფხიზლება კი ნამდვილად არ აწყენდა: გუშინ თავისუფალი იყო და ბიჭები ესტუმრნენ. დალიეს, ილაპარაკეს... ეჰ, რამდენი ულაპარაკიათ ამ პატარა სამზარეულოში!.. თავისუფლება!.. დამოუკიდებლობა!.. გაუმარჯოს!.. ძირს!.. ღირდა კი ხმის ჩახლეჩამდე კამათი მხოლოდ იმიტომ, რომ უშუქო და უპურო, გაძაღლებულ ქვეყანაში გეცხოვრა, სადაც ღიმილი და კეთილი სიტყვა სანთლით საძებარი გახდა?!.. როგორ ჩუმად ჩასაფრებულა ჩვენში გაუტანლობისა და გულგრილობის, სისასტიკისა და ცინიზმის ჭუპრი, რომ ახლა წამოეყო მახინჯი თავი და დაევიწყებინა ჩვენთვის ურთიერთსიყვარული...
ბექამ ამოიოხრა და წამოჯდა. საძინებელში საკმაოდ ციოდა. თავი მაინცდამაინც არ სტკიოდა. მარჯვენა ფეხის ცეცებით მოიწოდა შელახული ჩუსტი. მარცხენა ვერა და ვერ იპოვა და _ ვითომ გუშინ ასკინსკილით მოვედიო? _ გაეღიმა. იძულებული გახდა, ნაბახუსევისთვის ყველაზე საზიზღარი საქმე ეკეთებინა _ საწოლის ქვეშ შემძვრალიყო. თავის ტკივილი მაშინვე გაძლიერდა. კი, ჩუსტი იქ იყო. ბექამ თავი ამოყო და ბალიშზე შუბლით გრილი ადგილი მოძებნა.
_ რა ღორობაა?! _ უთხრა შინაგანმა `მე~-მ. _ ხომ შეგეძლო ამდენი არ დაგელია!
_ გუშინ სად იყავი, ჭკუის კოლოფო? _ შეეპასუხა ბექა.
მას ჩუმად სძულდა ეს სულ კრიჭაში ჩამდგარი და მობუზღუნე, ფხიზელი და კეთილგონიერი `მე~, თუნდაც იმიტომ, რომ ის ხშირად იყო მართალი...
...სააბაზანოში უფრო ციოდა. შუქი, რა თქმა უნდა, არ იყო. ბექამ ეჭვით შეხედა თავს სარკეში, გაპარსვა გადაიფიქრა და ნაჩქარევად დაიბანა.
ღუმელის გახურება არ ღირდა _ მაინც მორიგეობაზე მიდიოდა. ყავადანში გუშინდელი ყავა იყო დარჩენილი. ბექამ დაისხა და მოკლე ყლუპებით დალია. ესიამოვნა ცივი, სურნელოვანი სითხე.
სარკმელში გაიხედა. გარეთ აღარ თოვდა. `ნეტავ ადვილი ღამე იყოს~, _ გაიფიქრა. ღამე შესძულდა. შესძულდა, რადგან სწორედ ღამით გრძნობდა თავს ყველაზე უსუსურად. ღამე ართმევდა საბოლოო ძალებს, აიძულებდა სანთლის შუქზე მუშაობას და საშინელ ფანტასმაგორიად აქცევდა მორიგეობას თეთრხალათიანი მოფარფატე ლანდებით, ჩაბნელებული პალატებით და გულის გამხეთქი მოულოდნელობებით, მედიკამენტების ცარიელი კარადებით, დაბნეულობით, მარტოობით და სასოწარკვეთით.
