ბრენდის შვილები
მე ისევ ვდგავარ ჰიჩჰაიკზე ერთი უნიჭო ქალაქის მართკუთხა გზაჯვარედინზე და ველოდები უსახელო მძღოლის კეთილ ნებას და მუხრუჭნარევ ხმაურს წრფივ და ტეხილ რადიუსებში. მძღოლებს თვალებზე სისხლისფერი ლენტი აუხვევიათ და გლობოვენ ჰუმანიზმის წყალსატევების გარდაცვალებას სოფლის შარაზე. თურქ მძღოლებს ყველაზე მეტად უყვართ ჰიჩჰაიკი, მაშინ როდესაც ჰორიზონტალურ მაგისტრალებზე მდედრები ცერა თითი მართ კუთხეს ჰკრავენ. აღმოსავლეთში გვიჭირს უქონლბოს აღიარება თუნდაც ამას ჩვენი ენა სივრცითი ბარიერების გარეშე ამბობდეს.
მე ისევ ვდგავარ ამაყად ეული განმარტებითი ლექსიკონების გასაყარზე, ყანების ბოლოს ბეჩავი ცხოვრების ნაკაფ ტყეებთან და მოძრავ საგნებს ინდუსტრიული ქარხნებიდან ურცხვად ველოდები. შხუილის ხმები ნაფოტად ეცემა ასფალტისფერ ასფალტს, საბურავები კოციან წარმოსახვით თუნუქის ბოთლებს და ფაქტობრივად იბადებიან გაუცვეთავი ბიოცენტრული ყვავილები შენგენის სივრცეში. არასოდეს გიფიქრიათ რა საჭიროა დედაქალაქები? მაშინ როდესაც ჰიჩჰაიკი ქალაქის ქუჩებს კანონგარეშე აცხადებს.
მე ისვე ვდგავარ საკუთარი იდეების სექსუალურად ერთგული პარტნიორი და ველოდები მსხვერპლის სურვილებს, ისე როგორც ორთოდოქსი კომუნისტები ერთადერთ შანს წინ წაწევის. აქ შეიძლება ჩვენი ორგანული ერთობა დამეხმაროს მე-60 კილომეტრზე მსხვილი წვეთებით დაჭრილს. მესმის გულის გამაწვრილებელი ბუზღუნის ნაცადი ფორმა და მძღოლების გაკვირვებული სახეები მხოლოდ საეჭვოდ ხვდება ჩემს ზურგჩანთას და ირეკლებიან მოპირდაპირე კონტინენტის კიჩოებზე.
«ბრენდის შვილები» - ეს ფრაზა ჩემმა ორეულმა მზაკვრულად ჩამჩურჩულა როცა ერთი სამკუთხა ქალაქის კარიბჭესთან მესამედ იმ დღეს ვფიქრობდი ჰიჩჰაიკზე. სენეგალური ტამტამების ხმა სუნთქვით ორგანოებს კაპიტულაციას უცხადებენ და სხვა არაფერი დამრჩენია თუ არა ძებნა ადგილობრივი დისტანციური მართვის მატარებლის სადგურისა სველი 60 ევროანი ბატინკებით, მაშინც როდესაც ასობით ბრენდის შვილი საქარე მინიდან მხედველობით კონტრაქტებს მიფორმებენ წამობრივი წყვეტის პერიოდით.
« ბრენდის შვილები » - ეს სიტყვათა ტრანსკომბინაცია ჩვენმა ტრიუმვირატმა გამოაცხო კერძო საკუთრების ზეობის ხანაში როცა მარკეტინგული გაყიდვების მზარდი მოთხვნები ადამიანებს ფიზიკურ წრეწირში საკნების გავლით ეწვეთებოდნენ. როგორც ყოველთვის ისტორია არაფერს გვეუბნება, მაგრამ მაინც გვარწმუნებს რომ პირველი ბრენდი «Pears soap» დაძრულა 1789 წლის ლონდონის ქუჩებიდან როცა ლამანშის მეორე კონტინენტურ მხარეს ღმერთებს თბილი და შაქრიანი მონარქიული სისხლი სწყუროდა ფანატიკოსების ხელით მირთმეული.
