ოკრიბული პროგრამა
(okribuli programa)
- კარგი, ახლა, ნუ მეიკლავ თავს! კაცია და გაკრავს საცხა ფეხს, აბა რას იზამს! ოჯახი მაგის გულობიზა რომელ ჭკვიანს დოუნგრევია!
- გასაგებია, მაგრამ მე არ უნდა დამმართოდა ეს ! - დაბეჯითებით დავიწყე და - მე ხომ, მე ხომ ...მე უარ... - წკმუტუნ-კნავილივით გამომივიდა.
- დიდაია! მე არ უნდა დამმართოდაო?! არ ხარ შენ პირველი. მეუღლე რაა, შეყვარებულის ღალატის ამბავსაც რომ გეიგებს, არაა ადამიანი, მასე რომ არ ფიქრობდეს. დამიჯერე მე.
პირველათაა ყოლიფერი ასე ძნელი, თვარა მერე ...
ახლა, შენს მამამთილს რომ უყურებ, მაგფერი კი არ იყო, თელი რაიონი ეჭირა ხელში ასე, ა! - ჩემი დედამთილი უცებ მაღლა აშვერილ მარჯვენას მუშტად კრავს, ზუსტად ისე, ლენინის ძეგლს რომ ქონდა ქუდი მობღუჯული და შეძაგძაგებამდე უჭერს, მერე ადუნებს, გულთან მიაქვს, მარცხენათი ალერსიანად, თანმიმდევრულად იმასაჟებს და განაგრძობს:
- განათლება, შენ რომ გაქ, იმფერი უნდა, მარა სხვა ჭკუა სჭირია ოჯახს, თვარა არ გამოვა არაფერი.
კომუნისტების დროს ვითომ კამანდიროვკაში რომ დაარბენიებდენ ჩვენ კაცებს, იცოდა ყველა ქალმა, რაის კამადიროვკაც იყო იგი, მარა ქე ვიყავით ჩუმათ.
ხმას რავა ამევიღებდი, ოჯახში ნათქვამს და მომხთარს გარეთ რავა გევიტანდი! ასე დამაჩვიეს ბაღნობიდან.
ნამეტანი გაჭივრებული იყო ჩემი ოჯახი. ძმები საცოლშვილო მყავდა, ქე ვიყავი იმფერი გოგო, ყველაფერი რომ უხდება, გადარევითაც ყველა ირეოდა ჩემზე, მარა ოცის ისე ვხდებოდი, მივიხედე-მევიხედე და, ჩემი ხნის აღარც არევინ იყო გასათხოვარი ახლომახლოში. მზითვი მე არ მქონდა და სწავლა-განათლება, არც ნათესავები მყავდა იმფერი კაი და გავლენიანი, პატრონად ქე რომ გამოადგება ადამიანს და, ვინ იყო ჩემი მთხოვნელი!
მეზობლის სატირალში ზაურიე რომ ჩამევიდა მანქანით, შარვალ-კოსტუმში და გალსტუკში, საცხა, კუთხეში ვიდექი ჩემთვის, მორცხვად, ერთი კი გამეიხედა თავიდან, მარა სხვა გოგოებმა, რაფერც მაგ დროს იციან, მანდამაინც მაშინ მეინდომეს ჩემთან ხმამაღლა ლაპარაკი და ზურგით ამოფარება. ქელეხის სუფრაზე თეფშები რომ შემქონდა და გამომქონდა ცქრიალით, ე, მაშინ დამადგა თვალი. კი მიყო გულმა რეჩხი, რაცხა უცნაურად, მარა რავა ვიფიქრებდი, მეორე დღეს თლა მაშვლებს თუ გამომიგზანიდა სახში.
