ნავროზაშვილი გურამ - Navrozashvili Guram

ორ ზღვას შორის, ძველის-ძველად
საომარი იყო ლელო,
ის გადარჩა და სახელად
ეწოდება საქართველო
(ხალხური მოტივებიდამ)

გა-და-დე-ქი, გა-და-დე-ქი,
გა-და-დე-ქი, გა-და-დე-ქი,
გა-და-დე-ქი, გა-და-დე-ქი,
გადადექი, გადადექი,
გადადექი, გადადექი,
გადადექი, გადადექი,
გადადექი
მე შენი დედა მოვტყან.
სა-ქარ-თვე-ლო, სა-ქარ-თვე-ლო……
(ჩემი მეგობარი ბურკე)

აქცია
მოთქმა პირველი

- ბორჯომი გააქვთ?
- Только Забеглави…
(დიალოგი ჟანას მაღაზიაში)

ეკუ-ს, ქალაქის ეროვნულ -კულტურული უნივერსიტეტის წინ ახალგაზრდა ადამიანები შეკრებილიყვნენ და გაურკვეველი წარმომავლობისა და მსოფლმხედველობის მქონე ახალგაზრდა ავტორის მიერ, სამიოდე დღის წინ გამოცემული წიგნის შინაარსსა და წიგნისთვის დამახასიათებელ სხვა ნიშან-თვისებებს გამალებით აპროტესტებდნენ. სტუდენტი ალექსანდრე, რომელიც სწავლობდა ეკუ-ში და რომელსაც იმ დღეს აუტანელი ნაბახუსევი სტანჯავდა, საკუთარი სახლის ფანჯრიდან გადაჰყურებდა აქციას და შეკრებილ ადამიანებს მწვანე, ყვითელთავიან ბოთლებად აღიქვამდა, თავზე მჭიდროდ შემოხვეული პოლიეთილენითურთ. თავად ბოთლებში კი ბუყბუყებდა სითხე, რომელსც ჰქონდა გულძმარვისა და კუჭ-ნაწლავის სხვა პრობლემათა გადაჭრის უებარი ეფექტი. (ქალაქში ეს სითხე იყო ერთ-ერთი პოპულარული საშუალება ნაბახუსევის მკურნალობისა. მისი მიღება შეიძლებოდა როგორც ინტრავენური, ასევე ორალური და ანალური გზებით, ამ უკანასკნელისას – ოყნის მეშვეობით ) ბოთლები სხვადასხვა ზომისანი იყვნენ – ალექსანდრე ფანტაზიის ნაკლებობას არ უჩიოდა. მაღლები, ანუ ლიტრიანი ბოთლები შენობის კიბეზე იდგნენ, ხოლო ნახევარლიტრიანი და მინის ადვილად მსხვრევადი ბოთლები კი გარშემო შემოეკრიბათ და რუპორში სხვადასხვა შინაარსის ლოზუნგებს გაჰკიოდნენ.
- ნაბეღლავი მოგიტანე, ალექსანდრე – მამიდა ჯილდამ პოპულის ცელოფნიდან ნაბეღლავის ლიტრიანი ბოთლი ამოიღო და ალექსანდრეს გაუწოდა.
ჯილდა მამიდა იყო ქალი, რომელიც გაიზარდა დოსტოევსკის იდიოტზე, რომელიც სვამდა ყავას, სიგარეტს ყოველთვის პორტსიგარით დაატარებდა, ხოლო მოწევით კი მუნდშტუკის გარეშე არ ეწეოდა.
- ნეტა თქვენ ტვინში ჩამახედა – თქვა ალექსანდრემ და ნაბეღლავის მწვანე ბოთლს თავი ისე მოხადა, რომ შეკრებილთათვის თვალი არ მოუცილებია. ბოთლში ჯერ ცალი თვალით ჩაიხედა და შემდეგ გემრიელადაც მოიყუდა.



გმირი
სურათი პირველი

- ვა, პატარაა და უკვე სომეხია, ტო.
(ჩემი რასისტი მეზობელი)

უკვე გმირად ქცეული ავტორი, ტანჯული და საზოგადოებისაგან გაკიცხული, მშობლიური ქალაქის სულიერი რესტავრატორი ტელევიზორის ეკრანთან იყო მოკალათებული, ტანთ ემოსა სმოკინგი, ხოლო თეთრ, მაღალსაყელოიან პერანგზე კი შებნეული ჰქონდა წვრილი და გრძელი ჰალსტუხი. გმირი განიცდიდა. შფოთავდა საკუთარ თანამოქალაქეთა უგუნურების გამო და თავს მრავალმნიშვნელოვნად აქნევდა აქეთ-იქით. თავის რხევის ამპლიტუდა მომიტინგეთა ხმის ტემბრის ამპლიტუდის პირდაპირპროპორციული იყო – რაც უფრო მაღლა იწევდა ხმა – თავიც უფრო ისტერიულად იწყებდა ქნევას, ხოლო როდესაც მომიტინგეთა შორის ერის მესია, შხეფ – ის (შეურაცხყოფილ ხელოვანთა ეროვნული ფორუმის) ლიდერი გამოჩნდა და უწყვეტი მონოლოგი საკუთარი გულისმომკლავი სოპრანოთი ჩაიკითხა, გმირის მკერდ-ლავიწ-დვრილისებურმა კუნთმა ამდენს ვეღარ გაუძლო, გმირმა თავის მოძრაობა შეწყვიტა და კეფით დივანის საზურგეზე მიესვენა. მისი წუთისოფლის ამაოებისგან გადაღლილი გონება მადლობას სწირავდა მომიტინგეებს, ვინაიდან მთელი ტირაჟი, მთელი 27 წიგნი რამდენიმე საათში გამქრალიყო წიგნის თაროებიდან.