«ბრენდის შვილები» - მაღვიძარას გილიოტინური ხმა, დღეს 10 საათზე თათბირია უფროსთან რაიონული ფილიალების დირექტორებთან ერთად, ის უკვე შხაპის ქვეშ დგას და ფიქრობს როგორ გამოიპაროს სამსახურიდან ბოლო ერთი საათით, დღეს ხომ მისი ერთადერთი შვილი ლექსს წაიკითხავს დედაზე კერძო ბაღის პირველ გამოსაშვებ საღამოზე. კროასანი და ყავა, კბილების გამოხეხვა დილის საინფორმაციოს ფონზე. მანქანაც დაქოქა, ქალაქურად ნახევარი საათი ქალაქამდე, გზები გადატვირთულია როგორც ყოველთვის, თვალში ცერათით აღმართული ახალგაზრდ მოხვდა გზაზე გამოსული, უკვე არარსებული დედაქალაქის მთავარ ქუჩაზეა, აქ ჯერ კიდევ 2 წლის წინ ფეხით დადიოდა. ტრადიციული თბილი მისალმება დაცვის თანამშომელთან და მისი გამჭოლი მზერა უკანალისაკენ. ვინდოუსი უკვე იტვირთება, მეილს ვამოწმებთ, დღის გეგმას ვადგენთ, უფროსის ახალი დავალება, ყავას ვინ ადუღებს? მისი ფანქრებიდან მხოლოდ მოპირდაპირე ცივი შენობა მოსჩანს, შესვენებაზე პიცაზე ვინ მოდის? არაფერია განსაკუთრებული გარდა იმისა რომ მივლინების თანხა უკვე დამჯდარა ანგარიშზე, მომასაბეზრებელი ზარები, წამების-წუთების-საათების გაწელილი 60-იანი სისტემა, მუსიკას უსმენს ნაუშნიკებით იცის ხუთ საათზე უნდა გაიპაროს და დარჩენილი ერთი საათი კოლეგას გადააბაროს, უფროსის ბრძანება რომ დღეს უცხოელი პარტნიორების გეგმები შეიცვალა და შეხვერდა დღეს გადმოიტანეს დიდ ბოდიშის მოხდით. ყველანი ადგილზე და კიდევ ერთი ზედმეტი საათი. გამოსაშვებ საღამოზე მარტოდ დარჩენილი « ბრენდის შვილიშვილი » თვალებით დედიკოს ეძებს და ვერც კი წარმოუდგენია რომ ბრენდმა დედიკო შეუჭამა და შეიძლება 17 წლის ასაკში როდესაც თავად გახდება ან არ «ბრენდის შვილი» ყველაფერი გაანალიზოს, ან იქნებ ვერასოდეს მიხვდეს და ბრენდის ცოდვები მომავალ თაობებს გადააბაროს და დედიკოს მსგავსად ჰიჩჰაიკზეც გამოსული ვერასოდეს შემამჩნიოს ისე როგორც ეს ჩემი ბანალური ენა.
You know more. . . .
მორალური კრიზისი რომელიც დასავლეთ ევროპიდან რუკზაკის გარეჯიბით ჩამომყვა მხოლოდ აეროპორტიში ბარგის კონტროლისას აღმოვაჩინე და მაშასადამე You know more. . . .
ინოვაციური ძალისხმება და ფსიქოდელიური გამოძახილები ვერ გადავლახე, ცოტაოდენ ეკონომიურად გამიჭირდა და მან, დიახ მან აწ უკვე ჩემმა მდგმურმა მორალურმა კრიზისმა ჩემში 2 უჯრედიანი ბინაც იქირავა, ევრორემონტიც გააკეთა და როგორც იტყვიან ქალაქურად მოეწყო. ვგრძნობ რომ 2 უჯრედს აღარ კმაყოფილდება და ორგანიზმის უჯრედშორის გამყოფი საზიარო კედლის მსხვრევის და ტიხრების მტვრევის ხმა ყოველ ღამით ჩამესმის როგორც გოგოლ ბორდელოს ჯიფსი-პანკი. პოლიტიკური დიალექტით « შეუქცევადი პროცესია » : ირღვევა ყველა ტრადიცია, იცვლება ცხოვრების საზრისი, საუკუნეებით აღიარებული ეთიკური ნორმები და არ ჩანს მომავლის ნათელი პერსპექტივა რაც პირდაპირპროპორციულად წარმოშობს ცოფნარევ ფსიქიკურ შეშლილობას.