ბექა, უკვე მესამე წელი იყო, პროვინციული ქალაქის საავადმყოფოში მუშაობდა და პრაქტიკულად არ გამოდიოდა განყოფილებიდან. თითქმის ყველა ექიმი ათასნაირი ხერხით თავს არიდებდა მორიგეობას და ჯოხი ახალგაზრდა, მარტოხელა ბექაზე ტყდებოდა. ზამთარმა განსაკუთრებით გაართულა და დაძაბა ისედაც რთული მდგომარეობა, საბოლოოდ დაამკვიდრა იმედგაცრუება და დეპრესია, იმაზე მეტი მსხვერპლი მოითხოვა, ვიდრე ადამიანს შეეძლო გაეღო, და სიკვდილი, გაჭირვება და სიბნელე ჩვეულებრივ, რუტინულ მოვლენებად აქცია.
ახლაც ბექა ისევე გულმოდგინებით ემზადებოდა სამორიგეოდ, როგორც მყვინთავები ღრმა ჩაყვინთვის წინ: ჯერ თბილი, სახელოებიანი მაისური ჩაიცვა, შემდეგ თხელი სვიტერი და ზევიდან კიდევ ერთი _ უფრო სქელი. არ დაივიწყა ორი წყვილი წინდაც _ ჩვეულებრივი და შემდეგ _ სქელი, ლელას მოქსოვილი.
წინკარში გასულმა შეამოწმა `პორტსიგარი~ _ მუყაოს ბრტყელი კოლოფი, რომელშიც მორიგეობისათვის აუცილებელ, მის მიერვე ნაყიდ მედიკამენტებს აწყობდა, ჩამოიცვა სტუდენტობიდან შემორჩენილი, გვარიანად ნირწამხდარი ქურქი და ბინიდან გავიდა.
ქუჩა, გუშინდელი თოვლით ფერუმარილწასმული, ჩვეულებრივზე სასიამოვნო სანახავი იყო, თუ არ ჩავთვლით ძველებურად განაცრისფრებულ-გაშავებულ, ავად ჩამოღვრემილ ერთნაირ კორპუსებს, მარტო გაფენილი სარეცხით რომ განსხვავდებოდნენ ერთმანეთისგან.
ნაცნობი მაწანწალა ძაღლები საქმიანი მწკრივით მიეშურებოდნენ მარტო მათთვის ცნობილი მარშრუტით. კანტიკუნტა გამვლელები ძლივს არიდებდნენ თავს დიდთოვლობისაგან გარეთ გამოყრილ ციგებიან ბავშვებს.
***
ქალაქის საავადმყოფო, ისეთივე დაქცეული, პირქუში და შიშის მომგვრელი შენობა, როგორც მისი ძმობილი თანამედროვე შენობები, ქალაქის აღმართის სულ თავში, ლამაზ და ტყიან ადგილზე იყო აშენებული. მისი მშენებლები, ალბათ, ვარაუდობდნენ, რომ ბედნიერ მომავალს ნაზიარებ საზოგადოებას საავადმყოფოს პალატებში ნებივრობისა და აქაური პურის კოტლეტების დაგემოვნების მეტი სხვა არანაირი საქმე აღარ დარჩებოდათ, თორემ ორ უზარმაზარ კორპუსს, მთელი ამიერკავკასიის სნეულებს რომ დაიტევდა, რა ააშენებინებდათ?!
ჰოდა, იჯდა ეს ორი ნაცრისფერი კორპუსი მწვანე ტყეში, როგორც ესთეტიკური თავკბილა და იმდენ ცოდო-მადლს იტევდა, დანტეს განსაწმენდელსაც რომ შეშურდებოდა.
საავადმყოფოში მშვიდობის მომასწავებელი სიჩუმე იდგა _ წიოკის, მანქანების გნიასის, `დვიჟოკის~ რახრახისა და დაბნეულ-დაბოღმილი ხალხის გარეშე.
პირველი, დარაჯი _ ზაქრო ძია _ შემოეჩეხა.
_ როგორა ხარ, ძია ზაქრო? _ შეეკითხა ტრადიციულად.