მაგიო, ქეთო ბიცოლამ თქვა, იმფერი გასულია ყველგან , იმფერი ქალები ეხოვიან თავზე ქუთეისში, ყოლიფერი მოწყენილი აქ და აწი შენ რომ ხარ, მარტო იმფერი ლამაზი და პატიოსანი გოგო ჭირია საცოლოდო. ახლა, ასაკით არაა თლათ ბაღანე, მარა მაგი უკეთესიაო. დაბალია და თმები აქვს გაცვენილი-თქვა, ერთი დავიწუწუნე და, არ გამაგონო მაგი, კაცი შესახედაობით ეშმაკს სულ ა, ასეთ პატარაზე უნდა ჯობდესო .
ასე გამათხოვა ჩემმა პატიოსნებამ და ისე დავბერდი ქმარ-შვილში, ფრანცუსკები არ გამიკარებია ფეხზე, ზაურიეზე მაღალი არ გამოვჩნდე ხალხში-თქვა. კიდო კაი, შენი ქმარი ჩემ ჯიშზე რომაა წამოსული. ჩეიცვი რავარიც გაგეხარდება, იმფერქუსლიანი ტუფლი და გაყევი გვერდში ასე, კარალევასავით !
მაგი რაა!
ახალი ჩამოყვანილი ვარ ოკრიბიდან, ასე, ერთი წლის, სავსე მაქ შკაფები, მარა სარკეში თუ გევეპრანჭები ჩემ თავს, თვარა , სხვა ვინაა შემომხედავი. ვზივარ სახში მარტო, ვზრდი ბაღანეს, ვაწკრიალებ სახ-კარს და ველოდები. კი ვიცი, ზაურიე არ მოვა გვიანობამდე, მარა მაინც. ხმაური შემომესმა რაცხა, გევიხედე და.....
(დედა, რას მიშობა ეს წნევის წამალი, რაფრა ამომივარდა გონებიდან! რას გიყობოდი?)
ჰო! ზაფხულია ერთხელ, ცხელა ნამეტანი და დარეკა დილას უცეფ სამსახურიდან, ქობულეთში მივდივარ ამეღამ, ჩამიწყვე ჩამადანი, შოფერი გამეივლის, გარაჟის და მანქანის გასაღებები ჩოუგდე, სამსახურის მანქანას დააყენებს და მაგი ქე გამოატანეო.
როის ჩამოხვალ-თქვა და, ერთ კვირაში მაქანე ვიქნებიო. დამწყდა გული. დაბადების დღე იყო მისი ორ-სამ დღეში, მომზადებულიც კი მქონდა წინასწარ პატარა რაცხაები, მარა რას ვიზამდი!
რომ წევიდა, ჩემი დედამთილი ჩამევიდა ჩვენთან. ბაღანემ კი იუცხოვა თავიდან, მარა მერე იმფრად მიეჩვიენ ერთმანეთს, კალთიდან არ მოშორებია თელი დღე.
ამის შემხედვარეს დამკრა თავში აზრმა და შევეხვეწე, რა მოხდება, აგი ბაღანე ერთი ღამით რომ დაგიტიოთ, გავამზადებ პატარა, ზაურიეს რომ უყვარს, იმფერ რაცხაებს და გავყვები ღამის მატარებელს, დილაზე ქე ვიქნები იქანა, ევიყვან ტაქსს, ჩოუტან პრავეზიას და ქე გამოვყობი ისევლე მატარებელს-თქვა.
დავაცხვე ხაჭაპურები, შევწვი ტაბაკა-ქათმები, დავაკარი ჭადები, ჩავასხი დიდ ბოთლში ახალი ტყემალი, ცოტა პატარა კიტრი და პამიდორი, რაცხა ხილი, ბოცით ღვინო და წევედი.
ჩევედი მარა, მისამართი მე არ მაქვს და არაფერი.
კი იცი შენ, ქობულეთი - ერთი გძელი ქუჩაა სულ. დავყევი ტაქსით ნელ-ნელა ქუჩის თავიდან და ვიხედები ეზოებში, დილაა, ხალხი არ ჩანს ჯერე. დევინახე, აგერ არ დგას ჩემი ქმრის მანქანა, ერთ ეზოში?!