წინა სამშაბათს ჩემს მორალურ კრიზისს სტუმრად მეგობრები ჩამოუვიდნენ ევროპიდან და მოდერნიზებულ რესტორანში კარგი პურიც ვჭამეთ, ოდნავ შეზარხოშებულმა ტიუბინგენის უნივერსიტეტის პროფესორმა შუა ხნის ძიამ, ჰაბიტუსზე ბევრის მნახველობა რომ ერეკლბოდა ეროვნული წარმოების კონიანი ამოუსუნთქავად გადაჰკრა და დაიწყო :
- « დღესდღეობით ბევრმა ადამიანმა აღარ იცის, რომელიც პრინციპებით იხელმძღვანელოს ყოველდღიური და სამომავლო გადაწყვეტილებების მიღების ჟამს, ეს მხოლოდ იმიტომ რომ ადრინდელი საორიენტაციო ისნტანციები აორთქლდა, უკითხავად გამეფდა ორიენტაციის საყოველთაო კრიზისი, რამაც ჩემოდნით მზითვებად მოიყოლა : გულგატეხილობა, შიში, ნარკომანია, ალკოჰოლიზმი, დამნაშავების ზრდა ახალგაზრდებში, ვენერიული დააადებები, სკანდალები პოლიტიკასა და ეკონომიკაში » მეგონა რომ ეს ძია თავის ევროპელ მეგობარს ჩემში კიდევ სივრცეს უცარიელებდა ახალი ოთახების და უჯრედების დასაკავებლად. »
ფაქტიურად ეს რიჟა ძია სუსტ წერტილებში დრელეთი მომდგა და ამხანად Moral Crisis-ის დაწყებულ ტიხრების პროცედურას კაპიტალური პრევენციული სამუშაოები ჩაუტარა. იმ ღამეს არ მიძინია, დილის 5 საათამდე მონატრებულად მუსაიფობდნენ ბახუსის საბანში გახვეული მდგმური და მისი სტუმარი, მე კი გრძნობა მტკიოდა და თავს ტექნოკრატიის უნიჭო მონად ვრძნობდი. სააბაზანოში გავედი, ყურები გამოვიწმინდე და You know more. . .
ინტერაქტიულ გრაფიკებში, სტატისტიკურ გამოკითხვებში, ბაგა-ბაღის სარდაფებში, ციხის სამრეცხაოებში, პოლიციის ქვეგანყოფილებებში, სტუდენტური კაფის გაზქურებში, ცენტრალურ გაცნობის ბიუროებში, ინტერენეტ ფორუმებზე, ნერსტიან აუდიტორიებში, ბიზნეს სემინარებზე, ხორცის სატარებელ მანქანაში, ვეძებდი დატოვებულ წამიერად მომაკვდინებელ საწამლავს რომ ფინჯან ყავაზე დაპატიჭებული ჩემი მორალური კრიზისი ვერაგულად გამესაღებინა, რადგან იგი ამ დროისათვის უკვე ჩემი სხეულის 75 პროცენტს მართვის უფლებით აკონტროლებს და ახალი მიკროპარადიგმების ენით ქედმაღლურად მესაუბრება ჩვენი საერთო ნაცნობი ტიუბინგენის უნივერსიტეტის პროფესორის დიქციით :
- « ინდუსტრიული მოდერნის სპეციფიკური ღირებულებანი, რომელიც ბიზნეს კლასებმა აიტაცეს და დღეს 10 მცნებაზე უფრო პრაქტიკურ ცხოვრებისეულ პრინციპებად დაამკვირდეს სხვა არაფერია თუ არა : რაციონალზმი, წესრიგი, პუნქტუალობა, წარმატება, სიფხიზლე, ეფექტური მენეჯმენტი, მაშინ როდესაც შენი პოსტმოდერნის ნეოღირებულებელი როგორიცაა: წარმოსახვის უნარი, ემოციურობა, სითბო, სინაზე, ჰუმანურობა და უშუალობა სხვა არეფერია თუ არა დრომოჭმული ვაი-ვიში. »
სასოწარკვეთილებამდე მივედი, ვაპირებ ხვალ მობილუზე დავურეკო და კაპიტულაცია გამოვაცხადო, უკვე ანდერძისწინა ბოდვითი მანიფესტის წერაც კი დავიწყე კლასიკური მუსიკის თანხლბით. მადისაღმძვრელად მიღიტინებს მისი ოთახიან გამოსული პატეფონის მხიარული ხმები და შევიგრძნობ რომ ჩემს სხეულში უკვე მხოლოდ ერთი ყველაზე მოხუცი თმის ღერის ბოლო მილიმიტრი დამრჩა და სწორედ აი აქ გამახსენდა Word ფაილის ხელშეკრულება და ობმოდებული ლეპტოპის კლავიატურა. ფეხაკრეფით გამოვიარე კისრის სისხლღარძვები, მკლავები, მაჯა და ათივე თითში ენერგია თანაბრად გადავანაწილე, რადგან სხვა არაფერი დამრჩენია გარდა ამ ყველაფრის გადმოცემისა You know more . . .
TGV Nantes - Quimper
ცხოვრების საშუალო სიმაღლე, თვალებში ღრმად ყურება და მატარებლის ჩუმი სიგნალი. აბსტრაქტული სამყარო სულმოუთქმელად სუნთქავს და დაეძებს წყალს რომელიც ონკანში არასოდეს ჩამოწვეთავს, რატომ ? ჭეშმარიტი წვეთები რკინას არასოდეს ეხეიან.