_ რავი, ისევა ვკოჭლობ, ბექავ, _ ტრადიციულადვე წაუოხუნჯა ზაქრომ და წარმოუდგენლად მოკლე `ასტრიდან~, ცერა თითსა და საჩვენებელში რომ არც მოუჩანდა, შხამიანი ნაფაზი დაჰკრა. სულ ასეთ `ბიჩოკებს~ ეწეოდა და გაუგებარი იყო, სად და როდის იწყებოდა `საბიჩოკე~ სიგარეტების სტარტი.
მედპერსონალის უმეტესობა ისევე, როგორც ძია ზაქრო, შორიახლო სოფლებიდან იყო. მათ შორის ისეთებიც, რომლებიც ინერციის გამო თუ მუშაობდნენ. აი ჟუჟუნა, მაგალითად, ქვემოუბნელი ექთანი _ დაუღალავი და მხიარული, მოქეიფე და გულგაუტეხელი. ყოველ მორიგეობაზე მოჰქონდა სახლიდან დალაქავებული ჩანთით პური, შინაური ყველი, მწნილი და ლობიო, სეზონური ბოსტნეული და კვერცხი და კიდევ, ვინ იცის, რამდენი რამ და რაც მთავარია _ ორლიტრიანი ქილით შავი, სქელი, მაცდური საფერავი. აბა რა კუპონის ხელფასი ეყოფოდა ამ ხორაგს, მაგრამ _ სახლში გული არ მიდგება, ცოტა გამოვიდე, ამ ჩემს მიტოს მოვშორდე და გავერთოო _ ამბობდა.
თუ წყნარი საღამო იყო, დასხდებოდნენ, ერთმანეთს დააპურებდნენ, ცოტას დალევდნენ და კარგ ხასიათზე მოსულები, ილამაზებდნენ, როგორც შეეძლოთ, მორიგეობის ბნელ ღამეებს.
საორდინატოროში ჩამქრალი ღუმელი და ზამბარიან საწოლზე მიწოლილი, მასავით ბედოვლათი, ახალგაზრდა ექიმი დათო დახვდა. ბექას დანახვისას წამოჯდა და _ სიგარეტი მომაწევინეო _ სთხოვა. მერე დასხდნენ და ერთად გააბოლეს. საწერ მაგიდაზე ერთი გადაშლილი ავადმყოფობის ისტორია და ჭადრაკის ჭუჭყიანი ყუთი იდო. მაგიდის მოპირდაპირე მხარეს, ტუმბოზე, დიდი ხნის გადამწვარი ტელევიზორი იდგა.
_ რა ხდება? _ იკითხა ბექამ.
_ არაფერი ისეთი, _ დათომ სიგარეტი გადავსებულ საფერფლეში ჩატენა და ბოლი გამოუშვა, _ გუშინდელი ტრავმა წყნარად არის, ყველაფერი სტაბილურია. ერთი-ორი იყო გასაკერი და წავიდნენ. მეც წავედი, _ ხელი ხელს ჩაჰკრეს და დათო ზლაზვნით გავიდა საორდინატოროდან. მერე მობრუნდა და _ შეშა აღარ არისო _ კარიდან დაამატა. ისევ ასწია ხელი დასამშვიდობებლად და წავიდა. განყოფილებიდან მედდების ხმაური ისმოდა, ჩალაპარაკება- ჩაცინება და კარების ხმა.
_ მოხვედით, ექიმო? _ თავი შემოყო ლელამ. ისე ჩააკვესა ლამაზი მზერა, რომ ამ `მოხვედით, ექიმო?~-ს მიღმა ბარემ ათი უთქმელი დაიტოვა. უცნაური ვინმე იყო _ როცა გეგონა, რომ მასზე ახლობელი არავინ იყო, უცებ დაიჭერდა დისტანციას და _ თითქოს ბუზიც არ აფრენიაო, ცივი თავაზიანობით ახელებდა.
_ ყველა მოვიდა?
