რამდენიმე ჩანაწერი ზევსის პირადი დღიურიდან
შენ ცხოვრობ იქით,
ღრუბლების ზემოთ,
სტრატოსფეროში,
შენთვის ჰელიოს ერთი უბრალო
კენჭთაგანია
(რომელიც გათბობს)
და ყოველ დილით
სანამ ცაში გაისეირნებ,
ეტლის ბორბლების
დასაზეთად აგზავნი
ირისს.
ხანდახან ისე,
ჩამოირბენ დედამიწაზე,
ოკეანეში დაისველებ სავსე ძუძუებს
და გაწითლდები,
ხელუხლებელ, ლამაზ ქალივით,
კაცი რომ სადმე, ახლომახლო
დაგელანდება.
სხვისი გრძნობები
შენთვის კარგი სათამაშოა,
დააგორგოლებ, შემდეგ გაწყვეტ
აუღელვებლად
ბაძავ მოირებს,
(არადა თითქოს ათასჯერ სჯობნი
ამ მახინჯ ღმერთებს).
მაგრამ ყოველთვის ვერ მიაგნებს
გუგული ბუდეს
და როცა ჩრდილში
წამოწვები დასასვენებლად
ჩაგეხუტება აღტაცებულს
ჭრელი ფრინველი
და გაგაოცებს.…
ვიქნები ქმარი,
უსულგულო და ეჭვიანი,
დავანაკუწებ შენთვის მიძღვნილ
ყველა საჩუქარს,
მე თვითონ დავხევ-ჩემი ხელით,
ძვირფას ბიალონს,
რომ საწოლიდან არ გამისხლტე
ვნებამორეულს.
(და თუ ოდესმე მიღალატებ,
გაგაკრავ ცაზე,
მძიმე გრდემლებით გაგიწელავ
ჩამოსხმულ ფეხებს)
გამიჩენ შვილებს
და ჩაუყრი საფუძველს მითებს
ლამაზ ზღაპრებად, რომ შეკონავს
კაცობრიობა.
ვცხოვრობდით იქით,
ღრუბლების ზემოთ,
სტრატოსფეროში.
მე, როგორც რიგითი ქალაქელი
მე, როგორც რიგითი ქალაქელი,
ვმუშაობ დაუღალავად
და ყოველ ზაფხულს სიხარულით ვიღებ
შვებულებას.
დანიშნულ დროზე, ფაციფუცით ვალაგებ ჩანთებს
და სოფლისაკენ მიმავალ ავტობუსს
ველოდები გაჩერებაზე.
სოფელში,
არ შესული ჯერ კიდევ სახლში,
სუფთა ჰაერისათვის ავრბივარ მაღალ გორაკზე,
გორაკზე-
სადაც ადრე ათი მოსახლე იყო,
ახლა კი ერთი, დიდი მეწყრად ქცეული ზონაა,
მეტსახელად ნასახლარი
და მე, როგორც რიგითი ქალაქელი,
პირობას ვდებ, რომ შემდეგ წელს ჩამოსული,
დავრგავ ხეებს მეწყრის შესაჩერებლად
და ამ პირობის დადების შემდეგ,
ყოველ საღამოს ვთამაშობ ფეხბურთს,
იქაურებთან- პატარა ბიჭებთან-
მთელი დღე ყანაში ნამუშევრებთან
და რადგან გამძლეობა არ მყოფნის,
ყოველთვის კარში მაყენებენ.
(თვითონ კი, ფეხშიშველები, დარჩენილ ენერგიას ხარჯავენ
მეზობელი უბნის დასამარცხებლად)
ხოლო მერე კი, თამაშის მერე,
დაქანცული ავდივარ სახლში და
წყაროდან წყალი მომაქვს მეზობლებისთვის,
(რომელთა საშუალო ასაკი 80 წელია)
და ვაიმედებ, რომ შემდეგ ზაფხულს,
ისევ მათთან ვიქნები და ერთად შევხვდებით
მზის ამოსვლას.
მე, როგორც რიგითი ქალაქელი,
ვდგავარ გაჩერებაზე და
ქალაქისაკენ მიმავალ ავტობუსს
სულმოუთქმელად ველოდები.