დამშვიდობება (damshvidobeba)
ხალხით გაჭედილი ავტობუსი მიქრის. ნაბდისქუდიანი, წარბებჩამოფხატული ბერიკაცი მოკუნტული დედაბრისკენ მიიწევს.
დედაბერი ჯინურა კალათებში მოკეცილა და აქეთ-იქით ცქვიტად იცქირება.
_ შენ მაგდანა არა ხარ? _ ეკითხება ბერიკაცი.
_ მაგდანა ვარ, მაგდანა...
_ გამარჯობა, მაგდან!
_ შენ მიხა არა ხარ?
_ მიხა ვარ, მაშ...
_ როგორა ხარ, მიხავ, როგორა ხარ, ბიჭო!
_ ხი-ხი-ხი-ხი... ბიჭიო... _ ხითხითებს იქვე მდგარი პატარა ბიჭი.
_ რა გაცინებს? ჩემთვის ისევ ბიჭია! _ ტუქსავს დედაბერი ბიჭს.
_ როგორა ხართ, ბიჭიო, როგორა?
_ აბა, როგორ ვიქნებით, არა გვიშავ რა...
_ თქვენები როგორ არიან? შვილიშვილები დაათხოვე?
_ კარგად არიან. დიდს კარგი ყისმათი შეხვდა, ქალაქშია, ეხლაც იქიდან მოვდივარ. შუათანა ახმეტაში გავათხოვეთ. ისინიც კარგად არიან. მარტო პატარაზე გვეთანაღრება გული.
_ იმ ნაბოლარაზე?
_ ვერ შეხვდა კარგი ბედი: სიფხიზლეში კიდევ არა უშავ რა, დათვრება და გაგიჟდება.
_ რად გაატანეთ?
_ ვინა გვკითხა? ალავერდში ვიყავით. მოვბრუნდით და შინ აღარ დაგვიხვდა: ფშაველში გაპარულიყვნენ, ბიჭის მამიდასთან.
_ შინ უნდა ჩაგეკეტნათ.
_ ჩავკეტეთ... ფანჯრიდან გადამძვრალიყო.
_ ეეხ, ეხლანდელები...
_ შენ? შენ როგორღა ხარ?
_ იი, შენ კი გაიხარე...
_ სადა ყოფილხარ?
_ ქალაქში. ვარიები მყვანდა გასაყიდად.
_ გაჰყიდევი?
_ მუქთად უნდოდათ! აბა, ერთი კრუხი თქვენ დასვით-მეთქი...
_ მაგათ იგრე ჰგონიათ...
_ ესეც ჩვენი სოფელი... _ ამბობს ბერიკაცი და ჩასასვლელად ემზადება, _ აბა, კარგად იყავი, მშვიდობით...
_ მშვიდობით, ვინ იცის, ვეღარცა გნახო.
_ აბა, რა ვიცი, ვინ იცის...
_ მშვიდობით, ბიჭო...
მიხა ჩადის. დედაბერი უცებ წამოხტება, ფანჯარას მივარდება და ეძახის...
_ ბიჭო! მიხავ!
_ ხოო!
_ აბა, ჩემზე თუ რამე გაიგოთ, გადმოდით, არ დაიზაროთ!
_ ნუ გეშინია!
_ გადმოდით... ჩემიანები ხართ... გეკუთვნით!
ბერიკაცი პასუხს აღარ იძლევა.
დედაბერი თვალს გააყოლებს.
_ ხი, ხი-ხი-ხი... ბიჭიო... _ ხითხითებს ბიჭი.
ბერიკაცი უკან აღარ იხედება.
დედაბერს გული სწყდება. მერე აქეთ-იქით მიიხედ-მოიხედავს და ისევ პატარა ბიჭს მიუბრუნდება:
_ ხო, რა გაცინებს? ჩემთვის ისევ ბიჭია...
ბიბილური თამაზ - Bibiluri Tamaz
⏱️ 1 წთ.
👁️ 5
100%