ეპიზოდი პირველი
-მინდა დავწერო დიდი ურითმო ლექსი!
-რა გინდა დაწერო?
-დიდი ურითმო ლექსი...
-პატარა მოთხრობა?... და რატომ ურითმოდ?
-ალბათ,მოთხრობები უფრო გულწრფელია...
-ხო???
-მგონი...
-კიდევ რა \\\"გგონი\\\"?
-სიყვარული \\\"მგონი\\\"...
-სიყვარული?..ჰმ!..რატომ???
-ხომ შეიძლება არ არსებობდეს \\\"რატომ\\\"...უფრო მარტივი იქნებოდა ყველაფერი ამ სიტყვის გარეშე.მე რომ შენ გეტყვი,მზე მიყვარს-მეთქი და შენ რომ შემეკითხები,რატომო,ის უფრო კარგია თუ შენც რომ მითხრა,მეც მიყვარს მზეო,ან მზე ყველას უყვარსო...
ლექსს რომ დავწერ,რატომ დაწერეო,ის კი არ მკითხო,ლექსი დაგიწერიაო,მითხარი!..
მე რომ მიყვარს ის ,ვიღაც,მაგრამ ჩემი,რატომ გიყვარსო,არ შემეკითხო,გყვარებიაო,მითხარი!..
მე ამ სიტყვის მეშინია!...
ზღვაში რომ ნებივრობ,ჯერ ფსკერს მიუყვები და კენჭების სიმაგრეს გრძნობ ტერფებზე,მერე ზღვას რომ მოუნდები,ფსკერს გამოგაცლის და სიღრმეს გაგიშლის ფეხქვეშ...ჟრუანტელად რომ დაგივლის თოთო ტალღების სილივლივე და სხეულს გაგინორჩებს...
მზე რომ სხივებს ჩაგაწნის თმაში და ზღვა ლეკვივით დაგიწყებს ლოკვას სახეზე...
ირგვლივ რომ ვერავის დაინახავ და სიზმარში მელიისგან მოტყუებული ბავშვივით გაგიკრთება ტუჩზე ღიმილი...
წვიმის შემდეგ ტყეში დაფენილი სოკოებივით რომ გადაგფარავს პატარა მედიდური ფიქრი და ხმამაღლა გაფიქრებინებს,ნუთუ ახლა მხოლოდ ჩემია ამხელა ზღვაო და ისიც რომ ტუჩზე გაკოცებს და ციცქნა ტალღას შეგაფეთებს დასტურის ნიშნად...
შენ რომ სიხარული გაგაჯერებს ,როგორც ივლისის მზე უჩრდილო ადგილს.თვალებს რო დახუჭავ სიამოვნებისგან და ზღვას მიეცემი.პირველ კოცნას რომ მოგაგონებს ეს უჩვეულო ბედნიერება...
თავს რომ ჩაყოფ ზღვაში და კენჭების რაკრაკს გაიგონებ,თოლია რომ გადაგიფრენს და მისი ნისკარტის ჭრილი ღიმილად მოგეჩვენება...
სხეულს რომ მოადუნებ და აკვანივით დაიწყებს რწევას ტალღები.ქარი არტახებივით რომ გადაგეკრება.ენას რომ შეახებ მარილიან ტუჩს და დედის რძესავით ტკბილი მოგეჩვენება ზღვის სიმლაშე.იავნანასავით ნაზად რომ ჩაგეღვენთება სულში მზის სიცილი და მერე \\\"ის ვიღაც შენი\\\" რომ გაგახსენდება და ბედნიერებით აიფაკლები ივნისის მარწყვებივით და წყლით დამძიმებულ წამწამებს აწევ,სინათლე რომ ჩაგეღვაროს ქორფა ბედნიერებაში და...
ამ დროს რომ დაინახავ უზარმაზარ ტალღას,რომელსაც ზღვის ფერი არ აქვს,ტალახისფერია..იმედის საზომით რომ გაზომავ მანძილს ტალღასა და შენს შორის,შენსა და ნაპირს შორის,მერე შენი და წყლის სიძლიერეს და სისწრაფეს რომ შეადარებ ერთმანეთს და მწარედ გაგეღიმება...
ერთმანეთში რომ აირევით შენ,შენი ღიმილი და ტალღა და სინანულით გაიფიქრებ,ნუთუ ახლა მხოლოდ ჩემია ამხელა ზღვის რისხვაო და ისიც რომ კისერს მოგიგრეხს დასტურის ნიშნად,მკერდით გაგახოხებს კენჭებზე და სილით ამოგივსებს თვალებს და შენ გაიფიქრებ,რა კარგი იქნებოდა ამ ტალღის გარეშეო..