გადმოვტვირთე ჩემი პრავეზია, გოუშვი ტაქსი, შევედი და ხაზეიკას ვეკითხები, სადანეა ჩემი ზაურიეს ოთახი -თქვა.
დეიბნა, ხო იცი! აქანე მაგფერი არევინააო.
რავა არევინ, აგერ არ დგას მანქანა-თქვა?
ავედი მეორე სართულზე, გძელი ბალკონია და მიყოლებაზე კარებები და ფანჯრებია ჩამწკრივებული, კარებები კია მიხურული, მარა ფანჯარა ყველა ღიაა. დავყევი, ვიჭყიტები ზანავესკების კუთხეებიდან და ... დედა, რას ხედავს ჩემი თვალები, აგერ, ჩემი ქმარი ვიცხა ტიტველ რუსის ქალთან ჩახუტებული არ ხვრინავს?!
ავკანკალდი ქალი, ერთ წამში ღონე გამომეცლება-მომივა, გამომეცლება-მომივა . დამიბნელდა თვალები, მივეყუდე მოაჯირს. გავჩერდი ასე პატარა ხანს და ვფიქრობ:
რა ვქნა აწი!
შევიდე, დევითრიო ის ვინცხა ქერა თმებით და ვაჩაჩქუნებიო თავი რკინის კრაოტის თავზე? რა მისი ბრალია.
ზაურიეს ვეჩხუბო, წავალ სულ სახლიდან, მორჩენილია ჩვენ შორის ყველაფერი-თქვა? რომ მითხრას, კაიო, სად ოხრობაში წევიდე!
შენ წადი-თქვა, რავა უთხრა! რომ მოუსვას ხელი ყოლიფერს და დეიკარგოს საცხა, რაფრა ვზარდო ბაღანე მარტო?
ვინაა ჩემი პატრონი! - ამომიჯდა გული .
ერთი გაფიქრება ისიც ვიფიქრე, წევიღებ ამ ჩემს ჩამოტანილს უკან, სახში-თქვა, მარა ზაფხული იყო და გაფუჭდებოდა გზაში, მერე, გევიტან ამ ეზოდან, მოვშორდები აქოურობას, ვნახავ საცხსა ახალგაზრდებს და იმათ მეიხმარონ, მარა მერე ჩემი დედამთილი რომ შემეკითხება, დეიჯერებს, რაც მოხთა-თქვა ?
უცფათ, შუქი რომ მოვა დიდი ხნის წასულზე, ისე გამინათდა თვალებში.
კიდო კაი, არ დოუნახივარ არცერთს.
ჩამევედი ფეხაკრეფით მეორე სართულიდან. მივედი ხაზეიკასთან და შევეხვეწე, არ დამღუპოთ, თუ ღმერთი გწამთ, არ თქვათ, აქანე რომ ვიყავი. ამგენს ქე დავტოვებ და რომ გეიღვიძებს ჩემი ქმარი, ასე უთხარით, ვინცხა შოფერმა მეიტანა და ჩამაბარა თქვენთვის გადმოსაცემად, დაბადების დღე გქონიათ-თქვა.
აქანე კიდო, ჩემი დედამთილი გავაფთხილე, არ წამოგცდეთ, ქობულეთში მე თითვან რომ ვიყავი ჩასული და, ვითომ, ბიძაშვილი რომაა ჩემი, ანზორიე, გზათ მიდიოდა და იმას გავატანე პრავეზია-თქვა.
გევიდა ის კვირა და ქე დაბრუნდა პატიოსნათ ჩემი ქმარი ქობულეთიდან, არ მომხთარა ვითომ არაფერი.