წიგნი მწიგნობართა
ანუ რა მიზნები ამოძრავებდა ტანჯულ გმირს

წიგნი, რომლის არსებობასაც აპროტესტებდნენ მწვანე, ყვითელთავიანი ბოთლები, თავისი არსით ერთობ პროვოკაციული ქმნილება იყო. მასში იყო ნახსენები სიტყვები: ონანიზმი, მინეტი, ერექცია, ჰომოსექსუალიზმი, სექსი და სხვა მისთანანი. ხოლო ყოველივე ესე უფრო მძაფრდებოდა, როდესაც ზემოაღნიშნული სიტყვები ერთ კონტექსტში გვხვდებოდა სიტყვებთან: სამშობლო, პატრიოტიზმი, დედა, ეროვნული ჰიმნი და ა.შ. რაც იწვევდა ბოთლების ვნებიან და საერთოეროვნულ აღშფოთებას. ხოლო მათში ჩამდგარ სითხეში არსებული ჰიდროკარბონატები არ აძლევდნენ მათ იმის მოფიქრების საშუალებას, რომ ზემოთ ნახსენები სიტყვებისგან შემდგარი წინადადებები მხოლოდ ერთ მიზანს – მწვანე და ყვითელთავიან ბოთლებში გაზიანობის მომატებას, შესაბამისად კი მათ გაბერვას ემსახურებოდნენ. ბოთლების გაბერვა კი თავის მხრივ, პროტესტის საგნის ერთობ სწრაფ პოპულარიზაციას უწყობდა ხელს, რაც წიგნის ავტორს უზმოდ ბედნიერს ხდიდა, ხოლო იმ ადამიანების უმრავლესობას, რომლებიც მომიტინგეთა მიერ ნებით თუ უნებლიედ წარმოებული პიარის მსხვერპლად გვევლინებოდნენ, ვატერკლოზეტში გამოსაყენებელ კიდევ ერთ მარგალიტს მატებდა. ავტორმა ვარცხნილობაც კი შეიცვალა – ძნელი იყო ვინმეს გაერჩია, თუ რას ჰგავდა მისი თმის მოყვანილობა, ეკლის გვირგვინს თუ დაფნისას.

აქცია
მოთქმა მეორე

- სულში გვაფურთხებენ! – წიოდა მშფოთვარე ლიდერი – რა ქვეყანაში უნდა იცხოვრონ ჩვენმა შვილებმა? გეკითხებით მე თქვენ! ამ სულგაყიდულ ადამიანთა საზოგადოებაში უნდა ყალიბდებოდეს ჩვენი შვილების მომავალი?!..
უეცრად, ფანჯრიდან მომზირალი ალექსანდრეს ყურადღება მისმა მობილურმა მიიპყრო. ტელეფონი წრიპინით ამცნობდა პატრონს მესიჯის მიღებას. და ალექსანდრეს გაახსენდა, რომ მას ჰყავდა შეყვარებული, რომელსაც მალე ალბათ ცოლად მოიყვანდა, შემდეგ ეყოლებოდათ შვილები და მათ შვილებს მწვანე, ყვითელთავიანი ბოთლების გარემოცვაში მოუწევდათ ცხოვრება. და ალექსანდრე დასევდიანდა.
ამასობაში, ეროვნულ-კულტურული უნივერსიტეტის ეზოდან კოსტუმში გამოწყობილი თანამშრომელი გამოჩნდა, რომელმაც ერთ-ერთ ერთლიტრიანს სთხოვა, რომ ერთი ტონით დაბლა შეესრულებინა საპროტესტო არია, ვინაიდან უნივერსიტეტში სასწავლო პროცესი მიედინებოდა.
თხოვნამ უკუშედეგი გამოიღო – ერთლიტრიანის პროტესტს უკვე ნახევარლიტრიანები და მინის მსხვრევადი ბოთლებიც შეუერთდნენ და ეროვნულ-კულტურული უნივერსიტეტის თანამშრომელი შერაცხულ იქნა ჭეშმარიტი სარწმუნოებისა და პატრიოტული ღირებულებების უგულვებელმყოფელ ჭიაყელად.
- შვილო, აქ რატომ დგას ეს ხალხი? ის ბიჭი ხომ სხვა ქალაქში ცხოვრობს? – იკითხა მამიდა ჯილდამ.
- ეს საერთო-ეროვნული ტკივილია, რომელიც გეოგრაფიულ პუნქტებზე მაღლა დგას, ჯილდა მამიდა! – მიუგო ალექსანდრემ.