აი,სწორედ ამ ტალღას ჰგავს ის ერთი კირკიტა სიტყვა თუ კითხვა,-\\\"რატომ\\\".
არასოდეს დამისვა ეს შეკითხვა!
გახსოვს, როგორ ვნებივრობდი ზღვაში?
ეპიზოდი მეორე
-როდის დავწერთ დიდ ურითმო ლექსს?
-პატარა მოთხრობას?
-ჰო!
-როცა რითმების ძებნა დაგვღლის.
-გინდოდა გეთქვა,როცა რითმები შემოგველევა?
-მე სწორედ ის ვთქვი,რაც მინდოდა მეთქვა...რითმები არ ილევა.
-ოდესღაც ხომ გათავდება,აღარ იქნება?
-არასდროს!
ძალიან პატარა და ცოტა ჭკვიანი ბავშვი რომ ვიყო,მარტივ-უბრალო შედარებას მოგიყვანდი რითმასა და კარაქიან პურს შორის,გეტყოდი აი,ასე,ბავშვური ლესიკონით:მე ისე მიყვარს კარაქიანი პური,როგორც დედიკო.
კარაქიანი პურის გარეშე არ ვსაუზმობ და დედა თუ არ მეფერება,ვერ ვიძინებ.
დედამ იცის,რომ მე ვიტირებ საუზმეზე ფაფა თუ მომიმზადა,ამიტომ ჩემი ლამაზი დედიკო ყოველთვის ყიდულობს ჩემთვის კარაქს...და პურს.
ხანდახან დედა გველნაკბენივით შეხტება ხოლმე საკარაქეს რომ თავს ახდის,მერე ტანსაცმელს იცვლის,იმ ლამაზ კაბას იცვამს,მე რომ დიდი გავიზრდები,მაშინ რომ მაჩუქებს.
დედა მეზობელთან მტოვებს ცოტა ხნით და ცოტა ხანში არ ბრუნდება...მოგვიანებით იგი მადლობას უხდის მეზობელს და ჩემს თვალწინ აცურებს ოქროსფერ,გემრიელ სირბილეს ცარიელ საკარაქეში...
იმ ღამით რომ მაძინებს,ვეკითხები,ცოტა ხანი რამდენია-მეთქი,რისთვისო,მეკითხება.მე ვხვდები რომ მან ცოტა რთული კითხვა დამისვა,მაგრამ მე პატარა და ცოტა ჭკვიანი ბავშვი ვარ და კარაქის ყიდვისთვის-მეთქი,ვპასუხობ...
\\\"რამდენიმე წუთი\\\",-ამბობს დედა...
მერე მეზობლის ნათქვამი მახსენდება,ორი საათი ვერ ძლებ დედის გარეშეო.
სად იყო დედა?კარაქის საყიდლად!
ერთი მაღაზია დაკეტილი ყოფილა,მეორეში კარაქი გათავებიათ,გზაში ნაცნობი შეხვედრია...მე მინდა ვკითხო,ყველა მაღაზია რომ დაკეტილი ყოფილიყო,საუზმეზე ფაფას შევჭამდი-მეთქი?მაგრამ მე ცოტათი ჭკვიანი ბავშვი ვიყავი და ჩემი დედიკო ლამაზი იყო...მაღაზიის პატრონს გააღვიძებდა,ან მინას გატეხდა,ან კედელს ჩამოანგრევდა,ან გისოსებში შეაცურებდა თავის თხელ ხელს...შეუძლებელი რა იყო?
-შეუძლებელი კარაქის ქონა იყო ომის დროს,ხალხი რომ უმარილო პურს ჭამდა და ბევრს რძე ესიზმრებოდა.
-მაგრამ ომი ხომ მთელი ცხოვრება არ გრძელდება?
-მთელი ცხოვრება სიცოცხლის გარდა არაფერი გრძელდება...შემოელიათ თუ არა კარაქი მაშინდელ ბავშვებს?
-ნამდვილ პოეტებსაც აქვთ სულიერი კრიზისები,ჩემო კარგო!
10 ივნისი,2003,პარიზი...
ჯანაშია ნათია - Janashia Natia
⏱️ 1 წთ.
👁️ 3
100%