ის ჰკითხა, რაც ყველაზე ნაკლებად აინტერესებდა.
_ კი. სანიტარ თამარას დედა გარდაეცვალა და ნუნუა... ვაი!
ლელას უკნიდან ვიღაცამ უჯიკა და ოთახში შემოაგდო. ჟუჟუნა იყო, აწითლებული ლოყებით და მოცინარე თვალებით.
_ გამარჯობა, ექიმო! აბა როგორა ხარ, გენაცვალოს ჟუჟუნა ძალო? ეს ოხრები, ესენი, მთელი შეშა რო დაუწვიათ, ჩვენა რა, პინგვინები ხო არა ვგონივართ? ამ ავანტყოფის პატრონებსაც რო აღარა აქვთ _ ერთი-ორი ნაჭერი დარჩათღა...
_ წავიდეთ და მოვიტანოთ.
_ უნდა წავიდეთ, გენაცვალე, მაშ რაა, მაშ აეგეთი ყინულის ლოლუა გაგათბობს? _ წაჰკრა იდაყვი ლელას.
ლელა გაწითლდა და ავად შეხედა.
_ რას მიყურებ, რაა, ანგელოზი არ გინახია? წამო, წამო, ზაქროს გავძახოთ... _ გამოსდო ხელი და გაიყვან-გააქცია.
ცოტა ხანში დაუდეგარმა ჟუჟუნამ ძია ზაქროც დაითრია თავისი გაწკეპილი ცულითა და ხერხით, ავადმყოფის მნახველ ბიჭსაც დაუტატანა, სტერილიზატორიც შემოდგა ლობიოსავით და მთელი შემადგენლობა, ბექას ჩათვლით, ტყეში გალალა.
მაღალ თოვლში სიარული ცოტა ჭირდა. სუფთა, გამჭვირვალე ჰაერი იყო, მარაგადაც რომ გინდოდა ჩაგესუნთქა. ლელა ბექას წინ მიდიოდა და გზის არჩევაში ისე გრაციოზულად მიიწევდა, რომ ჟრუანტელმა დაუარა. იქნებ სპეციალურადაც...
ძია ზაქრომ გლეხური სიყოჩაღით წამოაქცია ერთი დაჩაგრული და გახმობადაწყებული ახალგაზრდა ფიჭვის ხე და ტოტების აკაფვა დაიწყო. დანარჩენები ჭიანჭველებივით ჩარიგდნენ და აკაფულის გაზიდვას შეუდგნენ. ერთ საათში ყველაფერი მოთავებული იყო და ჩანდა, მორიგეობას ეს შეშა ეყოფოდა.
შეციებულები საორდინატოროს ღუმელს შემოუსხდნენ და ყავადანიც შემოდგეს.
***
შებინდებისას საავადმყოფოს ეზოში სატვირთო მანქანა შემოხრიგინდა. რატომღაც ცოტა ხანს შორიახლოს გაჩერდა ძრავას გამოურთველად, შემდეგ ისევ დაიძრა და მიმღებს მოადგა. მანქანიდან მძღოლი გადმოვიდა, მიიხედ-მოიხედა და განყოფილებას მოაშურა.
_ რა გნებავთ, გენაცვალე? _ გაეგება დეიდა ნატო.
_ ექიმი მინდოდა...
_ აქეთ ბრძანდება...
საორდინატოროში საშუალო ასაკის გაუპარსავი კაცი შემოვიდა და ბენზინის სუნი შემოიტანა. სწრაფად მიმოავლო თვალი ოთახს და ორივე ხელით საწერ მაგიდას დაეყრდნო.
_ ექიმო, დაჭრილი მოვიყვანე...
შეშინებული ჩანდა და დაბალი ხმით ლაპარაკობდა. ბექამ წამოიწია.
_ სად არის?