ორი დღე იძინა, მესამე დღეს, ჩეიცვი, საცხა უნდა წაგიყვანოო. ჩამსვა მანქანაში, მიმიყვანა, ქე რომ მოედანზე დიდი ოქროულობის მაღაზია იყო, შემიყვანა საწყობში, და ... ე, მაგი საყურეები, შენ რომ მოგწონდა ნამეტანი და რომ გაჩუქე , მაშინ მიყიდა.
იმაზე ხმა არ გოუღია, მერეც ბევრი მომხთარა აქა-იქ რაცხაები , მარა აგერ ოცდაათი წლის ცოლ-ქმარი ვართ და მისგან ჩემი წილი დაფასება და სიყვარული არ მომკლებია დღემდე.
ახლა დედამთილს არ იკითხავ? გვარიშვილი ქალი იყო და ისედაც ზემოდან უცქეროდა ყველას, ახლა, მე თავიდან თლათ თვალში რავა მოუვიდოდი, მისი გვარიშვილობის პატრონს და მას მერე სიკვტილამდე თან მყობოდა საწყალი. თავისი ქალიშვილებიზაც რომ არ ემეტებოდა , თლათ ჩემთვის უნდოდა ყოლიფერი.
ასე, ჩემო კარგო. თუ ქმარი და ოჯახი გინდა, ქე უნდა მეითმინო ამფერი პატარა რაცხა-რაცხაები...
მეიწყენს მერე და, ძალით რომ გააგდო სახლიდან, ქალებში გეიარე-თქვა, სა წამსვლელია!
აიღე ახლა ამ მაგიდიდან უკან შენი გასაღები და წადი წყნარად სახში, ვითომ არ მომხთარა არაფერი!
ვიბრუნებ გასაღებს .
რკინა ცივია.
გამოვდივარ ქუჩაში.
მანქანაში ვჯდები.
ვაჩერებ.
რა ცუდია, რომ დილით ფანჯრებიდან შუქი არ გამოდის. იქნებ არც მოსულხარ შინ. თუ დაბრუნდი, ჯერ ალბათ გაღვიძებულიც არ იქნები წუხანდელის მერე.
პირველი შენ არა ხარო, პირველად ყველაფერი ასე ძნელიო...
რა ვქნა? ამოვყვე სადარბაზოს კიბეებს? გავაღო კარი? შემოვიდე, გამოვიცვალო და ვითომც არაფერი, აბაზანაში ხაოიანი ხალათი ძვლებურად შემოგაწოდო? ძველებურად მოგიმზადო უშაქრო თურქული ყავა, სიგარეტზეც მოგიკიდო და ისე მოგაწოდო, როგორც შენ გიყვარს დილდილობით?
გასვლის წინ რიტუალურად ვაკოცოთ ერთმანეთს და კარგი დღე ვუსურვოთ.
მერე ცოტას წავუძინებ, მერე გავალ, დავუყვები ,,შოფებს,, . თუ რაიმე საშენოდაც მომეწონა, დაგირეკავ. შენ, როგორც ყოველთვის, საქმიანი შეხვედრის გამო, მობილი გამორთული გექნება. მეც ისევ იმ პირობით წამოვიღებ, თუ ჩემს ქმარს არ მოერგო, ხვალ დაგიბრუნებთ-მეთქი. მერე შენი მოსვლისთვის უცებ მოგიმზადებ რაიმე სუპერმარკეტულს. უბრალოდ, მიკროღუმელში შევაწყობ .
ყველაფერი თითქმის მზადაა, მხოლოდ წამები სჭირდება.
მუდამ ზუსტ პროგრამაზე უნდა დააყენო, რომ არც დაგეწვას და არც უმი გამოგივიდეს.
ეს უჩემოდაც შეგიძლია.
წესი ყველაფერს ზედ აწერია. თუ წაიკითხავ. არაფერი შეგეშლება.
მერე მიეჩვევი და თვითონ მიხვდები, რა და როგორ .
მთავარი - მაინც პროგრამაა...
დარბაისელი ნინო - Darbaiseli Nino
⏱️ 1 წთ.
👁️ 0
100%