ვხდავ, ხედავ, ხედავს, ვხდავთ, ხედავთ, ხედავენ. გასუქებული ექიმის აზრების კითხვა, მამაცია ეს წვეთიც. უსასრულოდ თეთრი და შავსახურავიანი სახლები მიყურებენ.
შემდეგი ზმნა უნდა ვაუღლო : ვწვეთავ, წვეთავ, წვეთავს, ვწვეთავ, წვეთავთ, წვეთავენ. ნუთუ არაფერი შემშლია მშობლიურ ენაზე ბუტბუტისას ?
ისტორიული გზა სოფლისკენ, დამახსოვრებული ყველა მოსახვვი და გაჩერება, პროვინციული ალალი და გულურყვილო გამოხედვა და ხის ჩარჩოში სათუთად ჩასმული აზრები. ადგილი იპოვა ვაგონში, მერე ცხოვრებაშიც და კოკა-კოლას რეკლამას გასცქერის. მე გათხოვებთ ჩემს ოჭივარას რომ კიდევ გაზარდოთ ბავშვები.
ზმნა შემდეგი, გაკვეთილი მეორე, გავიმეოროთ წარსულის ზმნები: ვსუნთქავ, სუნთქავ, სუნთქავს, ვსუნთქავთ, სუნთქავთ, სუნთქავენ. მახსენდება ბავშვობა და მეგობარი რომელი ყოველთვის დასცინოდა ჯერ ისევ ქალაქში არაინტეგრირებულ ახალგაზრდებს და შემდეგი ზმნის მხოლოდ რჩეული და იუმორისმომგვრელი ფორმა:
‘მოდილარიან’
‘Ce train est à destination de QUIMPER’ – აი ამ წამს ამ სიტყვებს ვკითხულობ მორბენალ სტრიქონზე.
ნუთუ დროის წამობრივი, წუთობრივი, საათობრივი, დღიური, თვიური, წლიური, საუკუნოებრივი აღქმა სამართლიანია ? და ჩვენ მაინც ვემორჩილებით ისე შეუცნობლად და ვიცით რომ დაბადებიდან 22 ან უკეთეს შემთხვევაში 92 წლის შემდეგ წავიშლებით, მაგრამ დღეებს და თვეებს ნაკლებად ვითვლით.
გაკვეთილი შემდეგი და ზმნები უკვე მარტო აღარ არიან:
გითბობდი ხელებს, უთბობდი ხელებს, უთბობდა ხელებს, ვუთბობდით ხელებს, უთბობდით ხელებს, უთბობდნენ ხელებს.
პატარა სადგურში დიდი მატარებლები არ აჩერებენ, ანალიზი განვლილი წუთების და დღიურში ჩაწერილი ყალბი ხუთიანი, ჩემი სკოლის კედლები ჯერ ისევ მოასწავებს რომ აქ სადღაც ახლოს კომუნიზმი ბუდობდა ან ისევ ბუდობს. ქვეყნის მეორე ქალაქის ახლადაშენებული გარეუბანი და საბჭოთა იმპერიის ბოლო ხველა, ბრონქიტი, მერე პლევმონია.
გაკვეთილი დაგვიანდა, ზმნა შემდეგი:
გიყურებ თვალებში, უყურებ თვალებში, უყურებს თვალებში, ვუყურებთ თვალებში, უყურებთ თვალებში, უყურებენ თვალებში. ჭაობი, ხიდი, ფოთოლგაცვენილი ხეები, ბოზი ველები, ღრუბლებსამოფარებული მზე და თვით სატყუარა ღრუბლები, ის რასაც ფანჯრდან ვხედავ და გამტიხრული ტბა.
ნაყინი ნაყიდი სიბერისაკენ მიმავალ გზაზე და საფეთქლების კაკუნი. სიზარმაცის მიერ მიწასთანგასწორებული პასუხისმგებლობა და იმპერიის ბოლო დახველება. ანარქია სკოლის კართან და პრონაციონალისტური გამოხტომები სხვა რაღა დაგვრჩენია საკუთარი ეგოს მოსაფხანად?
ზამთარში ბუდე ყველაზე კარგად ჩანს ისე როგორც ზაფხულში ქალის სხეული. ვუახლოვდები დანიშნულების ადგილს, პატარა ქალაქში მორიგი მატარებელი გაჩერდა.
გავჩერდი, გაჩერდი, გაჩერდა, გავჩერდით, გაჩერდით, გაჩერდნენ. . .
ცხოვრებაძე რომანი - Cxovrebadze Romani
⏱️ 1 წთ.
👁️ 3
100%