თავსხმაში
(tavsxmashi)
მატარებლის გასვლამდე საათზე მეტი დრო რჩებოდა, როცა ახლობელ-მეგობრებს ხელიდან დავუსხლტი. მშობლიურ ზღვისპირა ქალაქში ჩასულს გული როგორ მომითმენს ჩემი ბავშვობის უბანი არ მოვიარო.
ტაქსი დავიჭირე, და შოფერი უხალისოდ დაუყვა ძველებურ ვიწრო, მიხვეულ-მოხვეულ ქუჩებს. ციდან შავად ჩამოსული წვიმის ფარდაში გაჟონილი შუქფარების მქრქალ სინათლეს წყვდიადიდან ნეგატივივით ამოჰყავს ძველი, ნაცნობი შენობები.
აი, სამი ქუჩის შესაყართან გემივით გახირული გრძელი, მახვილკუთხა სახლი, რომლის სველი ფანჯრებიდან გადმოღვრილი შუქი გემბანივით აჩენს მეორე სართულის ირგვლივ შემოყოლებულ აჟურულ აივანს.…
ესეც სახელოსნოების უბანი. ისედაც ჩაფეხვილი დარაბები ცარიელ კასრებსა და ყუთებში ჩაფლულან, რომელთაც ასე გგონია, მდინარედ დაძრული წვიმის წყალი სადაცაა აატივტივებს.…მათ შუა ჩაჭედილი ყავახანის შუშებს იქით ობლად ბჟუტავს ერთადერთი ელექტრონათურა…
გადავჭერით პატარა, ძველებური მოედანი, რომელზეც კვლავ ლამაზ გალიასავით გადმოკიდულა შემინული აივანი, ოდესღაც ჩემი ოცნების ასულის სამფლობელო.…
ნაცნობ, ძალიან ნაცნობ ჭიშკარს რომ გავუსწორდით, მანქანა გავაჩერებინე და გვერდითი მინა დავუშვი. Eეზოს სიღრმეში გაწოლილი დაბალი სახლის შუშაბანდიდან გამოცრიატებული შუქი ნაღვლიანად მიღიმის. ვიცი, ძველებიდან აქ აღარავინ ცხოვრობს, მაგრამ თითქოს სასწაულის მოლოდინში ვარ _ აი, სადაცაა გამოიხედავს ნაცნობი სახე, ხელს დამიქნევს და დამიძახებს.…
კვლავ დავიძარით, რომ მეორე წრე შემოგვევლო.…კანტიკუნტად ჩნდებიან გალუმპულ საწვიმრებში გახვეული თუ ქოლგის ქვეშ თავშერგული ადამიანები.… შოფერი დაძაბულად ჩასცქერის საქარე მინის იქით ჩაკვეთილ სლიპ სიბნელეს. ორჯერ ვიღაცას ისე მოულოდნელად დავადექით ზურგიდან, დამუხრუჭება ძლივს მოვასწარით. კრიჭაშეკრული, ჩუმად აბუზღუნებული შოფერი თავს ძლივს იკავებს აფეთქებისაგან. უეჭველია, ფიქრობს _ ვინ არის ეს შეშლილი, ნიაღვრად ფეხადგმულ ქუჩებში რა დაკარგვია, ვის დაეძებსო. მე კი გარეგნულად არაფერს ვიმჩნევ, მოგონებებში ჩაძირული, სულგაკმენდილი მივჩერებივარ სიბნელეს, რომელსაც ყველაფერი შთაუნთქავს, გარდა მეხსიერებაში ჩარჩენილი ბავშვობის ნათელი მოგონება-მოლანდებებისა. ისინი რიგრიგობით გამოციმციმდებიან საქარე-სამზერი მინის ეკრანზე და წამშივე წვიმის შვავით ჩამორეცხილნი ფისივით შესქელებულ წკვარამს უერთდებიან.…
კიდევ ერთ გალუმპულ ზურგს დავადექით და მუხრუჭებმა გაავებით დაამუხრუჭეს.…მარტოდ მიმავალი კაცი მაშინვე ტროტუარზე ახტა და გაქრა. რატომღაც დამამახსოვრდა, როგორ წააბოტა უცნაური, წაგრძელებული ნაბიჯებით, თითქოს მიბანცალებსო.…ისიც შევამჩნიე, მაღალყელიანი რეზინის ჩექმები რომ ეცვა ტანზე ჩაფხუტიანი ბრეზენტის საწვიმარმოსხმულს.