_ იქ მიზიან, კაბინკაში... არა, დაჭრილი ერთია, მუხლში აქვს გავლილი. მეორე მამამისია, გვარდიელები არიან. ტეკის აქეთ, ღვინის ქარხანასთან გამაჩერეს. სადაც წავიყვანე, არ მიიღეს და აქ მომაყვაინეს თავი... ეს რა შარში გავეხვიე, ამის დედა ვატირე...
თან სულ აქეთ-იქით იყურებოდა, თითქოს კედლებიდან ბუები მოძვრებოდნენ.
ბექამ წესიერად ვერაფერი გაიგო _ რატომ არ მიიღეს, რისთვის დაატარებდა ეს კაცი დაჭრილს, მაგრამ ადგა და გავიდა. ჟუჟუნა უკვე ხელმძღვანელობდა პაციენტის გადმოყვანას.
დაჭრილი სამხედრო ფორმაში გამოწყობილი, გაფითრებული ყმაწვილი ბიჭი იყო. მამამისს ორი ავტომატი ეკიდა მხარზე და თან უხერხულად ცდილობდა შვილისათვის ხელის წაშველებას. ბიჭი გონზე იყო და ცალი ფეხითაც ცდილობდა დახმარებას.
_ გაიწი, გაიწი, ჩვენ გადმოვიყვანთ, _ უთხრა ჟუჟუნამ.
ბიჭი შესახვევში ისე შევიდა და ისე დაწვა მაგიდაზე, არ დაუკვნესია.
_ რა მოხდა? _ იკითხა ბექამ, თან პორტსიგარიდან გამაყუჩებელი მიაწოდა ლელას გასაკეთებლად. ჟუჟუნა დახვეულ ნაჭრებს ხსნიდა ჭრილობიდან.
_ ეჰ, რაღა რა მოხდა! _ აღელვებულმა დაიწყო ბიჭის მამამ. _ ტეკზე ვიდექით ნარიადში და მხედრიონელები მოვიდნენ მთვრალები. იქითური-აქეთური და შევყევით. მე რო გავაფრთხილე, წასულიყვნენ, სუ გაგიჟდნენ და იარაღი დააძრეს და აგე, ბალღს რა უქნეს... _ ხმამ უმტყუნა და შვილს მაჯაში ხელი ჩაავლო. _ მე რაღა მექნა, ავდექი და მივუშვი...
_ ჰოდა, _ ჩაერია მძღოლი, _ რო მიუშვა გიჟივით, ის მხედრიონელი მომკვდარა და ახლა იმისი ძმაკაცები დადიან და ამათ ეძებენ საავადმყოფოებში. ესენი ჯერ იქით წასულან გზის ასაბნევად და მერე ხევ-ხევ მობრუნებულან. მე რო მოვდიოდი, იმათ გზა უკვე გადაკეტილი ჰქონდათ და ყველა მანქანას ჩხრეკავდნენ... მე ამათ აქეთ გამაჩერეს. ორგან მივედით და არ მიიღეს და ბოლოს აქეთ წამოვედით. მეც შარში ვარ, კაცო, გახვეული! ვაახ, ღმერთო!
ბექამ ჭრილობას დახედა. გამჭოლი ჭრილობა იყო მუხლის სახსართან, არცთუ საშიში. სისხლი ოდნავ ჟონავდა.
_ თქვენ ახლა გარეთ მიბრძანდით, _ უთხრა ჟუჟუნამ მომყვანებს.
_ მე დავრჩები, _ ისე თქვა მამამ, რომ არავინ შეეკამათა.
_ გარეთ კი არა, მე წავედი. აბა, კარგად იყავით, მე აქ არა ვყოფილვარ! _ მძღოლი გაბრუნდა და წასვლა დააპირა.
_ გმადლობ, ძმაო, _ უთხრა ბიჭმა, _ თუ გადავრჩი, ჩემზე იყოს.
მძღოლმა ხელი ჩაიქნია და სწრაფად გავიდა.
