ორი წვეთი სიცოცხლე
(ori wveti sicocxle)
სიყვარული ... აუკრძალო შენს თავს სიყვარული ... ეს იგივეა, რაც თავი აიძულო, იცოცხლოს ისე, რომ არ ისუნთქოს, იყოს ნათელი, მაგრამ სხივები არ ატანდეს სხეულის შიგან, სულის სიღრმემდე... გაივლი ბაღში და სულ უბრალო ბალახის ღერიც შეგებრალება, თუკი უბრძანეს: თავი დაიხსენ, დილის ცვარი არ დაიპკურო!
ნუთუ ყვავილებს ნაზ ქრიზანთემებს შესწევთ უნარი, აიცილონ ზეცის კურთხევა? თუკი მოვწყვეტთ და თბილი სახლის ცივ ლარნაკებში პეშვ წყალს ჩავუსხამთ, მხოლოდ მაშინღა დავიფარავთ იმ ზეციური სამკაულისგან, ღია ცისქვეშეთს რომ ეკმევა გამთენიისას. შენ კი, ძვირფასო, რანაირი საბურველით დაიფარავ თავს სიყვარულისგან? სიცოცხლე ორი წვეთიც რომ იყოს, აქედან ერთი სიყვარულია, მეორე კი გაზაფხულია. თუკი სიყვარულს ამოაშრობ გაზაფხულის ნაპრალებიდან, რა შემზარავი გახდება ყოფა თავად სიცოცხლის დაბადებისა, გაზაფხული, რომელიც არსად, არც ერთ ხეზე, არც ერთ ბუჩქზე, არც ერთ მზერაში არა ყვავილობს და ისევე განწირულია, როგორც ლარნაკში ანგელოსი ფრთებშემოჭრილი ... ვინ შეეჩვევა ასეთ გაზაფხულს, მიტოვებულს ციურ წვეთისგან? .. ალბათ, ვიღაცა, ვისაც ღვთისაგან ეს ერთი წვეთი არასოდეს არა რგებია, ვინაც არ იცის, ჭეშმარიტი გაზაფხული როგორ იწყება, რა ფერი და რა სურნელი აქვთ უჭკნობ ყვავილებს ... რომელნიც, ალბათ, არაფერზე ლაპარაკობენ, მდუმარებაში ყველაფერი ისედაც ესმით ... შენც დაჩუმდები ყვავილთა დარად და ალიონზე ამოცდენილ პირველ სხივივით ლამაზ სიცოცხლეს, ცვრიან გაზაფხულს მიესალმები ...
გაბროშვილი თამარ - Gabroshvili Tamar
⏱️ 1 წთ.
👁️ 2
100%