რატომღაც შევკრთი.
საიდან ეს საოცრად ნაცნობი და უცნაური მანერა სიარულისა?..
ღმერთო, ნუთუ ის არის?!
ალბათ კარგა დიდი მანძილიდან ჩამოვიტოვეთ უკან, მაგრამ სულ უფრო მეტად მეუფლება წადილი, თავი შევამოწმო. გვერდითი მინა სწრაფად ჩავწიე და სიბნელეს მთელი ხმით გავძახე:
_ ლაზა!.. ბიჭო ლაზა!..
წვიმის ჩქაფუნსა და შრიალს სმენადაძაბულად მივაყურადე. ბოლოს გავიგონე:
_რომელი ხარ?..
მანქანიდან გადავფრინდი.
მკრთალად განათებული სალონიდან გამოსული, ვერაფერს ვარჩევ, მაგრამ იმას კი ვგრძნობ, ვიღაც ჩემსკენ რომ მორბის დგაფუნით.…ბოლოს ჩემს წინ შედგა და ძალიან ნაცნობი ხმით დაიძახა:
_ პინტოსა, ეს შენა ხარ, ბიჭო?!.
სასიყვარულოდ მოკერებული ეს ბერძნული სიტყვა “პინტოსა” ჩემთვის მხოლოდ ლაზას შეიძლებოდა ეთქვა.
გალუმპული მკლავებით ერთმანეთს გადავეხვიეთ.
ნამდვილად ის იყო: ჩემი ბავშვობის მეგობარი, ბერძენი მეთევზის ბიჭი ხრისტო ლაზარიდი, ჩვენი საყვარელი ლაზა.
(tavsxmashi)
მატარებლის გასვლამდე საათზე მეტი დრო რჩებოდა, როცა ახლობელ-მეგობრებს ხელიდან დავუსხლტი. მშობლიურ ზღვისპირა ქალაქში ჩასულს გული როგორ მომითმენს ჩემი ბავშვობის უბანი არ მოვიარო.
ტაქსი დავიჭირე, და შოფერი უხალისოდ დაუყვა ძველებურ ვიწრო, მიხვეულ-მოხვეულ ქუჩებს. ციდან შავად ჩამოსული წვიმის ფარდაში გაჟონილი შუქფარების მქრქალ სინათლეს წყვდიადიდან ნეგატივივით ამოჰყავს ძველი, ნაცნობი შენობები.
აი, სამი ქუჩის შესაყართან გემივით გახირული გრძელი, მახვილკუთხა სახლი, რომლის სველი ფანჯრებიდან გადმოღვრილი შუქი გემბანივით აჩენს მეორე სართულის ირგვლივ შემოყოლებულ აჟურულ აივანს.…
ესეც სახელოსნოების უბანი. ისედაც ჩაფეხვილი დარაბები ცარიელ კასრებსა და ყუთებში ჩაფლულან, რომელთაც ასე გგონია, მდინარედ დაძრული წვიმის წყალი სადაცაა აატივტივებს.…მათ შუა ჩაჭედილი ყავახანის შუშებს იქით ობლად ბჟუტავს ერთადერთი ელექტრონათურა…
გადავჭერით პატარა, ძველებური მოედანი, რომელზეც კვლავ ლამაზ გალიასავით გადმოკიდულა შემინული აივანი, ოდესღაც ჩემი ოცნების ასულის სამფლობელო.…
ნაცნობ, ძალიან ნაცნობ ჭიშკარს რომ გავუსწორდით, მანქანა გავაჩერებინე და გვერდითი მინა დავუშვი. Eეზოს სიღრმეში გაწოლილი დაბალი სახლის შუშაბანდიდან გამოცრიატებული შუქი ნაღვლიანად მიღიმის. ვიცი, ძველებიდან აქ აღარავინ ცხოვრობს, მაგრამ თითქოს სასწაულის მოლოდინში ვარ _ აი, სადაცაა გამოიხედავს ნაცნობი სახე, ხელს დამიქნევს და დამიძახებს.…