ბექამ დაამუშავა ჭრილობა და გაკერვას შეუდგა. შესახვევში უკვე კარგად ბნელოდა და დეიდა ნატომ ერთადერთი ნავთის ლამპა შემოიტანა.
ბევრი შრომა არ დასჭირვებია. გაკერვა დაამთავრა, დრენაჟი ჩადგა და შეახვიეო, _ უთხრა ლელას.
ბიჭი არ კვნესოდა. მხოლოდ ამოიხვნეშებდა ხოლმე ბოღმიანად და მამამისს გახედავდა ცერად.
_ უნდა დარჩეთ, _ უთხრა ბექამ, როცა საქმე დაამთავრა.
_ არა, აქ დარჩენა არ ივარგებს! _ ისევ მტკიცედ თქვა მამამ და ავტომატები შეისწორა. _ რამეს ვნახავთ და თბილისში გადავალთ. გვარდიასთან უფრო დაცულები ვიქნებით.
მერე უხერხულად გაჩერდა.
_ თქვენი დიდ მადლობელი ვარ, ექიმო... ეხლა საშუალება არა მაქვს და გადამეხადოს პატივისცემა.
_ არა უშავს... დარჩენილიყავით, ჯობდა, _ კვლავ შესთავაზა.
მამამ თავი გააქნია და შვილს მაგიდიდან ჩამოსვლაში დაეხმარა.
ჟუჟუნამ საიდანღაც ყავარჯენი დააძვრინა და _ როცა მორჩები, მაღარიჩი ჩამოჰკიდე და ისე დააბრუნეო.
მერე რაღაცნაირად სახე შეეცვალა და გაფითრდა. ბექა შემობრუნდა და კარებში ავბედითად ჩამდგარი ლანდები დალანდა. გვარდიელებმაც მოიხედეს. მამა გამალებით სწვდა იარაღს, მაგრამ სხვისმა დაასწრო ყურისწამღები კაკანით. უხმოდ, ჩვარივით მოცელილს კიდევ მიაყოლეს რამდენჯერმე და ბიჭისკენ მობრუნდნენ.
წამიერ სიჩუმეში ლამპა ჩავარდა და გასკდა.
_ რას აკეთებთ! რას აკეთებთ! რას აკეთებთ! _ ჟუჟუნა ლანდებს მივარდა და მკერდში მუშტები დაუშინა. _ რას აკეთებთ! რას აკეთებთ! რას აკეთებთ! _ ყვიროდა და იბრძოდა.
ბექამ წინ გაიწია და დაჭრილს გადაეფარა.
_ უუუუშენი, _ წაიღრინეს ლანდებმა და იარაღი მოიქნიეს. ჟუჟუნა წაიქცა.
_ უუუთქვენი, _ წაუღრინა ბექამაც და გაიწია...
...სალონში არავითარი მოძრაობა არ იყო. მხოლოდ თვითონ გადაადგილდებოდა _ თითქოს მიცურავდა, და მგზავრთა სახეებს ჩაჰყურებდა. ბექა ხედავდა, რომ ყველა მკვდარი იყო, მაგრამ ყველა მათგანის გამომეტყველება წყნარი და გულგრილი იყო, როგორც მანეკენებს აქვთ ხოლმე. ბექა ცდილობდა შეჩერებას, მაგრამ ვიღაცის ნება მოქნილ და დრეკად ზამბარასავით რბილად, მაგრამ დაჟინებით ეწეოდა ბოლოსკენ. ყველა სავარძელი დაკავებული იყო, გარდა ერთისა, რომელიც _ ბექა დარწმუნებული იყო ამაში _ მას ელოდა.
ძალას უნდოდა, ჩაესვა სავარძელში, მიუხედავად მისი თავგანწირული წინააღმდეგობისა და... ბექა ჩაჯდა.
მეოცე საუკუნე იწურებოდა...
დათიშვილი ზაზა - Datishvili Zaza
⏱️ 1 წთ.
👁️ 3
100%