Vox Populi – Vox Dei
კოტეს გიტარა

ჩემს მეგობარ კოტეს ჰქონდა მსგავსი სახელწოდების გიტარა. „VOX” – ასე ერქვა ინსტრუმენტს. კოტეს გიტარის ხმას კი თავად კოტემ “VOX Vox” შეარქვა. ამ გიტარაზე კოტეს თრობისთანავე იკვრებოდა პინკ ფლოიდის „როგორ მინდა რომ აქ იყო“ (სიმღ. შემს. თარგმ. აქაც და შემდეგშიც) ლედ ზეპელინის „სახლში მოიტანე“ და ერიკ კლეპტონის „ლეილა“ რომელსაც კოტე თავის მეზობელ შინაბერა ქალბატონს – ლეილა დეიდას უძღვნიდა ხოლმე. კოტეს გიტარის ხმა არავის ხმა არ ყოფილა, გარდა თავად გიტარისა.





გმირი
სურათი მეორე

ნორჩი და ჯერ კიდევ უწვერული ხელოვანი გამოფხიზლებულიყო, დივანის საზურგედან თავიც წამოეწია და საკუთარი ნოუთბუქით სოციალურ ქსელში მის ნაღვაწზე ატეხილ აჟიოტაჟს ადევნებდა თვალს. გმირი ბედნიერი იყო, რადგანაც მან შეძლო გამხდარიყო მხარე, ვინაიდან, მას ჰყავდა მომხრეები, რომლებმაც საპასუხო მიტინგი მოაწყვეს ბოთლების აქციის დაშლისთანავე. გმირს ჰქონდა პოზიცია. საკუთარი, დაფნის ფოთლებითა და ეკლებით მოარშიებული პლატფორმა, რომელზეც იგი მტკიცედ და ნონკონფორმისტულად იდგა, როგორც აშმორებული საზოგადოებრივი აზრის ჭეშმარიტი რესტავრატორი, როგორც ერის გულშემატკივარი, რომელსაც ვერ უგებენ და რომელსაც სდევნიან და ეს ფიქრი მას ერთიორად უმყარებდა საკუთარი პოზიციის სიმართლეს. გმირი გაგებით ეკიდებოდა იმ საკითხს, რომ მკურნალობა ზოგჯერ მტკივნეულია, რომ მკურნალს მოთმინება სჭირდება, რომ მკურნალს მის მიერ დამზადებული წამლის მიღების შედეგად გამწარებული პაციენტის რისხვის ატანაც უნდა შეეძლოს. და ისიც ითმენდა. და გმირი იყო ბედნიერი.



სევდიანი ეპილოგი

- მოდი, მოდი, ნახე ვის აჩვენებენ ტელევიზორში! – გასძახა ტელევიზორთან მოკალათებულმა მამიდა ჯილდამ ალექსანდრეს – ეს ის ბიჭი არ არის, მოკვლით რომ ემუქრებიან? საწყალი, განა რა დააშავა. ნახე რას ამბობს? მეც ქრისტიანი ვარო. როგორ იდევნება სიმართლე ამ დამპალ ქვეყანაში! მოდი ბიჭო, შეხედე ტელევიზორს, არ გაინტერესებს? თურმე ჩვენი ერის მანკიერებებზე ლაპარაკობს, ხმამაღლა და დაუფარავად! ჩვენ კი ვდევნით! – აღშფოთებას ვერ მალავდა ჯილდა მამიდა.
- თქვენ არაფერი არ გეშველებათ – თქვა ალექსანდრემ ისე, რომ ტელევიზორისკენ არც კი გაუხედავს და ნაბეღლავის ცარიელ ბოთლს პირდაპირ ფანჯრიდან გადაგდება დაუპირა, თუმცა მერე დაფიქრდა, შეცვალა გადაწყვეტილება და ბოთლი საწერი მაგიდის თაროზე, საპატიო ადგილზე დადო, როგორც მცირე რამ მოდელი მის ფანჯრებს მიღმა მიმდინარე ამბებისა.
ალექსანდრეს ძლიერ უყვარდა სიმბოლოები და მეტაფორები.
შემდეგ უკვე მეორედ აწრიპინებულ მობილურს დახედა, რომელმაც მას კვლავ შეახსენა, რომ მას ჰყავდა შეყვარებული, რომელსაც მალე ცოლად მოიყვანდა, შემდეგ მათ ეყოლებოდათ შვილები და ეს შვილები გაიზრდებოდნენ მწვანე, ყვითელთავიან ბოთლებს შორის, რომლებიც ასე ადვილად იბერებოდნენ პროვოკატორთა მიერ ჰაერში გაშვებული გაზებით.