კვლავ დავიძარით, რომ მეორე წრე შემოგვევლო.…კანტიკუნტად ჩნდებიან გალუმპულ საწვიმრებში გახვეული თუ ქოლგის ქვეშ თავშერგული ადამიანები.… შოფერი დაძაბულად ჩასცქერის საქარე მინის იქით ჩაკვეთილ სლიპ სიბნელეს. ორჯერ ვიღაცას ისე მოულოდნელად დავადექით ზურგიდან, დამუხრუჭება ძლივს მოვასწარით. კრიჭაშეკრული, ჩუმად აბუზღუნებული შოფერი თავს ძლივს იკავებს აფეთქებისაგან. უეჭველია, ფიქრობს _ ვინ არის ეს შეშლილი, ნიაღვრად ფეხადგმულ ქუჩებში რა დაკარგვია, ვის დაეძებსო. მე კი გარეგნულად არაფერს ვიმჩნევ, მოგონებებში ჩაძირული, სულგაკმენდილი მივჩერებივარ სიბნელეს, რომელსაც ყველაფერი შთაუნთქავს, გარდა მეხსიერებაში ჩარჩენილი ბავშვობის ნათელი მოგონება-მოლანდებებისა. ისინი რიგრიგობით გამოციმციმდებიან საქარე-სამზერი მინის ეკრანზე და წამშივე წვიმის შვავით ჩამორეცხილნი ფისივით შესქელებულ წკვარამს უერთდებიან.…
კიდევ ერთ გალუმპულ ზურგს დავადექით და მუხრუჭებმა გაავებით დაამუხრუჭეს.…მარტოდ მიმავალი კაცი მაშინვე ტროტუარზე ახტა და გაქრა. რატომღაც დამამახსოვრდა, როგორ წააბოტა უცნაური, წაგრძელებული ნაბიჯებით, თითქოს მიბანცალებსო.…ისიც შევამჩნიე, მაღალყელიანი რეზინის ჩექმები რომ ეცვა ტანზე ჩაფხუტიანი ბრეზენტის საწვიმარმოსხმულს.
რატომღაც შევკრთი.
საიდან ეს საოცრად ნაცნობი და უცნაური მანერა სიარულისა?..
ღმერთო, ნუთუ ის არის?!
ალბათ კარგა დიდი მანძილიდან ჩამოვიტოვეთ უკან, მაგრამ სულ უფრო მეტად მეუფლება წადილი, თავი შევამოწმო. გვერდითი მინა სწრაფად ჩავწიე და სიბნელეს მთელი ხმით გავძახე:
_ ლაზა!.. ბიჭო ლაზა!..
წვიმის ჩქაფუნსა და შრიალს სმენადაძაბულად მივაყურადე. ბოლოს გავიგონე:
_რომელი ხარ?..
მანქანიდან გადავფრინდი.
მკრთალად განათებული სალონიდან გამოსული, ვერაფერს ვარჩევ, მაგრამ იმას კი ვგრძნობ, ვიღაც ჩემსკენ რომ მორბის დგაფუნით.…ბოლოს ჩემს წინ შედგა და ძალიან ნაცნობი ხმით დაიძახა:
_ პინტოსა, ეს შენა ხარ, ბიჭო?!.
სასიყვარულოდ მოკერებული ეს ბერძნული სიტყვა “პინტოსა” ჩემთვის მხოლოდ ლაზას შეიძლებოდა ეთქვა.
გალუმპული მკლავებით ერთმანეთს გადავეხვიეთ.
ნამდვილად ის იყო: ჩემი ბავშვობის მეგობარი, ბერძენი მეთევზის ბიჭი ხრისტო ლაზარიდი, ჩვენი საყვარელი ლაზა.