ყურძნის ლირიკა
(yurdznis lirika)
(yurdznis lirika)
სხვაზე უწინარეს თრობა მწადია და საათობით შენ რომ გიყურებდე, ან მომცინარეს, თუნდაც ნაღვლიანს, გადაგათრობდი ღვინოდ, ყურძნებზე, მე სისხლი მეწვის, როცა თვალს მოგკრავ, ამას ვერ აგიხსნი რა მემართება, ალბათ არც ითქმის, თუნდაც სულ ოდნავ, არც მარგალიტით, არც ძვირფას თვლებად არ შეფასდება ასეთი წამი, წამის მეასედი, მემილიონედი, მთელ დროს განსაზღვრავს, მთელი არსებით, მე ღამის სიზმრებს დილით ვიგონებდი, ყურძნები შემწიფდნენ სიტკბოთი, სითბოთი, ტრფობით მასვენებენ, შემდეგ დამღლიან, მტევანი ჩემ წინ დევს, ამწამს ჩავითრობდი, როგორც შენს სახეს, კეთილს და ნაღვლიანს.